บทที่ 5

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ดวงตาแดงก่ำ เธอพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น

“ฉันตกลง ฉันจะแต่งกับคุณ ฉันยินดีสองร้อยเปอร์เซ็นต์เลย!”

ทีมงานถ่ายภาพรอบ ๆ พากันโห่เชียร์ขึ้นมา

“คบกันเลย! คบกันเลย!”

ภายในรถ สวี่ลู่มองภาพนั้นด้วยสีหน้าเย็นชา เย็นวาบไปทั้งตัว

ห้าปีก่อน ตอนที่ฟู่เซินขอเธอแต่งงานก็เต็มไปด้วยรักลึกซึ้งเหมือนในตอนนี้

เขาสวมสูทสีดำเรียบเนี้ยบแบบนี้ ถือกุหลาบสีสด และหยิบแหวนขอแต่งงานที่เตรียมมาอย่างพิถีพิถัน

กระทั่งตอนที่ขอเธอแต่งงาน เขาถึงกับสะอื้นออกมา

“ลู่ลู่ ทั้งชีวิตนี้ผมจะรักคุณแค่คนเดียว ผู้หญิงคนอื่นจะไม่มีวันเข้ามาในใจผมได้”

“ผมขอร้องนะ แต่งงานกับผมได้ไหม”

“ผมสาบาน ถ้าฟู่เซินคนนี้นอกใจ ผมยอมไปตายเลย”

สวี่ลู่หัวเราะเสียงเย็นเล็กน้อย แต่หัวเราะไปหัวเราะมา จู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา

ที่แท้ทุกอย่างก็เป็นของปลอม คำสาบานก็เป็นเรื่องโกหก

แม้แต่ความจริงใจก็สามารถเปลี่ยนไปได้ในชั่วพริบตา

หลินเสี้ยวมองสวี่ลู่อย่างสงสาร ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ ว่า

“พวกเขาไปแล้ว ยังจะตามต่อไหม”

“ตามไป”

สวี่ลู่หลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง

เธออยากจะเห็นว่าอีกเดี๋ยวพวกฟู่เซินจะไปไหนกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์ก็จอดที่ร้านอาหารตะวันตกร้านหนึ่ง

ร้านอาหารตะวันตกร้านนี้ตั้งอยู่ในย่านที่คึกคักที่สุดของเมืองหลิน และโต๊ะติดหน้าต่างก็จองยากมาก

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาทานอาหาร จึงมีลูกค้าอยู่ประปรายไม่กี่โต๊ะ

ที่นั่งแต่ละโต๊ะในร้านอาหารจะมีฉากกั้นกั้นไว้

ดูออกเลยว่าฟู่เซินมีมาตรการป้องกันอย่างดีเยี่ยม

เมื่อเห็นฟู่เซินกับอีกคนเดินเข้าไป สวี่ลู่ก็ไปซื้อเสื้อผ้าที่ดูเป็นผู้ใหญ่ชุดหนึ่งจากร้านข้าง ๆ ก่อน จากนั้นก็สวมหน้ากากกับหมวกใบใหญ่ แล้วเดินเข้าไปข้างในช้า ๆ

หลินเสี้ยวจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว เธอทุ่มเงินซื้อโต๊ะต่อจากคนที่จองไว้ จนได้โต๊ะด้านหลังของฟู่เซินมา

พอทั้งสองเพิ่งนั่งลง คู่สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งก็ถูกพนักงานพาไปนั่งที่โต๊ะของฟู่เซิน

คนทั้งคู่ดูอายุราวห้าสิบปี จากท่าทางแล้วเหมือนคนธรรมดาทั่วไป

และหน้าตาของหญิงวัยกลางคนคนนั้น หากมองดี ๆ ก็คล้ายเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ไม่น้อย

“อย่าบอกนะว่า ฟู่เซินกำลังจะมาเจอพ่อแม่เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์น่ะ” หลินเสี้ยวร้องออกมาด้วยความตกใจ

สวี่ลู่หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เธอหามุมที่เหมาะที่สุด ก่อนจะรีบถ่ายรูปผ่านช่องว่างของฉากกั้นสองสามภาพ

เธอถ่ายได้จังหวะเหมาะเจาะ

ถ่ายตอนที่ฟู่เซินยื่นแบล็กการ์ดใบหนึ่งให้แม่ของเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ได้พอดิบพอดี

“ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นมือเติบไม่เบาเลยนะ” หลินเสี้ยวด่าด้วยความโมโห

สวี่ลู่หลุบดวงตาที่มีน้ำคลอเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ วางโทรศัพท์ลง

ปีนั้น ตอนฟู่เซินกับพ่อแม่เธอเจอกันครั้งแรก เพื่อแสดงความจริงใจ เขาก็หยิบแบล็กการ์ดไม่จำกัดวงเงินออกมาเหมือนกัน

แต่พ่อแม่ของเธอยืนกรานไม่รับ พวกเขาไม่อยากขายลูกสาว

ตอนนี้เหตุการณ์แบบเดียวกันกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง

“ไปกันเถอะ”

เธอไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อทั้งสองลงไปถึงชั้นหนึ่ง หลินเสี้ยวตั้งใจจะไปส่งสวี่ลู่กลับบ้าน แต่สวี่ลู่ส่ายหน้า

“เสี้ยวเสี้ยว ตอนนี้ฉันสับสนมาก ฉันอยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ”

หลินเสี้ยวไม่โน้มน้าวต่อ แค่กำชับเธอให้ระวังตัวอีกครั้ง

รอจนหลินเสี้ยวไปแล้ว สวี่ลู่จึงเดินไปบนถนนใหญ่เพียงลำพัง

อุณหภูมิด้านนอกลดลงเหลือติดลบหนึ่งองศาแล้ว เธอสวมเพียงเสื้อคลุมบาง ๆ เท่านั้น

แต่ความหนาวทางร่างกาย ก็ยังเทียบไม่ได้กับความหนาวเหน็บในใจของเธอ

ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไหร่แล้ว จู่ ๆ โทรศัพท์ของสวี่ลู่ก็สั่นขึ้นมา

เป็นฟู่เซินที่ส่งข้อความมา

สวี่ลู่กดเปิด ภาพพรีเวดดิงสามภาพปรากฏเด่นชัดบนหน้าจอโทรศัพท์

ภาพหนึ่งเป็นภาพที่เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เอนตัวพิงฟู่เซินอย่างออดอ้อน ท่าทางสนิทสนม

อีกภาพหนึ่งเป็นภาพที่ทั้งคู่จูบกันอย่างหวานซึ้ง

และอีกภาพหนึ่งเป็นภาพที่ฟู่เซินคุกเข่าข้างเดียวและชูดอกไม้ขึ้น เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มอย่างลำพองใจ

“วันนี้เราไปถ่ายพรีเวดดิงกัน เขาขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคน ฉันประทับใจมาก”

“เขายังเป็นฝ่ายเสนอว่าอยากเจอพ่อแม่ฉันเองด้วย นอกจากยังจดทะเบียนสมรสกันไม่ได้ เราก็ทำตามขั้นตอนที่ต้องทำในการแต่งงานจนครบแล้ว”

“ใครบอกว่ามีสามีคนเดียวกันมันไม่ดีล่ะ ฉันรับได้ อยู่ที่เธอแล้วว่าจะรับได้ไหม ยังไงซะฉันก็ไม่เสียเปรียบ”

สวี่ลู่มองข้อความอวดดีของเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ ไม่ได้ตอบกลับแม้แต่คำเดียว

เธอส่งภาพพรีเวดดิงทั้งสามรูปให้เลขา จากนั้นก็ส่งรูปที่เธอถ่ายตอนทั้งสี่คนนั่งทานอาหารด้วยกันวันนี้ แล้วก็ถือโอกาสแคปหน้าจอบทสนทนาทั้งหมดส่งไปด้วย

“ปล่อยพวกนี้ในวันแต่งงานให้หมด”

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จแล้ว สวี่ลู่ก็เก็บโทรศัพท์กลับเข้าไปในกระเป๋า

เธอเดินไปอย่างคนไร้วิญญาณ ไม่ได้สังเกตเลยว่ารถเก๋งสีดำคันหนึ่งที่เสียการควบคุมกำลังพุ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

โครม!

สวี่ลู่หลบไม่ทัน ถูกรถเก๋งชนกระเด็นไปไกลสองเมตร

ผ่านไปนานแสนนาน สวี่ลู่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนแสบจมูกลอยเข้ามา ภาพที่เห็นคือห้องผู้ป่วยสีขาว

พอเห็นว่าในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว ฟู่เซินก็รีบเดินมาที่ข้างเตียง นัยน์ตาสีดำเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความหวาดกลัวที่ยังไม่จางหาย

“ฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม”

สวี่ลู่ขยับสายตาเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หยุดอยู่ที่ฟู่เซิน

ชายหนุ่มสองตาแดงก่ำ มองเธอด้วยความร้อนใจและเจ็บปวด

ราวกับว่าอยากให้คนที่บาดเจ็บเป็นตัวเอง

สวี่ลู่รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาทันที ภาพพรีเวดดิงที่ทั้งสองแนบชิดสนิทสนมผุดวาบขึ้นมาในหัว ทำให้ท้องของเธอปั่นป่วน

ฟู่เซินหนอฟู่เซิน สรุปแล้วคนไหนคือคุณตัวจริงกันแน่

“ทำไมไม่พูดล่ะ ไม่สบายตรงไหน ผมจะไปเรียกหมอมา”

ฟู่เซินรีบร้อนจะไปเรียกหมอมา แต่สวี่ลู่ดึงมือเขาเอาไว้ก่อน

เธอถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า

“คุณมาได้ยังไง”