ตอนที่ 2 พี่ชายข้างบ้าน

‘เป็นอะไรครับเจ้าหญิง ร้องไห้ทำไม’

เด็กหญิงวัยสิบขวบสวมใส่เดรสฟูฟองราวกับเป็นเจ้าหญิง แหงนเงยใบหน้าเปื้อนน้ำตาขึ้นมอง ดีใจจนหลุดยิ้มทั้งที่น้ำยังท่วมสองตา เมื่อลูกชายคนโตจากปราสาทหลังข้างๆ เดินมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง

~พี่เหนือฟ้าของลูกพีชมาช่วยแล้ว~

‘พี่เพอร์กับพี่ใต้หล้าไม่ยอมให้ลูกพีชเล่นด้วยค่ะ พวกเขาอยากเล่นกันแค่สองคน’

เด็กสาวกลั้นเสียงสะอื้นขณะฟ้องพี่ชายใจดี แอบยิ้มอยู่ในใจด้วยคิดว่าครั้งนี้ เขาต้องยอมตามใจเธอเหมือนทุกทีแน่ ต้องรีบไปจัดการพี่สองคนนั้นให้ แล้วยัดเยียดตัวเธอเข้าไปร่วมวงเล่นกับพวกเขา แต่สิ่งที่หวังดันตรงข้ามกับสิ่งที่ได้

‘เจ้าหญิงมาเล่นกับพี่ดีกว่าครับ ไม่ต้องไปเล่นกับเจ้าพวกนั้นหรอก วันนี้เจ้าหญิงอยากเล่นอะไร อยากจะเล่นเป็นช่างแต่งหน้าหรือเปล่า?’

เจ้าหญิงวัยสิบขวบที่ไม่ได้มีใจอยากจะเล่นกับพี่ชายตัวโต เกิดความลังเลเพราะข้อเสนอที่เขาเอามาหลอกล่อในตอนท้าย ไม่มีใครตามใจเธอได้เท่าพี่เหนือฟ้าอีกแล้ว เอาเถอะ เล่นกับเขาก็ไม่ได้แย่ มีคนให้เธอจับแต่งหน้าแต่งตัวก็ดีเหมือนกัน

เด็กสาวในชุดเจ้าหญิงยื่นมือไปให้คนที่เป็นเหมือนอัศวินตัวโตจับ ก้าวเดินตามร่างสูงโปร่งของพี่ชายวัยสิบเก้าไปช้าๆ ผ่านสวนกว้างของบ้านตัวเอง ผ่านประตูเล็กที่เชื่อมบ้านสองหลังเข้าด้วยกัน ผ่านสวนที่ใหญ่กว่าบ้านตัวเองเกือบเท่าตัวไป ผ่านพื้นที่ต่างๆภายในบ้าน หยุดลงในห้องๆหนึ่ง ห้องที่เธอมักจะมาขลุกอยู่กับเขาเป็นประจำ ห้องนั่งเล่นมุมโปรดของพี่เหนือฟ้า

‘พี่ไปหยิบอุปกรณ์มาให้นะ’

ใบหน้าคมคายแต่อ่อนโยนสุดในความรู้สึกของเด็กหญิง ระบายยิ้มกว้างจนดวงตาคู่คมเป็นรูปสระอิ ไม่นานร่างสูงโปร่งก็เดินไปหยุดยืนหน้าตู้ใบใหญ่ ซึ่งด้านในอัดแน่นไปด้วยของเล่นสำหรับเด็กผู้หญิง ส่วนตู้กระจกใสข้างๆก็มีชุดแขวนอยู่มากมาย และทั้งหมดนั้นมันเป็นของเธอ

‘พี่เหนือคะ ลูกพีชอยากลองใส่ชุดสีขาวนั่นดูค่ะ’

เด็กสาวในชุดเจ้าหญิงเดินไปหยุดยืนข้างๆ นิ้วชี้พุ่งไปทางเป้าหมาย ‘ชุดสีขาวฟูฟอง’ เป็นชุดที่พี่เหนือฟ้าซื้อให้คราวก่อน แต่เธอไม่เคยได้ใส่มันเลย

‘โตแล้วค่อยใส่’

‘ทำไมอ่ะ! ลูกพีชอยากใส่ตอนนี้!’

เด็กสาวที่ถูกตามใจมาทั้งชีวิต กอดอกเชิ่ดใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นอย่างลืมตัว แต่เมื่อสังเกตเห็นสายตาดุของพี่ตัวโต ท่าทางนั้นอันตรธานหายไป คนตัวเล็กเอื้อมมือไปคล้องท่อนแขนใหญ่ พูดต่อเสียงอ้อนอ่อนหวาน

‘ถ้าลูกพีชโตแล้ว พี่เหนือฟ้าจะให้ใส่ใช่ไหมคะ?’

คนตัวเล็กทำตาปริบๆใส่สามที เผื่อพี่เหนือฟ้าจะอารมณ์ดีขึ้น

‘แน่นอน แต่ลูกพีชต้องใส่มันมายืนอยู่ข้างๆพี่นะ แค่พี่คนเดียว ห้ามใส่มันยืนข้างผู้ชายคนอื่นเด็ดขาด’ ดวงตาอ่อนโยนดุขึ้น น้ำเสียงก็จริงจังจนคนตัวเล็กกลัว

‘ทะ ทำไมล่ะคะ?’

เด็กสาวถามเสียงสั่น ดึงมือออกมาจากวงแขนใหญ่ช้าๆ

‘เพราะพี่ไม่ชอบ! ตอบมาสิว่าเรื่องแค่นี้ทำให้พี่ได้หรือเปล่า?’

‘คือ พีช’

เด็กสาวอึกอักไม่กล้าตอบ หวาดกลัวสายตาของพี่เหนือฟ้าที่เห็นอยู่ตอนนี้สุดใจ คนตัวเล็กเผลอก้าวถอยหนีไปข้างหลัง ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ก้าวตามเข้ามาติดๆ จนกระทั่งแผ่นหลังแนบกับกำแพงห้องนั่งเล่น ฝีเท้าคุกคามนั้นถึงได้หยุดลง

หมับ!

‘ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็อย่าทำสิ่งที่พี่ไม่ชอบ เข้าใจไหมครับลูกพีช’

ร่างสมส่วนถูกดึงเข้าหาร่างกำยำ แผ่นอกที่เคยมีเนื้อผ้าปิดไว้ บัดนี้ไร้สิ่งปิดกั้น กำแพงเย็นเฉียบด้านหลังแปรเปลี่ยนเป็นเตียงนอนขนาดใหญ่ จากที่ยืนอยู่ในอ้อมแขน ตอนนี้กลายเป็นนอนอยู่ใต้ร่าง สัมผัสของเนื้อแนบเนื้อบริเวณท่อนล่าง ทำให้เผลอกดสายตาลงไปมองช้าๆ

“กรี๊ด! เธอบ้าไปแล้วสินะยัยลูกพีช!”

ลูกพีชก่นด่าตัวเอง เมื่อถูกดึงให้หลุดออกมาจากห้วงความทรงจำในวัยเด็ก ด้วยร่างกายเปลือยเปล่ากำยำของพี่ชายข้างบ้าน ร่างกายที่ถูกสร้างขึ้นมาโดยจินตนาการของเธอเอง และฉากที่อยู่บนเตียงนั่นก็ด้วย

พรึ่บ! พรึ่บ!

ใบหน้าสวยหวานแต่งแต้มแค่ให้เครื่องหน้าคมชัด ล้อมกรอบด้วยผมสีดำยาวเลยบั้นท้ายขยับส่ายไปมา ขับไล่ภาพหวามที่แทรกเข้ามาอยู่ในหัว แต่ยิ่งพยายามจะสลัด ภาพกายเปล่ากำยำยิ่งเด่นชัดขึ้นกว่าเดิม จึงตัดสินใจดื่มเหล้าในแก้วให้หมด หวังให้มันช่วยลดทอนสติลง

“อึก! แล้วนี่ ยัยเอวาหายไปไหน?”

เหล้าราคาต่อแก้วแพงลิ่ว ทำให้สติแย่ลงอย่างที่ต้องการได้แค่เล็กน้อย รวมถึงอาการเสียวมวนในท้องที่ยังคงอยู่ ลูกพีชกวาดสายตามองหาเพื่อนสนิท เธอเดาไม่ออกเลยว่าเพื่อนหายไปไหน ผู้ชายที่เพื่อนเดินไปคุยด้วยก็ไม่ได้อยู่ที่เดิม

อะ! อย่าบอกนะว่าทั้งคู่หายไปด้วยกัน

เร็วเท่าความคิด ร่างสมส่วนในชุดเดรสสั้นแบบเกาะอกรัดรูปสีดำวาว ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้บาร์ทรงสูง ร่างเย้ายวนซวนเซเพราะปริมาณแอลกอฮอล์ที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด เมื่อตั้งหลักได้ก็ก้าวเดินไปทางห้องสุขา หวังอยู่ในใจให้เพื่อนตัวแสบแอบอยู่ที่นั่น ส่วนพี่ชายข้างบ้านก็ไปแอบอยู่ที่อื่น จะเป็นที่ไหนก็ได้ในบาร์แห่งนี้ ขอแค่ไม่ให้คนทั้งคู่อยู่ด้วยกันก็พอ

ภายในห้องน้ำสุดลักชัวรี่ของบาร์ดังไม่ได้ว่างเปล่า เพียงแต่มันไม่มีเงาร่างของเพื่อนเธออยู่เลย ลูกพีชเริ่มรู้สึกใจเสีย ความปวดหน่วงในอกเกิดขึ้นอย่างที่ไม่ควรเป็น ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเห็นพี่เหนือฟ้ามีแฟน รายนั้นเขาเป็นหนุ่มฮอต ฮอตจนแทบจะถูกเรียกว่าเป็นหนุ่มเจ้าชู้อยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันต้องไม่ใช่เพื่อนของเธอสิ ไม่อยากให้ใช่ แล้วก็ไม่อยากให้เป็นด้วย

“อืม! อื้อ~”

ในขณะที่ลูกพีชกำลังเดินโซเซผ่านมุมสลัวเพื่อกลับเข้าไปข้างใน หูของเธอก็พลันได้ยินเสียงครางซ่านของผู้หญิง เมื่อลองทำใจกล้ามองไปในทิศทางที่เกิดเสียง ผิวแก้มของเธอก็ร้อนฉ่าขึ้น เลือดในกายร้อนรุ่มก่อนจะเย็นเฉียบลงในชั่วพริบตา เมื่อดวงตาสีฟ้าสบเข้ากับดวงตาสีดำมืด

พรึ่บ พรึ่บ

ลูกพีชยกมือขยี้ตาเบาๆ หวังให้สิ่งที่เห็นตรงหน้าหายไป แต่ภาพของชายหญิงที่กำลังบดจูบกันอย่างดูดดื่มยังคงอยู่ ผู้ชายที่หันหน้ามาทางเธอไม่สามารถเป็นคนอื่น ยังคงเป็นพี่เหนือฟ้า พี่ชายที่อยู่บ้านข้างๆเธอ

เหนือฟ้ายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวในท่วงท่าที่มั่นคง ท่อนแขนกำยำข้างซ้ายโอบกระชับแผ่นหลังเปลือยไว้หลวมๆ อีกข้างล้วงหายเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ค ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำจนบริเวณลำคอและแผ่นหลังเป็นเส้นโค้ง ดวงตาตรงดิ่ง และจุดโฟกัสของมัน ตกกระทบอยู่บนใบหน้าจิ้มลิ้มสวยงาม

ฮึบ!

ลูกพีชเรียกสติกลับคืนมา ถอนสายตาออกจากใบหน้าหล่อเหลาลงตัว สำรวจเรือนร่างสมส่วนที่กำลังเขย่งปลายเท้าขึ้นทั้งที่สวมส้นสูงแหลมปรี๊ด สรีระกับชุดที่คุ้นสายตา ทำให้ลูกพีชฟันธงได้ว่า ผู้หญิงที่กำลังจูบปากกับเขาอย่างดูดดื่มนั้นคือเพื่อนของเธอเอง

ให้ตาย! โกรธชิบหายเลยว่ะ!