บทที่ 7: กรงขัง

บทที่ 7: กรงขัง

ปัง!

บานประตูไม้แกะสลักถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงจากฝีมือของบุรุษผู้บ้าอำนาจ ทิ้งให้เสิ่นลั่วอวี้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในห้องนอนที่กว้างขวาง

เสียงฝีเท้าขององครักษ์ที่เดินลาดตระเวนอยู่ด้านนอก บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ได้แปรสภาพจากเรือนพักส่วนตัวของชินอ๋อง กลายเป็น กรงขัง อย่างสมบูรณ์แบบ

เสิ่นลั่วอวี้ค่อยๆ ปล่อยมือที่กำผ้าห่มแน่นจนข้อขาว ร่างกายที่สั่นเทาเมื่อครู่หยุดนิ่งลง นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แกนกลางลำตัว แล้วฝืนพยุงร่างที่บอบช้ำลุกขึ้นจากเตียง

หากเป็นสตรีในยุคโบราณทั่วไป เมื่อสูญเสียความบริสุทธิ์ให้แก่บุรุษที่ไม่ได้รักตน ซ้ำยังถูกกักขังลดขั้นเป็นเพียงนางบำเรอ คงไม่แคล้วต้องเอาแต่นั่งร้องไห้ฟูมฟายจนตรอมใจ หรือไม่ก็ผูกคอตายเพื่อหนีความอัปยศ

แต่นางไม่ใช่!

เสิ่นลั่วอวี้คือวิญญาณหญิงสาวจากยุคปัจจุบันที่ดิ้นรนต่อสู้ชีวิตมามากมาย... ทะลุมิติมาทั้งที จะให้มานั่งบีบน้ำตาตรอมใจตายเพราะถูกผู้ชายเฮงซวยรังแกงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!

“เซียวจินเยว่... ในเมื่อท่านชอบใช้กำลังและอำนาจข่มเหงผู้ที่อ่อนแอกว่านัก ข้าก็จะให้ท่านได้เห็น ว่าการทรมานที่แท้จริง... มันเป็นอย่างไร”

นัยน์ตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและเด็ดขาด นางเดินไปหยุดอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลืองบานใหญ่ มองสำรวจร่องรอยสีแดงช้ำที่แต่งแต้มอยู่ตามลำคอและลาดไหล่... หลักฐานชั้นดีถึงความป่าเถื่อนของบุรุษผู้นั้น

แอ๊ด...

บานประตูเปิดออกเบาๆ สาวใช้สองคนก้มหน้าเดินถืออ่างน้ำอุ่นและเสื้อผ้าชุดใหม่เข้ามา หนึ่งในนั้นคือ ‘ชุ่ยเอ๋อร์’ บ่าวรับใช้หน้าตาท่าทางซื่อสัตย์ ทว่าแท้จริงแล้วนางคือสายสืบที่รับเงินจาก ‘เสิ่นชิงหว่าน’ เพื่อคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในจวนอ๋อง

“พระ... พระชายา บ่าวเตรียมน้ำอุ่นมาให้ล้างตัวเจ้าค่ะ” ชุ่ยเอ๋อร์เอ่ยตะกุกตะกัก เผลอเรียกสรรพนามเดิมอย่างลืมตัว

เสิ่นลั่วอวี้ไม่ได้แก้คำเรียกขานนั้น นางเพียงพยักหน้าช้าๆ แล้วปลดเสื้อคลุมที่ห่อหุ้มร่างกายออก

ทันทีที่ผ้าไหมหลุดร่วงลงไปกองกับพื้น ชุ่ยเอ๋อร์และสาวใช้อีกคนก็ถึงกับเบิกตากว้างและรีบก้มหน้าลงแทบไม่ทัน ร่องรอยการร่วมรักที่ดุดันและเอาแต่ใจ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนผิวขาวเนียนละเอียดของอดีตพระชายา... เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ได้ระบายความปรารถนาใส่สตรีตรงหน้าอย่างหนักหน่วงเพียงใด!

ชุ่ยเอ๋อร์ลอบกลืนน้ำลาย นางพยายามเก็บซ่อนความตื่นตระหนกไว้ในใจ แล้วรีบปรนนิบัติเสิ่นลั่วอวี้เช็ดตัวและสวมเสื้อผ้าชุดใหม่อย่างระมัดระวัง

ตลอดการปรนนิบัติ ทุกการขยับตัวย่อมสร้างความเจ็บปวดร้าวระบมให้แก่สตรีที่เพิ่งผ่านเรื่องอย่างว่ามาเป็นครั้งแรก ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับไม่เปล่งเสียงร้องหรือแสดงความอ่อนแอออกมาให้บ่าวรับใช้เห็นแม้แต่ครึ่งคำ เมื่อแต่งตัวเสร็จ นางเพียงหยิบชาดสีสดขึ้นมาแต่งแต้มริมฝีปาก ซ่อนความซีดเซียวและบอบช้ำทั้งหมดไว้ภายใต้ใบหน้าที่สงบนิ่ง... ใบหน้าที่ราวกับสวมหน้ากากของตุ๊กตาไร้ความรู้สึก

เมื่อเสร็จสิ้นหน้าที่ ชุ่ยเอ๋อร์และสาวใช้ก็รีบขอตัวถอยออกไป

ทันทีที่พ้นจากเรือนอิงซาน ชุ่ยเอ๋อร์ก็รีบปลีกตัวไปที่มุมอับของเรือนซักล้าง นางหยิบกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาเขียนข้อความอย่างเร่งรีบ ก่อนจะยัดใส่มือคนงานขนฟืนที่กำลังจะออกไปนอกจวน

‘ต้องรีบส่งข่าวไปบอกคุณหนูรอง... ท่านอ๋องลักพาตัวอดีตพระชายากลับมา ซ้ำยังร่วมหอลงโรงกันแล้ว หากปล่อยไว้เช่นนี้ ตำแหน่งพระชายาที่คุณหนูรองหมายปองต้องหลุดลอยไปแน่!’

ภายนอกเรือนอิงซาน

เซียวจินเยว่ยืนตากลมหนาวอยู่ใต้ต้นเหมยหน้าเรือน ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดัน บัดนี้กลับฉายแววสับสนและว้าวุ่นใจอย่างปิดไม่มิด

เขาชกหมัดเข้ากับลำต้นไม้ซ้ำๆ จนเปลือกไม้หักทิ่มแทงหลังมือ เลือดสีสดซึมออกมา แต่มันกลับเทียบไม่ได้กับความอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอก

‘หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่ เป็นนางบำเรอให้พระองค์... จนกว่าพระองค์จะพอใจ’

น้ำเสียงที่ราบเรียบไร้ชีวิตชีวาของนางยังคงดังก้องอยู่ในหัว แววตาที่มองเขาราวกับมองเศษธุลีไร้ค่า ทำให้อำนาจบารมีที่เขามีดูไร้ความหมายไปในพริบตา

“ท่านอ๋อง...”

ม่ออวิ๋น องครักษ์คนสนิทก้าวเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหลัง “พระหัตถ์ของพระองค์บาดเจ็บ ให้ข้าน้อยตามหมอหลวงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ต้อง” ชินอ๋องตวาดเสียงกร้าว เขาชักมือกลับแล้วไพล่หลัง ซ่อนความสั่นเทาเอาไว้ “สั่งคนไปจัดเตรียมเสื้อผ้าแพรพรรณ เครื่องประดับล้ำค่า และอาหารบำรุงที่ดีที่สุดในจวน นำเข้าไปให้ลั่วอวี้ที่เรือนอิงซาน... อ้อ แล้วไปเบิก ‘ยาสมานแผลจินฉวง’ จากคลังสมบัติมาด้วย ให้นางกำนัลที่ไว้ใจได้เข้าไปทายาให้นาง”

“พ่ะย่ะค่ะ” ม่ออวิ๋นรับคำ ทว่าในใจกลับลอบถอนหายใจ

เมื่อคืนใช้กำลังข่มเหงจนอีกฝ่ายบอบช้ำ พอรุ่งเช้ากลับสั่งประเคนของมีค่าไปง้อราวกับเป็นสตรีคนโปรด... ท่านอ๋องหนอท่านอ๋อง ทรงตบหัวแล้วลูบหลังเช่นนี้ มีสตรีใดบ้างจะยอมรับได้โดยง่าย

“อีกเรื่องหนึ่ง” เซียวจินเยว่หันกลับมา นัยน์ตาคมกริบฉายแววดุดันเอาเรื่อง “สั่งกำชับบ่าวไพร่ทุกคน ห้ามผู้ใดแพร่งพรายเรื่องของลั่วอวี้ออกไปนอกจวนเด็ดขาด! หากผู้ใดปากโป้ง เอาเรื่องที่ข้าพานางกลับมาไปพูดข้างนอก จนเกิดข่าวลือเสื่อมเสียถึงตัวนาง... ข้าจะตัดลิ้นมันทิ้ง!”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อม่ออวิ๋นถอยออกไป เซียวจินเยว่ก็หันกลับไปมองบานประตูที่ปิดสนิทของเรือนอิงซานอีกครั้ง

เขาเชื่อมั่นในอำนาจของตนเอง เชื่อว่าสตรีตัวเล็กๆ ที่ไร้ที่พึ่งพิงเยี่ยงนาง ต่อให้จะโกรธเกลียดเขาเพียงใด แต่หากเขาปรนเปรอนางด้วยของล้ำค่า ให้เกียรตินาง (ในแบบของเขา) และใช้เวลาอยู่กับนางให้มากพอ ไม่ช้านานความพยศของนางก็ต้องลดทอนลง และนางจะกลับมาเป็น ‘ภรรยา’ ที่แสนดีของเขาเหมือนสามปีที่ผ่านมา

เซียวจินเยว่คิดอย่างเข้าข้างตนเอง โดยหารู้ไม่ว่า... สตรีที่อยู่หลังบานประตูนั้น ไม่ใช่เสิ่นลั่วอวี้ที่ยอมทนก้มหน้าอีกต่อไปแล้ว

การใช้กำลังข่มเหงไม่ได้ทำให้นางยอมจำนน แต่มันกลับผลักให้นางสวมหน้ากากอันเย็นชา และเตรียมรอคอยจังหวะที่จะตอบโต้เขา... ด้วยวิธีที่เจ็บปวดที่สุด!