บทที่ 7 ติดกลิ่น [2]

“ก็ดีนะคะ ฉันจะได้ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่อื่น”

“หึ”

ถึงจะทั้งหวั่นเกรงและหวาดหวั่นในอำนาจล้นฟ้าของผู้นำมาเฟียอย่างเขา ทว่าไม่รู้เพราะอะไรความดื้อรั้นและอยากลองเป็นฝ่ายชนะดูบ้างถึงชอบแทรกเข้ามา ท่ามกลางความหวาดหวั่นในใจทุกครั้ง

คนตัวเล็กหรี่ตามองคนตรงหน้าที่กระตุกยิ้มล้ำลึกยากจะคาดเดา พลางประเมินสถานการณ์ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยถามเขากลับไปบ้าง

“ขำอะไรเหรอคะ”

แทนที่จะตอบคำถาม มาเฟียหนุ่มกลับเอาแต่จ้องไปที่คนในปกครองด้วยสายตาที่ยากจะตีความ ทำให้คนที่กล้าเอ่ยถามยอกย้อนเขาเมื่อครู่เริ่มเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเดี๋ยวนั้น

อ่า…

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าลึก ๆ แล้วเธอกลัวเขามาก เพียงแค่สายตาคมดุคู่นั้นมองมา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็หลุบลงมองพื้นพรมเบื้องล่าง พลางนึกก่นด่าตัวเองในใจที่ปากไว จนอาจจะนำพาความเดือดร้อนมาสู่ตน

ไม่ใช่ว่าเธอไม่สู้คน แต่กับเขา กับคนที่สามารถสั่งเป็นสั่งตายใครก็ได้ เพียงแค่ปรายตามองอย่างราฟาเอล ไม่มีทางเลยที่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะไม่เตือนให้เธอเกรงกลัวเขา

“มานี่มา” ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อเสียงแหบทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยสั่ง คนที่รู้ตัวว่าปฏิเสธไม่ได้จึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุด เพื่อไล่ความกลัวออกไป แล้วหยัดตัวลุกขึ้นเดินไปหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้าของห้องอย่างว่าง่าย

“มานั่งนี่” น้ำเสียงราบเรียบเฉพาะตัวเอ่ยบอก พลางใช้สายตาคมลากมาหยุดที่หน้าขาแข็งแรงของตัวเองเป็นเชิงออกคำสั่งซ้ำ คนตัวเล็กกว่าจึงเดินไปนั่งบนตักแกร่งด้วยท่าทีประหม่า ทั้งที่นั่งมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง

กลิ่นน้ำหอมบุรุษคุ้นเคยที่ลอยอบอวลใต้จมูกรั้น ยิ่งกระตุ้นความรู้สึกประหม่าให้ก่อตัวมากขึ้น

กลิ่นหอมหวานอบอุ่น ลุ่มลึกเจือกลิ่นไหม้ของควันไฟจาง ๆ ยิ่งเสริมเสน่ห์ให้มาเฟียหนุ่มดูน่าหลงใหล

ก็ถ้าตัดความน่ากลัวและเผด็จการออกไปน่ะนะ

ขณะที่กำลังพยายามตั้งสติ ปรับการหายใจให้เป็นปกติอยู่นั้น ร่างบางก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อมือแกร่งรวบผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่ปรกหลังอยู่มารวมกันไว้ที่ไหล่อีกฝั่ง เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนที่ยังมีร่องรอยสีแดงระเรื่อจาง ๆ ในบางจุดที่เขาเป็นคนทำไว้ 

เปลือกตาสีมุกค่อย ๆ พับลง ขณะที่ลมหายใจเริ่มขาดห้วงอีกครั้ง เมื่อสมองพาให้จินตนาการไปไกลว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อจากนี้

ขอร้อง

ปากร้อน ๆ ของเขาอย่าเอามันมารังแกกันอีกเลยได้ไหม

เพราะถ้าเขาทำแบบนั้น ผลที่ออกมาคือเธอจะไม่มีทางต้านทานเขาได้เลย

ไม่มีทาง…

 “อ๊ะ”

โดยไม่ทันตั้งตัว เสียงหวานร้องตกใจ เมื่อจู่ ๆ สร้อยเส้นเล็กก็ถูกส่งมาคล้องที่ลำคอระหง ก่อนที่มือแกร่งจะจัดการใส่มันให้อย่างเบามือ ไม่ได้จะรีดไถหรือรุกล้ำร่างกายเธออย่างที่จินตนาการไว้ก่อนหน้า

แย่ชะมัด

ราฟาเอลไม่ต่างจากสารเสพติดประเภทหลอนประสาท เขาสามารถทำให้คนอื่นประสาทหลอนจนเป็นบ้าได้ เพียงแค่เผลอเข้าใกล้หรือสบตา

และเมื่อครู่มันก็ออกฤทธิ์กับเธอ เพียงเพราะสัมผัสแผ่วเบาและกลิ่นอายของเขา

“เกร็งอะไรขนาดนั้น” เสียงแหบทุ้มเอ่ยถามพลางจัดทรงผมให้กลับเข้าที่เข้าทาง ทำเอาคนบนตักที่เกร็งอยู่แล้วยิ่งเกร็งเข้าไปใหญ่

เพราะบทจะอ่อนโยนเขาก็…

“ให้…ทำไมคะ” นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองไปที่สร้อยสีเงินรูปพระจันทร์เสี้ยวที่อีกฝ่ายเพิ่งใส่ให้ พลางคิดถึงราคาของมันไปด้วยเพราะเครื่องหมายการค้าเล็ก ๆ บ่งบอกว่าของชิ้นนี้ไม่ใช่สิ่งของราคาถูก ๆ ธรรมดา

“ปลอกคอเธอไง…”

คำตอบที่ได้ทำให้หว่างคิ้วสีอ่อนเกิดรอยย่นจาง ๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น

จำเป็นงั้นเหรอ

คนคนนี้จะลดทอนคุณค่าความเป็นมนุษย์ของเธอไปถึงไหน

ความอ่อนโยนฉาบฉวยเมื่อครู่ถูกฝังกลบด้วยคำพูดร้ายกาจจนสิ้น

“…อย่าทำหาย” เขากำชับเสียงเรียบ

“ค่ะ” ขณะคนบนตักเอ่ยรับปากอีกฝ่ายส่ง ๆ ไป เพราะไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดในประเด็นนี้ต่อ อีกทั้งไม่อยากอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมแบบนี้นาน ๆ

ทว่าพอจะลุกจากตักแกร่งกลับถูกแขนแข็งแรงรั้งไว้ มาเฟียหนุ่มโอบเอวเล็กให้ขยับเข้ามาแนบชิดอกว้างมากขึ้น

“คุณชาย นี่ที่ทำงานนะคะ” เสียงหวานเจือความตระหนกตกใจเอ่ยประท้วง เมื่อรู้สึกไม่ปลอดภัยกับสัมผัสใกล้ชิดเกินความจำเป็นในสถานที่ที่ไม่เหมาะสม

“แล้ว?” ทว่าดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร

“ปล่อยก่อนค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็น”

“แล้วมันยังไง”

จะบ้าตาย

“กรุณารักษาภาพลักษณ์นายเหนือหัวลูเธอร์ด้วยค่ะ”

เรื่องแค่นี้ทำไมถึงคิดเองไม่ได้นะ

“หึ”

“คุณชาย…” ท้ายประโยคถูกกลืนลงลำคอแห้งผากไป เมื่อจมูกโด่งของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ลำคอขาวอมชมพูช้า ๆ คนบนตักหดลำคอหนีตามสัญชาตญาณ ทว่า…

จมูกโด่งแตะลงเบา ๆ บนผิวขาวบริเวณท้ายทอยอย่างถือวิสาสะ กระแสวาบหวามแล่นปราดไปทั่วทั้งร่างในวินาทีนั้น สมองคุณหนูตระกูลย่อยพลันพร่าเบลอไปชั่วขณะ อีกทั้งลมหายใจก็ขาดห้วงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ริมฝีปากร้อนของอีกฝ่ายทาบทับลงมาสัมผัสแผ่วเบาที่สร้อยคอบริเวณหลังคอ

“อย่าดื้อ” เสียงทุ้มเปี่ยมอำนาจเอ่ยขึ้นแผ่วเบาข้างใบหูซับสีระเรื่อเมื่อคนในอ้อมแขนแข็งแกร่งดิ้นขืนจะลงจากตักเขาให้ได้

“ฉันอยากกลับบ้านค่ะ”

“ยังไม่ถึงเวลา”

“ฉันอยากนอน”

“ก็นอนสิ”

ให้ตายเถอะ!

“ฉันหิวแล้ว”

“หึ ยัยเด็กเลี้ยงแกะ” สิ้นประโยคต่อว่ามาเฟียหนุ่มก็กระตุกเอวบางให้ขยับเข้ามาแนบอกแกร่งมากยิ่งขึ้น

จมูกรั้นผ่อนลมหายใจเฮือกหนึ่ง เมื่อหมดหนทางหนีจากเขาโดยสมบูรณ์

ก็ได้

ไม่กลัวคนมาเห็นพฤติกรรมไม่เหมาะสมกับตำแหน่งนายเหนือหัวตระกูลมาเฟียใหญ่ก็ตามใจ

ห้องทำงานผู้นำลูเธอร์ชั้นสามสิบเก้าตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งหลังสงครามเล็ก ๆ ระหว่างเจ้าของห้องและคนในปกครองแสนดื้อรั้นจบลง

เอกสารหลายแฟ้มบนโต๊ะทำงานถูกกางออกด้วยมือข้างขวาเพียงข้างเดียว เพราะมือซ้ายที่ควรจะช่วยกันทำงานกลับไม่ว่าง เนื่องจากเจ้าของมันดันเอาไปวางไว้ที่เอวบางของคนบนตัก อีกทั้งใบหน้าคมคายที่ควรจะจดจ่อกับงานตรงหน้า ก็เอาแต่ป้วนเปี้ยนอยู่แถวข้างพวงแก้มซับสีระเรื่อและลำคอขาวของคนเด็กกว่าไม่หยุด

นี่มันสถานการณ์อะไร

นางทาสคนที่เขา 'ไม่โปรด' อย่างเธอถึงได้มานั่งตัวลีบอยู่บนตักเขาตอนทำงานแบบนี้

นัยน์ตาสีอัลมอนด์แอบเหลือบมองใบหน้าด้านข้างของมาเฟียหนุ่มที่กำลังตั้งใจอ่านเอกสารตรงหน้า ทว่าก็ต้องรีบเบือนสายตาหลบ เมื่อจู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นมาทั้งที่ดวงตาคู่คมยังคงวางไว้ที่งานไม่ละไปไหน

“อย่าคิดได้ใจว่าฉันจะพิศวาส...”

“...”

“ทั้งเนื้อทั้งตัวมีดีแค่กลิ่นหอม”

“…”

“ได้กลิ่นเธอแล้วฉันมีสมาธิ นั่งนิ่ง ๆ ฉันจะทำงาน” จบประโยคมือแกร่งข้างซ้ายก็รั้งเอวบางที่แอบขยับออกห่างให้กลับมาแนบอกแกร่งอีกครั้ง ขณะที่มือข้างขวาก็เปิดเอกสารบนโต๊ะเซ็นไปด้วย โดยไม่สนใจเลยว่าการกระทำของเขาจะทำให้คนบนตักรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องแค่ไหน

หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับกระตุกไหววูบในบางจังหวะ เมื่อลมหายใจร้อน ๆ ของอีกฝ่ายลากเฉียดไปมาที่พวงแก้มเห่อร้อน

แย่ชะมัด

ถึงเขาจะไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการนั่งทำงานก็เถอะ

แต่คนที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน มานั่งในท่าแบบนี้นี่มัน…