บทที่ 3 ข้อเสนอ

“ว่าไงนะ!”

  ​แม้จะโกรธจัดแต่เหมือนจะไม่โง่พอจะขัดขืนคนตรงหน้า ยอร์ชคนใหม่อันตรายมากเสียจนเดาทางไม่ถูก แต่สัญชาตญาณคนเคยยโสโอหังยังไม่ตายสนิท เบลยังคงคิดว่าเสน่ห์ในเรือนร่างของตัวเองจะเป็นมารยาที่ทำให้ยอร์ชหลงใหลและคิดจะกระชาก 'ยอร์ช' ลงจากบัลลังก์ลงมาที่เดิมได้

  ​"ส่วนมึง บิลลี่.." ยอร์ชหันไปมองอดีตเพื่อนรักที่บัดนี้สภาพไม่ต่างจากสุนัขจนตรอกกำลังตัวสั่นงันงกเพราะหวาดกลัวสิ่งที่เคยทำไว้หนักหนา

  ​"มึงชอบความสบายบนความลำบากของคนอื่นนี่"

  ​“ว... ว่าไงนะ” บิลลี่ขานรับเสียงสั่น พยายามไม่สบตากับผู้ชายที่เคยเขี่ยทิ้งเหมือนขยะ

  ​“บริษัทที่มึงทำงานอยู่ กูเป็นหุ้นส่วนใหญ่ กูไล่มึงออก ไปทำงานที่เหมาะกับคนมึงซะ งานในโครงการนิคมอุตสาหกรรมของกู"

  ​บิลลี่ที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับหน้าถอดสี "ยอร์ช! มึงจะทำแบบนี้กับกูไม่ได้ มึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้กูให้ไปทำงานต่ำตมแบบนั้น!"

  ​ยอร์ชหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แสยะรอยยิ้มเย็นเยียบจนเบลกับบิลลี่รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งทั้งเป็น

  ​"ไม่มีสิทธิ์เหรอ~"

  ​ยอร์ชขยับเงยหน้าสบตาทั้งคู่ กลิ่นอายแห่งอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ข้อมือแข็งแรงประดับด้วยนาฬิกาหรูเรือนละหลายล้านบาทเชยคางเบลขึ้น บังคับให้ใบหน้าสวยหวานนั้นต้องสบนัยน์ตาแข็งกร้าวทรงอำนาจ

  ​"นับตั้งแต่วินาทีที่พวกมึงหักหลังกู กูก็ไม่เคยแม้แต่จะอ้าปากขอความช่วยเหลือใคร อ้อ~ นิสัยเลวๆ ของพวกมึงจะใช้กับกูไม่ได้ผลอีกต่อไป เพราะที่นี่ กู..เลวยิ่งกว่าพวกมึงนับร้อยเท่าพันเท่า คนเดิมที่เคยทำเพื่อพวกมึง..ตอนนี้คงไม่มีอีกแล้ว"

  ​ยอร์ชกดสายตามองต่ำด้วยอำนาจ พลางตวัดสายตาดุร้ายกลับมาที่เบล

  ​"ขืนยังสร้างปัญหาหรือขัดขืนคำสั่ง กูจะทำให้รู้ว่าการเป็นคนข้างถนนยังสบายกว่าการเป็นหนี้คนอย่างกูร้อยเท่า จำใส่กระโหลกหนาๆของพวกมึงซะ”

  ​ยอร์ชเอ่ยเสียงแข็งกร้าว หันไปส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนที่ยืนรออยู่หน้าห้องให้ก้าวเข้ามา เงาของชายชุดดำทาบทับลงบนร่างที่สั่นเทาของคนทั้งคู่

  ​"พาออกไป"

  ​" ยอร์ช! ปล่อยนะ! ยอร์ช!!" เสียงกรีดร้องสลับกับคำสบถของคนทั้งคู่ค่อย ๆ จางหายไปตามทางเดิน ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดที่แสนรื่นรมย์

  ​ยอร์ชยืนอยู่คนเดียวหน้ากระจกบานยักษ์ที่สะท้อนภาพชายหนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเพลิงแค้น เขาหยิบวิสกี้ขึ้นมาจิบช้า ๆ รสชาติของมันช่างเข้มข้นชวนให้มึนหัวแต่นุ่มนวลติดปลายลิ้นยามที่สมองพล่าเบลอ ความสุขที่เฝ้ารอต่อจากนี้

คนกำหนดไม่ใช่โชคชะตาอีกต่อไป แต่เป็นเขาเท่านั้นที่จะกำหนดมันเอง 

สิ่งที่ไม่เคยได้รับเมื่อครั้งยังเป็นเพียงยอร์ชคนเก่า ต่อไปจะกอบโกยเอาคืนให้หมด

  ​สายตาคู่คมทอดมองออกไปสู่แสงสีของเมืองหลวงเบื้องล่าง พลางจินตนาการสิ่งที่จะบดขยี้ทุกคนที่เคยทำร้ายด้วยน้ำมือของเขาด้วยความสุนทรีย์

  ​ยอร์ช เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ สั่งให้จัดงานเลี้ยงทันที วันนี้เขาอารมณ์ดีกว่าทุกวัน การมีเบลมาเป็นสัตว์เลี้ยงและยัดเยียดความลำบากให้บิลลี่เป็นความน่ายินดีที่รอคอยมานานเหลือเกิน

  ​งานเลี้ยงยามค่ำ

  ​ท่ามกลางแสงไฟสลัวที่ลอดผ่านกิ่งไม้ในสวนของคฤหาสน์หรู กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาแตะจมูกผสมกับกลิ่นวิสกี้ชั้นเลิศ เบลสวมเชิ้ตบางเฉียบที่จงใจเผยให้เห็นผิวขาวจัดและสัดส่วนที่ภาคภูมิใจ กำลังร่ายมนต์เสน่ห์ใส่นักธุรกิจหนุ่มใหญ่อย่าง ธนินให้ได้ถึงแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านผ่านฝ่ามือที่โอบรัดเอวแน่นขึ้น

  ​"ถ้าคุณธนินช่วยเบลออกไปจากที่นี่ได้ เบลสัญญาว่าจะทำงานให้สุดตัวเลยล่ะ" เสียงกระซิบพร่าข้างหูและหน้าอกที่เบียดชิดทำให้ธนินขาดสติ ลืมไปเสียสนิทว่าคนตรงหน้าคือ 'สัตว์เลี้ยง' ของใคร

  ​เบลเหยียดยิ้มกว้างในใจ คิดว่าชัยชนะอยู่แค่เอื้อม แผนการใช้เต้าไต่ของเขากำลังจะพัดพาออกไปจากนรกของยอร์ชไปสู่วิมานใหม่ที่สุขสบายกว่า

  ​ทว่า... ในเงาที่มืดที่สุดของสวน

  ​เสียงรองเท้าหนังขัดมันที่กระทบพื้นหินดังจังหวะที่สม่ำเสมอ ร่างสูงก้าวออกมาจากเงามืดดุจพญามัจจุราชที่ตื่นจากจำศีล ชุดสูทสีเข้มกลมกลืนกับรัตติกาลพอดิบพอดี แววตาราวกับจะกลืนกินที่จ้องมองภาพตรงหน้านั้นนิ่งสงบจนน่าขนลุก ในมือยังคงถือบรั่นดีจิบอย่างเชื่องช้า

  ​"ดูเหมือนแขกวีไอพีของผมจะสนใจ 'สัตว์' เลี้ยงของผมเข้าให้แล้วสิ คนนี้พิเศษหน่อยนะครับคุณธนิน"

  ​น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าเย็นเยียบของยอร์ชทำธนินสะดุ้งสุดตัว เขาเกือบจะผลักเบลออกห่างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นบอดี้การ์ดร่างยักษ์สามคนยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลังยอร์ชราวกับมัจจุราช

  ​"คุยดีลลับอะไรกันอยู่หรือเปล่าครับ? ให้ผมคุยด้วยคนสิ"

  ​น้ำเสียงเย้ยหยันในท่าที ทว่าแฝงด้วยความเยือกเย็นกรีดผ่านบรรยากาศอบอ้าวในสวนจนสะท้านถึงกระดูก เขาผลักร่างของเบลที่ยังคงพยายามเกี่ยววงแขนออกห่างทันทีราวกับเป็นของร้อนที่กำลังจะแผดเผาให้มอดไหม้ไปพร้อมๆ กัน

  ​"คุณยอร์ช คือ เอ่อ ผมแค่..." ธนินละล่ำละลัก ใบหน้าที่เคยหื่นกระหายบัดนี้ถูกความกลัวเข้าครอบงำจนซีดเผือด

  ​ยอร์ชไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขาไม่ได้โวยวายหรือสบถด่าอย่างคนขาดสติ ร่างสูงยกมุมปากข้างหนึ่งยืนนิ่งสง่างาม เพียงแค่ขยับก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบไม่ต่างจากพญายมที่กำลังหมายหัวใครสักคนลากลงนรก ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์นำตัวออกไป

  ​"เบลคงลืมบอกคุณไปนะครับ เขาไม่ใช่แค่คนทั่วไป แต่เขาคือสัตว์เลี้ยงและเป็นลูกหนี้ของผม"

  ​ธนินมือสั่นขนลุกซู่ คำว่าสัตว์เลี้ยงไม่ใช่ของที่จะยุ่งด้วยได้ ยอร์ชจิบวิสกี้อย่างใจเย็น สายตาคมกริบจ้องมองธนินที่กำลังเหงื่อตก

 "ถ้าคุณธนินอยากจะรับไปดูแลต่อ หรืออยากจะไถ่ตัวออกไป ผมก็ยินดีนะครับแต่...ผมเพิ่งเซ็นสัญญาซื้อหนี้ก้อนนี้มา ผมในฐานะนักธุรกิจจะคิดราคาเพิ่มจากเดิมสัก~เท่าตัว สี่สิบล้านบาทดีมั้ยครับ"