ตอนที่ 3 เข้าใจผิด

หมับ!

“มานี่เดี๋ยวนี้เลยเอวา!”

ลูกพีชก้าวเข้าไปกระชากเรียวแขนนวลเนียนนั้นออกมา รู้สึกโกรธจัดที่เพื่อนกล้านอกใจแฟนแสนดีอย่างพี่ปกเกล้า แต่เมื่อกระชากร่างสมส่วนนั้นออกมาจนเห็นใบหน้าชัดขึ้นแล้ว เธอถึงกับหน้าซีดปากสั่น ยกมือขยี้ตาซ้ำๆ แต่ภาพที่เห็นยังเหมือนเดิม

เอ้า! ไม่ใช่ยัยเอวานี่นา ดู ดูคนผิดได้ไง

“ทำบ้าอะไรของแกวะ!”

ผู้หญิงหน้าตาสวยจัดถามเสียงสั่นเพราะความโกรธ คนเข้าใจผิดเหลือบตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลา อับอายขายขี้หน้าจนต้องรีบก้มหน้าหลบสายตา คิดหาวิธีจัดการกับสถานการณ์ตรงหน้า แกล้งทำเป็นเมาดีไหม แต่แม่ง! ท่าทางมันไม่ให้เลย หรือจะแกล้งบ้าดี? โอ้ย! ทำไม่ได้หรอก

“ … แล้ว แล้วมันทำไมอะ! ในเมื่อฉันเป็นแฟนของเขา!”

ลูกพีชเลือกโกหกออกไป จะบอกเป็นอย่างอื่นก็ไม่ได้ เพราะผู้หญิงหน้าสวยอกโตตรงหน้า ตั้งท่าง้างมือเตรียมตบเธอแล้ว บอกว่าเป็นแฟนนี่แหละ หน้าสวยๆ ของเธอจะได้อยู่รอดปลอดภัย

“แฟน? …คุณบอกว่าตัวเองโสดไม่ใช่หรือไง?”

คนโกหกกอดอกเชิ่ดหน้าขึ้น พยายามทำให้บทบาทของตัวเองดูน่าเชื่อถือ ส่วนคนที่อยู่ดีๆก็มีแฟน ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเพราะคำโกหกของเด็กข้างบ้าน

“ผมพูดอย่างนั้นเหรอ?”

ชายหนุ่มที่กำลังยืนดูมวยไม่ถูกรุ่นตอบเสียงเรียบ สายตาอ้อยอิ่งอยู่บนร่างเย้ายวนของเด็กสาวที่ก้าวเข้ามาแทรก ความโกรธค่อยๆแผ่กระจายจากหน้าอกด้านซ้ายลามไปทั้งร่าง

เขาจำได้แม้แสงไฟบริเวณนี้จะมืดสลัว ผู้หญิงหน้าตาสวยหวานสวมชุดสีดำวาวรัดสรีระ อวดสัดส่วนน่าลากไปขย้ำในที่ลับตา ก็คือยัยเด็กข้างบ้านที่มีอายุห่างกับเขาถึงเก้าปี ไม่แน่ใจว่ายัยลูกพีชแอบหนีออกมาเที่ยวเอง หรือพี่ชายปล่อยปะละเลยจนเสียคน แต่อย่างไหนเขาก็ไม่ชอบทั้งนั้น โดยเฉพาะชุดล่อเสือล่อจะเข้บนร่างสมส่วนของเธอ

“คุณบอกฉันว่าไม่มีใคร ฉันถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ไงล่ะ ถ้ารู้ว่ามีแฟนแล้ว ใครมันจะอยากยุ่งวะ มันเสียเวลานะเว้ย! โอ้ย! แม่งฉันไม่เกี่ยว! เคลียร์กันเองแล้วกัน!”

คนหน้าสวยหุ่นนางแบบแต่ส่วนสูงยังไม่ให้ บ่นยืดยาวจบก็เดินฟึดฟัดจากไปด้วยความหัวเสีย ลูกพีชถอนหายใจออกมายาวๆอย่างรู้สึกโล่งอก ถ้าเธอคนนั้นไม่ยอมถอย หน้าเธออาจจะได้แหกครั้งแรกในชีวิต

“ทำยังไงดีล่ะครับคุณแฟน … คุณดันเข้ามาทำให้ ‘เหยื่อ’ ของผมหลุดมือไปซะได้ คุณเคยได้ยินสุภาษิตนี้ไหมครับ หมูเขาจะหาม อย่าเอาคานเข้ามาสอด”

หายใจทั่วท้องได้ไม่ถึงสองนาที ลูกพีชก็ต้องมารู้สึกหายใจไม่เต็มอิ่มอีกครั้ง เพราะคำตู่ของตัวเอง และสายตามาดร้ายของพี่ชายข้างบ้าน

“พีชไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น ก็ … พีชนึกว่าเธอเป็นเพื่อนของพีช พีชก็เลยทำแบบนั้นลงไป”

คนตัวเล็กถอยหลังหนี ในขณะที่พยายามอธิบายให้คนตัวโตเข้าใจเจตนาของตัวเอง แต่เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ถูกพี่ชายใจดีต้อนเข้ามาอยู่ในมุมมืด เธอมองเห็นเขาไม่ชัด แต่รับรู้การมีอยู่ของเขาได้จากไออุ่นที่แผ่ออกมาจากเรือนกายกำยำ และลมหายใจร้อนจัดที่เป่ารดอยู่ทั่วใบหน้า

เขาอยู่ใกล้มาก มากจนขนอ่อนบนตัวเธอลุกฮือขึ้น ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว โดยเฉพาะส่วนที่มันไวต่อความรู้สึกมากที่สุด ท้องน้อยและจุดซ่อนเร้น เสียววาบบิดมวนเป็นเกลียวคลื่น สาดกระแสความต้องการให้ไหลซ่านอย่างที่ไม่ควรเป็น

“อึก! พี่เหนือ!”

ลูกพีชครางชื่อพี่ชายที่ตัวเองเคยสนิทเสียงแผ่ว เธอไม่ได้เมามาก เพราะฉะนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอตอนนี้ มันจึงยากที่จะยอมรับ มันไม่สมควรเกิดอาการแบบนี้ แต่ยิ่งเขาเอาตัวเข้ามาใกล้ชิด ความปั่นป่วนนั้นก็ยิ่งชัดเจน

ร่างกายของเธอกำลังเกิดความต้องการเพราะเขา และเธอก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดที่จะไม่รู้ว่า สิ่งที่ร่างกายต้องการคืออะไร

“แล้วเรามาทำอะไรในสถานที่แบบนี้หืม?”

‘เหนือฟ้า’ ทายาทคนโตของพิชญพาณิชกรุ๊ป นักธุรกิจหนุ่มหล่อวัย 29 ปี ที่มีดีตั้งแต่โปรไฟล์ไปจนถึงเบ้าหน้า เปลี่ยนเรื่องไปถามเด็กข้างบ้านในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้

ก่อนหน้าที่เขาจะเดินออกมากับสาวสวยคนเมื่อครู่ เขาบังเอิญได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทของเธออยู่พักหนึ่ง จึงได้รู้เหตุผลที่เธอมาอยู่ตรงนี้ แต่มันเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นเลย

มาหาผู้ชายคนใหม่เพื่อใช้ลืมคนเก่า เหอะ! ผู้หญิงตาถั่วอย่างเธอ หาทั้งชาติก็ไม่เจอหรอก

“พีช … แค่มาดื่มกับเพื่อน”

ลูกพีชไม่กล้าบอกเขา ว่าตัวเองแต่งสวยจัดเต็มเพื่อมาอ่อยผู้ชาย ขืนบอกไปแบบนั้นเขาก็วิ่งโร่ไปฟ้องคนที่บ้านเธอนะสิ วันนี้เธอแอบคนที่บ้านออกมา เพราะฉะนั้นจะให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาดเลย

“มาดื่ม … หรือตั้งใจมาอ่อยผู้ชายหืม?”

ทายาทคนโตธุรกิจรับเหมาก่อสร้างถามจี้จุด คนถูกถามขนลุกอีกครั้งเพราะเสียงทุ้มต่ำที่ดังอยู่ข้างใบหู ถ้าเขาเข้ามาอีกนิด หรือเธอขยับผิดท่าอีกหน่อย ริมฝีปากหยักสวยรูปกระจับนั้น อาจจะแตะลงข้างแก้มของเธอได้เลย

กรี๊ด! หน้าตาของเขาคล้ายกับพี่ใต้หล้าก็จริง แต่ยังไงก็เป็นคนละคนกัน เธอจะมาใจเต้นโครมครามแบบนี้ไม่ได้ อย่าคิดอะไรเกินเลยเด็ดขาด ไอ้อาการเหมือนคนของขาดนั่นก็หยุดซะ

“พีชไม่ได้ทำแบบนั้นหรอกน่า ก็บอกแล้วไงว่าแค่มาดื่มกับเพื่อน” คนตัวเล็กตอบพี่ชายข้างบ้านที่ห่างหายกันไปนานหลายปีเสียงอ่อย

“เพื่อนสนิทเราสารภาพหมดแล้ว … กลับบ้านไปในตอนที่พี่ยังพูดดีซะลูกพีช”

คนตัวโตเตือนเสร็จก็ถอนใบหน้าออกไป แต่กลิ่นหอมของเบอร์รี่สายพันธุ์ต่างๆยังติดอยู่บนปลายจมูก เพียงแค่สูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอด เขาก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของมัน กลิ่นหอมน่าทานซะจนท่อนลำเหยียดขยายเต็มสูบ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่มันตื่นตัวขึ้นเพราะเธอ

แต่เธอก็ไม่ใช่คนแรกที่มันเป็นแบบนี้ด้วย ร่างกายเขาเป็นอิสระ ไม่มีพันธะใดๆผูกมัด และเขาโสดมาทั้งชีวิต

“พี่ไม่ใช่ผู้ปกครองของพีช มีสิทธิ์อะไรมาไล่ให้กลับ”

ความหวังดีส่งผลตรงข้าม ลูกพีชไม่คิดจะฟังคำพูดของคนที่เป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน ต่อให้เคารพเขามาก แต่ไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังเขาแล้ว เพราะเธอไม่ใช่เด็ก