บทที่ 6

ฟู่เซินชะงักไปเล็กน้อย ตอนที่เขาได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล เขายังกินข้าวกับพ่อแม่ของเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์อยู่เลย

ตอนนั้นเขาพลันรู้สึกกลัวขึ้นมา จึงทิ้งครอบครัวเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ไว้แล้วรีบมาทันที

โชคดีที่สวี่ลู่ไม่ได้เป็นอะไรมาก

“ช่วงเย็นผมกำลังกินข้าวอยู่กับลูกค้า มีดีลใหญ่ที่ต้องตามต่อ พอโรงพยาบาลแจ้งว่าคุณรถชน ผมก็รีบมาเลย”

สวี่ลู่หลุบตาที่น้ำคลอเล็กน้อย ก่อนจะจ้องเขาตรง ๆ

“เพิ่งกลับมาจากเจอลูกค้าเหรอ”

“ใช่ ลู่ลู่ เหนื่อยมากเลย” ฟู่เซินนวดหว่างคิ้วเบา ๆ

สวี่ลู่ค่อย ๆ หลับตาลง และไม่ได้พูดอะไรอีก

ฟู่เซินนั่งลงข้าง ๆ คอยอยู่เป็นเพื่อนเธอ ไม่นานโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขากดตัดสายอย่างไม่ลังเล แต่อีกฝ่ายก็ยังโทรเข้ามาอีกอย่างไม่ยอมแพ้

ฟู่เซินปิดเสียงโทรศัพท์ ก่อนจะก้มหน้าส่งข้อความไป

หนึ่งนาทีต่อมา สีหน้าของดูตื่นเต้น จากนั้นก็หาข้ออ้างแล้วรีบร้อนออกไป

ฟู่เซินเพิ่งออกไปได้ไม่นาน หลินเสี้ยวก็รีบมาเยี่ยมสวี่ลู่

เพียงแต่ว่าสีหน้าเธอไม่ค่อยสู้ดีนัก

“เธอเดาดูสิ ตอนที่ฉันขึ้นมาบังเอิญเจอใครเข้า”

พอเห็นหลินเสี้ยว สวี่ลู่ก็พยุงตัวลุกขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอน หลังจากครุ่นคิดอยู่สองสามวินาทีก็เดาไปว่า

“ฟู่เซินเหรอ”

หลินเสี้ยวเบ้ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ชั้นสามของโรงพยาบาลนี้เป็นแผนกสูติ ฉันขึ้นลิฟต์มา พอประตูลิฟต์เปิดออกฉันก็เห็นฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เลย”

“ตอนนั้นฉันรู้สึกมันแปลก ๆ เลยเดินตามกลุ่มคนออกจากลิฟต์ไป แล้วก็เห็นเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ถือใบรายงานผลตรวจครรภ์อยู่ ส่วนฟู่เซินยิ้มกว้างจนแทบหุบไม่ลง พึมพำว่าเขากำลังจะได้เป็นพ่อแล้ว”

สวี่ลู่ชะงักไปเล็กน้อย เธอหลุบตาลงอย่างครุ่นคิด ใบหน้าไม่มีความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย

“เธอท้องแล้วเหรอ”

หลินเสี้ยวรู้สึกเพียงว่าสวี่ลู่ในตอนนี้ดูแปลกไปนิดหน่อย แต่เธอก็บอกไม่ได้ว่าแปลกตรงไหน

เธอขยับเข้าไปใกล้สวี่ลู่ ก่อนจะแตะหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ

“เธอไม่โกรธเหรอ ไม่สิ ก็ไม่ได้เป็นไข้จนสมองเบลอนี่นา”

สวี่ลู่หัวเราะน้อย ๆ ริมฝีปากซีดขาวขยับเล็กน้อย

“เธอไม่รู้อะไร สุขภาพของฟู่เซินมีปัญหา หมอเคยบอกว่าเขามีลูกไม่ได้”

สามปีก่อน พวกเขาพยายามมีลูกอยู่นานถึงหนึ่งปี แต่เธอก็ไม่ท้องสักที

เธอนึกว่าเป็นปัญหาที่ตัวเอง จึงนัดไปตรวจที่โรงพยาบาล

ฟู่เซินเป็นห่วงว่าเธอจะเครียดมากเกินไป จึงไปตรวจด้วยกันกับเธอ

พอผลตรวจออกมา ปรากฏว่าฟู่เซินมีภาวะมีบุตรยาก

คืนนั้นเธอไม่ได้นอนเลยทั้งคืน พยายามกล่อมตัวเองให้ยอมรับความจริงว่าชาตินี้คงไม่ได้มีลูกแล้ว ขอแค่ฟู่เซินรักเธอก็พอ

ถึงขึ้นที่เธอกังวลว่าจะกระทบต่อศักดิ์ศรีและหน้าที่การงานของฟู่เซิน จึงขอให้หมอช่วยปกปิดเรื่องอาการป่วยไว้ และบอกคนอื่นว่าเป็นเธอที่ต้องบำรุงร่างกายให้ดีถึงจะมีลูกได้

ตอนนี้ฟู่เซินตื่นเต้นที่ตัวเองกำลังจะได้เป็นพ่อ ส่วนการปิดบังอย่างระมัดระวังตลอดสามปีของเธอกลับดูโง่เง่าสิ้นดี

“ให้ตาย! นี่มันข่าวฉาวสุด ๆ เลยนะ!”

หลินเสี้ยวตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา เธอถูมือไปมาพลางเลิกคิ้วขึ้น

“ฉันมีไอเดียแล้ว ลู่ลู่ อีกห้าวันเธอก็จะไปอยู่นอร์เวย์ถาวรแล้ว งั้นเราก็ทำเป็นไม่รู้เรื่องไป”

“รอให้เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์คลอดลูกแล้ว เราก็ค่อยส่งผลตรวจของฟู่เซินไปให้เขา ฉันจะดูสิว่าหลังจากฟู่เซินรู้จะเสียใจจนเป็นบ้าไหม”

เช้าวันรุ่งขึ้น ฟู่เซินไม่ได้มาที่โรงพยาบาล

ช่วงบ่าย เลขามาที่ห้องผู้ป่วยของสวี่ลู่ หลังจากรายงานเรื่องการเตรียมการงานแต่งเสร็จแล้ว เธอก็มองสวี่ลู่อย่างลังเล

“มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ” สวี่ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เลขามองสวี่ลู่อย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า

“ตอนเที่ยง ประธานฟู่ให้ฉันเอาเอกสารไปส่งที่คฤหาสน์ ตอนที่ฉันไปเห็นเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์สวมชุดนอนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์ของคุณนายค่ะ”

“คุณนายคะ ปกติคุณดีกับฉันมาก ฉันทนดูต่อไปไม่ได้จริง ๆ ถึงได้อยากบอกคุณค่ะ”

ไอเย็นแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า ใบหน้าของสวี่ลู่เย็นเยียบ

เธอยังแอดมิตอยู่ เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ก็อดรนทนไม่ไหวย้ายเข้าไปอยู่บ้านของพวกเขาแล้วเหรอ

มิน่าล่ะเมื่อวานฟู่เซินถึงจงใจบอกเธอว่า ก่อนเธอออกจากโรงพยาบาลต้องบอกเขา เขาจะมารับเธอเอง

“ฉันรู้แล้ว ขอบใจมาก”

สวี่ลู่หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิด

บนหน้าจอปรากฏเพียงภาพดำมืด

ฟู่เซินเอาอะไรมาบังกล้องไว้ก่อนแล้ว

สวี่ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังเลขาที่ยังอยู่ข้าง ๆ

“คืนนี้ฉันจะหาคนล่อฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ออกไป ส่วนเธอก็ติดต่อคนไปติดตั้งกล้องวงจรปิดให้หน่อย ทำแบบลับ ๆ นะ”

“ได้ค่ะ คุณนาย”

ตอนดึกเวลาสี่ทุ่ม ฟู่เซินมาที่ห้องผู้ป่วย

เขามองสวี่ลู่ที่อยู่บนเตียง นัยน์ตาสีดำเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“ลู่ลู่ คุณให้ผมมาที่นี่ เพราะคิดถึงผมใช่ไหม ขอโทษด้วยนะ วันนี้ยุ่งอยู่กับ...”

สวี่ลู่ขมวดคิ้ว ก่อนจะขัดจังหวะเขาทันที และช่วยหาทางลงให้เขา

“ฉันรู้ค่ะ คุณกำลังเตรียมงานวันเกิดให้ฉัน เพราะงั้นวันนี้ถึงได้มาเยี่ยมฉันดึกขนาดนี้”

ฟู่เซินชะงัก เขายิ้มพลางจับมือสวี่ลู่ขึ้นมาแล้วลูบมันเบา ๆ

“ยังเป็นลู่ลู่ที่เข้าใจผมดีที่สุด”

สวี่ลู่จ้องฟู่เซิน แล้วพูดคล้อยตามคำของเขา

“ใช่แล้ว ฉันเข้าใจคุณดี เข้าใจทุกอย่างที่คุณทำอย่างดี”

หัวใจฟู่เซินกระตุก เขาพึมพำออกมา

“ลู่ลู่...”

เขากำลังจะพูดบางอย่าง แต่พยาบาลก็เข็นรถอุปกรณ์รักษาพยาบาลเข้ามาเพื่อเปลี่ยนขวดน้ำเกลือใหม่ให้สวี่ลู่พอดี

วันรุ่งขึ้น สวี่ลู่เปิดดูภาพวงจรปิด

ภายในคฤหาสน์ เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์กับฟู่เซินกำลังกินมื้อเที่ยงด้วยกัน

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์นั่งอยู่ตรงตำแหน่งที่เธอนั่งเป็นประจำ พลางพูดอย่างออดอ้อนว่าตัวเองท้องแล้ว ยังไงก็ไม่ยอมแตะอาหารเลย

ฟู่เซินอดทน เขาถือช้อนคอยป้อนเธอทีละคำ พลางเกลี้ยกล่อมให้เธอกินข้าว

“เชื่อฟังนะ ดูแลร่างกายให้ดี ๆ รอลูกคลอดแล้ว ฉันจะหาทางให้ลู่ลู่รับลูกของเราเป็นลูกบุญธรรม”

ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ก็กินจนแน่นท้อง

เธอแอ่นท้องพลางขึ้นไปข้างบนอย่างได้ใจ

ฟู่เซินเรียกพวกคนรับใช้เข้ามาหา ก่อนจะกำชับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“เสวี่ยเอ๋อร์ท้องแล้ว อารมณ์ไม่ค่อยดี พวกเธอก็ช่วยอดทนหน่อย แล้วก็เรื่องที่เสวี่ยเอ๋อร์ย้ายเข้ามา รอลู่ลู่กลับมา ใครก็ห้ามบอกเธอเด็ดขาด!”

“ค่ะ คุณผู้ชาย”

สวี่ลู่ดูภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างนิ่งเฉย

เธอเบือนสายตาหนี ก่อนจะเริ่มสั่งให้เลขาเตรียมการ์ดเชิญงานแต่งไว้ วันนี้เธอจะทำรายชื่อแขกที่จะได้รับการ์ดเชิญ