Masukแสงเทียนในห้องนอนของเรือนอิงซานสั่นไหวไปตามแรงอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำ
ร่างสูงใหญ่ของเซียวจินเยว่คร่อมทับร่างบอบบางที่พยายามดิ้นรนขัดขืน ริมฝีปากหยักลึกก้มลงบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างดุดันและจาบจ้วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานอย่างไร้ความปรานี ฝ่ามือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามเรือนร่างขาวเนียนอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสปลุกเร้าที่หนักหน่วงทำให้สตรีใต้ร่างสั่นสะท้าน แม้นางจะขัดขืน ทว่าสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษที่ถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์สุราและโทสะก็ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป
เขาจับเรียวขางามแยกออก แล้วดันสะโพกสอดแทรกตัวตนที่แข็งขืนเข้าไปในกายของนางอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง
“อ๊ายยย! เจ็บ! เอาออกไปนะ!”
แผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ ทว่าเซียวจินเยว่เองก็ชะงักงันไปเช่นกัน
ความคับแน่นที่บีบรัดตัวตนของเขา และเยื่อบางๆ ที่ต้านทานการรุกล้ำในคราแรก เป็นหลักฐานชัดเจนว่าตลอดสามปีที่แต่งงานกันมา ภรรยาของเขายังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง นางไม่เคยผ่านมือชายใด ทว่าเขากลับพรากมันไปอย่างป่าเถื่อนเพียงเพราะความหึงหวงหน้ามืด
เมื่อรับรู้ว่าร่างใต้ร่างสั่นสะท้านอย่างน่าสงสาร จูบที่เคยกระด้างก็แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง เขาจูบซับน้ำตาที่หางตา กระซิบเสียงพร่า “ลั่วอวี้... ข้าขอโทษ... ข้าจะเบามือลง ผ่อนคลายเถิดคนดี”
ทว่าสำหรับเสิ่นลั่วอวี้ คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดในใจทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย นางเบือนหน้าหนีจุมพิตของเขา กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น
‘เขาเห็นข้าเป็นอะไร... นึกจะทิ้งก็ทิ้ง นึกจะหึงหวงทวงสิทธิ์ก็ใช้กำลังข่มเหง ข้าไม่ใช่ของเล่นของเขานะ!’
เมื่อร่างกายของนางเริ่มปรับตัวรับกับขนาดของเขาได้ ชินอ๋องผู้ถูกไฟราคะแผดเผาก็ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีก เขาเริ่มขยับสะโพก เน้นย้ำจังหวะรักให้ลึกซึ้งและหนักหน่วงขึ้น ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ขบเม้มไปตามลาดไหล่และเนินอก บังคับให้นางต้องแบกรับแรงกระแทกกระทั้นที่รัวเร็วและเอาแต่ใจ
“อ๊ะ... อ๊า... เซียวจินเยว่... คนเลว...”
เสียงเตียงไม้เซี่ยปู้เนื้อดีลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกระแทกกระทั้น ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังก้องไปทั่วห้อง ทุกครั้งที่เขาสอดประสานเข้ามาลึกซึ้ง ร่างของนางก็สั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่เขายัดเยียดให้ ความเจ็บปวดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความซ่านสยิวที่น่าอับอาย ร่างกายกลับตอบสนองต่อสัมผัสของบุรุษผู้นี้อย่างทรยศต่อจิตใจ
“เรียกชื่อข้า... ลั่วอวี้... เรียกชื่อข้า!”
เขาตวาดเสียงพร่า ก้มลงขบเม้มยอดปทุมถันสีหวาน มือหนาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึง บังคับให้นางรับแรงกระแทกที่รัวเร็วและบ้าคลั่งยิ่งขึ้น
เสิ่นลั่วอวี้หลับตาแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลริน นางไม่ยอมเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาออกมาแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงเสียงครางเครือที่หลุดลอดออกมาตามแรงปรารถนาที่ไม่อาจต้านทาน
ค่ำคืนนี้ยาวนานนัก... อดีตพระชายา เขาตักตวงความหอมหวานจากร่างกายนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปลี่ยนท่วงท่าและรังแกนางจนกว่าเขาจะพอใจ จนกระทั่งรุ่งสางมาเยือน เสิ่นลั่วอวี้ก็สลบไสลไปในอ้อมกอดของเขาด้วยความเหนื่อยล้าถึงขีดสุด
ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.)
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนที่หลงเหลือเพียงไอร้อนของอารมณ์ปรารถนา ร่างสูงใหญ่ของเซียวจินเยว่นอนตะแคงกอดร่างบอบบางเอาไว้แนบอก
ฤทธิ์สุราสร่างซาไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความทรงจำเร่าร้อน ชินอ๋องลืมตาขึ้น เขามองใบหน้างดงามที่หลับพริ้ม รอยน้ำตาที่แห้งเหือดบนพวงแก้มทำให้นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... ในที่สุด นางก็เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์
วินาทีแรกที่เสิ่นลั่วอวี้ลืมตา นางมีท่าทีงุนงง ทว่าเมื่อสายตาปะทะเข้ากับแผงอกเปลือยเปล่าของบุรุษตรงหน้า และรับรู้ถึงความเจ็บร้าวกลางลำตัว ภาพเหตุการณ์อันเลวร้ายก็ฉายชัดขึ้นมาในหัวราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
เสิ่นลั่วอวี้เบิกตากว้าง นางผลักอกเขาออกสุดแรง แล้วถดตัวหนีไปจนติดหัวเตียง มือเล็กคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าเอาไว้แน่น ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวและอับอาย
“ลั่วอวี้...” เซียวจินเยว่ขยับตัวตาม เขายื่นมือออกไปหมายจะดึงนางเข้ามากอดปลอบ “เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่ ข้าจะให้คนไปตามหมอ...”
เพียะ!
ฝ่ามือเล็กตวัดฟาดลงบนใบหน้าของเขาอีกครั้ง เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและรังเกียจอย่างสุดซึ้ง!
“อย่ามาแตะต้องตัวข้า!” นางตวาดเสียงสั่น น้ำตาแห่งความอัปยศไหลพราก “ท่านมันเดรัจฉาน! ท่านข่มเหงข้าทั้งที่เราหย่าขาดกันแล้ว!”
เซียวจินเยว่ชะงัก แววตาของเขาไหววูบด้วยความรู้สึกผิด ทว่าทิฐิและนิสัยเย่อหยิ่งของชินอ๋องทำให้เขาไม่ยอมก้มหัวขอโทษง่ายๆ เขาคว้าข้อมือที่กำลังสั่นของนางเอาไว้แน่น
“ข้าบอกแล้วว่าข้ายังไม่ได้ลงนาม เรายังไม่ได้หย่ากัน! เจ้าคือภรรยาของข้า การที่ข้าจะหลับนอนกับภรรยาตนเอง มันผิดตรงไหน!”
“ภรรยางั้นหรือ?” เสิ่นลั่วอวี้แค่นหัวเราะทั้งน้ำตา “สามปี... สามปีเต็มที่ข้าอยู่ในจวนแห่งนี้ ข้าปรนนิบัติท่าน ทำทุกอย่างเพื่อท่าน แต่ท่านไม่เคยมองข้าเป็นภรรยา ท่านรังเกียจที่จะสัมผัสข้า เพราะท่านเก็บหัวใจและร่างกายไว้ให้เสิ่นชิงหว่าน!”
นางสะบัดมือออกจากการเกาะกุม ชี้หน้าด่าบุรุษตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดที่อัดอั้นมานาน
“แต่พอข้าเดินออกมา พอข้ายอมหลีกทางให้พวกท่านครองรักกัน ท่านกลับบุกไปลากตัวข้ามาข่มเหงย่ำยีเหมือนนางคณิกาไร้ค่า! ท่านทำแบบนี้ทำไมเซียวจินเยว่... พอรู้ธาตุแท้ของเสิ่นชิงหว่านแล้วผิดหวัง เลยหาที่ระบายความโกรธแค้นลงที่ข้างั้นหรือ!”
คำด่าทอของนางเหมือนมีดแหลมที่กรีดลงบนหัวใจ เซียวจินเยว่อยากจะตะโกนบอกนางเหลือเกินว่าเขาไม่ได้เห็นนางเป็นที่ระบาย เขาคลุ้มคลั่งเพราะหึงหวงนางต่างหาก ทว่าด้วยทิฐิที่ฝังรากลึกและนิสัยเผด็จการ สิ่งที่หลุดออกจากปากของชินอ๋องผู้สูงศักดิ์กลับเป็นคำพูดที่ตอกลิ่มลงกลางใจนาง
“ข้าพาตัวเจ้ามา เพราะข้าไม่อนุญาตให้สตรีของข้าไปส่งยิ้มให้บุรุษอื่น!” เขาตวาดกลับเสียงเย็นชา นัยน์ตาดุดันแฝงความอำมหิต “จำเอาไว้เสิ่นลั่วอวี้ ต่อให้ข้าจะไม่ได้รักเจ้า แต่เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของคนอื่น! ตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามก้าวเท้าออกจากเรือนอิงซานแม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะขังเจ้าไว้ที่นี่... ในฐานะ นางบำเรอ ของข้า!”
สิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศในห้องก็เงียบสงัดลงราวกับป่าช้า
เสิ่นลั่วอวี้มองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่ค่อยๆ ว่างเปล่า ความโกรธเกรี้ยวจางหายไป เหลือเพียงความเย็นชา นางเป็นสตรีที่มาจากยุคปัจจุบัน นางรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ใครเป็นรอง หากนางเอาแต่ด่าทอหรือดิ้นรนต่อต้าน รังแต่จะถูกเขาใช้กำลังรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่อาจสู้แรงบุรุษ และไม่อาจสู้ความบ้าอำนาจของเขาได้
ทางเดียวที่จะเอาชีวิตรอดและหาทางหลุดพ้นจากกรงขังนี้... คือต้องแสร้งทำเป็นศิโรราบ ปล่อยให้เขาตายใจ
“ได้...” นางแค่นยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกจนทำให้หัวใจของเซียวจินเยว่กระตุกวูบอย่างประหลาด “หากท่านอ๋องต้องการเช่นนั้น หม่อมฉันซึ่งเป็นเพียงสตรีไร้ทางสู้ ย่อมไม่อาจขัดขืน... หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่ เป็นนางบำเรอให้พระองค์... จนกว่าพระองค์จะพอใจเพคะ”
คำตอบที่ราบเรียบไร้ชีวิตชีวาของนาง ทำให้เซียวจินเยว่ชาวาบไปทั้งร่าง
เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า... การใช้กำลังบีบบังคับนาง แม้จะได้ครอบครองร่างกาย แต่วินาทีนี้... เขาได้สูญเสียหัวใจของนางไปตลอดกาลแล้วอย่างแท้จริง!
ตอนพิเศษ: ก้อนแป้งแฝดแห่งจวนชินอ๋องเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ... สามปีแล้วนับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวงจวนชินอ๋องที่ในอดีตเคยเงียบเหงา วังเวง และหนาวเหน็บดุจถ้ำน้ำแข็ง บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะใสแจ๋วที่ดังเจื้อยแจ้วไปทั่วทุกมุมเรือน โดยเฉพาะในยามวสันตฤดูที่ดอกท้อกำลังเบ่งบานเช่นนี้“ป้อจ๋า! จับ... จับเฉิน!”“เอิ๊กๆ... หรานหราน ทางนี้!”เสียงเล็กๆ ที่พูดจายังไม่ค่อยจะชัดเจนนัก ดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งเตาะแตะลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนดอกไม้ เบื้องหน้าคือ ก้อนแป้งแฝดมังกรหงส์ (แฝดชายหญิง) วัยสองหนาวเศษ ผู้เป็นแก้วตาดวงใจของจวนชินอ๋องแฝดผู้พี่คือคุณชายน้อย เซียวมู่เฉิน ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบมาจากบิดาราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังวิ่งนำหน้าไปอย่างทุลักทุเล ส่วนแฝดผู้น้องคือท่านหญิงน้อย เซียวอวี้หราน ผู้มีดวงตาคู่หงส์งดงามเหมือนมารดา กำลังวิ่งตามหลังพี่ชายด้วยขาสั้นๆ จนแทบจะหน้าทิ่มดินอยู่รอมร่อและผู้ที่กำลังวิ่งไล่ตามจับเจ้าก้อนแป้งทั้งสองอยู่นั้น ไม่ใช่บ่าวไพร่หรือองครักษ์ที่ไหน... แต่เป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ชิน
บทที่ 51 (ตอนจบ): คำสัญญาชั่วนิรันดร์เมืองหลวงยามวสันตฤดูอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกท้อที่เบ่งบาน บรรยากาศทั่วทั้งเมืองคึกคักและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อกองทัพหลวงและขบวนของชินอ๋องเดินทางกลับมาถึงอย่างปลอดภัยทันทีที่ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง เสียงโห่ร้องต้อนรับและสรรเสริญก็ดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ ทว่าเซียวจินเยว่ไม่ได้สั่งให้ขบวนมุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง เขากลับสั่งให้รถม้าตรงไปเข้าเฝ้ายังวังหลวงในทันทีณ ตำหนักฉือหนิงทันทีที่เซียวจินเยว่และเสิ่นลั่วอวี้ก้าวเข้ามาในตำหนัก ไท่โฮ่วที่ประทับรออยู่ก็ถึงกับผุดลุกขึ้น น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบสองแก้มของสตรีสูงศักดิ์ พระนางไม่ได้สนใจธรรมเนียมใดๆ ทั้งสิ้น รีบสาวเท้าเข้ามากอดบุตรชายคนเล็กและอดีตลูกสะใภ้เอาไว้แน่น“สวรรค์คุ้มครอง... สวรรค์คุ้มครองจริงๆ!” ไท่โฮ่วสะอื้นไห้ พลางลูบใบหน้าคมคายของเซียวจินเยว่ที่ยังมีร่องรอยความซูบผอม“ลูกอกตัญญู ทำให้เสด็จแม่ต้องเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจินเยว่คุกเข่าลงโขกศีรษะขอประทานอภัยไท่โฮ่วรีบพยุงเขาขึ้น ก่อนจะหันมาจับมือเสิ่นลั่วอวี้ไว้แน่น แววตาของพระนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเอ็นดูสุดหัวใจ “ลั่วอวี้... ข
บทที่ 50: หนี้รักที่ต้องชดใช้ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางลมหนาวของแดนเหนือด้วยการฝังเข็มขับพิษอันล้ำเลิศของหมอเทวดาไป๋อิงหลัว ผนวกกับการดูแลปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดแทบไม่คลาดสายตาของเสิ่นลั่วอวี้ ร่างกายของเซียวจินเยว่ก็ฟื้นตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พิษในหัวใจถูกขจัดออกจนหมดสิ้น บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกเริ่มสมานตัว บัดนี้ชินอ๋องแห่งต้าเยี่ยนสามารถลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและพูดคุยได้เป็นปกติแล้วทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปจนม่ออวิ๋นและเย่หานถึงกับต้องลอบมองหน้ากันบ่อยครั้ง ก็คือท่าทีของ ชินอ๋องผู้เย็นชา ที่บัดนี้กลายสภาพเป็นคน คลั่งรักอย่างหนัก!“ขมเกินไป ข้าดื่มไม่ลง”เซียวจินเยว่เบือนหน้าหนีชามยาต้มสีดำสนิท คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าหางตากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของสตรีที่นั่งอยู่ข้างเตียงเสิ่นลั่วอวี้ถอนหายใจเบาๆ นางตักยาขึ้นมาเป่าให้คลายความร้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปาก “ท่านอ๋อง ยาดีมักขม หากท่านไม่ดื่มแล้วแผลจะหายสนิทได้อย่างไรเพคะ อ้าปากเร็วเข้า”“บาดแผลของข้าเจ็บปวดถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะดุข้าอีกหรือ ลั่วอวี้” น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและแฝงแววออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ยินม
บทที่ 49: เสียงเรียกจากหัวใจเวลาผ่านพ้นไปสามวันสามคืนนับตั้งแต่เสิ่นลั่วอวี้เดินทางมาถึงค่ายทหารแดนเหนือตลอดสามวันที่ผ่านมา นางแทบไม่ได้หลับตาพักผ่อนอย่างเต็มตื่น หญิงสาวรับหน้าที่ดูแลเซียวจินเยว่ด้วยตนเองทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการป้อนยาที่ต้องค่อยๆ หยอดทีละหยดเพื่อไม่ให้เขาสำลัก การเปลี่ยนผ้าพันแผล หรือแม้แต่การคอยเช็ดตัวเพื่อลดไข้ที่ขึ้นสูงในยามค่ำคืนไป๋อิงหลัว หมอเทวดาหญิงแวะเวียนมาตรวจชีพจรและฝังเข็มให้เขาวันละสองครั้ง แม้นางจะไม่เอ่ยปากชม ทว่าสายตาที่มองเสิ่นลั่วอวี้ก็แฝงไปด้วยความนับถือ สตรีบอบบางจากเมืองหลวงผู้นี้มีความอดทนและเด็ดเดี่ยวยิ่งนักเข้าสู่วันที่สี่ พายุหิมะด้านนอกกระโจมเริ่มซาลงแล้ว ทว่าคนบนเตียงก็ยังคงหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเสิ่นลั่วอวี้บิดผ้าชุบน้ำอุ่น เช็ดทำความสะอาดตามโครงหน้าคมคายและลำคอของเขาอย่างเบามือ เมื่อมองเห็นใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเย่อหยิ่งบัดนี้ซูบตอบและไร้สีเลือด หยาดน้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมาจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว“ท่านนอนนานเกินไปแล้วนะ เซียวจินเยว่”นางพึมพำเสียงแผ่วเบา พลางวางผ้าลงและจับมือหนาที่หยาบกร้านของเขามาแนบแก้ม “ท่านรู้หรือไม่ว่าที่
บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มพับ ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับสูดลมหายใจลึก ฝืนยันกายให้ลุกขึ้นยืนตรงอย่างมั่นคง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือเพื่อเรียกสติเขาบอกว่าจะรอดกลับมาชดใช้หนี้ให้นาง... ชินอ๋องตรัสแล้วไม่คืนคำ เขาจะมาตายอยู่ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่ได้!“ใครอนุญาตให้เขาตายกัน!” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยเสียงสั่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ม่ออวิ๋น! พาข้าไปแดนเหนือเดี๋ยวนี้!”ม่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นเบิกตากว้าง “เถ้าแก่เนี้ย! แต่ว่าการเดินทางไปชายแดนในฤดูหนาวนั้นอันตรายยิ่งนัก อีกทั้งร่างกายของท่าน...”“ข้ามีป้ายหยกของเขา ข้าคือผู้ที่มีสิทธิ์ขาดที่สุดในจวนชินอ๋อง!” นางประกาศกร้าว จนม่ออวิ๋นและเย่หานต้องรีบคุกเข่ารับคำสั่ง“เย่หาน! ไปจัดเตรียมรถม้าที่ทนทานที่สุด นำโสมคนร้อยปีและยารักษาแผลชั้นเลิศจากคลังของจวนอ๋องมาให้หมด ถ่ายทอดคำสั่งให้หน่วยองครักษ์เงาทุกคนเตรียมพร้อม... เราจะออกเดินทางไปแดนเหนือภายในชั่วยามนี้!”“รับคำสั่งขอรับ!” ทั้งม่ออวิ๋นและเย่หานคุกเข่าประสานเสียงหนักแน่นยี่สิบวันต่อมา ณ ค่ายทหารแดนเหนือการเดินทางที่ปกติต้องใช้เวลาเกือบสอ
บทที่ 47: จดหมายจากแดนเหนือ“เถ้าแก่เนี้ย จะให้ข้าน้อยจัดการกับคนพวกนี้อย่างไรดีขอรับ” เงาอู่เอ่ยถามพลางปรายตามองร่างที่ไม่ได้สติบนพื้นเสิ่นลั่วอวี้มองเสิ่นชิงหว่านด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเวทนาใดๆ สตรีผู้นี้ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากนางใจอ่อนปล่อยไป ย่อมเป็นภัยในภายภาคหน้า“มัดตัวพวกมันทั้งหมด พร้อมกับจดหมายข่มขู่ฉบับนี้ ไปส่งให้จวนว่าการเมืองหลวง” น้ำเสียงของนางเด็ดขาด “เสิ่นชิงหว่านมีคดีติดตัวและเป็นที่ต้องการตัวของทางการอยู่แล้ว เพิ่มข้อหาลักพาตัวและพยายามฆ่าเข้าไปอีก คราวนี้นางคงไม่ได้เห็นแสงตะวันนอกคุกอีกชั่วชีวิต”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”เงาอู่รับคำสั่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาคนอื่นๆ หิ้วปีกอันธพาลและร่างของเสิ่นชิงหว่านเร้นกายหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว ปิดฉากความบาดหมางของตระกูลเสิ่นลงอย่างสมบูรณ์วันรุ่งขึ้น ณ วังหลวงรถม้าของหอน้ำชาจอดเทียบที่หน้าประตูวังหลวง เสิ่นลั่วอวี้เพียงแค่ชู ป้ายหยกประจำตัวชินอ๋อง ขึ้นมา ทหารยามก็รีบคุกเข่าเปิดทางให้นางผ่านเข้าไปยังเขตพระราชฐานชั้นในได้อย่างง่ายดายราวกับเดินเข้าสวนหลังบ้านแม้นางและเซียวจินเยว่จะหย่าขาดจากกันแล้ว ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ก
บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวนยามบ่ายคล้อย ณ จวนเสนาบดีเสิ่น บรรยากาศภายในเรือนของเสิ่นชิงหว่านช่างเงียบสงบและผ่อนคลาย ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดของบิดาที่กำลังหัวหมุนเรื่องสมุดบัญชีลับอย่างสิ้นเชิงคุณหนูรองตระกูลเสิ่นนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่บนตั่งบุนวม ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง นา
บทที่ 9: รหัสลับเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน เรือนอิงซานยังคงถูกปิดตายและคุ้มกันอย่างแน่นหนาตลอดสามวันที่ผ่านมา เซียวจินเยว่แวะเวียนมาที่เรือนแห่งนี้ทุกเช้าค่ำ เขาสั่งให้ห้องเครื่องทำอาหารเลิศรสมาบำรุงนาง นำของกำนัลมามอบให้ไม่ขาดสาย ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยราวกับท่อ
บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋องของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวา
บทที่ 7: กรงขังปัง!บานประตูไม้แกะสลักถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงจากฝีมือของบุรุษผู้บ้าอำนาจ ทิ้งให้เสิ่นลั่วอวี้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในห้องนอนที่กว้างขวางเสียงฝีเท้าขององครักษ์ที่เดินลาดตระเวนอยู่ด้านนอก บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ได้แปรสภาพจากเรือนพักส่วนตัวของชินอ๋อง กลายเป็น กรงขัง อย่างสมบูรณ์แบ







