ตอนที่ 8 อดีตฮูหยินผู้ล่วงลับ 1

นับว่าโชคดีที่หลายครั้งเมื่อสบโอกาสออกทำงานตามหน้าที่ยังต่างเมือง เขาได้พาจูเข่อเหรินปลอมตัวไปด้วยกันโดยสะดวก เรียกว่าความรักความสัมพันธ์ไม่เคยห่างหาย ยามต้องเดินทางไกลร่วมทุกข์ร่วมสุขยิ่งรักมั่นแน่นแฟ้น

โจวเจ๋อผู่ทำเช่นนี้มาเนิ่นนาน ยามอยู่กับจูเข่อเหรินเขาคือหนุ่มน้อยแรกรัก อบอุ่นอ่อนหวาน ยิ้มเก่ง เป็นตัวของตัวเอง             แต่ยามกลับเข้าบ้านก็เป็นอีกคนที่สุขุมเคร่งขรึมและซื่อสัตย์จริงใจ รักใคร่เพียงฮูหยินของตน

การรับอนุเข้ามาล้วนทำไปด้วยเหตุผลเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองเสริมอำนาจให้สกุล

ซึ่งแน่นอนว่าล้วนเป็นคนของเฉินรุ่ยฟางเพื่อง่ายต่อการควบคุมหลังเรือน

นางควบคุมอนุอยู่หมัด หากอนุคนใดคลอดบุตรชาย มิทันครบขวบเป็นอันต้องสิ้นชีพทุกรายโดยไร้หลักฐานเอาผิดใคร

และยังควบคุมสามีโดยอนุอย่างมีชั้นเชิงไร้ที่ติ บุรุษผู้หนึ่งจึงถูกควบคุมขนาบข้างซ้ายขวาและด้านหน้าด้านหลังตลอดเวลา

อีกทั้งการแต่งอนุคนแล้วคนเล่ากลับทำให้สตรีอันเป็นที่รักต้องชอกช้ำแสนสาหัสมิเว้นวัน

ครั้งหนึ่งจูเข่อเหรินถึงขั้นหอบลูกในครรภ์หนีโจวเจ๋อผู่ไปเพื่อตัดปัญหา เป็นเขาที่ออกตามหานางแทบพลิกแผ่นดินแคว้นฉิน เบื้องหน้ากระทำการใดล้วนสุขุมด้วยระวังแต่เบื้องหลังคนแทบคลั่ง กว่าจะได้ตัวนางในดวงใจกลับคืนมาไม่ง่ายเลย

เรียกได้ว่าอุปสรรคทางรักระหว่างโจวเจ๋อผู่กับจูเข่อเหรินล้วนเต็มไปด้วยขวากหนามและเข็มร้อนแหลมคมนับหมื่นแสน

ทางฝั่งเฉินรุ่ยฟาง นางเริ่มระแคะระคายถึงความสัมพันธ์ที่ไม่เคยจบสิ้นระหว่างจูเข่อเหรินกับสามีของตัวเองมากขึ้นทุกที

ทว่าจนแล้วจนรอดนางพิสูจน์ไม่ได้ พยานหลักฐานล้วนไม่มี

ไม่มีสิ่งผิดปกติอันใดปรากฏให้เห็นแม้สักนิด หากแต่สัญชาตญาณของอิสตรีทำให้นางปักใจเชื่อในสิ่งที่คิดตลอดเวลา

โจวเจ๋อผู่เองก็เริ่มสังเกตเห็นอาการระแคะระคายนี้

เขาย่อมระมัดระวังมากกว่าเดิม แนบเนียนมากยิ่งขึ้น เพียงแต่ด้วยนิสัยร้ายกาจของเฉินรุ่ยฟาง นางทำให้จวนร้อนเป็นไฟในทุกวัน

ท้ายที่สุด เพลิงผลาญที่รุ่มเร้าในจิตใจย่อมกัดกินร่างกายจนเสียสุขภาพ เฉินรุ่ยฟางล้มป่วยเพราะมารริษยาในใจคอยกัดกิน และค่อยๆ ตายอย่างไร้ทางเยียวยา

นางนอนตายทั้งน้ำตา ดวงหน้าซีดขาวแต่หลากอารมณ์นั้นช่างน่าเวทนา ทว่าปราศจากความเห็นใจจากสามี...

ห้องบรรพชนสกุลโจว ป้ายวิญญาณหนึ่งคล้ายเดียวดายกว่าป้ายวิญญาณอื่น

ร่างสูงสง่าของโจวอวี่ยืนสงบนิ่งมองป้ายนี้เงียบงันเนิ่นนาน เป็นป้ายวิญญาณที่มองแล้วให้รู้สึกถึงความเศร้าและความเหงาที่กัดกินลึกไปถึงกระดูกของคนเป็นลูกเช่นเขาอย่างยิ่ง

ภาพของมารดาผู้งดงามที่มักเอาแต่ใจอยู่เสมอไม่ว่าบิดาจะคอยเอาอกเอาใจเพียงใดยังคงสะท้อนอยู่ในห้วงภวังค์ตั้งแต่ครั้งที่เขายังเป็นเพียงเด็กชายตัวน้อย

เมื่อเขาค่อยๆ เติบโตขึ้นก็ยังเห็นบิดาที่ยังคงพะเน้าพะนอเอาอกเอาใจแต่มารดากลับเอาแต่ใจมากกว่าเดิม เรียกร้องมากขึ้น นางเกรี้ยวกราดอาละวาดอย่างควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ บุตรชายที่ถูกเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมเพราะเป็นคนสำคัญของสกุลถูกกีดกันให้ออกห่างนอกวงจรปัญหาของบิดามารดาเช่นเขาจึงไม่เคยรับรู้อันใด วันๆ เอาแต่ร่ำเรียนตามหน้าที่พึงมีจนได้เป็นคุณชายอันดับหนึ่งในสำนักศึกษาสมกับชื่อเสียงของตระกูลใหญ่ การมีบ่าวไพร่ล้อมหน้าล้อมหลังมากมายทำให้ห่างข้างกายบุพการี  ครั้นรู้อีกทีก็เป็นตอนที่มารดาเจ็บป่วยจนเกินเยียวยาไร้ทางแก้ไข

วันที่มารดาตายจากไปเขากลับมาไม่ทันล่ำลาด้วยซ้ำ

โจวอวี่จุดธูปเซ่นไหว้มารดาเงียบๆ เนิ่นนานก็ยังไร้วาจา              มีเพียงแววตาทอดอาลัย หากแต่ในใจกลับตะโกนกู่ก้องขออภัยแทนมารดาไม่หยุด

เรื่องรักสามเศร้าเคล้าน้ำตาอำมหิตระหว่างบิดามารดาและจูเข่อเหริน โจวอวี่เพิ่งรู้เมื่อไม่นานจากปากคนสนิทของบิดา           

อีกฝ่ายมีนามว่าอาสือ เป็นบ่าวชายที่เติบโตและเคียงข้างกับโจวเจ๋อผู่ตั้งแต่เด็ก เป็นบุรุษเงียบขรึมพูดน้อยถนอมคำ หากแต่นิสัยสัตย์ซื่อเถรตรงที่สุดเท่าที่เขาเคยพบพาน หากอาสือเอ่ยคำใดนั่นคือเชื่อถือได้มากที่สุดคนหนึ่ง

ตอนเยาว์วัยโจวอวี่คือบุตรที่มีบิดาห่วงแต่งานมิใคร่ใส่ใจและมีมารดาที่เอาแต่ไล่ตามบิดาไม่เคยมาดูแลมอบความรักให้  เขาก็มีเพียงอาสือผู้นี้ที่คอยปลอบประโลมยามร้องไห้