บทที่ 7

วันรุ่งขึ้น นับถอยหลังอีกสามวันก่อนที่จะจากไป

ฟู่เซินเอาซุปซี่โครงมาเยี่ยมสวี่ลู่ตั้งแต่เช้าตรู่

“ผมให้แม่บ้านทำให้โดยเฉพาะเลยนะ เป็นซุปซี่โครงใส่รากบัวกับมันจีนของโปรดคุณ ลองชิมดูสิ”

“ค่ะ” สวี่ลู่ไม่ปฏิเสธ ค่อย ๆ กินคำเล็ก ๆ ไปทีละคำ

พอฟู่เซินออกไปแล้ว ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง สวี่ลูก็เปิดกล้องวงจรปิด

ภายในห้องรับแขก เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์กำลังโวยวายจะออกไปเดินชอปปิงข้างนอก

วันนี้ฝนตก ถนนลื่น ฟู่เซินกังวลว่าเธอจะลื่นล้มจนกระทบลูกในท้อง เลยติดต่อแบรนด์หรูให้มาบริการถึงที่ ปล่อยให้เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เลือกได้เต็มที่

เขายังใส่ใจถึงขั้นที่ให้แบรนด์แม่และเด็กนำเสื้อผ้าสำหรับทารกแรกเกิดมาให้เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เลือกด้วย

คืนนั้น ทนายหลี่มาที่ห้องผู้ป่วย

“คุณนายครับ ข้อตกลงหย่าร้างของคุณกับประธานฟู่มีผลบังคับใช้แล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะ” สวี่ลู่มองข้อตกลงหย่าร้าง ก่อนหันมองเลขาที่อยู่ข้าง ๆ

“ถ่ายสำเนาไว้หนึ่งชุด แล้วเอาไปใส่ในกล่อง ‘ของขวัญแต่งงานใหม่’”

ความสัมพันธ์อันเจ็บปวดตลอดเจ็ดปี ถึงเวลาต้องจบลงเสียที

นับถอยหลังอีกสองวัน

ฟู่เซินถือดอกทานตะวันพร้อมกับจี้หยกพระโพธิสัตว์ที่ทุ่มเงินนับล้านเพื่อให้ได้มาเข้ามาในห้องผู้ป่วยตั้งแต่เช้าตรู่

เขามองสวี่ลู่ที่ฟื้นตัวได้ดี ก่อนจะสวมจี้หยกให้เธอ ใบหน้าหล่อเหลาประดับรอยยิ้ม

“พรุ่งนี้คุณก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว เมื่อคืนผมขอจี้หยกพระโพธิสัตว์ชิ้นนี้มาจากพระอาจารย์ เอาไว้คุ้มครองให้ปลอดภัย”

สวี่ลู่มองจี้หยกพระโพธิสัตว์ที่อยู่บนคอ สีหน้าของเธอตึงเล็กน้อย

เมื่อคืนเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ปวดท้อง

ฟู่เซินเป็นห่วงเธอ หลังจากพาเธอไปส่งโรงพยาบาลก็รีบไปขอเครื่องรางคุ้มครองลูกมาทันที

จี้หยกพระโพธิสัตว์ของเธอ ก็แค่ของที่ซื้อติดมือมาด้วยเท่านั้น

ฟู่เซินเพิ่งไปได้ไม่นาน เลขาก็มาที่ห้องผู้ป่วย

“คุณนายคะ เตรียมการ์ดเชิญเรียบร้อยแล้วค่ะ เราจะให้คนส่งการ์ดเชิญอิเล็กทรอนิกส์หลังจากที่คุณขึ้นเครื่องแล้ว”

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างลังเลว่า

“ประธานฟู่เพิ่งทุ่มเงินก้อนโตซื้อคฤหาสน์ที่อยู่ด้านหลังของพวกคุณไปค่ะ”

สวี่ลู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คฤหาสน์หลังนั้นมีคนอยู่ตลอดไม่ใช่เหรอ”

เลขาส่ายหน้าน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างระมัดระวัง

“ใช่ค่ะ คุณนาย แต่ประธานฟู่ยอมจ่ายเงินก้อนโตและให้ดีลใหญ่กับอีกฝ่าย จนครอบครัวนั้นยอมย้ายออกไปแล้ว”

“ได้ยินมาว่าคฤหาสน์หลังนั้นจดเป็นชื่อเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์คนเดียว เป็นของขวัญที่ให้เธอเพราะตั้งท้องค่ะ...”

สวี่ลู่เม้มปาก ดวงตาที่มีน้ำตาคลอหน่วยเต็มไปด้วยความเย็นชา

นี่ฟู่เซินตั้งใจจะเลี้ยงผู้หญิงไว้อย่างลับ ๆ แถมยังซ่อนลูกไว้ด้วยสินะ

ตกเย็น สวี่ลู่เห็นเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์สั่งให้คนรับใช้เก็บของของตัวเองอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แล้วย้ายไปอยู่คฤหาสน์หลังที่อยู่ด้านหลังของพวกเขาผ่านกล้องวงจรปิด

วันนี้เป็นวันสุดท้ายก่อนที่สวี่ลู่จะจากไป

ฟู่เซินมารับสวี่ลู่ออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าตรู่

ภายในรถ เขาคาดเข็มขัดให้สวี่ลู่อย่างเอาใจใส่ ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า

“ลู่ลู่ วันนี้เป็นวันเกิดคุณ ผมเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดไว้พร้อมแล้ว จะจัดคืนนี้หนึ่งทุ่มตรง อย่าลืมเชิญเพื่อนสนิทของคุณมาด้วยนะ”

“ค่ะ”

รถเก๋งสีดำแล่นเข้ามาในเขตคฤหาสน์

หลังจากผ่านมาสี่วัน สวี่ลู่ก็ได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกครั้ง

ทุกอย่างยังคงเหมือนวันนั้นที่เธอเพิ่งเข้าโรงพยาบาล ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ราวกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ไม่เคยมาที่นี่

สวี่ลู่เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่

บนโต๊ะเครื่องแป้งมีลิปสติกวางอยู่แท่งหนึ่ง

เธอกวาดสายตามองอย่างไม่ใส่ใจ

Guerlain 539 ถูกใช้ไปแล้ว

ลิปสติกที่จงใจทิ้งไว้แท่งนี้ ดูเหมือนจะเป็นการท้าทายแบบอ้อม ๆ ในอีกรูปแบบหนึ่งมากกว่า

สวี่ลู่อยู่ในห้องนอนใหญ่ได้ไม่นานนักก็ถูกคนรับใช้เรียกให้ลงไปทานข้าว

บนโต๊ะอาหาร ฟู่เซินแกะกุ้งให้สวี่ลู่ ป้อนให้เธอถึงปาก

เขามีท่าทางสนิทสนม อ่อนโยนและเอาใส่ใจ เหมือนกับตอนที่ป้อนข้าวให้เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เมื่อสองวันก่อน

สวี่ลู่เคี้ยวช้า ๆ เธอมองดวงตาที่อ่อนโยนและลึกซึ้งของฟู่เซิน แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า

“ถ้าหาก ฉันหมายถึงถ้าวันไหนคุณฝันว่าฉันไปจากคุณ คุณจะเสียใจไหม”

ฟู่เซินที่กำลังแกะกุ้งชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูตระหนก ก่อนจะจับมือสวี่ลู่ไว้

“ลู่ลู่ ผมไม่ใช่แค่จะเสียใจ แต่ผมจะเป็นบ้าเลย คุณอย่าไปจากผมนะ”

สวี่ลู่เม้มปากเล็กน้อย เธอยังอยากพูดต่อ แต่โทรศัพท์ของฟู่เซินที่วางอยู่บนโต๊ะอาหารกลับสั่นขึ้นมาเสียก่อน

สวี่ลู่มองตามไปทันที

เป็นข้อความจากเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์

“ข้างล่างฉันเลือดออก เจ็บมากเลย ลูกจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม...”

นัยน์ตาสีดำของฟู่เซินปรากฏความลนลานวาบขึ้นมา เขาลุกพรวดขึ้นทันที

“ลู่ลู่ สถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดมีปัญหานิดหน่อย ผมต้องรีบไปจัดการตอนนี้เลย เดี๋ยวเย็น ๆ ผมจะมารับคุณไปที่งานเลี้ยงนะ”

เขาหันหลังเตรียมจะเดินไป แต่ทันใดนั้นสวี่ลู่ก็คว้ามือเขาไว้ แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขา

“ฟู่เซิน ลาก่อน”

ฟู่เซินหมุนตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว เขามอบสวี่ลู่ที่นิ่งเงียบอยู่ตรงหน้า สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

ก่อนหน้านี้ในสายตาสวี่ลู่มีแต่เขา ตั้งแต่เมื่อไรกันที่ในสายตาของเธอมีเพียงความว่างเปล่าและเย็นชา

“ลู่ลู่ คุณ...”

ฟู่เซินยังอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่โทรศัพท์กลับสั่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงรีบร้อนจากไป

สวี่ลู่เดินเข้ามาไปในห้องนอนใหญ่ เธอหยิบเอกสารทั้งหมดออกมา แล้วโยนจี้หยกพระโพธิสัตว์ลงถังขยะ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาเลขา

“ฟู่เซินไปอยู่กับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์แล้ว ฉันกำลังจะไปขึ้นเครื่องที่สนามบิน รอฉันขึ้นเครื่องแล้ว คืนนี้ค่อยทำตามแผนเดิม”

“จริงสิ อย่าลืมเชิญเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ไปร่วมงานแต่งของเธอด้วย”

“ได้ค่ะ คุณนาย”

หนึ่งชั่วโมงให้หลัง สวี่ลู่ก็มาถึงสนามบิน

หลังจากผ่านจุดตรวจความปลอดภัยแล้ว เธอก็ส่งข้อความบอกพ่อแม่ว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะขึ้นเครื่อง

จากนั้น เธอก็เปิดหน้าต่างแชตของฟู่เซิน

[คืนนี้ฉันเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้ให้คุณสองอย่าง หวังว่าคุณจะชอบนะคะ]

ฟู่เซินตอบกลับทันที

[ลู่ลู่ ผมตั้งตารอเซอร์ไพรส์ของคุณนะ ผมยังจัดการเรื่องสถานที่จัดงานเลี้ยงวันเกิดอยู่ ต้องคอยดูอยู่ที่หน้างานถึงจะวางใจ รอผมไปรับคุณไปฉลองวันเกิดนะ]

สวี่ลู่กระตุกยิ้มเล็กน้อย

[คุณไม่ต้องมารับ ฉันจะไปโรงแรมจี้โจวเอง]

เธอคงไปตามนัดไม่ได้

งานเลี้ยงวันเกิดอยู่ที่ชั้นสองของโรงแรมจี้โจว ส่วนสถานที่จัดงานแต่งงานอยู่ที่ชั้นสามของโรงแรมจี้โจว

ต้องให้ฟู่เซินไปรอเธอที่โรงแรมจี้โจว ถึงเวลานั้นเลขาจะส่งการ์ดเชิญงานแต่ง พิธีที่ชั้นสามถึงจะดำเนินไปได้ตามปกติ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงประกาศแจ้งให้ผู้โดยสารเที่ยวบินไปนอร์เวย์ขึ้นเครื่อง

สวี่ลู่ถอดซิมการ์ดออกแล้วทิ้งลงถังขยะ

ลาขาดตลอดกาล ฟู่เซิน

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณจะไม่ได้เจอฉันอีกแล้ว