ตอนที่3สวยงามตามท้องเรื่อง

"ข้าได้ยินข่าวว่าลีลี่ฟื้นคืนสติแล้ว หัวใจของข้าร้อนรุ่มจนไม่อาจทนอยู่นิ่งได้ จึงต้องรีบเดินทางมาดูให้เห็นกับตาว่านางปลอดภัยดีแล้วจริงหรือไม่"

แม่ทัพจางเว่ยเสวียนยิ้มแย้มอย่างภาคภูมิใจ ตอบกลับด้วยความซาบซึ้งใจ

"ขอบพระทัยไท่จือที่ทรงเมตตาและห่วงใยบุตรสาวของกระหม่อมถึงเพียงนี้พะย่ะค่ะ ลีลี่นางดูเหมือนจะหายดีแล้ว"

จางลีลี่ย่อกายคารวะตามธรรมเนียมอย่างอ่อนช้อย ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองบุรุษตรงหน้าเล็กน้อย ชายหนุ่มรูปงาม กิริยาสุภาพเปี่ยมด้วยเสน่ห์ ทั้งยังแสดงออกถึงความรักและความห่วงใยอย่างจริงใจเช่นนี้ ยังมีอีกหรือ

"ลำบากไท่จือแล้วเพคะ...หม่อมฉันทำให้ไท่จือต้องเป็นห่วง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาละมุนละไม รอยยิ้มเอียงอายปรากฏตรงมุมปากตามบทบาทของสาวน้อยโง่งมผู้เปราะบาง

ไท่จือหมิงเฉิงขยับเข้ามาใกล้ ยื่นมือไปกุมมือบางไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นอบอุ่นและนุ่มนวล

"เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ก็ดีแล้ว... ต่อจากนี้ ข้าจะดูแลเจ้าอย่างดีที่สุด ไม่ให้ใครหรือสิ่งใดมาทำร้ายเจ้าได้แม้แต่น้อย ข้าสัญญา"

คำพูดหวานหูและท่าทีอ่อนโยน ทำให้ลีลี่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อย่างน้อยบุรุษที่จะมาเป็นสามีในอนาคตก็ดูเป็นคนดีและพึ่งพาได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

สายฝนเย็นชืดกระหน่ำลงบนพื้นหินเบื้องหน้า เสียงหยดน้ำกระทบกระเบื้องบนหลังคาดังซ่าๆ สลับกับเสียงฟ้าคำรามต่ำ ทว่าร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้มกลับยังคงนั่งคุกเข่าเหยียดตรงอย่างสงบนิ่ง ไม่ยอมไหวติงแม้แต่น้อย

หลัวเหวินเฉิงองค์ชายแปดผู้มีใบหน้าหมดจดดั่งหยกเนื้อดี ยามนี้หยาดน้ำฝนเกาะแพรวพราวบนเรือนผมและกรอบแว่นตาสายตาเนื้อใส ดวงตาคู่คมภายใต้เลนส์แก้วฉายแววบริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความแค้นเคืองหรือความโป้ปด มีเพียงความงงงวยและหวาดกลัวอย่างคนซื่อ

เขาคือองค์ชายผู้เกิดจากสนมชั้นล่างผู้ไร้พรรคพวก ต่างจากไท่จือหมิงเฉิงที่มีฮองเฮาและตระกูลฝั่งมารดาหนุนหลังอย่างยิ่งใหญ่ ด้วยนิสัยฉลาดแต่ซื่อตรง รักการอ่านหนังสือและไร้ซึ่งพิษภัย เหวินเฉิงจึงตกเป็นแพะรับบาปในวังหลวงแห่งนี้อยู่เสมอ

และครั้งนี้ก็เช่นกัน...ฎีกาลับลับเล่มสำคัญของกองทัพที่หายไปจากหออักษร กลับถูกพบใต้หมอนในห้องนอนของเขาอย่างไร้สาเหตุ

"เหวินเฉิง เจ้าลูกเนรคุณ ข้าเพียรสั่งสอนให้เจ้าเป็นคนดีแต่เจ้ากลับลักลอบขโมยฎีกาสำคัญของแผ่นดิน" 

เสียงกึกก้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของฮ่องเต้หลัวฉีเฉิงดังก้องออกมาจากด้านในตำหนัก

"เสด็จพ่อ ฝ่าบาท...ลูกไม่ได้ทำจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" เหวินเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน

ดวงตาโศกสลดใต้กรอบแว่น เขาคุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นหินที่เปียกชื้นจนหน้าผากเริ่มบวมแดง

"ลูกเพียงเข้าไปยืมตำราพิชัยสงครามมาอ่านเท่านั้น ไม่เคยคิดเตะต้องฎีกาลับเลยแม้แต่น้อย...แต่ไม่รู้ว่าฎีกานั่นมาอยู่ใต้มอนได้อย่างไร"

ยามสาย ผ่านฝนเป็นแดดจ้า

แผ่นหินอ่อนหน้าะตระหนักใหญ่ร้อนระอุบาดลึกถึงกระดูก ทว่าร่างสูงโปร่งในชุดขุนนางสีน้ำเงินกลับยังคงคุกเข่าตั้งตรงอยู่อย่างนั้น

เหงื่อเม็ดเล็กซึมชื้นตามกรอบหน้าเนียนใส หลี่เหวินเฉิง ยื่นมืออันสั่นเทาขึ้นดันแว่นตากรอบบางบนสันจมูก ร่างกายสั่นสะท้านจากแรงกดดันและความร้อนระอุ กระทั่งเสียงก้าวเท้าอันนุ่มนวลของแม่ทัพจางเว่ยเสวียนและบุตรสาวดังใกล้เข้ามา

พริบตานั้นเอง ราวกับเวลาจงใจหยุดนิ่ง สายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นหอมหวานของดอกมู่หลันโชยมาเตะจมูก

องค์ชายแปดค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ท่ามกลางฉากหลังอันกว้างใหญ่ของวังหลวง แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านยอดไม้ตกกระทบใบหน้าเนียนใสไร้ที่ติขององค์ชายแปด เขาดูบอบบาง เปราะบาง ในขณะที่จางลีลี่ในคราบสาวน้อยอ่อนหวานกลับรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบ ภาพของบุรุษตรงหน้า ตรึงสายตาไว้แน่นจนยากจะถอนสายตา

ชั่วขณะนั้น สายตาของคนทั้งคู่ผูกประสานกันกลางอากาศดั่งภาพฝันอันแสนสั้น ทว่ากลับตราสลักลึกลงไปในความรู้สึกอย่างประหลาด

"น้องแปด...ยังนั่งคุกเข่ารับโทษทัณฑ์อยู่อีหรือ" น้ำเสียงอบอุ่นและเปี่ยมด้วยเมตตาดังขัดจังหวะ

ไท่จือหมิงเฉิงก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างกายองค์ชายแปด ใบหน้าหล่อเหลามีแววกังวลไม่น้อย เขารีบยื่นมือลงไปหมายจะประคองน้องชายต่างมารดาให้ลุกขึ้น

"ลุกขึ้นเถิด เจ้าคุกเข่าตรงนี้นานเกินไปแล้ว ร่างกายจะรับไม่ไหวเอาได้ยิ่งอ่อนแอป่วยบ่อยๆ คุกเข่านานๆ ไม่ดีแน่"

เหวินเฉิงชะงักช้อนสายตาที่แฝงความหวาดกลัวมองหมิงเฉิง ก่อนจะรีบหดมือกลับ หลุบตาลงต่ำเอ่ยเสียงเบาน่าสงสาร 

"ขอบพระทัยเสด็จพี่ไท่จือ...แต่ข้า...ข้าไม่กล้าขัดบัญชาเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ หากข้าขัดบัญชาเสด็จพ่อยิ่งพิโรธ..."

"เจ้าลำบากมากพอแล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คุกเข่าตรงนี้" 

“เมื่อคืน”

ไท่จือถอนหายใจยาว ตบไหล่น้องชายเบาๆ เขาหันไปยิ้มให้แม่ทัพและจางลีลี่ด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ 

"เรื่องฎีกาลับที่ส่งมาถึงราชสำนักนั่น ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ได้ตั้งใจถึงมันจะเห็นชัดๆ ว่าอยู่ที่ใต้หมอนเจ้าก็เถอะ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปทูลขอความเมตตาจากเสด็จพ่อให้ทรงลดโทษและละเว้นโทษกับเจ้าเอง อย่าได้กังวลเลย"

จางลีลี่ย่อกายทำความเคารพองค์ชายแปดตามธรรมเนียม ทว่าสายตายังคงแอบจับจ้องใบหน้าเนียนใสใต้แว่นตาที่กำลังสั่นระริกนั้น 

“เสด็จพ่อรอนานแล้ว ท่านแม่ทัพเรารีบเข้าไปกันเถอะ”

เหวินเฉิงมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสาม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

"คนอย่างข้า... ไม่คู่ควรรับรู้เรื่องราวของเสด็จพ่อและเสด็จพี่ไท่จือหรอก กลับไปคัดตำราแพทย์ต่อจะดีที่สุด"

ขันทีเสี่ยวจื่อเห็นดังนั้นจึงรีบถลันเข้ามาประคองแขน 

"องค์ชาย ท่านลุกขึ้นยืนแบบนี้ หากฝ่าบาททรงทราบเข้าจะยิ่งทรงกริ้วนะพ่ะย่ะค่ะ"

"เสด็จพี่ไท่จือเอ่ยอนุญาตให้ข้าลุกขึ้นได้แล้วนี่นา" เหวินเฉิงดันแว่นตาขึ้นบนสันจมูก ตอบกลับด้วยน้ำเสียงซื่อๆ ไร้เดียงสา

ขันทีคนสนิทได้ฟังก็ส่ายหน้าถอนหายใจยาวด้วยความอ่อนใจ

"ท่านนี่ช่างเจ็บแล้วไม่รู้จักจำเลยจริงๆ ไท่จือแค่เสแสร้งทำเป็นเมตตาท่านต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น มิเห็นหรือว่าเขามีแขกคนสำคัญมาด้วย เขาแค่เอ่ยเพื่อให้ตนเองดูเป็นคนดีในสายตาผู้อื่น ทว่าพอคนพวกนั้นกลับไปแล้ว ไท่จือก็ต้องลงมือจัดการท่านพร้อมกับฝ่าบาทเหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมาอยู่ดี"

คำพูดเจ็บปวดนั้นทำให้เหวินเฉิงชะงักกึก นัยน์ตาใสซื่อหลังเลนส์แก้วฉายแววหมองเศร้าลงทันตา เขาถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้งอย่างยอมรับชะตากรรม ก่อนจะค่อยๆ ย่อกายลงคุกเข่าบนพื้นหินแข็งกระด้าง ณ จุดเดิมโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีกเลย

"เสด็จพ่อ..." หมิงเฉิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มสั่นเครือเล็กน้อย 

"ลูกมาวันนี้ เพื่อขอพระราชทานอภัยโทษให้แก่น้องแปดเหวินเฉิงพ่ะย่ะค่ะ"

“อ่อ ยังมีเรื่องสำคัญกว่าการสู่ขอไท่จือเฟยอีกหรือ” ฮ่องเต้ฉีเฉิงเอ่ยเบาๆ

“เสด็จพ่อลูกจะทนเห็นน้องลำบากอยู่ข้างนอกนั่นแล้วห่วงแค่ความสุขของตัวเองได้อย่างไรและลูกก็คิดว่าคนที่จะมาเป็นไท่จือเฟยของลูกก็คงคิดเช่นนั้นเหมือนกัน”

ลีลี่กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น พูดได้ดี

ฮ่องเต้เหลือบตามองท่านแม่ทัพกับลีลี่ นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจ คิดว่าหมิงเฉิงจะเห็นเรื่องส่วนตัวสำคัญกว่าสิ่งใด แต่กลับเห็นแก่ความสัมพันธ์พี่น้องที่น่าชื่นชม

"เหวินเฉิงคนนั้น…เจ้าเด็กเนรคุณที่ขโมยฎีกาสำคัญของแผ่นดิน หมิงเฉิงเจ้าเชื่อในสิ่งที่เหวินเฉิงแสแสร้งหรือไร เหตุใดจึงยังกล้ามาขอร้องแทนมันอีก"

หมิงเฉิงประสานมือตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองบิดาด้วยสายตาอันเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและบริสุทธิ์

"เป็นลูกที่สั่งสอนน้องไม่ดี น้องแปดอายุยังน้อย ทั้งยังเป็นคนซื่อสัตย์ ไร้พรรคพวกในวังหลวง ยามนี้ต้องคุกเข่าตากฝน ตากแดดจนเจ็บป่วยทรมาน น้องยิ่งร่างกายอ่อนแอ ลูกเป็นพี่ชายคนโต เห็นน้องชายต้องรับโทษหนักเช่นนี้แล้วหัวใจแทบแตกสลายพ่ะย่ะค่ะ... แม้เหวินเฉิงจะทำความผิดจริง แต่ลูกเชื่อว่าเขาอาจจะเพียงทำไปเพราะความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ได้โปรด เสด็จพ่อทรงเมตตา ผ่อนหนักเป็นเบา ลบล้างโทษให้เขาสักครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดอันสละสลวยและเปี่ยมด้วยน้ำใจพี่น้อง ทำให้นัยน์ตาของฮ่องเต้ค่อยๆ อ่อนแสงลง ความโกรธขึ้งที่มีต่อเจ้าแปดถูกแทนที่ด้วยความภาคภูมิใจในตัวบุตรชายคนโตตรงหน้า ฮ่องเต้ทอดสายตามองไท่จือด้วยรอยยิ้มพึงพอใจและซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"หมิงเฉิงเอ๊ย...หมิงเฉิง เจ้าช่างมีจิตใจที่กว้างขวางและเปี่ยมด้วยเมตตาธรรมยิ่งนัก ทั้งที่เจ้าแปดคนนั้นนั่นก่อเรื่องน่าอดสูไว้ แต่เจ้ากลับไม่ถือโทษ ซ้ำยังมาคุกเข่าอ้อนวอนแทนลูกเนรคุณคนนั้นอีก" ท่านแม่ทัพเว่ยเสวียนพยักหน้าขึ้นลง

ฮ่องเต้ทรงถอนใจยาว ทว่าน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู 

"การมีผู้นำที่รู้จักให้อภัยและห่วงใยผู้อื่นเช่นเจ้า... แผ่นดินนี้ช่างโชคดียิ่งนัก สมแล้วที่เป็นไท่จือที่ข้าไว้ใจ และเหมาะกับตำแหน่งผู้ปกครองแผ่นดินในวันข้างหน้าที่สุด"

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเมตตาพ่ะย่ะค่ะ" หมิงเฉิงก้มหน้าลงนอบน้อม กิริยาอ่อนน้อมดั่งเทพบุตร

ทว่าในมุมมืดที่ไม่มีใครเห็น... ริมฝีปากหยักของไท่จือหมิงเฉิงกลับกระตุกยกยิ้มเย็นชา นัยน์ตาทอประกายเหี้ยมเกี้ยมวาววับ

การสวมหน้ากากเป็นพี่ชายผู้แสนดี ทำให้เหวินเฉิงกลายเป็นคนติดค้างติดหนี้บุญคุณเขาจนดิ้นไม่หลุด... และทั้งแม่ทัพและจางลีลี่ยังมองเขาในด้านดีได้อีก ได้ประโยชน์ถึงสองทาง ช่างเป็นละครฉากใหญ่ที่คุ้มค่าเสียจริง

“บัญชาออกไป ให้องค์ชายแปดไม่ต้องคุกเข่าอีกต่อไปแล้ว และให้เขาหาโอกาสมาขอบคุณ ไท่จือด้วยที่ขออภัยโทษให้ด้วย” 

ท่านแม่ทัพยิ้มพึงพอใจกลับทั้งอุปนิสัยของไท่จือหมิงเฉิงและความโปรดปรานที่ฮ่องเต้ฉีเฉิงมีให้ไท่จือ