บทที่ 4 เปลี่ยนไป

​คำว่า 'สี่สิบล้าน' หลุดออกมาจากปากยอร์ชเหมือนเป็นเพียงค่าเศษเงิน แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทับร่างของเบลและธนิน

  ​เบลหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด ร่างกายของมึงสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลมพายุ แผนการที่จะใช้เรือนร่างแลกกับอิสรภาพพังทลายลงในพริบตา เมื่อราคาของการหักหลังมีมูลค่าสูงเกินกว่าที่ความใคร่ชั่วคราวของผู้ชายคนไหนจะจ่ายไหว

  ​"คุณธนิน ช่วยพูดให้เบลหน่อย.." เบลพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าแขนธนินอีกครั้ง ทว่าคราวนี้เขากลับสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี พลางถอยหนีราวกับเจอสิ่งปฏิกูลน่ารังเกียจ

  ​"สี่สิบล้าน! บ้าไปแล้ว ผมหาใหม่ได้เป็นร้อยคนเลยนะ" ธนินโพล่งออกมาพลางรีบปรับเสื้อสูทให้เข้าที่ "ผมขอโทษนะยอร์ช ผมมึนไปหน่อย เชิญคุณจัดการ คนของคุณ ตามสบายเลย ผมไม่ยุ่งด้วยแล้ว!"

  ​ยอร์ชเหยียดยิ้มที่มุมปาก เขาเบือนหน้าไปหาเบลที่หน้าบึ้งตึงหน้าแดงจัดทั้งโกรธทั้งอาย

  ​"เห็นไหมเบล มารยาที่มึงภูมิใจนักหนา มันมีค่าไม่ถึงเศษเสี้ยวของหนี้ที่มึงติดกูไว้ด้วยซ้ำ" ยอร์ชโน้มตัวลงมาหาเบล ตอกย้ำสถานะด้วยแววตาสมเพช

  ​"กลับไปที่ห้องซะ เตรียมตัวรับบทลงโทษที่ริอ่านลองดีกับกู กูจะเปิดประตูให้มึงเดินเข้าไปทัวร์นรกเอง.. มึงชอบไม่ใช่เหรอ"

  ​เสียงของยอร์ชในยามนี้ช่างนุ่มนวล ทว่าแต่ละคำกลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนเศษเสี้ยวความมั่นใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดของหญิงสาวที่ถูกเหยียดหยาม ยอร์ชเหยียดยิ้มก่อนจะยืดตัวขึ้นตรง สะบัดชุดสูทเดินจากไป

  ​สิ่งที่เบลพบในดวงตาคู่คมของยอร์ชไม่ใช่เพียงความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านอย่างที่มึงคาดคิด แต่มันคือ ความว่างเปล่า ที่น่ากลัวที่สุด มันเป็นความว่างเปล่าที่บอกชัดว่า ยอร์ชไม่ได้มองเขาเป็น "คน" ที่มีค่าพอให้ใช้ความสุภาพบุรุษด้วย เป็นเพียงสัตว์เลี้ยงหรือของเล่นที่รอวันถูกหยิบมาเล่นตามความต้องการอย่างที่ชอบพูดจริงๆ

 ท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลด้วยความกดดัน ร่างโปร่งบางของเบล อดีตคุณหนูผู้เคยหยิ่งผยองและสูงส่ง กลับยืนตัวสั่นงันงกต่อหน้าอดีตคนรักที่เขามองว่าไร้ค่า ทว่าบัดนี้ ยอร์ช กลับกลายเป็นคนแปลกหน้าที่เยือกเย็นจนน่าใจหาย แววตาของเขาไร้ซึ่งความปรานี มีเพียงถ้อยคำเชือดเฉือนที่พ่นออกมาประจานความย่อยยับของตระกูล

  ​"มึงเปลี่ยนไปมากนะ..." เบลเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก

  ​"กูไม่ได้เปลี่ยน... แต่มึงต่างหากที่เป็นคนเปลี่ยนกูให้เป็นปีศาจ"

  ​ชายหนุ่มแสยะยิ้มที่มุมปาก ปรายตามองอดีตคู่หมั้นหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งด้วยสายตาเหยียดหยาม เขายืดกายขึ้นเต็มความสูง ท่วงท่าที่สง่างามทว่าเปี่ยมไปด้วยอันตรายสะกดให้คนมองรู้สึกตัวเล็กลงไปในทันตา ยอร์ชเบือนหน้าไปพยักพเยิดให้ลูกน้องคนสนิทอย่างรู้กัน

  ​"กระชากชุดแบรนด์เนมโง่ ๆ พวกนั้นออกจากตัวมันซะ... แล้วเอาเครื่องแบบของ 'สัตว์เลี้ยง' มาให้มันใส่แทน"

  ​สิ้นคำบัญชาที่เรียบแต่ทรงพลัง บอดี้การ์ดร่างยักษ์รี่เข้าตะครุบต้นแขนเรียวแล้วกระชากจนร่างของเบลถลันไปตามแรงมหาศาล

  ​"เฮือก! ปล่อยนะ! ไอ้คนวิปริต! ... ปล่อย!!"

  ​เสียงหวีดร้องและอาการดิ้นรนปานจะขาดใจนั้นไม่ได้ส่งผลต่อความรู้สึกของยอร์ชเลยแม้แต่น้อย เขามองดูร่างอ้อนแอ้นเพรียวบางที่ถูกลากออกไปเหมือนตุ๊กตาที่ไร้การขัดขืน ก่อนจะเดินกลับเข้าสู่ส่วนลึกของคฤหาสน์ด้วยท่าทีผ่อนคลายดุจเจ้าชีวิตที่กุมชะตาเหนือทุกสรรพสิ่ง

  ​ภายในห้องทำงานส่วนตัว ยอร์ชทอดกายลงบนเก้าอี้บุหนังชั้นดี กลิ่นหอมของอำนาจและชัยชนะโชยแตะจมูก เขาลอบปิดเปลือกตาลง ปล่อยให้ตะกอนความหลังในวันที่เขาพ่ายแพ้จนน้ำตาไหลพรากไหลย้อนกลับมา ทว่านาทีนี้ ความเจ็บช้ำเหล่านั้นได้แปรสภาพกลายเป็นเพลิงแค้นที่รอเวลาแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจลาจล

  ​เขากดสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูภาพจากกล้องวงจรปิด มุมหนึ่งคือ บิลลี่ ที่กำลังก้มหน้าก้มตาใช้แรงงานอย่างหนักหน่วงในนิคมอุตสาหกรรม และอีกมุมคือเบลที่กำลังถูก "ลอกคราบ" ความหรูหราออกเพื่อยัดเยียดสถานะใหม่ในชุดเมดชายสุดสยิว

  ​"ความรักที่พวกมึงเคยขยี้เล่น... วันนี้กูจะทวงคืนพร้อมดอกเบี้ยที่พวกมึงต้องชดใช้ให้หมด!"

  ​ยอร์ชพึมพำกับความว่างเปล่าพลางกระดกน้ำสีอำพันรสบาดคอลงไปอึกใหญ่ แสงไฟสลัวสะท้อนในดวงตาที่เป็นประกายอำมหิต คืนนี้เขาไม่ใช่แค่ชายหนุ่มที่เคยถูกทิ้ง แต่คือเพชฌฆาตที่จะตีตราจองทุกอย่างของเขา... ทั้งกาย ใจ และวิญญาณ

  ​.

.

  ​มวลอากาศภายในห้องสวีทเต็มไปด้วยความวาบหวามที่ปนเปไปกับการคุกคาม แสงสลัวสีทองทอดเงาทาบลงบนร่างเพรียวบางของเบล ที่บัดนี้สวมเพียงผ้ากันเปื้อนชิ้นน้อยปกปิดเรือนร่างขาวเนียน ชุดที่สั้นกุดจนแทบปิดอะไรไม่มิดส่งผลให้แผงอกขาวผ่องและส่วนเว้าส่วนโค้งเอวคอดกิ่วดูยั่วยวนเกินห้ามใจ

  ​"ม... มองอะไร"

  ​ยอร์ชไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเขากลับซอนไซไปตามผิวขาวเนียนด้วยความโหยหาที่อัดแน่นไปด้วยโทสะ เขาทิ้งตัวลงนั่งด้วยท่าทางของผู้เหนือกว่า

  ​"มานี่..."

  ​คำสั่งสั้นๆ ที่เปี่ยมด้วยมนต์ขลังทำให้เบลต้องคลานเข่าเข้าไปหาอย่างไม่อาจขัดขืน ยอร์ชคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียว ออกแรงกระชากเพียงเล็กน้อย ร่างนุ่มนิ่มก็ถลันมาคุกเข่าอยู่กึ่งกลางหว่างขาของเขาพอดี ท่าคุกเข่าที่เปิดเผยนี้ทำให้เรียวขาขาวโพลนแยกออกจนชายผ้ากันเปื้อนตัวจิ๋วเลิกขึ้น เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้ความคับแค่นั้นอย่างชัดเจน

  ​ใบหน้าสวยหวานแดงก่ำด้วยความกระดากอาย แต่ลึกซึ้งเข้าไปในกระแสเลือด ความดิบเถื่อนและหยาบกระด้างของอดีตแฟนหนุ่มที่เคยอ่อนแอกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความต้องการของร่างบางให้ตื่นตัวอย่างน่าประหลาด

  ​"กูเมื่อย...มานวดตรงนี้หน่อยสิ"

  ​ยอร์ชเอนหลังพลางแยกขากว้าง ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ลงที่จุดกึ่งกลางกายภายใต้กางเกงแพรเนื้อละเอียด ความเป็นชายที่แข็งขืนดุดันอยู่ภายในเริ่มขยายขนาดจนดันเนื้อผ้าออกมาเป็นลำหนาชัดเจน

  ​สิ่งที่นูนเด่นอยู่ใต้ผ้าแพรนั้นสั่นระริกตามจังหวะชีพจรที่รุนแรง มันแข็งแกร่งและโอ่อ่าจนทาสหนุ่มตรงหน้าสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย...