บทที่ 9: รหัสลับ

บทที่ 9: รหัสลับ

เวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน เรือนอิงซานยังคงถูกปิดตายและคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ตลอดสามวันที่ผ่านมา เซียวจินเยว่แวะเวียนมาที่เรือนแห่งนี้ทุกเช้าค่ำ เขาสั่งให้ห้องเครื่องทำอาหารเลิศรสมาบำรุงนาง นำของกำนัลมามอบให้ไม่ขาดสาย ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยราวกับท่อนไม้

ที่โต๊ะอาหารเย็น เซียวจินเยว่คีบเนื้อปลาเนื้อขาวอวบที่เลาะก้างออกอย่างระมัดระวัง วางลงในชามข้าวของเสิ่นลั่วอวี้

“ปลานึ่งซีอิ๊วตัวนี้ ส่งตรงมาจากแดนใต้ เจ้าลองชิมดูสิ”

เสิ่นลั่วอวี้มองชิ้นปลาในชามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า นางหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบปลาชิ้นนั้นเข้าปาก เคี้ยวและกลืนลงไปอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางตะเกียบลง

“ข้าอิ่มแล้ว” นางเอ่ยเสียงเรียบ

เซียวจินเยว่มองข้าวในชามของนางที่พร่องไปเพียงสองสามคำ ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “เจ้ากินไปแค่นิดเดียว จะอิ่มได้อย่างไร กินเพิ่มอีกหน่อย ร่างกายเจ้าซูบผอมลงไปมาก”

“ข้าเป็นเพียงสตรีที่ถูกขังอยู่แต่ในห้องแคบๆ ไม่ได้ใช้เรี่ยวแรงทำสิ่งใด กินเพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว” นางตอบโดยไม่มองหน้าเขา “หากท่านอ๋องเกรงว่าข้าจะซูบผอมจนหมดความงดงาม ไม่อาจทำหน้าที่สตรีอุ่นเตียงได้ตามที่ท่านต้องการ... ก็เชิญใช้กำลังบีบบังคับกรอกข้าวป้อนน้ำข้า เหมือนที่ท่านถนัดเสียสิ”

คำพูดที่ราบเรียบแต่แทงลึกถึงกระดูก ทำเอาเซียวจินเยว่ชะงักมือที่กำลังถือตะเกียบ เขาจ้องมองใบหน้างดงามที่เยือกเย็นของนาง ความรู้สึกอึดอัดและเจ็บแปลบก่อตัวขึ้นในอกจนแทบหายใจไม่ออก

เขาไม่ตอบโต้ เพียงแต่วางตะเกียบลงแล้วลุกขึ้นยืน “ตามใจเจ้า หากหิวก็สั่งให้บ่าวไปยกของว่างมา คืนนี้ข้ามีงานราชการต้องสะสางที่ห้องหนังสือ เจ้าพักผ่อนเถิด”

ชินอ๋องหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังหลบหนีจากบรรยากาศที่กดดันจนแทบทนไม่ไหว

เมื่อแผ่นหลังกว้างลับสายตา เสิ่นลั่วอวี้ก็ละสายตาจากประตู นางหันไปหาม่ออวิ๋นที่ยืนเฝ้าอยู่ไม่ไกล

“ม่ออวิ๋น”

“ขอรับ แม่นางเสิ่น” องครักษ์หนุ่มก้าวเข้ามารับคำสั่ง

“ในเมื่อท่านอ๋องสั่งห้ามไม่ให้ข้าก้าวเท้าออกจากเรือนอิงซาน ข้าก็คงไม่อาจกลับไปดูแลกิจการที่โรงน้ำชาได้อีก... รบกวนเจ้า ส่งคนไปพบปี้เถา สาวใช้ที่ร้านของข้า แล้วบอกนางว่า ข้าต้องการ สมุดบัญชีปกแดง และ ชาหลงจิ่งสิบสองฤดู ข้าต้องการสะสางบัญชีให้เสร็จสิ้น แล้วจะยกกิจการให้ผู้อื่นดูแล”

ม่ออวิ๋นลังเลเล็กน้อย แต่ก็รับคำและนำความไปแจ้งแก่เซียวจินเยว่

เมื่อชินอ๋องได้ยินว่านางขอนำสมุดบัญชีมาสะสางเพื่อยกกิจการให้ผู้อื่นดูแล นัยน์ตาคมคายก็ทอประกายความยินดีขึ้นมา เขาหลงคิดเข้าข้างตนเองว่า... ในที่สุด นางก็ยอมตัดใจจากโลกภายนอก ยอมละทิ้งอิสรภาพเพื่อมาอยู่ในการควบคุมของเขาอย่างถาวรแล้ว เขาจึงอนุญาตทันที

ทว่าชินอ๋องหารู้ไม่ว่าตนเองกำลังตกหลุมพราง!

เสิ่นลั่วอวี้เป็นสตรีที่มาจากยุคปัจจุบัน นางรู้ดีว่าการเป็นสตรีตัวคนเดียวที่ออกมาทำกิจการใหญ่โต โดยไร้ตระกูลหรือบุรุษหนุนหลัง ย่อมตกเป็นเป้าสายตาของผู้มีอิทธิพลและพ่อค้าหน้าเลือดที่จ้องจะฮุบกิจการ นางจึงเตรียมรหัสลับฉุกเฉินเอาไว้รับมือกับเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

สมุดบัญชีปกแดงไม่มีอยู่จริง และชาหลงจิ่งสิบสองฤดูก็ไม่มีขายในเมืองหลวง ความหมายของของสองสิ่งนี้ที่นางตกลงกับปี้เถาไว้มีเพียงอย่างเดียวคือ... นางกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ให้หาทางนำเรื่องนี้ไปกราบทูล ‘ไท่โฮ่ว’ ที่วังหลวงโดยด่วนที่สุด!

อีกด้านหนึ่ง ณ จวนตระกูลเสิ่น

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหราของบุตรีคนรอง เสิ่นชิงหว่าน กำลังนั่งกำกระดาษแผ่นเล็กที่ลอบส่งมาจากสาวใช้ในจวนอ๋องแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

ใบหน้าที่เคยแสร้งทำเป็นอ่อนหวานและไร้เดียงสา บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความริษยาและความโกรธเกรี้ยวจนดูน่าเกลียดน่ากลัว

‘ท่านอ๋องลักพาตัวอดีตพระชายากลับมา ซ้ำยังร่วมหอลงโรงกันแล้ว...’

“นังแพศยาเสิ่นลั่วอวี้!”

เสิ่นชิงหว่านกวาดชุดถ้วยชาบนโต๊ะตกลงพื้นจนแตกกระจาย สาวใช้คนสนิทที่ยืนอยู่ด้านข้างสะดุ้งสุดตัวและรีบคุกเข่าลงกับพื้น

“ไหนท่านอ๋องบอกว่าเกลียดชังมันนักหนา ไหนบอกว่ารังเกียจที่จะแตะต้องตัวมัน แล้วเหตุใดถึงพามันกลับไปกกกอดไว้ในเรือนส่วนตัว!” นางกัดฟันกรอด ความอิจฉาริษยาแผดเผาอยู่ในอก

นางอุตส่าห์วางแผนสารพัดเพื่อให้เสิ่นลั่วอวี้หย่าขาดและไสหัวออกจากจวนอ๋องไป เพื่อที่นางจะได้ก้าวขึ้นมาแทนที่อย่างชอบธรรม แต่เซียวจินเยว่กลับยังไม่ยอมลงนามในหนังสือหย่า หากปล่อยไว้เช่นนี้ ตำแหน่งพระชายาชินอ๋องคงไม่มีวันตกมาถึงมือนาง!

“ไม่ได้... ข้าจะปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่เป็นเสี้ยนหนามของข้าไม่ได้อีกแล้ว!”

เสิ่นชิงหว่านเดินไปที่ตู้ไม้ เปิดช่องลับด้านใน และหยิบขวดกระเบื้องสีดำขนาดเล็กออกมา ภายในนั้นบรรจุ ‘ผงซ่อนวิญญาณ’ พิษร้ายแรงแห่งวังหลังที่ไร้สีไร้กลิ่น มันจะค่อยๆ กัดกินอวัยวะภายในของผู้ที่ดื่มกินทีละน้อย ทำให้ร่างกายอ่อนแอ ซูบผอม และสิ้นลมหายใจไปในที่สุด ราวกับคนป่วยหนักที่หมอไม่อาจรักษา

“นำสิ่งนี้ไปมอบให้ชุ่ยเอ๋อร์” เสิ่นชิงหว่านยื่นขวดกระเบื้องให้สาวใช้คนสนิท นัยน์ตาฉายแววอำมหิต “บอกนางให้ลอบผสมยาขวดนี้ลงในชา หรืออาหารของเสิ่นลั่วอวี้วันละนิด... แล้วข้าจะตบรางวัลให้นางอย่างงาม!”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

สาวใช้รับขวดพิษมาแล้วรีบถอยออกไปจัดการตามคำสั่ง

เสิ่นชิงหว่านมองตามหลังสาวใช้ไป รอยยิ้มมาดร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก

เสิ่นลั่วอวี้ ในเมื่อเจ้าดื้อด้านไม่ยอมไปให้พ้นทาง ข้าก็จะสงเคราะห์ส่งเจ้าไปลงนรกเอง!

ณ โรงน้ำชาอวี้เซียง

ป้ายไม้หน้าโรงน้ำชาถูกสลับเป็นคำว่า ‘ปิดกิจการชั่วคราว’

บรรยากาศภายในร้านเต็มไปด้วยความตึงเครียดและวุ่นวาย ปี้เถาร้องไห้จนตาบวมเป่ง นางกำลังสั่งให้บ่าวชายในร้านแยกย้ายกันออกตามหาคุณหนูที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยมาถึงสามวันเต็ม!

ในจังหวะที่นางกำลังสติแตกนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ปี้เถารีบวิ่งไปเปิดประตูด้วยความหวัง ทว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลับเป็นองครักษ์ในชุดของจวนชินอ๋อง!

“ท่านอ๋องอนุญาตให้แม่นางเสิ่นนำสมุดบัญชีปกแดง และชาหลงจิ่งสิบสองฤดูเข้าไปสะสางในเรือนอิงซานได้ เจ้าจงรีบไปนำของสองสิ่งนั้นมามอบให้ข้า” องครักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

ปี้เถาเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวและความจริงตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง... ที่แท้คุณหนูก็ถูกคนพาลผู้นั้นลักพาตัวกลับไปกักขังไว้ในจวนอ๋องนี่เอง!

และเมื่อได้ยินชื่อของสิ่งของสองสิ่งนั้น ใบหน้าของสาวใช้ตัวน้อยก็ยิ่งซีดเผือดลง

‘คุณหนูกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต!’

ปี้เถาพยายามระงับความตื่นตระหนกและน้ำตาที่รื้นขึ้นมา นางก้มหน้าลงซ่อนแววตาหวาดหวั่น ก่อนจะตอบองครักษ์ผู้นั้นด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“ขะ... เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ แต่สมุดบัญชีปกแดงและชาชนิดนั้น คุณหนูเก็บไว้ในคลังของธนาคารฝู่จิน ข้าน้อยต้องใช้เวลาไปเบิกของ รบกวนท่านองครักษ์มารับของในวันพรุ่งนี้ยามอู่ (11.00-12.59 น.) ได้หรือไม่เจ้าคะ”

องครักษ์ผู้นั้นพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ “พรุ่งนี้ข้าจะมารับของ เตรียมไว้ให้พร้อมล่ะ”

เมื่อองครักษ์ลับสายตาไป ปี้เถาก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือเล็กสั่นเทา คุณหนูของนางกำลังแย่ แล้วสาวใช้ตัวเล็กๆ อย่างนางจะเอาปัญญาที่ไหนไปเข้าเฝ้าไท่โฮ่วในวังหลวงได้?

ทว่าในวินาทีที่อับจนหนทาง ใบหน้าของบุรุษผู้หนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ...

เผยเหยียนโจว! ซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกง ลูกค้าประจำผู้มีเส้นสายในราชสำนัก และเป็นบุรุษเพียงคนเดียวที่น่าจะช่วยคุณหนูของนางได้ในเวลานี้!