บทที่2

บทที่ 2

“วันนี้เรียนสนุกไหมคะ” อาโปเอ่ยถามสมายด์หลานสาวที่กำลังนั่งกินเค้กกับน้อง ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

“สนุกมากค่ะ ครูปลาดาวสอนวาดรูปอมยิ้มด้วย” หลานสาวหันมาตอบก่อนจะลุกไปเปิดกระเป๋านักเรียนที่วางอยู่บนโซฟาอีกตัว “นี่ค่ะ”

กระดาษเอสี่ที่มีภาพวาดจากฝีมือของเด็กน้อยถูกส่งยื่นให้คุณอาสุดแสนใจดีพร้อมกับรอยยิ้มสดใส สมายด์ปีนขึ้นนั่งโซฟาข้างกายอาโป ใบหน้าน้อย ๆ แนบชิดกับต้นแขนของเขา

“สวยไหมคะ”

“สวยมากเลยค่ะ หลานอาวาดรูปเก่งที่สุดเลย” อาโปหอมหัวสมายด์อย่างเอ็นดู

“สมายด์อยากไปเรียนกับครูปลาดาวแล้วก็พี่ไข่มุกทุกวันเลยค่ะ”

“ทำไมไม่เรียกพี่ไข่มุกว่าคุณครูล่ะคะ” อาโปเอ่ยถามอย่างสงสัย เพราะเด็ก ๆ ต่างก็พากันเรียกเธอว่าพี่กันหมดไม่มีใครแทนสรรนามว่าคุณครูสักคน

“เพราะพี่ไข่มุกไม่ใช่คุณครูไง” สไปร์ทหันมาตอบ ในปากยังเคี้ยวเค้กแจ๊บ ๆ อยู่

“กินให้หมดก่อนพูดสิไปร์ท” สมายด์ดุน้อง “เดี๋ยวพ่อก็ดุเอาหรอก!”

“พ่อไม่อยู่สักหน่อย” สไปร์ททำหน้าหงิกใส่ก่อนจะหันไปกินเค้กสลับกับดูการ์ตูนในหน้าจอโทรทัศน์ที่อาโปเลือกเปิดไว้ให้

“พี่ไข่มุกเป็นน้องสาวครูปลาดาวค่ะ” สมายด์หันมาตอบคุณอา “ปกติพี่ไข่มุกจะมาช่วยตลอด มีแค่สองอาทิตย์ก่อนที่ไม่ได้มาเพราะว่าไปสมัครงานค่ะ”

“แล้วสมายด์รู้ไหมคะว่าพี่ไข่มุกได้งานหรือเปล่า”

“ไม่ได้ค่ะ” เด็กน้อยส่ายหัวไปมา “ได้ยินพี่ไข่มุกบอกว่าถูกเจ้านายลวนลามก็เลยไม่ขอทำต่อ”

“หืม พี่เขาเล่าให้ฟังเหรอคะ” อาโปขมวดคิ้วหมุ่นเมื่อหลานสาวพูดออกมาแบบนั้น เขาไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้ควรเล่าให้เด็ก ๆ ฟัง

“เปล่าค่ะ สมายด์เข้าไปเอาสีในห้องแล้วบังเอิญได้ยินเลยถามพี่ไข่มุกไป” สมายด์ตอบตาแป๋ว

“หนูถามว่าอะไรคะ”

“ถามว่าลวนลามคืออะไรคะ”

“แล้วพี่เขาตอบหนูไหมล่ะคะ” ฝ่ามือใหญ่ลูบผมหลานสาวอย่างอ่อนโยน

“พี่ไข่มุกบอกว่า คือการที่คนแปลกหน้าเข้ามาจับเนื้อต้องตัวเราโดยไม่ขออนุญาต ทั้งการจ้องมองแบบใกล้ ๆ หรือแม้แต่การยืนใกล้ชิดจนทำให้เราอึดอัด”

“อืม”

“ถ้าเราโดนแบบนั้นให้ออกห่างหรือหนีออกมาให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ”

“เก่งมาก จำได้ละเอียดยิบเลย” อาโปยกยิ้มอย่างใจดี สมายด์เป็นเด็กฉลาดพูดเก่ง ไหวพริบดีแถมความจำยังดีมาก ๆ อีกต่างหาก “ถ้าสมายด์เจอเหตุการณ์แบบนี้ให้มาบอกอาเลยรู้ไหมคะ”

“ค่ะ” หลานสาวพยักหน้า “แต่น่าสงสารพี่ไข่มุก”

“ทำไมล่ะคะ”

“ก็พี่ไข่มุกไม่มีใครให้บอกเหมือนสมายด์นี่ มีแค่ครูปลาดาวแล้วครูปลาดาวก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันด้วย”

“งั้นคราวหน้า ถ้าสมายด์ได้ยินว่าพี่ไข่มุกโดนรังแกอีก ให้มาบอกอาโอเคไหมคะ”

“โอเคค่ะ!” สมายด์ตอบรับเสียงดัง

“คุยอะไรกัน ดูสนุกสนานเชียว” ปฐพีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม

“พ่อ!” ไดมอนด์ลุกพรวดเข้าไปกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของพ่อตัวเอง “มาช้าจัง ผมกินเค้กจนเกือบหมดแหนะ”

“ขอโทษครับ พ่อเพิ่งเลิกงานเอง” ปฐพีเดินเข้ามานั่งโซฟาข้างกายพี่ชาย “คุยอะไรกับหลานดูร่าเริงจัง”

“อาอาโปอาสาจะช่วยปกป้องพี่ไข่มุกค่ะ” สมายด์ตอบแทน

“พี่ไข่มุก?” น้องชายตัวดีเลิกคิ้วอย่างงุนงง ดวงตาคมกริบจ้องมองหน้าพี่ชายนิ่งก่อนจะยิ้มกริ่มออกมา “อ๋อ… ไข่มุกคนนั้นแน่เลย”

“อาพีรู้จักด้วยเหรอ” สไปร์ทหันพรึ่บมามอง

“รู้สิ ก็อาไปรับพวกเราทำไมอาจะไม่รู้จัก” ปฐพีวางลูกชายลงปล่อยให้ไดมอนด์เล่นกับสไปร์ทต่อ “ทำไมอะ”

“อะไร” อาโปถามเสียงแข็งเมื่อถูกน้องชายจ้องมองอย่างยิ้มกริ่ม

“สนใจเหรอผู้หญิงที่ชื่อไข่มุกน่ะ”

“สนใจอะไร อย่ามาพูดไปเรื่อย” อาโปตอบปัด

“แน่?” เขาเลิกคิ้วถามอย่างไม่ลดละ จ้องมองหน้าพี่ชายอย่างกดดัน “ไม่สนใจแน่เหรอ สวยนะนั่น”

“สวยแล้วไง เพิ่งจะอายุแค่นั้นเอง” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ในสมองกลับคิดถึงใบหน้าหวานของเธอ ตัวก็น้อย หน้าตาก็น่ารัก คนอะไร…

“อายุแค่นั้นคือแค่ไหน สิบเจ็ด? สิบแปด?”

“ยี่สิบห้า”

“ก็โตแล้วปะ เรียนจบแล้วด้วยนี่ เขาพร้อมที่จะแต่งงานมีลูกแล้วเหอะ” ปฐพีบอกพี่ชายด้วยน้ำเสียงติดเล่นติดแซว

“ไปคิดแทนเขาอีกเนอะว่าพร้อมแต่งงานมีลูก” อาโปส่ายหัว “ยังเด็กเกินไป”

“ยี่สิบห้าอะนะเด็ก”

“อืม ปล่อยให้เขาไปเจอคนดี ๆ เหอะ” เขามองหน้าน้องชายอย่างจริงจัง

อย่างที่เคยบอกไป ว่าอาโปไม่ได้ชอบคนที่อายุน้อยกว่า ใช่ว่าเขาไม่เคยลองศึกษาดูใจกับใคร แต่เพราะเคยลองแล้วจึงยืนยันคำเดิมว่าไม่ชอบเด็ก

“แล้วพี่ไม่ดีตรงไหน นอกจากแก่กว่าเขาแค่นั้น” ตาคมของพี่ชายตวัดมองขวับเมื่อได้ยินคำว่าแก่ “รวยขนาดนี้สาวไหนไม่สนใจบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่พี่ต้องมีคือเวลาก่อนเลยอย่างแรก”

“นั่นแหละ ให้ไม่ได้”

“บ้างานขนาดนั้นอะเนอะ แล้วเป็นไงบ้างอะที่ว่าจะซื้อหุ้นของแบรนด์จิวเวอรี่ที่เพิ่งนำเข้าไทยอะ”

“อืม กำลังคุย” อาโปพยักหน้า “น่าจะโอเคอยู่ คุณแพรไม่ได้คุยยากอะไร”

“ก็ดี งั้นผมพาไดมอนด์กลับก่อนนะ” ปฐพีหยัดตัวลุกขึ้น กวักมือเรียกลูกชายตัวแสบให้ลุกเตรียมกระเป๋าพร้อมกลับบ้าน

ไดมอนด์โบกมือลาทุกคนด้วยรอยยิ้ม ผ่านไปไม่นานศิลาและอัญญา พี่ชายคนโตกับพี่สะใภ้ใหญ่ก็กลับมาถึงบ้าน อาโปจึงขอตัวกลับบ้านเพราะอยากพักผ่อนเช่นกัน

ในเขตบ้านของตระกูลเขาตอนนี้มีทั้งหมดสี่หลังด้วยกัน ทั้งหมดอยู่ภายในรั้วเดียวกันเพราะเพิ่งทำการสร้างเสร็จไปเมื่อสามปีก่อน

มีบ้านของพ่อและแม่ พี่ชายคนโต น้องคนเล็กและบ้านของอาโปอีกหนึ่งหลัง แต่หลังของอาโปจะเงียบเหงาหน่อยเพราะเขาอยู่เพียงลำพัง ไม่มีลูกและคนรัก เขามักจะมาเล่นกับหลาน ๆ หลังเลิกงานแก้เหงาบวกกับนิสัยรักเด็กจึงมักจะมีของเล่นติดไม้ติดมือมาตลอด

“เฮ้อ” ร่างสูงเอนกายนอนลงบนที่นอนขนาดใหญ่ของตัวเอง เขาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย

ไม่ชอบเวลาที่บริษัทสงบแบบนี้เลยสักนิด เพราะมันไม่มีอะไรให้เขาทำนอกจากนั่งเตร็ดเตร่รอเซ็นเอกสารไปวัน ๆ เลิกงานกลับบ้านมาก็ไม่มีอะไรให้จัดการนอกจากนอนมองเพดานนิ่ง ๆ แบบนี้

ตาคมจ้องมองนาฬิกาติดผนังของตัวเอง เข้มสั้นเพิ่งจะชี้ไปที่เลขแปด บ่งบอกว่าตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มนิด ๆ แต่เขากลับไม่รู้จะทำอะไร อยากนอนก็นอนไม่หลับ จะเปิดโทรทัศน์ก็ไม่รู้จะดูอะไร บทสรุปสุดท้ายที่คนตัวโตคิดออกคือการออกกำลังกาย

“ฟู่ววว~” ปากหนาพ่นลมออกจากปาก เขาหอบแฮ่ก ๆ เหงื่อไหลท่วมตัว ในบ้านของเขามีห้องสำหรับออกกำลังกายโดยเฉพาะ

ร่างสูงยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีดำที่เต็มไปด้วยเครื่องเล่นออกกำลังกายมากมาย เขาวนเวียนเล่นมันทุกอันจนเหงื่อเปียกชุ่ม ร่างกายที่เปลือยท่อนบนมีเม็ดเหงื่อไหลผ่าน เขาใช้ผ้าจนหนูสีขาวผืนเล็กเช็ดมันออก

ตาคมจ้องมองรอยสักรูปผีเสื้อที่อกซ้ายกับรอยสักที่แขนฝั่งขวาของตัวเองอย่างพินิจพิจารณา เขากำลังคิดว่าควรสักอะไรเพิ่มต่อหรือควรพอแค่นี้ ถึงหน้าตาจะดูไม่เหมือนคนที่มีรอยสักแต่เขากลับหลงไหลมัน มองว่าเป็นงานศิลปะบนผิวหนังที่สวยสะกดตา

ในบ้านมีแค่ศิลาคนเดียวที่ไม่มีรอยสักทั้งที่เขาเหมือนเป็นคนที่ควรจะมีมากที่สุดแท้ ๆ มีเพียงอาโป ปฐพีและผู้เป็นพ่อเท่านั้นที่สักมากกว่าหนึ่งจุดบนร่างกาย

ร่างสูงเดินกลับเข้าไปในห้องนอนตัวเองอย่างเซ็ง ๆ เพราะเขาออกกำลังกายมาสามชั่วโมงแล้วแต่กลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย อาโปถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำสะอาดร่างกาย

ซ่าาา~

น้ำจากฝักบัวไหลชโลมตั้งแต่หัวจรดเท้า มือแกร่งขยี้ผมตัวเองเบา ๆ ก่อนจะแหงนหน้าเข้าหาสายน้ำที่ไหลลงมาไม่หยุด พลันในหัวก็นึกถึงใบหน้าสวยของผู้หญิงตัวเล็กที่ตนได้เจอมาเมื่อเย็น

จำสัมผัสนุ่มนิ่มตอนที่เขาโอบตัวเธอเอาไว้ได้อย่างดี กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวหญิงสาว ดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างตกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงที่น่าสัมผัส

“เวร!” อาโปปิดน้ำก่อนจะก้มมองแก่นกายของตัวเอง มันกำลังผงาดโชว์เจ้าของของมันอยู่ “คิดอะไรวะเนี่ย”

คิ้วเข้มขมวดหมุ่นก่อนจะพ่นลมหายใจเสียงดัง เขาหลับตาลงช้า ๆ มือหนาค่อย ๆ เลื่อนลงกำรอบแก่นกายขนาดใหญ่ของตัวเอง ริมฝีปากหนาขบเม้มเข้าหากัน มือกำลังทำหน้าที่สาวรูดลูกชายด้วยความถี่เร็ว

สมองเอาแต่นึกถึงหน้าของหญิงสาวที่ตัวเองเอ่ยปากบอกว่ายังเด็กเกินไป นึกถึงตอนที่มือเล็ก ๆ ของเธอจับสัมผัสที่หน้าท้องของเขาเมื่อตอนล้างสีออกให้

“อาาา~” เสียงครางทุ้มดังไปทั่วห้องน้ำ น้ำสีขาวพวยพุ่งเข้าหาผนังห้องน้ำมันเยอะจนเลอะมือของเขาไปหมด

อาโปชักรูดมันเบา ๆ รีดน้ำออกมาให้หมดก่อนจะเปิดน้ำอาบใหม่อีกรอบ เขารู้สึกผิดน้อย ๆ ที่นึกถึงใบหน้าของผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รู้จักมักจี่และยังเป็นครูช่วยสอนหลาน ๆ ตัวเอง รู้สึกผิดที่นึกถึงเธอเพื่อให้ตัวเองสำเร็จความใคร่

ฟุบ!

ร่างสูงทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าลงกับที่นอนอย่างอ่อนเพลีย เขาหลับตาพริ้มหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอก่อนจะผลอยหลับไปเสียง่าย ๆ ทั้งที่ก่อนหน้าทำยังไงก็ไม่หลับสักที

รู้แบบนี้ชัก…ตั้งนานแล้ว