บทที่ 2 เกมของนักล่า

ในวันวาน ยอร์ช เคยเชื่อว่าเขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก เขามีครอบครัวที่อบอุ่น มีธุรกิจที่รุ่งเรือง และมี เบล คู่หมั้นหนุ่มหน้าหวานผู้เลอโฉมที่เขารักสุดหัวใจ ทว่าความสุขนั้นกลับเป็นเพียงยอดปราสาททรายที่รอวันพังครืน

 ​พ่อของเบลไม่ได้เป็นเพียงพาร์ทเนอร์ธุรกิจ แต่คือคนที่พ่อของยอร์ชไว้ใจเหมือนพี่น้อง ทว่าความโลภกลับทำให้พ่อของเบลตัดสินใจหักหลังอย่างเลือดเย็น ด้วยการยักยอกเงินกองกลางและปัดความรับผิดชอบทั้งหมดให้ตระกูลของยอร์ชเพียงผู้เดียว

 ​ชั่วข้ามคืน อาณาจักรที่สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อกลับกลายเป็นหนี้สินมหาศาล พ่อของยอร์ชทนความอัปยศไม่ไหว จบชีวิตตัวเองทิ้งให้ยอร์ชเผชิญชะตากรรมลำพัง

 ​ในนาทีที่มืดแปดด้าน แม่ของยอร์ชหอบสังขารที่ทรุดโทรมไปคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาหน้าบ้านของเบล หวังเพียงเศษเงินเล็กน้อยมาประทังชีวิตและใช้หนี้ แต่พ่อของเบลกลับสั่งคนรับใช้ให้สาดน้ำไล่ ยอร์ชจำภาพแม่ที่เดินโซเซออกไปในคืนฝนตกก่อนจะหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงปริศนาและความแค้นฝังลึก

 ​สิ่งที่ทำให้โลกของยอร์ชถล่มทลายลงอย่างสมบูรณ์คือ บิลลี่ เพื่อนสนิทคนเดียวที่เขากล้าเปิดอกระบายความทุกข์ทุกอย่าง ในวันที่ยอร์ชมาหาบิลลี่ที่คอนโดด้วยความหวังจะหาที่พักพิงใจ เขากลับพบภาพที่กรีดหัวใจจนเหวอะหวะ บิลลี่กำลังระเริงกามอยู่บนเตียงกับเบลที่เมามาย

 ​"มึงมันหมดตัวแล้ววิทย์ เบลคู่ควรกับกู ไม่ใช่ขอทานอย่างมึง!" บิลลี่เอ่ยเย้ยหยันขณะที่เบลมองเขาด้วยสายตายากจะคาดเดา

 ​ปัจจุบันยอร์ชในวันนี้ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้คนเดิมที่ถูกรุมทำร้ายจนปางตาย เขากลับมาพร้อมกับอำนาจล้นฟ้าในอาณาจักรสีเทา และความร่ำรวยที่ซื้อได้แม้กระทั่งชีวิตคน ยอร์ช หยิบโทรศัพท์ส่วนตัวขึ้นมาต่อสายถึงนอมินีรายใหญ่ที่เขากุมบังเหียนอยู่

 ​"บีบโครงการคอนโดหรูย่านสุขุมวิทของพ่อเบลให้หนัก ทำให้เขาต้องเป็นหนี้มหาศาล ส่วนไอ้บิลลี่ ส่งคนไปเสนอเงินกู้นอกระบบของเราให้มัน บอกมันว่านี่คือโอกาสสุดท้ายที่มันจะกู้ได้ เพราะมันไม่มีสิ่งค้ำประกันเหลือแล้ว นอกจากตัวของมันเอง..."

 ​.

 ​.

 ​เดือนต่อมา

 ​"ท่านผู้บริหารรออยู่ที่ห้องประชุมด้านบนครับ"

 ​เสียงเลขาหน้าห้องเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม เบลก้าวเข้ามาด้วยความหวังจะกอบกู้ธุรกิจที่บ้าน มึงสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเข้าไปในห้องประชุมหรูหราด้วยชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทที่จงใจตัดเย็บเน้นสัดส่วนเอวคอดสะโพกผาย หวังจะใช้เสน่ห์และความยั่วยวนที่เคยสะกดผู้ชายได้ทั้งมหาวิทยาลัยมามัดใจเจ้าของบริษัทผู้กุมชะตาชีวิตครอบครัวเขาไว้

 ​กึ่ก..

 ​แต่ก้าวแรกที่เหยียบลงบนพรมหนานุ่ม มึงกลับต้องชะงักเมื่อภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่ชายวัยกลางคนตัณหากลับอย่างที่มึงจินตนาการไว้ แต่กลับเป็นชายหนุ่มรูปงามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คราคาแพงลิบ

 ​ผู้ชายคนนั้นมีบุคลิกที่สงบนิ่งทว่าน่าเกรงขามจนข่มบรรยากาศรอบข้างให้ตายสนิท เขาสวมสูทแบรนด์เนมสั่งตัดสีดำสนิท จัดแต่งทรงกูรับใบหน้าหล่อจัดคมคายสง่างามกว่าผู้ชายทุกคนที่เบลเคยเจอจนเทียบไม่ติด

 ​"ไม่ได้เจอกันนานนะเบล" ยอร์ช หมุนเก้าอี้กลับมาสบตา พร้อมรอยยิ้มที่เย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ รอยยิ้มนั้นทำเอาเบลชะงักค้าง มุมปากที่ยกยิ้มเจื่อนลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

 ​"ยะ... ยอร์ช?" บิลลี่ ที่เดินตามหลังมาอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับคนเห็นผี เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอดีตเพื่อนที่เขาเคยเหยียบย่ำและสมเพช คนที่เขาเคยคิดว่าจะไม่มีวันปีนขึ้นมาจากนรกความโชคร้ายได้

 ​เจ้าของอาณาจักรคนใหม่ พ่อหม้ายหนุ่มเมียตายที่รวยที่สุด ยืนขึ้นเต็มความสูง ผายมือให้เพื่อนเก่าและอดีตคู่หมั้นหนุ่มนั่งด้วยท่าทางสุภาพแต่นัยตาวาวโรจน์เป็นประกายเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นคนทั้งคู่ตกใจจนไร้สติ

 ​เบลคือคุณหนูผู้เคยใช้ชีวิตเสเพลอย่างสนุกสนานบนกองเงิน ส่วนบิลลี่คือเพื่อนสนิทที่แทงข้างหลังเลือกหักหลังเขาเพื่อความสบาย

 ​ส่วนยอร์ช คนเคยรวยที่บ้านล้มละลายหายไปจากวงการไฮโซ กระทั่งอายุสามสิบกว่าปีก็แต่งงานกับเศรษฐีรุ่นใหญ่ และปีต่อมาเมียก็ตายทิ้งสมบัติและอาณาจักรสีเทาทั้งหมดไว้ให้เพราะไม่มีลูกหลานสืบสกุล

 ​ยอร์ชจ้องมองทั้งคู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาคู่นั้นกวาดมองชุดเข้ารูปยั่วยวนของเบลที่ครั้งหนึ่งเคยชวนให้หลงใหล แต่ในนาทีนี้กลับดูไร้ค่าสิ้นดีในสายตาของนักล่า

 ​"เห็นว่าทางบ้านกำลังจะล้มละลาย และผู้ชายข้างๆ มึงก็ดูจะหมดประโยชน์ซะด้วยสิ" ยอร์ชเอ่ยกับเบลพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริก

 ​เบลกำหมัดแน่น พยายามเชิดใบหน้าน่ารักที่ซีดเซียวขึ้นทั้งที่ร่างกายสั่นเทิ้ม ในอดีตเขาเคยยอมไปนอนเพื่อนสนิทอย่างบิลลี่  และเลือกคบหากับบิลลี่ตามคำสั่งพ่อ แต่ใครจะคิดว่าวันนี้เขากลับกลายเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ที่ถือหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทพ่อตนเองไว้ทั้งหมด

 ​"มึงต้องการอะไร จะเรียกกูมาทำไม... ทำไมพ่อถึงไม่บอกว่าคนที่ดูแลบริษัทเงินกู้คือ...!" เบลลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชันหน้ากับอดีตคู่หมั้นด้วยใบหน้าบึ้งตึงและริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างแค้นเคือง

 ​"ไม่รู้เหรอ หึ หึ หึ... เพราะรู้ต่างหากล่ะ เขาถึงรีบส่งมึงมาใช้หนี้ถึงที่นี่" ยอร์ชสาวเท้าก้าวเข้ามาหาเบลช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับความมั่นใจและอำนาจอันดุดันที่แผ่ออกมาจนเบลรู้สึกตัวหดเล็กลงเรื่อยๆ ราวกับถูกแรงกดดันมหาศาลบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

 ​"เขารู้ดีกว่าใครเสียอีก กูเป็นคนยื่นข้อเสนอเองว่าให้ส่งตัวมึงมาทำงาน มาอยู่ในการดูแลของกู แล้วกูจะพิจารณาเรื่องการต่อสัญญาหนี้ให้... พ่อมึงนี่มันเห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ "

 ​"ยอร์ช...!" เบลหน้าถอดสี

 ​"ตอนนี้มึงอยู่ในการปกครองของกูแล้ว เพราะพ่อมึงกู้เงินไปหลายสิบล้าน... เพราะงั้นก็คงต้องทำงานปรนนิบัติรับใช้กูไปจนกว่าพ่อมึงจะเอาเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยมหาศาลมาคืนจนครบละนะ"

 ​ยอร์ชโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของเบล ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปลูบไล้เส้นกูและกรอบหน้าหวานของเบลแผ่วเบา ทว่าสัมผัสนั้นกลับเย็นเยียบและแฝงไปด้วยรังสีอำมหิต จนเบลรู้สึกราวกับถูกงูพิษตัวใหญ่รัดลำคอจนแทบสิ้นใจ

 ​"แต่... ถ้ามึงอยากช่วยพ่อปลดหนี้เร็วขึ้น มันก็มีอีกวิธีนะ... มีเงื่อนไขว่ามึงต้องยอมถอดศักดิ์ศรีทั้งหมด แล้วมาเป็น 'สัตว์เลี้ยง' บำเรอกามใต้ร่างของกู"

 ​ยอร์ชผละตัวออกมายิ้มเยาะเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบสายตาคมกริบไปมองบิลลี่ที่ยืนหน้าซีดตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ด้านหลัง ความเจ้าเล่ห์และความแค้นที่สะสมมานานสะท้อนออกมาผ่านแววตาดุดัน

 ​ดอกเบี้ยความแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนาน... บัดนี้ถึงเวลาที่เขาจะทวงคืนและขยี้คนพวกนี้ให้จมดินด้วยมือของเขาเองอย่างสาสมแล้ว