บทที่ 23 จบเกมแก้แค้น+

ยอร์ชจ้องมองความงามที่ยับเยินนั้นด้วยความสะใจ สูดกลิ่นคาวสวาทที่คละคลุ้งในห้องทำงานเพื่อกล่อมประสาทที่เพิ่งผ่านการเสร็จสม มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางของเบล บังคับให้ใบหน้าฉ่ำปรือนั้นสบตา

 ​"ดูสิเบล... โต๊ะทำงานราคาแพงของกูเปื้อน 'น้ำร่าน' โสโครกของมึงหมดแล้ว" 

ยอร์ชเค่นเสียงหัวเราะพลางใช้นิ้วป้ายน้ำหวานบนโต๊ะมาถูลงบนริมฝีปากบวมเจ่อ 

"รสชาติความพ่ายแพ้มันหวานดีใช่ไหม ไหนดูดนิ้วกูสิ... เลียคราบราคะของมึงคืนไปให้หมด!"

 ​เบลทำได้เพียงครางเครือ ยอมดูดเลียนิ้วหนาอย่างเชื่องช้า ร่างกายยังกระตุกเร่าจากควันหลง รูรักยังขมิบตอดอากาศรัวๆ เหมือนสัตว์ป่าที่ถูกทำให้เชื่องด้วยความเสียว

 ​ยอร์ชหยัดกายลุกขึ้นจัดสูทให้เข้าที่ ชายหนุ่มในคราบปีศาจยังคงสง่างามต่างจากเบลที่นอนหมดสภาพเหมือนตุ๊กตายางยอร์ชจิบวิสกี้พลางปรายตามอง

 "น้ำเงี่ยนท่วมโต๊ะหมดแล้วยัยหมาร่าน... เช็ดให้สะอาดด้วยล่ะ เช็ดด้วยลิ้นของมึง"

 ​ความเงียบปกคลุม มีเพียงเสียงหอบกระเส่า ยอร์ชหยิบแท็บเล็ตที่สั่นรัววางลงตรงหน้าใบหน้าที่บิดเบี้ยวของมึง

 "นั่งตัวตรงๆ สิ... แฟนเก่ามึงโทรมาตามแล้วน่ะ" 

ยอร์ชสั่งเสียงเย็นพลางจงใจแหวกสาบเสื้อเชิ้ตที่เบลใส่อยู่ให้กว้างขึ้น ประจานรอยดูดสีเข้มจัดและรอยกัดที่ทิ้งไว้ทั่วแผงอกกว้าง

 ​ติ๊ง!

 ​ยอร์ชกดรับสายวิดีโอคอล ใบหน้าของ แทน ปรากฏขึ้นพร้อมความตื่นตระหนก

 "มึงทำอะไรเบลไอ้ยอร์ช!" บิลลี่ตะโกนจนเสียงสั่นแหบพร่า

 ​เบลฝืนพยุงร่างที่อ่อนเปลี้ยให้นั่งตัวตรง ใบหน้าเยิ้มหยาดไปด้วยกามารมณ์ แววตาเลื่อนลอยจนแทนชะงัก

 "เบล... ทำไมหน้าตาเป็นแบบนั้น แล้วนั่นรอยอะไรมันซ้อมนายเหรอ!"

 ​ยอร์ชที่นั่งเยื้องไปด้านหลังส่งเท้าหนาภายใต้รองเท้าหนังราคาแพงลงไปใต้โต๊ะ ยอร์ชใช้ปลายเท้าเขี่ยและบดขยี้รูเสียวของเบลที่ยังไวต่อสัมผัสสุดขีด บดคลึงเน้นย้ำจนเบลสะดุ้งตัวโยน 

"อ๊ะ... อื้อออ..." 

เบลจิกเล็บลงบนขอบโต๊ะจนเส้นเลือดปูดนูน กลั้นความเสียวซ่านป่าเถื่อนที่ยอร์ชมอบให้ผ่านปลายเท้า

 ​"เบล.. เป็นอะไรไป..ตอบพี่สิ!" แทนตะโกนเรียกอย่างร้อนใจเมื่อเห็นอดีตคนรักเริ่มบิดกายไปมา ใบหน้าแดงซ่านและหายใจติดขัด

 ​ยอร์ชโน้มตัวกระซิบข้างหูในจุดที่กล้องมองไม่เห็น "บอกมันไปสิว่ามึงชอบให้ทำแบบนี้แค่ไหน... บอกมันว่ารอยพวกนี้ใครเป็นคนทำ!" 

ปลายเท้ายิ่งบดหนักขึ้น กระแทกย้ำเข้าที่จุดกระสันจนน้ำรักระลอกใหม่ซึมออกมาเปียกโต๊ะอีกครั้ง

 ​"พี่... ไปพ้นจากชีวิตเบลซะที!"

 ​สิ้นประโยคเชือดเฉือน ยอร์ชแสยะยิ้มเหี้ยม ยอร์ชขยี้ปลายเท้าลงบนยอดอกและจุดกระสันใต้โต๊ะอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายจนเบลตัวกระตุกวาบ หน้าสั่นไหวพร่ามัวต่อหน้ากล้อง ก่อนที่ยอร์ชจะกดตัดสายทิ้งทันที!

 ​ความเงียบกลับมาอีกครั้ง ยอร์ชลุกขึ้นยืนเบื้องหน้าสัตว์เลี้ยงที่นอนแผ่อยู่บนคราบน้ำกาม

 "พูดได้ดีนี่เบล... เห็นหน้าตอนมันแตกสลายไหม นั่นแหละคือรางวัลของมึง"

 ​ยอร์ชสอดนิ้วเข้าไปในรูรักที่บวมช้ำของมึงอีกครั้ง กระแทกสวนลึกจนเบลสะดุ้งเฮือก

 "ในเมื่อมึงไล่มันไปพ้นทางแล้ว ต่อจากนี้ชีวิตมึงพึ่งพาใครไม่ได้อีก นอกจาก... เตรียมรูร่านๆ ของมึงไว้รับบทเรียนต่อไปได้เลย เพราะคืนนี้กูจะใช้งานมึงให้หนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัว!"

 ​ยอร์ชกระชากผมเบลให้แหงนหน้าขึ้นรับจูบที่ดุดัน บดขยี้จนเลือดซึม ย้ำเตือนว่าต่อจากนี้คือสมบัติที่มีไว้เพื่อบำเรอความใคร่ของตนแต่เพียงผู้เดียว

 ​มือหนากระชากร่างให้ลุกขึ้นจากโต๊ะไม้โอ๊ก จนดิลโด้ยักษ์ที่คาอยู่นั้นหลุดพรวดออกมา

ผล่อกกก!

พร้อมน้ำกามใสที่กระฉอกตามลงมาอาบเรียวขาวเนียน ยอร์ชไม่ปล่อยให้เบลได้พักหายใจ กดหัวเบลให้ลงไปคุกเข่าอยู่ที่พื้นห้องทำงาน ท่ามกลางคราบกามที่หยดติ๋งลงมาจากขอบโต๊ะประจานความโสมม

 ​"ในเมื่อมื้อเช้ามึงกินแค่ขวดไวน์... มื้อดึกนี้ กูจะให้มึงกินของจริงให้ลึกไปถึงคอหอย!" 

ยอร์ชปลดตะขอกางเกงสแล็คช้าๆ เผยให้เห็นความแข็งขึงเส้นเลือดปูดโปนที่อัดอั้นมาตลอดวัน

 "แสดงความร่านที่มึงเพิ่งบอกไอ้บิลลี่ไปเมื่อกี้ให้ดูหน่อยสิเบล... อ้าปากซะ!"

 ​เบลมองสิ่งที่ตั้งตระหง่านดุจอาวุธร้ายด้วยแววตาสั่นระริกพ่วงด้วยความหิวกระหายโน้มตัวลงไปใช้ริมฝีปากบวมเจ่อโอบล้อมความยิ่งใหญ่ของเจ้าชีวิตอย่างเชื่องช้า ดูดกลืนความดิบเถื่อนเข้าสู่ลำคอจนสำลัก

 อ่อก! อ่อก! แค่กก

 ยอร์ชขยำกลุ่มผมของมึงแล้วสวนสะโพกเข้าใส่ปากสวยอย่างไม่ปรานี บังคับให้มึงปรนเปรอจนหยดสุดท้าย

.

.

 ​กรงขังกระจกเงาเจ้าของสัตว์เลี้ยง

 ​ภายในห้องสวีทลับที่ผนังทุกด้านเป็นกระจกเงาบานยักษ์ แสงไฟสีม่วงแดงฉาบไล้ร่างโปร่งที่สวมเพียงปลอกคอเพชรสลักชื่อ ยอร์ช ประกายเพชรวาววับล้อไปกับรอยกัดสีเข้มทั่วแผงอก เบลจ้องมองเงาตัวเองในกระจก... เงาของคนที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรี มีเพียงรูร่านที่ขยับตอดรัดอากาศรอคอยการเติมเต็ม

 ​"ชอบมันมั้ย?" ยอร์ชเอ่ยถามพลางลากไล้แส้หนังไปตามร่องก้นอวบ

 ​"ชอบมากครับเจ้านายเบลชอบเป็นหมาของคุณ" เบลครางตอบพลางคลานเข่าเข้าไปหมอบแทบเท้า

 ​ยอร์ชเชยคางขึ้นมาประทับจูบที่รุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือด 

"หน้าที่ของมึงมีอย่างเดียวคือปรนเปรอกู... ไม่ว่ากูจะยัดเยียดความเจ็บปวดให้มึงแค่ไหน มึงต้องอ้าขารับมันด้วยความยินดี เข้าใจมั้ย"

 ​“ครับเจ้านาย... เบลเตรียมไว้รอคุณคนเดียวครับ”

 ​ทุกๆ วันที่ยอร์ชกลับมา จะพบกับเบลในสภาพที่ พร้อมใช้งานบางวันเบลถูกขึงพืดไว้กับเตียงหินอ่อน มีเครื่องจักรทะลวงรูรักทิ้งไว้จนน้ำแตกคาเครื่องนับครั้งไม่ถ้วน บางวันก็บังคับให้คลานสี่ขาคาบถาดวิสกี้มาเสิร์ฟขณะที่ยอร์ชกำลังระเริงกามกับร่างกายอย่างกักขระ

 ​เบลเสพติดถ้อยคำหยาบโลนที่ยอร์ชพ่นใส่ เสพติดความเจ็บปวดจากอุปกรณ์วิปริตที่ยอร์ชขยันนำมาติดตั้งไว้ในตัวจนร่างกายขยายกว้างรองรับทุกสิ่งได้อย่างน่าอัศจรรย์ รสชาติของความรุนแรงที่แสนรัญจวนใจกลายเป็นยาเสพติดที่ทำให้เบลโหยหาเพียงพญามารคนนี้

 ​ในขณะที่โลกภายนอกบิลลี่กลายเป็นคนเร่ร่อนเสียสติ ภาพติดตาที่เบลร่อนสะโพกขย่มดิลโด้พลางด่าทอยอร์ชในคลิปวิดีโอที่ยอร์ชส่งไปให้ดูซ้ำๆ ได้ทำลายสมองจนไม่เหลือชิ้นดี บิลลี่เดินหัวเราะร่าอย่างคนบ้าอยู่ข้างถนน โดยไม่รู้เลยว่าคนที่บิลลี่อยากช่วยกำลังเสวยสุขอยู่ในนรกที่หอมหวานที่สุด

 ​ยอร์ชดึงร่างเบลที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำกามขึ้นมาพาดบนตัก บดจูบที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือกว่าพลางกระซิบประโยคสุดท้ายปิดตายอิสรภาพไปชั่วนิรันดร์

 ​"เกมแก้แค้นจบลงแล้วเบล... ต่อจากนี้มึงไม่ต้องเป็นคนอีกต่อไป เป็นแค่ 'สัตว์' เลี้ยงของกูก็พอ~"

 ​ยอร์ชหัวเราะก้องห้องกระจกพลางกระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าสู่รูรักที่บานฉ่ำของเบลอย่างรุนแรง ทิ้งให้เสียงครางโหยหวนปนสุขสมสะท้อนวนเวียนอยู่ในกรงขังทองคำที่ไม่มีทางออกไปชั่วนิรันดร์...

 ​