บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

บทที่ 8: รางวัลของนางบำเรอ

ม่ออวิ๋นนำบ่าวรับใช้หลายคนเดินเรียงแถวเข้ามาภายในห้อง บนมือของแต่ละคนประคองถาดไม้ที่เต็มไปด้วยผ้าไหมเนื้อดีจากแดนใต้ เครื่องประดับลวดลายวิจิตร และกล่องยาสมานแผลชั้นเลิศที่เบิกมาจากคลังสมบัติส่วนตัวของชินอ๋อง

ของกำนัลล้ำค่าเหล่านี้ หากสตรีใดในเมืองหลวงได้เห็น คงต้องตาลุกวาวด้วยความริษยา ทว่าเสิ่นลั่วอวี้ที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะน้ำชา กลับเพียงแค่ปรายตามองของเหล่านั้นด้วยความเรียบเฉย ไร้ซึ่งความยินดี

“พระชายา...” ม่ออวิ๋นเอ่ยเรียกด้วยสรรพนามเดิมอย่างเคารพ เพราะรู้ดีว่านายของตนยังไม่ได้ลงนามหย่าขาด “ท่านอ๋องรับสั่งให้นำเสื้อผ้า เครื่องประดับ และยาสมานแผลมามอบให้ขอรับ”

“วางไว้ตรงนั้นเถิด”

ม่ออวิ๋นลอบมองใบหน้างดงามที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย ก่อนจะโบกมือให้บ่าวรับใช้วางของลงและรีบถอยออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

คล้อยหลังบ่าวรับใช้ เสียงฝีเท้าของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนก็ก้าวเข้ามาในห้อง เซียวจินเยว่สวมชุดคลุมสีเข้ม ท่วงท่าสง่างาม นัยน์ตาคมคายที่เคยมองผู้อื่นอย่างเย่อหยิ่ง บัดนี้กลับมีความกังวลซ่อนอยู่ลึกๆ

เขาคิดว่านางจะยังคงด่าทอ ผลักไส หรือมองเขาด้วยความโกรธแค้นเหมือนเมื่อช่วงเช้า... เพราะอย่างน้อย การแสดงอารมณ์โกรธ ก็ยังแปลว่านางมีความรู้สึกต่อการกระทำของเขา แต่ความเงียบงันและท่าทีเฉยเมยนี้คือสิ่งใดกัน?

เซียวจินเยว่กระแอมเบาๆ เพื่อทำลายความเงียบ เขาเดินเข้าไปหยิบกล่องไม้จันทน์ที่บรรจุยาสมานแผลขึ้นมา ก่อนจะก้าวไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้านาง

“ข้าให้คนนำปิ่นหยกกับผ้าไหมมาให้ เจ้าชอบหรือไม่... แล้วนี่ก็คือยาทาแก้ฟกช้ำ หมอหลวงบอกว่าเป็นยาชั้นดีที่สุด ข้า... ข้าจะทาให้เจ้าเอง”

น้ำเสียงของบุรุษผู้เย่อหยิ่งอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด เซียวจินเยว่เอื้อมมือออกไปหมายจะแตะไหล่บาง ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมา คือการตอบสนองที่ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด

เสิ่นลั่วอวี้ไม่ได้ปัดมือเขาออก นางเพียงลุกขึ้นยืนช้าๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วย่อกายคำนับด้วยท่วงท่าที่งดงามและถูกต้องตามธรรมเนียมราชสำนักทุกกระเบียดนิ้ว... เป็นความสมบูรณ์แบบที่ ‘ห่างเหิน’ จนน่าใจหาย

“ขอบคุณท่านอ๋องที่ประทานของพวกนี้มาให้... แต่เรื่องทายา ข้าเป็นเพียงนางบำเรอ มิกล้ารบกวนท่านอ๋องหรอก”

คำว่า ‘ประทานรางวัล’ และ ‘นางบำเรอ’ เหมือนคมมีดที่กรีดลงกลางอกคนฟัง เซียวจินเยว่ขมวดคิ้วแน่น เขายึดไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้ บังคับให้นางเงยหน้าขึ้นมองเขา

“ลั่วอวี้! เจ้าอย่ามาพูดจาประชดประชันข้าได้หรือไม่ ข้าแค่อยากชดเชยให้เจ้า!”

“ข้าไม่ได้ประชดประชัน” นางตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาจ้องมองเขาด้วยความว่างเปล่า “ท่านอ๋องตรัสเองว่าข้าเป็นเพียงที่ระบายอารมณ์ ในเมื่อเมื่อคืนข้าทำหน้าที่นั้นไปแล้ว ของกำนัลพวกนี้ก็คงเป็นค่าตอบแทน”

เซียวจินเยว่ใบหน้าตึงเครียด แววตาฉายความโกรธเกรี้ยว “นี่เจ้าเห็นข้าเป็นอะไร! ข้าเป็นสามีเจ้า! ของพวกนี้ข้าให้เจ้าด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ค่าตอบแทนบ้าบออะไรทั้งนั้น!”

“สามีหรือ?” เสิ่นลั่วอวี้แค่นยิ้มเยือกเย็น “ท่านอ๋องคงเข้าใจคำว่าสามีผิดไปกระมัง สามีที่ใดใช้กำลังข่มเหงสตรีที่ไร้ทางสู้ สามีที่ใดกักขังและลดเกียรติภรรยาให้เป็นเพียงสตรีอุ่นเตียง... สิ่งที่ท่านทำเมื่อคืน ไม่ต่างอันใดกับบุรุษที่มักมากในหอนางโลม!”

นางไม่รอให้เขาได้เถียงกลับ มือเล็กยกขึ้นปลดสายรัดเอวของตนเองออกอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้เสื้อคลุมตัวนอกร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น เผยให้เห็นรอยจูบสีแดงช้ำที่เขาเป็นคนตีตราเอาไว้เมื่อคืน

“ในเมื่อท่านอ๋องประทานของล้ำค่ามาให้มากมายถึงเพียงนี้ ข้าก็ควรจะทำหน้าที่ให้คุ้มค่า... ท่านต้องการให้ข้าปรนนิบัติท่านบนเตียงตอนนี้เลยหรือไม่?”

เซียวจินเยว่ตกตะลึงเมื่อเห็นสตรีตรงหน้ากำลังจะปลดอาภรณ์ชิ้นต่อไป ท่าทีของนางเย็นชาและไร้ความรู้สึก ราวกับร่างที่ไร้จิตวิญญาณ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ร่างสูงรีบคว้าเสื้อคลุมจากพื้นขึ้นมาคลุมร่างบางเอาไว้แน่น

ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย ร่างสูงรีบคว้าเสื้อคลุมจากพื้นขึ้นมาคลุมร่างบางเอาไว้แน่นด้วยมือที่สั่นเทา

“หยุดเดี๋ยวนี้! ใส่เสื้อผ้าให้มิดชิด! ข้าไม่ได้ต้องการให้เจ้าทำเช่นนี้!” เขาตวาดกลบเกลื่อนความว้าวุ่นในใจ

“แล้วท่านอ๋องต้องการสิ่งใดจากข้าอีก” นางเอียงคอถาม “ท่านยึดอิสรภาพและศักดิ์ศรีไปจากข้าจนหมดแล้ว ข้าไม่มีสิ่งใดเหลือให้ท่านพรากไปได้อีก ท่านอยากทำสิ่งใดกับร่างกายนี้ ก็เชิญทำตามสบายเถิด”

บุรุษผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใดในใต้หล้า บัดนี้กลับรู้สึกพ่ายแพ้อย่างหมดรูปต่อหน้าสตรีตัวเล็กๆ เพียงคนเดียว เขาอยากดึงนางเข้ามากอดให้แน่น อยากอธิบายว่าเขาหึงหวงจนขาดสติ แต่ท่าทีราวกับคนตายทั้งเป็นของนาง กลับทำให้สัญชาตญาณความต้องการของเขามอดดับลง เหลือเพียงความรวดร้าวที่กัดกินหัวใจ

“ได้... ในเมื่อเจ้าอยากจะต่อต้านข้าด้วยความเงียบเช่นนี้ก็ตามใจ! ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะทนไปได้นานเพียงใด!”

ชินอ๋องสะบัดแขนเสื้ออย่างแรง หมุนตัวเดินออกไปจากห้องด้วยโทสะ ทิ้งให้เสิ่นลั่วอวี้ยืนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนประตูปิดลง

เมื่อลับสายตาเขา รอยยิ้มเย็นเยียบบนใบหน้างดงามก็ปรากฏขึ้น

แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือท่านอ๋อง? สงครามประสาทของเรา... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!