Share

บทที่ 5: ฤทธิ์สุราหน้ามืด

last update publish date: 2026-06-02 15:16:28

บทที่ 5: ฤทธิ์สุราหน้ามืด

ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ลูกค้าคนสุดท้ายก้าวออกจากโรงน้ำชาอวี้เซียงไปแล้ว ปี้เถาและบ่าวคนอื่นๆ ถูกส่งกลับไปพักผ่อนที่เรือนหลัง ภายในร้านจึงเหลือเพียงเสิ่นลั่วอวี้ที่กำลังนั่งตรวจทานบัญชีรายรับของวันอยู่เงียบๆ เพียงลำพัง

ลมราตรีพัดผ่านหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ ทว่าสิ่งที่ลอยตามลมเข้ามากลับไม่ใช่กลิ่นดอกไม้ แต่เป็น ‘กลิ่นสุรา’ ที่ฉุนกึกและคละคลุ้ง!

เสิ่นลั่วอวี้ชะงักพู่กันในมือ นางเงยหน้าขึ้นและต้องเบิกตากว้าง เมื่อพบว่ามีเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งยืนโงนเงนพิงกรอบประตูห้องบัญชีอยู่ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

หมวกไม้ไผ่ถูกโยนทิ้งไปแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา นัยน์ตาดำขลับที่เคยมองนางอย่างว่างเปล่าและเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับฉ่ำปรือ วาววับด้วยอารมณ์ร้อนแรงที่ถูกเก็บกดมานาน

“เซียวจินเยว่! ท่าน... ท่านเข้ามาได้อย่างไร!” นางผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ

“นี่คือวิธีที่เจ้าเรียก... สามี... งั้นหรือ” เสียงทุ้มพร่าเอ่ยยานคาง ร่างสูงก้าวเดินโซเซเข้ามาหา นางพยายามจะถอยหนี แต่เขากลับไวกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วกระชากร่างบางเข้าสู่อ้อมกอด

“ปล่อยข้านะ! ท่านเมามากแล้ว!” เสิ่นลั่วอวี้ดิ้นรน ยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างสุดแรง ทว่าความแข็งแกร่งของบุรุษที่ฝึกวรยุทธ์มาทั้งชีวิต ต่อให้เมามายก็ยังเหนือกว่านางหลายเท่านัก

“ข้าไม่ได้เมา...” เขากระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินลงบนซอกคอขาวเนียน ทำเอานางขนลุกซู่ “ต่อให้เมา... ข้าก็รู้ดีว่ากำลังกอดผู้ใดอยู่... ลั่วอวี้...”

“ท่านเสียสติไปแล้ว! ปล่อย! เราหย่ากันแล้วนะ!”

คำว่า ‘หย่า’ เหมือนไปกระตุกต่อมโทสะของคนเมา เซียวจินเยว่ดันร่างบางไปกระแทกกับโต๊ะบัญชีอย่างแรง เขากักขังนางไว้ด้วยวงแขนแกร่ง นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังตื่นตระหนก

“หย่างั้นหรือ? ข้ายังไม่ได้ลงนามบนกระดาษบัดซบนั่นด้วยซ้ำ! เจ้ายังเป็นพระชายาของข้า!” เขาตวาดเสียงพร่า “แล้วเหตุใด... ตอนอยู่กับเผยเหยียนโจว เจ้ายิ้มแย้มระรื่นให้มัน แต่พอเป็นข้า เจ้ากลับทำเหมือนข้าเป็นตัวกาลกิณี!”

“สิทธิ์ของข้า! ในเมื่อท่านเลือกเสิ่นชิงหว่าน ข้าจะไปมีไมตรีกับบุรุษใดก็ย่อมได้!”

“ไม่มีทาง!!”

ด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอท ชินอ๋องหน้ามืดตามัว เขาก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหอมหวานอย่างตะกรุมตะกราม บังคับให้นางต้องรับสัมผัสอันจาบจ้วงโดยไม่อาจหลีกหนี

นางดิ้นรนสุดชีวิต รวบรวมกำลังทั้งหมดสะบัดหน้าหนี แล้วตวัดฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างแรง!

เพียะ!

“คนสารเลว! ตลอดสามปีท่านไม่เคยแตะต้องข้า เพราะรังเกียจและเก็บตัวเองไว้ให้สตรีผู้นั้น แล้วตอนนี้ท่านมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับข้า!” นางตวาดทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า

เซียวจินเยว่หันไปตามแรงตบ รอยนิ้วมือแดงเถือกปรากฏบนแก้มสาก ทว่าแทนที่เขาจะหยุดชะงัก ดวงตาของบุรุษผู้มีอำนาจล้นฟ้ากลับยิ่งวาววับไปด้วยโทสะที่คลุ้มคลั่งและดุดันราวกับสัตว์ป่า

“ใช่ ข้ามันโง่เองที่ปล่อยเจ้าไว้ถึงสามปี...” เขาหันกลับมา แววตาคมกริบจ้องมองสตรีใต้ร่างด้วยความปรารถนาที่ไม่อาจปกปิด “ข้าควรจะผูกมัดเจ้าให้เป็นของข้าอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่คืนเข้าหอ! หากข้าทำเช่นนั้น เจ้าคงไม่กล้ายืนส่งยิ้มให้บุรุษอื่นอย่างหน้าชื่นตาบานเหมือนในวันนี้!”

“อ๊ะ! อย่านะ... อื้อ!”

มือหนากระชากสายรัดเอวของนางออกอย่างรวดเร็วและป่าเถื่อนจนเสียงผ้าขาดดังแคว่ก! อาภรณ์ผ้าไหมหลุดลุ่ย เผยให้เห็นเรือนร่างขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้เอี๊ยมตัวในสีแดงสด เขาก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนนุ่มอย่างแรงจนเกิดรอยรักสีแดงช้ำ ประกาศความเป็นเจ้าของอย่างบ้าคลั่ง

“เซียวจินเยว่! ปล่อยนะ! หากท่านข่มเหงข้าที่นี่ ข้าจะร้องให้คนช่วยจริงๆ ด้วย!” นางขู่เสียงสั่น น้ำตาเม็ดโตไหลริน

เซียวจินเยว่ชะงักริมฝีปากที่กำลังซุกไซ้ เขามองสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของนางและกวาดสายตามองไปรอบๆ โรงน้ำชาที่คับแคบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปาก

“ร้องให้คนช่วย? เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้บุรุษหน้าไหนได้มาเห็นเรือนร่างของเจ้าในสภาพนี้อย่างนั้นหรือ?”

พรึ่บ!

ชินอ๋องปลดเสื้อคลุมตัวนอกสีดำสนิทของตนเองออก แล้วตวัดคลุมห่อร่างบางของเสิ่นลั่วอวี้เอาไว้จนมิดชิด ก่อนจะช้อนอุ้มร่างของนางขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายราวกับอุ้มกระสอบข้าว!

“อ๊าย! ปล่อยข้านะ! ท่านจะพาข้าไปไหน! ปล่อย!” เสิ่นลั่วอวี้ทุบตีแผ่นหลังกว้างอย่างบ้าคลั่ง แต่มันก็แทบไม่สะเทือนผิวเนื้อกำยำของบุรุษที่กรำศึกมาทั้งชีวิต

“ที่นี่ไม่เหมาะกับฐานะของเจ้า” เขากระซิบเสียงเหี้ยม “เจ้าเป็นพระชายาของข้า ก็ต้องกลับไปอยู่บนเตียงในจวนของข้าสิ ถึงจะถูก!”

บุรุษผู้มืดบอดด้วยความหึงหวงไม่สนเสียงด่าทอ เขาช้อนอุ้มนางเดินอาดๆ ออกไปทางประตูด้านหลังร้านอย่างรวดเร็ว ม่ออวิ๋นที่ยืนรออยู่ข้างรถม้าถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้เป็นนายอุ้มสตรีที่ถูกห่อด้วยผ้าคลุมดิ้นขลุกขลักออกมา

“กลับจวน! ใครกล้าขวางทาง ข้าจะสั่งประหารให้หมด!” ชินอ๋องตวาดลั่น ก่อนจะโยนนางเข้าไปในรถม้าแล้วตามเข้าไปประกบทับทันที

ตลอดการเดินทาง เสิ่นลั่วอวี้พยายามจะหนีลงจากรถม้า ทว่าวงแขนแกร่งราวกับคีมเหล็กก็กอดรัดนางไว้แน่นบนตัก กลิ่นสุราผสมผสานกับจุมพิตที่ปล้นชิงครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้นางแทบจะขาดใจ

เมื่อรถม้าแล่นมาจอดถึงหน้าเรือนอิงซาน บรรดาสาวใช้และบ่าวไพร่ต่างตกตะลึงจนทำถาดน้ำชาหล่นแตก เมื่อเห็นชินอ๋องผู้สูงศักดิ์อุ้มสตรีที่ถูกห่อด้วยเสื้อคลุมเดินอาดๆ เข้ามา แม้นางจะถูกห่อหุ้มไว้แน่นหนา ทว่าเสียงด่าทอและเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่คุ้นหู ก็ทำให้บ่าวไพร่ทุกคนรู้ได้ทันทีว่า... สตรีในอ้อมแขนนั้นคือ ‘อดีตพระชายา’ ที่เพิ่งออกจากจวนไปเมื่อสามเดือนก่อน!

“ไสหัวออกไปให้หมด! คืนนี้ห้ามผู้ใดเข้ามาใกล้เรือนของข้าเด็ดขาด!”

ปัง!

บานประตูไม้แกะสลักถูกเตะเปิดออกและกระแทกปิดลงอย่างรุนแรงจนกลอนสับเข้าที่ เซียวจินเยว่ก้าวตรงไปยังเตียงกว้างหลังใหญ่ ก่อนจะโยนร่างบางในอ้อมแขนลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่ออมแรง

“โอ๊ย!” เสิ่นลั่วอวี้จุกจนหน้าถอดสี นางรีบถดตัวหนีไปจนสุดขอบเตียง มือเล็กกำเสื้อคลุมที่ห่อหุ้มร่างกายไว้แน่น นัยน์ตากลมโตสั่นระริกมองบุรุษตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น

ทว่าภาพที่สะท้อนในดวงตาของนาง คือภาพของชินอ๋องผู้เย่อหยิ่งกำลังปลดเข็มขัดและดึงรั้งอาภรณ์ของตนเองออก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็นจากการศึก

เขาก้าวขึ้นมาบนเตียง คลานเข่าเข้าหานางช้าๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่มุมปากทำเอาเสิ่นลั่วอวี้หายใจไม่ทั่วท้อง

“หนีสิลั่วอวี้... คืนนี้ต่อให้เจ้าเก่งกาจเพียงใด ก็ก้าวลงจากเตียงของข้าไม่ได้หรอก” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างคุกคาม “สามปีที่ข้าปล่อยปละละเลยเจ้า... คืนนี้ข้าจะชดเชยเวลาที่สูญเสียไปทั้งหมด และจะสั่งสอนให้เจ้ารู้... ว่าการเป็นสตรีของข้าอย่างแท้จริงนั้น เป็นเช่นไร!”

ร่างสูงใหญ่โถมทับลงมาบดบังแสงสว่างทั้งหมด พร้อมกับเสื้อคลุมที่ถูกกระชากออกอย่างแรง เปิดฉากค่ำคืนอันเร่าร้อนและบ้าคลั่งที่นางไม่มีวันหนีพ้น!

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   ตอนพิเศษ: ก้อนแป้งแฝดแห่งจวนชินอ๋อง

    ตอนพิเศษ: ก้อนแป้งแฝดแห่งจวนชินอ๋องเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ... สามปีแล้วนับตั้งแต่งานอภิเษกสมรสที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวงจวนชินอ๋องที่ในอดีตเคยเงียบเหงา วังเวง และหนาวเหน็บดุจถ้ำน้ำแข็ง บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะใสแจ๋วที่ดังเจื้อยแจ้วไปทั่วทุกมุมเรือน โดยเฉพาะในยามวสันตฤดูที่ดอกท้อกำลังเบ่งบานเช่นนี้“ป้อจ๋า! จับ... จับเฉิน!”“เอิ๊กๆ... หรานหราน ทางนี้!”เสียงเล็กๆ ที่พูดจายังไม่ค่อยจะชัดเจนนัก ดังประสานกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งเตาะแตะลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนดอกไม้ เบื้องหน้าคือ ก้อนแป้งแฝดมังกรหงส์ (แฝดชายหญิง) วัยสองหนาวเศษ ผู้เป็นแก้วตาดวงใจของจวนชินอ๋องแฝดผู้พี่คือคุณชายน้อย เซียวมู่เฉิน ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาถอดแบบมาจากบิดาราวกับพิมพ์เดียวกัน กำลังวิ่งนำหน้าไปอย่างทุลักทุเล ส่วนแฝดผู้น้องคือท่านหญิงน้อย เซียวอวี้หราน ผู้มีดวงตาคู่หงส์งดงามเหมือนมารดา กำลังวิ่งตามหลังพี่ชายด้วยขาสั้นๆ จนแทบจะหน้าทิ่มดินอยู่รอมร่อและผู้ที่กำลังวิ่งไล่ตามจับเจ้าก้อนแป้งทั้งสองอยู่นั้น ไม่ใช่บ่าวไพร่หรือองครักษ์ที่ไหน... แต่เป็นถึงอดีตแม่ทัพใหญ่ผู้เกรียงไกร ชิน

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 51 (ตอนจบ): คำสัญญาชั่วนิรันดร์

    บทที่ 51 (ตอนจบ): คำสัญญาชั่วนิรันดร์เมืองหลวงยามวสันตฤดูอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกท้อที่เบ่งบาน บรรยากาศทั่วทั้งเมืองคึกคักและเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อกองทัพหลวงและขบวนของชินอ๋องเดินทางกลับมาถึงอย่างปลอดภัยทันทีที่ขบวนรถม้าเคลื่อนผ่านประตูเมือง เสียงโห่ร้องต้อนรับและสรรเสริญก็ดังกึกก้องไปทั่วทุกสารทิศ ทว่าเซียวจินเยว่ไม่ได้สั่งให้ขบวนมุ่งหน้ากลับจวนอ๋อง เขากลับสั่งให้รถม้าตรงไปเข้าเฝ้ายังวังหลวงในทันทีณ ตำหนักฉือหนิงทันทีที่เซียวจินเยว่และเสิ่นลั่วอวี้ก้าวเข้ามาในตำหนัก ไท่โฮ่วที่ประทับรออยู่ก็ถึงกับผุดลุกขึ้น น้ำตาแห่งความปีติไหลอาบสองแก้มของสตรีสูงศักดิ์ พระนางไม่ได้สนใจธรรมเนียมใดๆ ทั้งสิ้น รีบสาวเท้าเข้ามากอดบุตรชายคนเล็กและอดีตลูกสะใภ้เอาไว้แน่น“สวรรค์คุ้มครอง... สวรรค์คุ้มครองจริงๆ!” ไท่โฮ่วสะอื้นไห้ พลางลูบใบหน้าคมคายของเซียวจินเยว่ที่ยังมีร่องรอยความซูบผอม“ลูกอกตัญญู ทำให้เสด็จแม่ต้องเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เซียวจินเยว่คุกเข่าลงโขกศีรษะขอประทานอภัยไท่โฮ่วรีบพยุงเขาขึ้น ก่อนจะหันมาจับมือเสิ่นลั่วอวี้ไว้แน่น แววตาของพระนางเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเอ็นดูสุดหัวใจ “ลั่วอวี้... ข

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 50: หนี้รักที่ต้องชดใช้

    บทที่ 50: หนี้รักที่ต้องชดใช้ครึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางลมหนาวของแดนเหนือด้วยการฝังเข็มขับพิษอันล้ำเลิศของหมอเทวดาไป๋อิงหลัว ผนวกกับการดูแลปรนนิบัติอย่างใกล้ชิดแทบไม่คลาดสายตาของเสิ่นลั่วอวี้ ร่างกายของเซียวจินเยว่ก็ฟื้นตัวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ พิษในหัวใจถูกขจัดออกจนหมดสิ้น บาดแผลฉกรรจ์ที่หน้าอกเริ่มสมานตัว บัดนี้ชินอ๋องแห่งต้าเยี่ยนสามารถลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงและพูดคุยได้เป็นปกติแล้วทว่าสิ่งที่เปลี่ยนไปจนม่ออวิ๋นและเย่หานถึงกับต้องลอบมองหน้ากันบ่อยครั้ง ก็คือท่าทีของ ชินอ๋องผู้เย็นชา ที่บัดนี้กลายสภาพเป็นคน คลั่งรักอย่างหนัก!“ขมเกินไป ข้าดื่มไม่ลง”เซียวจินเยว่เบือนหน้าหนีชามยาต้มสีดำสนิท คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ทว่าหางตากลับลอบสังเกตปฏิกิริยาของสตรีที่นั่งอยู่ข้างเตียงเสิ่นลั่วอวี้ถอนหายใจเบาๆ นางตักยาขึ้นมาเป่าให้คลายความร้อน ก่อนจะยื่นไปจ่อที่ริมฝีปาก “ท่านอ๋อง ยาดีมักขม หากท่านไม่ดื่มแล้วแผลจะหายสนิทได้อย่างไรเพคะ อ้าปากเร็วเข้า”“บาดแผลของข้าเจ็บปวดถึงเพียงนี้ เจ้ายังจะดุข้าอีกหรือ ลั่วอวี้” น้ำเสียงของเขาทั้งทุ้มต่ำและแฝงแววออดอ้อนอย่างที่ไม่เคยมีผู้ใดได้ยินม

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 49: เสียงเรียกจากหัวใจ

    บทที่ 49: เสียงเรียกจากหัวใจเวลาผ่านพ้นไปสามวันสามคืนนับตั้งแต่เสิ่นลั่วอวี้เดินทางมาถึงค่ายทหารแดนเหนือตลอดสามวันที่ผ่านมา นางแทบไม่ได้หลับตาพักผ่อนอย่างเต็มตื่น หญิงสาวรับหน้าที่ดูแลเซียวจินเยว่ด้วยตนเองทุกขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการป้อนยาที่ต้องค่อยๆ หยอดทีละหยดเพื่อไม่ให้เขาสำลัก การเปลี่ยนผ้าพันแผล หรือแม้แต่การคอยเช็ดตัวเพื่อลดไข้ที่ขึ้นสูงในยามค่ำคืนไป๋อิงหลัว หมอเทวดาหญิงแวะเวียนมาตรวจชีพจรและฝังเข็มให้เขาวันละสองครั้ง แม้นางจะไม่เอ่ยปากชม ทว่าสายตาที่มองเสิ่นลั่วอวี้ก็แฝงไปด้วยความนับถือ สตรีบอบบางจากเมืองหลวงผู้นี้มีความอดทนและเด็ดเดี่ยวยิ่งนักเข้าสู่วันที่สี่ พายุหิมะด้านนอกกระโจมเริ่มซาลงแล้ว ทว่าคนบนเตียงก็ยังคงหลับสนิทไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเสิ่นลั่วอวี้บิดผ้าชุบน้ำอุ่น เช็ดทำความสะอาดตามโครงหน้าคมคายและลำคอของเขาอย่างเบามือ เมื่อมองเห็นใบหน้าที่เคยหล่อเหลาเย่อหยิ่งบัดนี้ซูบตอบและไร้สีเลือด หยาดน้ำตาก็พลันรื้นขึ้นมาจนภาพเบื้องหน้าพร่ามัว“ท่านนอนนานเกินไปแล้วนะ เซียวจินเยว่”นางพึมพำเสียงแผ่วเบา พลางวางผ้าลงและจับมือหนาที่หยาบกร้านของเขามาแนบแก้ม “ท่านรู้หรือไม่ว่าที่

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือ

    บทที่ 48: ฝ่าหิมะเยือนแดนเหนือร่างบางเซถลาจนเกือบจะล้มพับ ทว่าเสิ่นลั่วอวี้กลับสูดลมหายใจลึก ฝืนยันกายให้ลุกขึ้นยืนตรงอย่างมั่นคง มือเรียวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือเพื่อเรียกสติเขาบอกว่าจะรอดกลับมาชดใช้หนี้ให้นาง... ชินอ๋องตรัสแล้วไม่คืนคำ เขาจะมาตายอยู่ที่ชายแดนอันหนาวเหน็บเช่นนี้ไม่ได้!“ใครอนุญาตให้เขาตายกัน!” เสิ่นลั่วอวี้เอ่ยเสียงสั่น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยว “ม่ออวิ๋น! พาข้าไปแดนเหนือเดี๋ยวนี้!”ม่ออวิ๋นเงยหน้าขึ้นเบิกตากว้าง “เถ้าแก่เนี้ย! แต่ว่าการเดินทางไปชายแดนในฤดูหนาวนั้นอันตรายยิ่งนัก อีกทั้งร่างกายของท่าน...”“ข้ามีป้ายหยกของเขา ข้าคือผู้ที่มีสิทธิ์ขาดที่สุดในจวนชินอ๋อง!” นางประกาศกร้าว จนม่ออวิ๋นและเย่หานต้องรีบคุกเข่ารับคำสั่ง“เย่หาน! ไปจัดเตรียมรถม้าที่ทนทานที่สุด นำโสมคนร้อยปีและยารักษาแผลชั้นเลิศจากคลังของจวนอ๋องมาให้หมด ถ่ายทอดคำสั่งให้หน่วยองครักษ์เงาทุกคนเตรียมพร้อม... เราจะออกเดินทางไปแดนเหนือภายในชั่วยามนี้!”“รับคำสั่งขอรับ!” ทั้งม่ออวิ๋นและเย่หานคุกเข่าประสานเสียงหนักแน่นยี่สิบวันต่อมา ณ ค่ายทหารแดนเหนือการเดินทางที่ปกติต้องใช้เวลาเกือบสอ

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 47: จดหมายจากแดนเหนือ

    บทที่ 47: จดหมายจากแดนเหนือ“เถ้าแก่เนี้ย จะให้ข้าน้อยจัดการกับคนพวกนี้อย่างไรดีขอรับ” เงาอู่เอ่ยถามพลางปรายตามองร่างที่ไม่ได้สติบนพื้นเสิ่นลั่วอวี้มองเสิ่นชิงหว่านด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความเวทนาใดๆ สตรีผู้นี้ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า หากนางใจอ่อนปล่อยไป ย่อมเป็นภัยในภายภาคหน้า“มัดตัวพวกมันทั้งหมด พร้อมกับจดหมายข่มขู่ฉบับนี้ ไปส่งให้จวนว่าการเมืองหลวง” น้ำเสียงของนางเด็ดขาด “เสิ่นชิงหว่านมีคดีติดตัวและเป็นที่ต้องการตัวของทางการอยู่แล้ว เพิ่มข้อหาลักพาตัวและพยายามฆ่าเข้าไปอีก คราวนี้นางคงไม่ได้เห็นแสงตะวันนอกคุกอีกชั่วชีวิต”“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!”เงาอู่รับคำสั่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้องครักษ์เงาคนอื่นๆ หิ้วปีกอันธพาลและร่างของเสิ่นชิงหว่านเร้นกายหายไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว ปิดฉากความบาดหมางของตระกูลเสิ่นลงอย่างสมบูรณ์วันรุ่งขึ้น ณ วังหลวงรถม้าของหอน้ำชาจอดเทียบที่หน้าประตูวังหลวง เสิ่นลั่วอวี้เพียงแค่ชู ป้ายหยกประจำตัวชินอ๋อง ขึ้นมา ทหารยามก็รีบคุกเข่าเปิดทางให้นางผ่านเข้าไปยังเขตพระราชฐานชั้นในได้อย่างง่ายดายราวกับเดินเข้าสวนหลังบ้านแม้นางและเซียวจินเยว่จะหย่าขาดจากกันแล้ว ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ก

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวน

    บทที่ 34: หมายศาลหน้าจวนยามบ่ายคล้อย ณ จวนเสนาบดีเสิ่น บรรยากาศภายในเรือนของเสิ่นชิงหว่านช่างเงียบสงบและผ่อนคลาย ขัดกับสถานการณ์ตึงเครียดของบิดาที่กำลังหัวหมุนเรื่องสมุดบัญชีลับอย่างสิ้นเชิงคุณหนูรองตระกูลเสิ่นนั่งจิบชาชั้นเลิศอยู่บนตั่งบุนวม ใบหน้าที่ตกแต่งอย่างงดงามประดับด้วยรอยยิ้มหยิ่งผยอง นา

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 9: รหัสลับ

    บทที่ 9: รหัสลับเวลาล่วงเลยผ่านไปสามวัน เรือนอิงซานยังคงถูกปิดตายและคุ้มกันอย่างแน่นหนาตลอดสามวันที่ผ่านมา เซียวจินเยว่แวะเวียนมาที่เรือนแห่งนี้ทุกเช้าค่ำ เขาสั่งให้ห้องเครื่องทำอาหารเลิศรสมาบำรุงนาง นำของกำนัลมามอบให้ไม่ขาดสาย ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา มีเพียงความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยราวกับท่อ

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

    บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋องของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวา

  • ใบหย่าฉบับนี้ ข้าขอมอบให้ท่าน   บทที่ 7: กรงขัง

    บทที่ 7: กรงขังปัง!บานประตูไม้แกะสลักถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงจากฝีมือของบุรุษผู้บ้าอำนาจ ทิ้งให้เสิ่นลั่วอวี้ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังในห้องนอนที่กว้างขวางเสียงฝีเท้าขององครักษ์ที่เดินลาดตระเวนอยู่ด้านนอก บ่งบอกชัดเจนว่าสถานที่แห่งนี้ได้แปรสภาพจากเรือนพักส่วนตัวของชินอ๋อง กลายเป็น กรงขัง อย่างสมบูรณ์แบ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status