LOGINเวลาต่อมาพิชาท้องใหญ่มากขึ้นเรื่อยๆ ตามช่วงเวลา ณ ตอนนี้ก็เจ็ดเดือนได้แล้วล่ะ เธอได้ลูกชายด้วยล่ะนะตอนนี้เธอไม่ได้ออกไปทำงานเพราะท้องใหญ่มากแล้ว เลยต้องยกงานให้หิรัญเป็นคนดูแลก่อน ส่วนเธอก็อยู่ที่บ้านพร้อมกับแม่ของเธอที่ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันแล้ว เพราะหย่าขาดจากพ่อของเธอเรียบร้อยแล้ว เรื่องนี้เองก็กินเวลาไม่น้อยเหมือนกันเลยนะ กว่าทุกอย่างจะจบลงได้น่ะตอนนี้เธอไม่ได้โกรธ เกลียดใครแล้วล่ะ เพราะเลือกที่จะปล่อยวางแล้ว เธอไม่อยากแบกมันเอาไว้ สุดท้ายแล้วก็มีแค่เธอที่ต้องเจ็บเรื่องเมียน้อย เธอเองก็ไม่ได้ชอบอะไรหรอก แต่ปล่อยวางเพราะตอนนี้พ่อของเธอก็เป็นคนนอกครอบครัวไปแล้ว ส่วนเรื่องครอบครัวเธอเองเธอจะดูแลให้ดีที่สุดจะไม่ให้ประวัติมันซ้ำรอยอย่างแน่นอน.........."พักบ้างสิลูกพิชา วันๆ นั่งดูแต่แท็ปเล็ตงาน เดี๋ยวก็เวียนหัวหรอก" ผู้เป็นแม่พูดขึ้น พร้อมกับวางจานผลไม้ที่เตรียมมาให้ลงตรงหน้าของเธอ"แค่นี้เองค่ะคุณแม่ สบายมาก แค่นั่งแล้วเอานิ้วจิ้มเอง""เรานี่มันดื้อจริงๆ เลยนะ คอยดูเถอะ ลูกมันจะดื้อตาม""คุณแม่อ่า""กินผลไม้สิ แม่ปอกมาให้""ขอบคุณค่ะ คุณแม่เองก็เหมือนกันนะคะ พักบ้าง ไม่ต้องคอยทำ
สองวันถัดมา"อ้วก อ้วก อ้วก""พ่อครับมาหรือยัง พี่พิชาเหมือนจะไม่ไหวเลย"( พ่อกำลังรีบขับรถครับ คุณคอยดูพี่พิชาไว้ก่อนนะ เดี๋ยวพ่อก็ถึงแล้ว )"ครับพ่อ"วันนี้เป็นวันหยุดก็จริง แต่หิรัญมีงานด่วนก็เลยออกไปแต่เช้า แต่แล้วก็ต้องรีบกลับเพราะลูกชายโทรหาพร้อมกับบอกว่าพิชาไม่สบาย เธอกำลังโก่งคออ้วกอยู่ในห้องน้ำไม่ยอมออกมาซักที สภาพร่างกายก็ดูเหมือนว่าจะแย่แล้วด้วย หิรัญก็เลยต้องเลื่อนงานและรีบกลับอย่างเร่งดวนเพราะเป็นห่วงภรรยาจนกระทั่งเขากลับมาถึงบ้าน"คุณครับ!""พี่พิชาอยู่ในห้องครับ ออกมาแล้ว แต่นอนหลับอยู่ครับ""ครับ"หิรัญรีบเข้าไปหาภรรยาในห้องทันที เห็นเธอกำลังนอนขดอยู่บนเตียง อาการดูไม่สู้ดีเท่าไหร่ด้วย"พิชาครับ คุณไหวไหม?""อือ คุณหิรัญ..." เธอปรือตามองอย่างงงๆ คิดว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่าที่ได้เห็นเขา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ เพราะเขากำลังประคองเธอขึ้นมาบนอก"ไปหาหมอกันนะครับ""อือ...ฉันไม่มีแรง""คุณเป็นอะไรไปครับ""ไม่รู้สิคะ จู่ๆ ก็อ้วกแต่เช้าเลย หมดแรงยังไงก็ไม่รู้ด้วย""หรือว่าคุณจะท้องครับ""ท้อง?" เป็นการตกใจที่เสียงแผ่วมากๆ เพราะเธอหมดแรงแล้วจริงๆ"นั่นสิครับ อาการคุณมันฟ้อง ผ
หลายเดือนต่อมาพอเสร็จสิ้นงานแต่งทั้งสองก็ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันอย่างถาวร กลายเป็นสามีภรรยาที่อยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย พิชาไม่ได้ทำหน้าที่แม่บ้าน เพราะเธอเองก็มีงานที่ต้องทำ ไหนจะร้านอาหารที่เพิ่งจะเปิดตัวได้ไม่นานเธอเองก็ต้องคอยแวะเวียนเข้าไปดูแลแต่ในครอบครัวก็ไม่ได้แย่อะไร ทุกคนรักกันดีไม่ได้มีปัญหา เจ้าคุณก็เป็นเด็กดีมาก ไม่มีเรื่องอะไรมาให้ต้องหนักใจเลยร้านอาหารขวัญพิชชา"คุณพิชาครับ มีคนมาหาครับ""ใครคะ?""ผมเองก็ไม่ทราบครับ แต่เป็นเด็ก""......" พอได้ยินอย่างนั้นเธอก็รีบเดินออกไปทันที เพราะเธอรู้ว่าใครมา แต่เธอไม่คิดว่าเจ้าคุณจะมาที่นี่ในเวลาแบบนี้และนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วยที่เจ้าตัวมา ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรหรือเปล่า"เจ้าคุณมีอะไรหรือเปล่า?""ไม่มีครับพอดีผมเลิกเรียน โทรหาพ่อแล้วแต่พ่อติดประชุม พ่อบอกให้มาที่ร้านของพี่พิชาก่อน""อ๋อ มานั่งลงก่อนสิเดี๋ยวพี่หาอะไรให้กิน แล้วกลับพร้อมกับพี่ก็ได้ไม่ต้องรอพ่อเรามารับหรอก จะได้ไม่ต้องวนไปวนมา""ครับ"เพราะร้านอาหารมันเพิ่งจะเปิดตัว อะไรๆ มันจึงค่อนข้างจะวุ่นวายด้วย แต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น เพราะเธอมีทุกอย่างพร้อมแล้ว"นี่ค
"แต่งงานกับผมนะครับพิชา""!!!!" ฉันยืนอึ้งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ฉันกำลังถูกเขาขอแต่งงานงั้นเหรอ มันเรื่องจริงใช่ไหม ฉันไม่ได้ฝันไปใช่หรือเปล่า เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากนะสำหรับฉัน"คิดอะไรอยู่ครับ ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับ""ฉะ ฉันไม่คิดไม่ฝันว่ามันจะเป็นเรื่องจริง คือฉัน..." ให้ตายสิ ฉันพูดอะไรไม่ออกเลย ตื่นเต้นจนมือสั่นไปหมด เพิ่งเคยตื่นเต้นแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยด้วย"แต่งงานกับผมนะครับ ให้ผมได้ดูแลคุณในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย""ตะ ตกลงค่ะ ฉันตกลง" ฉันรีบตอบออกไป เพราะกลัวว่าตัวเองจะมัวแต่ยืนอึ้งไม่ได้ตอบกลับเขาแหวนถูกสวมเข้ามาในนิ้วของฉัน เคยเห็นเหมือนกันนะการขอแต่งงานแบบนี้น่ะ แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกับตัวเอง ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมการเรื่องพวกนี้มาหมดแล้ว และฉันก็ไม่รู้เรื่องมาก่อนเลยด้วย"นี่คุณชวนฉันมาเที่ยวที่นี่ เพื่อเรื่องนี้โดยเฉพาะเลยเหรอคะ?""ครับ""......""แต่เรื่องนี้ต้องยกความดีความชอบให้กับเจ้าคุณนะครับ เขาเป็นคนวางแผนให้ผมเอง""หืม..." ฉันมองไปที่เจ้าคุณ"เจ้าคุณอยากให้ผมขอคุณแต่งงาน ก็เลยช่วยจัดการเรื่องงานตรงนี้ให้ วางแผนให้""ขอบคุณนะครับเจ้าคุณ"
เวลาต่อมาหลังจากที่ผ่านเรื่องวุ่นวายมาเราสองคนก็กลับมาเริ่มต้นกันใหม่ มันเป็นฉันเองแหละที่ไม่มีความเชื่อใจในตัวของเขา ฉันผิดเองที่เอาแต่ใจร้อนและตัดสินเขา ในขณะที่เขากำลังพยายามบอกความจริง แต่ฉันกลับไม่เชื่อเลยสักนิด กลับไปเชื่อผู้หญิงคนนั้นมากกว่าแต่ก็นะผู้หญิงมาร้องไห้อ้อนวอนขอสามีคืน เพราะสงสารลูก อยากให้เขากลับไป ฉันเข้าใจสถานการณ์แบบนี้ก็เลยสงสาร และก็ไม่ได้คิดอะไรเลย เป็นผู้หญิงเหมือนกันแท้ๆ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีมารยาได้มากขนาดนี้แต่ก็ต้องขอบคุณแหละ ที่เผยธาตุแท้ออกมาให้เห็น เพราะไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ฉุกคิด และก็คงโง่เชื่อแบบนั้นไปตลอด..หมับ!~"คิดอะไรอยู่ครับ เงียบเชียว?""ตกใจหมดเลยค่ะ มาไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงเลย""ตกใจทำไมครับ ผมไม่ใช่ผีสักหน่อย""......""คิดอะไรอยู่ล่ะครับ ถึงได้เหม่อลอยไม่รู้ว่าผมเดินมา""ก็เรื่องที่เกิดขึ้นแหละค่ะ" พูดจบฉันก็หันกลับไปหาเขา พอมองหน้าเขาฉันก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย "ฉันนี่โง่จังเลยนะ""ทำไมว่าตัวเองแบบนั้นล่ะครับ""ฉันโง่ที่ไม่ยอมเชื่อคุณไง แต่ฉันก็ไม่คิดว่า ผู้หญิงแบบนั้นก็จะมีมารยาเหมือนกัน แสดงละครเอาซะฉันเชื่อจนหมดใจเลย""คุณไม่ได้โง่สั
บ้านของกฤษณ์หิรัญพิชาเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้า เพราะเธอไม่ได้บอกเขามาก่อนว่าเธอจะกลับมา และก็ไม่คิดด้วยว่าวันปกติทำงานอย่างนี้ เขาจะอยู่ที่บ้านพอเดินเข้าไปถึงในตัวบ้าน เธอก็ได้เห็นเด็กคนนึงกำลังนั่งเล่นอยู่ ทันทีที่ได้มองหน้ากัน เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้คือใคร ในรูปมองว่าเหมือนแล้วตัวจริงเหมือนกว่าอีก"พี่สาว มาหาใครครับ?""เอ่อคือ..." ที่บอกว่าไม่ค่อยถูกกับเด็กน่ะเรื่องจริงนะ ไม่รู้จะรับมือยังไง ในหัวในความคิดคือเด็กจะชอบร้องไห้งอแง เอาแต่ใจเอาแต่อารมณ์ พอไม่ได้ดั่งใจขึ้นมาก็โวยวาย"ให้ผมไปตามพ่อให้ไหมครับ?""ฉัน...""เจ้าคุณครับใครมา เราคุยกับใครอยู่พ่อได้ยินเสียง" เสียงของหิรัญดังมาก่อนที่เจ้าตัวจะเดินตามเสียงมาติดๆ เขาที่ได้เห็นเธอก็มีท่าทีตกใจ ก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา"คุณพิชา""เอ่อฉัน...ฉันมา""???""นะ นี่ลูกของคุณเหรอ?" เธอเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อกลบเกลื่อนน้ำเสียงอึกอักของตัวเองในตอนนี้ ถ้ายังยืนกรานจะคุยเรื่องเดิม มีหวังเธอได้พูดไม่ออกแน่ๆ"ครับ นี่เจ้าคุณครับ ลูกชายของผมเอง พอดีผม...""ไม่ต้องพูดหรอก ฉันพอจะรู้มาบ้างแล้ว""คะ ครับ รู้ได้ยังไงครับ!?""เด็กคนนี้ชื่ออะไรเหรอ เจ
เช้าวันต่อมาของอีกวัน"ลูกล่ะ ทำไมไม่ลงมากินข้าวสักที จะได้ออกไปทำงานกัน""ไปดื่มตั้งแต่เมื่อคืน ยังไม่กลับค่ะ""อะไรนะ! แล้วนี่โทรตามแล้วหรือยัง?""ไม่ได้โทรค่ะ แต่ลูกบอกเอาไว้แล้ว ถ้าเมาไม่มากก็กลับได้ แต่ถ้าเมามากก็จะเปิดโรงแรมนอนใกล้ๆ""ให้ตายสิ ทำตัวเหลวไหลจริงๆ""ลูกเครียดเลยออกไปดื่ม เหลวไหล
บ้านเจ้าสัวภานุวัฒน์"หยุดเดี๋ยวนี้นะพิชา หยุดและคุยกับพ่อเดี๋ยวนี้ อย่าเดินหนีพ่อ!""......" ขณะที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้าน เธอก็ถูกผู้เป็นพ่อนั้นเรียกเสียงดังยกใหญ่ตั้งแต่หน้าบ้านมาแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมหยุดเลย จนกระทั่งกำลังจะก้าวขึ้นบันได น้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดของคนเป็นพ่อทำให้เธอต้องหยุดชะงัก"อ
ช่วงบ่ายหลังจากนั่งพักอยู่ที่คาเฟ่ร้านกาแฟกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เราสองคนก็กลับขึ้นมาทำงานของตัวเองกันต่อ ฉันเห็นรถของคุณพ่อจอดอยู่ที่เดิม แปลว่าคุณพ่อไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกสินะ"มีอะไรหรือเปล่าคะ?" ฉันถามคุณหิรัญ เพราะก่อนหน้านั้นเขาบอกว่าเขาจะไปหาคุณพ่อที่ห้องทำงาน แต่ผ่านไปไม่ถึงนาทีเขาก็เดินก
ร้านอาหารLL "สั่งได้เลยนะครับ""คุณกินเหมือนกับฉันหรือคะ ถึงได้ให้ฉันสั่ง?""อ่า...ก็คิดว่าน่าจะกินด้วยกันได้ อีกอย่างอาหารร้านนี้อร่อยทุกเมนูครับ ผมรับประกันได้เลย""......" เธอพยักหน้าตอบรับ จากนั้นก็หยิบเมนูอาหารมาเปิดดู สั่งอาหารกับพนักงานไปอยู่ 3-4 อย่าง ในเมื่อเขาการันตีว่าอร่อยขนาดนี้ เธอก็







