5

เมื่อเขามาถึงห้องพัก ก็ได้พบกับสิ่งที่น่าแปลกใจ...

​ใครกันน่ะ

​อาตม์ขมวดคิ้ว มองดูหญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสยาวสีขาว สายเป็นแบบสปาเกตตี้ผูกไว้ ตัวชุดบานยาวถึงข้อเท้า แบบของมันน่ารัก แต่คนใส่กลับทำให้มันดูเซ็กซี่ และไร้เดียงสาไปพร้อมๆกัน

​หล่อนผมยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าสวยคม หล่อนหันมามองเขา แล้วยิ้มส่งให้ อาตม์เห็นว่ามันรอยยิ้มแบบลังเล กึ่งๆ เอาใจ เขาขมวดคิ้ว มองหล่อนอย่างวิเคราะห์ว่าเคยเห็นหล่อนที่ไหนกัน หรือว่า? หล่อนจะหลงบ้านพักกันนะ

​เขามองจากกระเป๋าเดินทางที่วางอยู่หน้าห้อง มีพนักงานคนหนึ่งยืนอยู่กับหล่อน เมื่อเขาไปถึง พนักงานคนนั้นก็เอ่ยเสียงนอบน้อม

​“เอ่อ คุณลูกค้าครับ คุณผู้หญิงท่านนี้บอกว่าเป็นเพื่อนกับคุณน่ะครับ”

​“ครับ”

อาตม์มองจ้องหญิงสาวสวยเซ็กซี่ตรงหน้าอย่างงงงัน เขาไปรู้จักหล่อนตอนไหนกันนะ หล่อนลุกขึ้นยืน ยิ้มแหยให้เขา เขาสังเกตเห็นเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ไหลลงมาของหล่อน มือหล่อนบีบเข้าหากัน ก่อนจะเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย​

​“สวัสดีค่ะ พี่อาตม์ หนูชื่อกานพลู หนูเป็นของขวัญของพี่ปรีดิ์ค่ะ”

​“หืม”

​ไอ้ปรีดิ์ เล่นงานกันเสียแล้ว...นี่ส่งอะไรมากันนะ พนักงานคนนั้นเมื่อเห็นว่าคนทั้งสองกำลังคุยกัน มองตากันอยู่ ก็ขอตัวแล้วหายแวบไป ทิ้งให้กานพลูอยู่กับหมอหนุ่มตามลำพัง

​“อะไรนะครับ ของขวัญอะไร”

เขาถามย้ำเหมือนจะให้แน่ใจ ตามองใบหน้างามของอีกฝ่ายแบบจ้องเขม็ง ตาคมกริบของเขา ทำให้กานพลูรู้สึกแปลกๆ จนต้องก้มลงหลบตาเขา โอย...เธอจะหัวใจวายไหมหนอ ตาเขาดุมาก คมมาก แล้วทำไมเขาถึงหล่อ ดูดีกว่าในรูปอีกนะ เขาตัวสูงใหญ่ บังเธอแทบมิด การที่เขามายืนเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ มันยิ่งทำให้เธอเปรียบเทียบ แล้วคิดเตลิดไกลอยู่คนเดียว จนหน้าแดงก่ำ ไปหมดแล้วตอนนี้

​“พี่ปรีดิ์ส่งหนูมาอยู่กับคุณสองอาทิตย์ค่ะ ในฐานะของขวัญ เอ่อ...หนู คือว่าหนูเป็นไซด์ไลน์น่ะค่ะ”

ประกาศบอกเขาไปแล้ว ยืนยันเจตนารมณ์การมาเยือนของตัวเองเสร็จ กานพลูก็ถอนใจโล่งอก มองหน้าเขาที่ทำหน้ามุ่ย ดูเหมือนจะไม่อยากต้อนรับเธอ โอ...เธอทำอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่านะ ถ้าเขาคืนงานเธอล่ะ เธอต้องคืนเงินเขาใช่ไหม คิดแล้วก็กลัวจริงๆ มือบางจับกระดุมชุดไว้ หรือบางทีเธอควรจะเปิดเสนอสินค้านะ หรืออะไรยังไงดีอะ ดูเขาจ้องสิ ตาจะดุไปไหนกัน มองแล้วก็ยิ่งขาสั่น หน้าร้อนทำอะไรไม่ถูก

​อาตม์เห็นอาการหน้าร้อนของหล่อนแจ่มชัด ก็กระแอม แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือ ตั้งใจจะโทรหาเพื่อนตัวแสบ ทางนั้นกดรับทันที่เขากดโทรก็ว่าได้กระมัง แถมกรอกเสียงละล่ำละลักมาก่อนที่เขาจะทันทักเสียอีก

“ไอ้ปรีดิ์ คือ...”

​“ไอ้หมออาตม์ช่วยกูด้วย งานเข้ากูแล้ว”

​“หะ!”

ปลายสายชะงัก เขาตั้งใจจะมาจัดการเพื่อนตัวดีสักหน่อย เกี่ยวกับ ‘ของขวัญ’ หมอปรีดิ์คิดยังไงถึงได้ส่งของแบบนั้นมาให้เขากันนะ แล้วตอนนี้ของที่ว่า ก็นั่งตาแป๋วมองเขาอยู่นี่ เฮ้อ...

​“กูต้องหมั้นกับยัยแมวมอมว่ะ”

​“หืม?”

​“ถ้ากูไม่หมั้นกับน้องกูก็ต้องหาคนรักไปแสดงตัวกับแม่ ตายเหอะงานนี้ กูมีแฟนที่ไหนวะไอ้หมอ กูจะทำยังไงดี”

​“เอ่อ”

​“เอ่อ...ทำไมกูคิดไม่ได้วะ กูควรจะไปคุยกับณาดู เผื่อเค้าจะช่วยกูได้ แค่นี้นะไอ้หมอ”

​“เอ่อ...”

​ทางนั้นทันแค่เอ่อ ไม่ทันได้ตอบอะไรต่อ เพราะหมอปรีดิ์ที่ร้อนผ่าวเหลือเกินตอนนี้จนไม่ทันฟังหรอกว่าเพื่อนจะตอบอะไร คิดอะไรได้ ก็รีบพุ่งทำไปก่อน ตามประสาคนมีเรื่องร้อน

​“ไอ้บ้า”

อาตม์ได้แต่เอ่ยออกไปแบบนั้น ก่อนจะวางโทรศัพท์ลง เขามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ยังคงทำตาแป๋วมองเขา หล่อนกัดริมฝีปาก แล้วเอ่ยเสียงสั่นๆ

​“คุณ จะ จะ คืนงานหนูเหรอคะ?”

​“ถ้าผมจะ...”

เขากลืนน้ำลาย เมินมองไปเสียทางอื่น ให้ตายเถอะ....คนตรงหน้าทำให้เขารู้สึกแปลกๆ เขาไม่ชอบ...อะไรแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเที่ยวผู้หญิงแบบจริงจังเลยก็ว่าได้ตั้งแต่แตกเนื้อหนุ่มมา เคยแต่แบบอื่น ที่ไม่ใช่แบบต้องซื้อหาอะไรแบบนี้ เขาเป็นคนค่อนข้างจริงจัง แม้กระทั่งเรื่องสัมพันธ์แบบนี้ หมออาตม์ก็จริงจัง ฉะนั้นเรื่องซื้อหามาใช้...ผ่อนคลายแทบไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาเลย

​“ผมจะคืนงานคุณล่ะ”

​“ฮือ...”

เจ้าหล่อนปล่อยโฮออกมาเลยทันที เล่นเอาเขาถึงกับอ้าปากค้าง ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่เกาหัวแกรกๆ แล้วก็โบกมือห้ามไม่ให้หล่อนร้องไห้ เขาแพ้น้ำตาผู้หญิง เห็นแล้วมันมือไม้อ่อนอย่างไรพิกล

​“เฮ้ อย่าร้องสิ อย่าร้อง”

​“คุณต้องให้หนูทำงานนะคะ ถึงหนูจะไม่เคย แต่หนูก็ต้องทำ ต้องทำ”  กานพลูใจเสีย เมื่อเขาพูดมาแบบนั้น จนถึงกับควบคุมอาการไม่ได้ ไม่ได้นะ เขาต้องไม่ไล่เธอกลับ เธอให้เขาไล่เธอกลับไม่ได้เด็ดขาด

โอย...ยิ่งฟังแบบนี้หมออาตม์ก็ยิ่งหนักใจ เขามองจ้องใบหน้างดงามของอีกฝ่าย แล้วทำอะไรไม่ได้นอกจากเกาหัวแล้วพยักหน้า

​“เฮ้อ...เอางั้นก็ได้”

​“มะ ไม่คืนงาน หนูไม่ต้องคืนเงินแล้วนะคะ”

หล่อนทำตาโต น้ำตาหยุดไหลยังกับเสกได้ เขาพยักหน้า หล่อนยิ้มกว้างส่งให้เขาทั้งน้ำตา เล่นเอาเขาถึงกับตะลึงกับรอยยิ้มสดใส ของอีกฝ่ายนั่น

​หล่อนน่ารักจริงๆ แค่หล่อนยิ้มก็ทำให้เขา ‘ร้อน’ ขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อ

​“เอ่อ...อืม ว่าแต่หนูชื่ออะไร?แล้วอายุเท่าไหร่ ผมจะไม่ติดคุกใช่ไหม?”

​“หนูชื่อกานพลู”

เจ้าหล่อนแนะนำตัว มองเขาแบบไม่หลบตาทั้งที่หน้าแดงก่ำ มือของหล่อนจับที่กระดุมชุดที่สวม แล้วเอ่ยต่อเสียงใส

​“หนูจะทำงานได้เลยใช่ไหมคะ คุณ?”

​หมออาตม์มองมือของเจ้าหล่อนแล้วกลืนน้ำลาย พอจะรู้ว่าหล่อนอาจจะกำลังปลดมันลง ก่อนจะรีบโบกมือห้าม

​“เฮ้...คือ ยัง เรายังมีเวลา เอ่อ...เพื่อนผมเหมาหนูให้ผมตั้งอาทิตย์หนึ่ง คือผมไม่รีบ ไม่รีบเลยจริงๆ เราทำความรู้จักกันก่อนดีไหม”

​คนพูดหน้าแดง

​คนฟังก็หน้าแดง

​มองตากันวูบหนึ่งแล้วต่างคนต่างหลบตากัน

​หมออาตม์แอบถอนใจ เขาตั้งใจจะมาพักร้อน มารักษาแผลใจที่คนรักเก่าไปแต่งงาน แต่ไอ้เพื่อนกลับส่งอะไรมาให้เขาหนอ...

​มันจะทำให้เขาวุ่นกว่าเดิมหรือเปล่านะ?

​เขาถามตัวเองขณะที่มองหน้าใสๆ แดงก่ำนั่น แล้วไอ้เพื่อนรักมีเรื่องวุ่นวายอะไรทางโน้นนะ เอาเถอะ เดี๋ยวสติมันดีก็คงจะโทรมาอีกรอบ คอยดูนะเขาจะด่าให้...ไอ้หมอปรีดิ์นะไอ้หมอปรีดิ์ทำอะไรไม่ปรึกษากันเลย