บทที่ 2

สวี่ลู่ไม่ได้สนใจการแสดงความรักอย่างเปิดเผยผ่านทางออนไลน์ของฟู่เซิน

เธอลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วกลับบ้าน หลังจากกลับมาถึงห้องนอน เธอก็ไปขอกรรไกรหนึ่งเล่มจากสาวใช้

สวี่ลู่หยิบเสื้อเชิ้ตคู่รักของผู้หญิงที่เธอสั่งทำพิเศษออกมาตัดจนกลายเป็นเศษผ้าเป็นริ้ว ๆ จากนั้นก็ตัดทะเบียนสมรสจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

เธอนำของเหล่านี้ใส่ลงไปในกล่องของขวัญ ด้านบนเขียนเอาไว้ว่า ‘ของขวัญแต่งงานรอบสอง’

สวี่ลู่เพิ่งจะทำเรื่องพวกนี้เสร็จ พอหันกลับมาก็ชนเข้ากับฟู่เซินที่เพิ่งกลับมาพอดี

ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาจูงมือของเธอแล้วเดินลงไปชั้นล่าง

“ที่รัก ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณแล้ว รีบลงมาดูสิ”

สวี่ลู่ลงมาชั้นล่างแล้วก็เห็นรถตู้ทึบขนาดใหญ่คันหนึ่ง

บนรถตู้มีกล่องของขวัญสีชมพูขนาดยักษ์วางอยู่

พอฟู่เซินปรบมือ กล่องของขวัญใบใหญ่ก็เปิดออกอัตโนมัติ ลูกโป่งและพลุกระดาษลอยพุ่งขึ้นไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือรถมายบัคสีชมพูนู้ดคันหนึ่ง

พนักงานสองคนรีบชูป้ายผ้าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว—มอบให้เจ้าหญิงน้อยลู่ลู่

ภาพเหตุการณ์นี้ทำเอาผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ อิจฉาตาร้อนกันไปหมด

ฟู่เซินหยิบกุญแจรถมายบัคออกมายื่นส่งสวี่ลู่ ก่อนเอ่ยอย่างลึกซึ้ง

“ลู่ลู่ครับ คราวก่อนคุณพูดขึ้นมาประโยคหนึ่งว่าอยากเปลี่ยนรถขับ ผมก็จำเอาไว้แล้ว ในฐานะสามีของคุณ แน่นอนว่าต้องซื้อทุกอย่างที่คุณต้องการให้อยู่แล้ว”

ตอนที่สวี่ลู่ยื่นมือไปรับกุญแจรถ จากนั้นสายตาอันแหลมคมของเธอก็สังเกตเห็น

บริเวณข้อมือซ้ายของชายหนุ่มมีสายรัดข้อมือที่ทำจากสายเสื้อชั้นในเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเส้น

เธอรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาวูบหนึ่ง คิ้วขมวดแน่น

“เป็นอะไรไป ไม่อยากได้รถมายบัคเหรอ หรือว่าไม่ชอบสีชมพู”

นัยน์ตาสีดำของฟู่เซินเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของสวี่ลู่

สวี่ลู่ส่ายหน้า จ้องเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ

“รถคันนี้ก็ดีนะ”

สิ่งที่เธอไม่อยากได้ ไม่ใช่รถมายบัค แต่เป็นเขา

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟู่เซินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ตอนพวกเขากลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง ฟู่เซินก็ตาไวสังเกตเห็นว่ามีกล่องของขวัญใบหนึ่งวางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

เขาเพิ่งคิดจะเดินเข้าไปดู สวี่ลู่ก็ยกมือขึ้นมาบังตัวหนังสือบนนั้นไว้ก่อน

“ลู่ลู่ นี่เซอร์ไพรส์ที่คุณเตรียมไว้ให้ผมเหรอ”

นัยน์ตาสีดำขลับของฟู่เซินฉายแววยินดี

สวี่ลู่กระตุกมุมปาก ก่อนเอ่ยแบบยิ้ม ๆ แต่ตาไม่ยิ้ม

“ใช่ แต่ว่ายังดูไม่ได้นะ ฉันยังเตรียมของขวัญชิ้นที่สองอยู่ รออีกเจ็ดวัน ฉันจะมอบของขวัญทั้งสองชิ้นนี้ให้คุณพร้อมกัน”

“จากที่ฉันรู้จักคุณ คุณน่าจะชอบมันมาก”

“อีกเจ็ดวันจะมีเซอร์ไพรส์สองชั้นเลยเหรอ”

ฟู่เซินแอบคาดหวังอยู่ลึก ๆ แต่เขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ปากก็เริ่มพึมพำว่าอีกเจ็ดวันคือวันอะไร

จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเดินออกจากห้องนอนไปโทรศัพท์หาผู้ช่วย

“เกือบลืมไปเลย อีกเจ็ดวันเป็นวันเกิดของลู่ลู่”

“นายไปจัดเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดให้ยิ่งใหญ่ล่วงหน้าเลยนะ ใช่ ยิ่งใหญ่ยิ่งดี ฉันจะละเลยเธอไม่ได้เด็ดขาด”

ขณะที่ฟู่เซินกำลังคุยโทรศัพท์ เขาไม่ได้สังเกตเลยว่าสีหน้าของสวี่ลู่ที่ยืนอยู่ตรงประตูห้องนอนเย็นชาจนน่ากลัว

ตลอดเจ็ดปีที่คบหากันมา ฟู่เซินไม่เคยลืมวันเกิดของเธอเลย

ปีนี้พอเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์กลับประเทศ เขาก็ลืมเรื่องวันเกิดของเธอไปหมด

ก็ดี เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่างานเลี้ยงวันเกิดที่เขาตั้งใจเตรียมเอาไว้ แต่เจ้าของวันเกิดไม่ได้ไปร่วมงาน เขาจะมีสีหน้าแบบไหนกัน

สวี่ลู่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความหาเลขา

“ไปสืบดูหน่อยว่างานเลี้ยงวันเกิดที่ฟู่เซินเตรียมไว้ให้ฉันจัดที่โรงแรมไหน เธอไปจัดเตรียมสถานที่จัดงานแต่งงานไว้ที่ชั้นบนของงานเลี้ยงวันเกิดเลยนะ”

“ได้ค่ะ คุณนาย”

สวี่ลู่หันหลังเตรียมจะไปอาบน้ำ ฟู่เซินเพิ่งคิดจะเดินกลับเข้าห้องนอน เขาก็ได้รับสายโทรศัพท์จากผู้ช่วยอีกครั้ง

“จริงสิครับ ประธานฟู่ คุณอย่าลืมนะครับว่าวันนี้ต้องพาคุณนายไปกินเค้กที่ร้านเค้กหน้ามหาลัย ถ้าว่าคุณนายไม่ได้กิน คืนนี้คงต้องเสียใจแน่ ๆ ครับ”

“ใช่ ๆ เกือบลืมไปเลย นายสั่งเค้กตามรสชาติที่ลู่ลู่ชอบให้เรียบร้อยนะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไป”

ฟู่เซินพูดจบก็รีบผลักประตูห้องนอนเข้าไป

สองประโยคนี้ สวี่ลู่ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ

ฟู่เซินดึงเสื้อคลุมอาบน้ำในมือเธอไปวางเอาไว้ข้าง ๆ

“ลู่ลู่ เราไปกินเค้กที่ร้านหน้ามหาลัยกันเถอะ ผมให้เถ้าแก่เนี้ยทำเอาไว้แล้ว พอไปถึงที่นั่นก็กินได้เลย”

ร้านเค้กหน้ามหาวิทยาลัยร้านนั้นเป็นร้านที่เธอชอบกินมากในสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

ตอนนั้นเพราะเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ เรื่องหนึ่งทำให้เธอและฟู่เซินได้พบกันเป็นครั้งแรกที่หน้าร้านเค้ก

พวกเขาแต่งงานกันหลังจากคบหากันได้สองปี และในวันครบรอบแต่งงานของทุก ๆ ปี ฟู่เซินก็จะพาเธอมากินเค้กเสมอ

เมื่อก่อนฟู่เซินจะเตรียมตัวล่วงหน้าเสมอ แต่มาตอนนี้กลับต้องให้ผู้ช่วยช่วยเตือนถึงจะจำเรื่องนี้ขึ้นมาได้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์สีดำก็มาจอดอยู่หน้าร้านเค้กเล็ก ๆ ดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก

มีสตรีมเมอร์คนหนึ่งกำลังไลฟ์สดอยู่เห็นฟู่เซินกับสวี่ลู่เข้า จึงถือโทรศัพท์มือถือเดินเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น

“พระเจ้า ฉันเห็นประธานฟู่ผู้คลั่งรักภรรยาแล้ว”

“ทุกคนในห้องไลฟ์คะ ดูเร็ว คู่จิ้นที่ฉันเชียร์เหมาะสมกันมากจริง ๆ ! มีข่าวลือว่าทุกวันครบรอบแต่งงานประธานฟู่จะพาคุณนายมากินเค้กที่นี่ ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริงนะเนี่ย”

หลังลงจากรถ ขณะที่ฟู่เซินจูงมือสวี่ลู่เดินไปทางร้านเค้ก สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเชือกรองเท้าข้างขวาของสวี่ลู่หลุดพอดี

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ฟู่เซินหยุดฝีเท้าลง ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าให้สวี่ลู่อย่างทะนุถนอม

การกระทำนี้ทำเอานักศึกษาหญิงที่อยู่รอบ ๆ อิจฉาตาร้อนกันเป็นแถบ มีบางคนใจกล้าเดินเข้าไปอวยพร

“ประธานล้านล้านก้มผูกเชือกรองเท้าให้คุณนาย แม้แต่ฝันฉันยังไม่กล้าฝันแบบนี้เลย ขอให้รักกันไปนาน ๆ นะคะ!”

สวี่ลู่มองผู้ชายที่กำลังก้มตัวนั่งยอง ๆ ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก เธอเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มตอบกลับตามมารยาท ทว่าดูห่างเหิน

ฟู่เซินจูงมือสวี่ลู่เดินเข้าไปในร้านเค้ก พวกเขานั่งที่นั่งริมหน้าต่างที่เคยนั่งเป็นประจำ

เขามองไปทางเถ้าแก่เนี้ยที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์คิดเงิน

“ทำเค้กเสร็จหรือยังครับ เอาไส้มะม่วง ครีมสตรอว์เบอร์รี ลู่ลู่ชอบการจับคู่แบบนี้ ด้านบนต้องเขียนว่าสุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าด้วยนะครับ”

“เพิ่งทำเสร็จเลยค่ะ”

เถ้าแก่เนี้ยประทับใจคู่สามีภรรยาฟู่เซินกับสวี่ลู่มาก

เธอเพิ่งพูดกับสามีไปว่าต่อให้จะเลยสามทุ่มไปแล้ว แต่ความสัมพันธ์ของสองคนนี้ดีมากขนาดนั้น วันครบรอบแต่งงานวันนี้ยังไงก็ต้องมาแน่นอน

แล้วนี่ไงล่ะ มาจริง ๆ ด้วย

เถ้าแก่เนี้ยยกเค้กที่ทำเสร็จแล้วมาเสิร์ฟ ใบหน้าอันใจดีเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ห้าปีแล้ว คุณฟู่ยังดีกับคุณสวี่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย จะมีลูกกันเมื่อไหร่ล่ะคะ”