ตอนที่4ซ่อน

ตำหนักบูรพา

บานประตูหินหนาหนักย้อนปิดลงพร้อมเสียงกลไกกระทบกันแน่นสนิท ตัดขาดเสียงครึกครื้นภายนอกวังบูรพาออกไปโดยสิ้นเชิง

แสงเทียนในห้องลับใต้ดินริบหรี่วูบวาบ ปรากฏร่างสูงโปร่งของไท่จือหมิงเฉิงที่ถอดรอยยิ้มอบอุ่นนุ่มนวลทิ้งไปจนหมดสิ้น ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความเหี้ยมโหด ดวงตาคมกริบฉายแววอาฆาตและวิปลาสอย่างไม่คิดซ่อนเร้น มือหนาคว้าจับด้ามแส้หนังเส้นใหญ่ขึ้นมากำไว้แน่น

ควับ เพี๊ยะ

"กรี๊ดดดด ไท่จือ... ได้โปรดเมตตาด้วย"

เสียงแส้ฟาดฉาดใหญ่กรีดลงบนแผ่นหลังบางของนางในผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกพันธนาการแขนขาไว้กับแท่นนอนอย่างป่าเถื่อน เสียงร้องไห้โฮและคำอ้อนวอนขอชีวิตโหยหวนดังระงมทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ทว่ายิ่งนางดิ้นรนและหลั่งน้ำตา สายตาของบุรุษเบื้องหน้ากลับยิ่งวาววับไปด้วยความตื่นเต้นสะใจ

"ร้องอีกสิ... อ้อนวอนข้าอีก"

ไท่จือโถมกายเข้าหากายบางที่สั่นเทาอย่างโหดเหี้ยม แรงกระแทกกระทั้นอันรุนแรงและไร้ซึ่งความละมุนละม่อมโถมทับลงมาดั่งคลื่นลูกใหญ่ ความปวดร้าวเสียดแทงผ่านเรือนร่างจนร่างเบื้องล่างแทบสิ้นสติ เขาโถมตัวลงไปชิดใบหูที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันถากถางอันเย็นเยือก

"เจ้ารู้หรือไม่... ข้ากำลังจะได้ ของเล่นชิ้นใหม่ แล้ว"

เขาแค่นหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ เสียงนั้นฟังดูน่าขนลุกจนถึงขั้วหัวใจ ยามที่เขาลงแรงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่แยแสบาดแผลและคราบเลือดที่เริ่มไหลซึม

"จางลีลี่ผู้นั้น... สตรีผู้แสนอ่อนหวานไร้เดียงสาดั่งน้ำผึ้ง ข้าอยากจะรู้นักว่ายามที่นางถูกแส้เส้นนี้ฟาดลงบนผิวเนียนๆ เสียงร้องโอดโอยของนางจะหวานหูและน่าฟังเพียงใด"

"ฮึกๆๆๆ .. ได้โปรด... หม่อมฉันไม่ไหวแล้ว..." นางอ้อนวอนเสียงแผ่ว พยายามสะบัดหน้าหนีด้วยความทรมานแสนสาหัส

ทว่าคำขอร้องกลับยิ่งกระตุ้นความดิบป่าเถื่อนในตัวเขา ไท่จือหมิงเฉิงกระหน่ำบทรักอันวิปลาสและรุนแรงเข้าใส่ร่างน้อยอย่างไม่หยุดหย่อน ความทารุณโหดร้ายไม่แปรเปลี่ยนท่ามกลางเสียงหอบหนักและเสียงร้องไห้โฮที่ค่อยๆ แผ่วเบาลง... จนกระทั่งร่างบนแท่นนอนทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว กระตุกเกร็งและแน่นิ่งไปในที่สุด

“ไม่ไหวก็ตายไปเสีย ใจเสาะเสียจริง”

ไท่จือเพียงปัดเรือนผมที่เปียกโชกของตนเองออกไปด้านหลัง มองเรือนร่างที่ไม่เคลื่อนไหวเบื้องล่างด้วยสายตาเรียบเฉยและไร้ความรู้สึก ดั่งสิ่งของไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ตำหนัก เหินห่าว

แสงเทียนริบหรี่สาดส่องความมืดมิดภายในตำหนักเก่าทรุดโทรม องค์ชายแปดเหวินเฉิงนั่งกอดเข่าอยู่บนแท่นนอนเล็ก ร่างกายสั่นเทาด้วยพิษไข้และความหนาวเหน็บหลังจากถูกบังคับให้คุกเข่ากลางสายฝนข้ามวันข้ามคืน ขันทีเสี่ยวจื่อผู้เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง มือเล็กสั่นเทาขณะเปิดตลับขี้ผึ้งสมุนไพรสีเขียวเข้ม ก่อนจะละเลงนวดลงบนหัวเข่าบวมช้ำที่กลายเป็นรอยเขียวม่วงของเจ้านายอย่างเบามือที่สุด

"อดทนหน่อยนะพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย.... เอ่อ องค์ชายอดทนหน่อยนะขอรับ” เสี่ยวจื่อรีบเปลี่ยนคำพูดเมื่อเห็นสายตาห้ามปรามของเหวินเฉิง

“ข้าเคี่ยวยาตามใบสั่งยาขององค์ชายแล้วสักครู่จึงจะได้ที่" ในขณะนั้นเอง สตรีร่างผอมบางในชุดอาภรณ์เก่าคร่ำคร่า นางสนมผู้ถูกลืมเลือนมารดาบังเกิดเกล้าของเหวินเฉิงก้าวเข้ามาใกล้ยื่นมืออันซีดขาวสั่นเทา ขึ้นลูบไล้เรือนผมที่ยังชื้นแฉะของบุตรชายอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำตาเอ่อ

"ลำบากเจ้าแล้ว... ลูกแม่" น้ำเสียงแหบพร่าสั่นเครือเต็มไปด้วยความเจ็บปวดระคนสงสาร 

"เพราะแม่ไร้ความสามารถไม่เป็นที่โปรดปราน เจ้าถึงต้องมารับเคราะห์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

เหวินเฉิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่สวมแว่นตากรอบใส ภายใต้เลนส์แว่นนั้นไม่มีแม้แต่แววตาแห่งความท้อแท้ มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขาเอื้อมมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบของมารดาไว้แน่น

"ท่านแม่ไม่ต้องร้องไห้ ข้าไม่เป็นไรจริงๆ เห็นไหมหายแล้วทายาดื่มยาสักพักก็จะดีขึ้น" เหวินเฉิงเอ่ยเสียงนุ่มนวล

เขากวาดสายตามองซ้ายขวาด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูมารดา 

"ข้าไม่ได้คิดจะยอมจำนนและรอความตายอยู่ที่นี่หรอก ข้าเตรียมทางหนีเอาไว้หมดแล้ว"

มารดาชะงักงัน ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจ 

"เจ้าว่าอย่างไรนะ...จะหนีไปไหน หากฝ่าบาททรงรู้เรื่องนี้"

"เราหนีจะสนใจคนอื่นทำไม ข้าแอบเก็บเงินจากการคัดตำราแพทย์และขายตำราสมุนไพรมาหลายปีแล้วหากพอทำทุนวันไหนข้าจะพาท่านแม่หนีไปเสีย" 

เหวินเฉิงยิ้มบางๆ แววตาสดใสขึ้นมา

"อดใจรออีกหน่อยนะขอรับท่านแม่ ข้าจะแอบพาท่านแม่หนีออกไปจากวังหลวง ไปใช้ชีวิตเรียบง่ายในต่างแคว้น ที่ที่ไม่มีการแย่งชิง ไม่มีฮองเฮา ไม่มีไท่จือ และไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายพวกเราได้อีก"

มารดาสือหนิงถอนหายใจยาวไม่อาจขัดเจตนาแม้จะรู้ว่าการหนีออกจากวังหลวงมันยากเย็นแทบจะเป็นไปไม่ได้เพียงใดก็ตาม

เช้าสดใส

ด้านในจวนแม่ทัพที่วิ่งวุ่นต้อนรับไท่จื่อหมิงเฉิงที่เสด็จมาเยือนจวนแม่ทัพแต่เช้าใบหน้าเต็มไปด้วยด้วยรอยยิ้มบางเบา เซียวหลิงรีบพยุงลี่ลี่ออกมารับ พอเห็นลีลี่เข้ารีบเดินข้ามาทันที อย่างให้ความสำคัญเกินใคร ลีลี่ย่อกายลงช้าๆ อีกคนรีบเอื้อมมือมาจับไหล่บาง พยุงให้ลุกขึ้น

“ไม่ต้องมากพิธีกับข้าข้าไม่อยากเห็นเจ้าลำบาก ข้าตั้งใจมาชวนเจ้าไปเดินตลาดด้วยกัน ก็เท่านั้นวันนี้เรือสินค้าจากตะวันตกเทียบท่า” ลีลี่ยิ้มอ่อนโยน

“เพคะ หากเป็นความประสงค์” ยิ้มอ่อนหวานที่สุด งดงามที่สุด รอยยิ้มของหมิงเฉิงเองก็อ่อนโยนมองสบายตา

บรรยากาศกลางตลาดคึกคักไปด้วยผู้คน 

“ไท่จือทรงพระเจริญโอ้เป็นบุญที่ไท่จือเสด็จมา”

หมิงเฉิงส่งสัญญาณให้ขันทีตัวเค่อ หยิบเหรีญเงินและเหรียญทองออกมาให้เขาเพื่อโปรยไปด้านหน้า ชาวบ้านรีบเข้ามาแย่งกันเก็บปากก็สรรเสริญไม่หยุด ลีลี่มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย 

“ต่อไปเจ้าจะต้องทำเรื่องนี้แทนข้า หากแต่งเข้าตำหนักบูรพา ชาวบ้านเหล่านี้ลำบากยิ่งแล้ว พวกเขาหาเช้ากินค่ำ และยังเกิดโรคระบาดจึงน่าห่วง เงินทองนี่เป็นเบี้ยหวัดในตำแหน่งไท่จือของข้าที่ตั้งใจแบ่งให้พวกเขา ลำพังจะรอให้ทางการดูแลอย่างเดียว พวกเขาจะอดตายเสียก่อน”

“ไท่จือทรงมีพระเมตตายิ่งแล้ว” ลีลี่กล่าวชม 

"ช่วยด้วย ขโมย จับขโมยที ใครก็ได้จับขโมยที"

ชายร่างผอมเกร็งวิ่งสับเท้าหนีการไล่ล่ามาทางที่ทั้งสองยืนอยู่ ด้วยสัญชาตญาณยอดนักสู้ที่ติดตัวมา จางลีลี่ขยับกายรวดเร็วอัตโนมัติ ตวัดปลายเท้ากวาดไปด้านข้างเตะสกัดขาขโมยผู้นั้นเข้าอย่างจัง จนร่างของเขาลอยหวือม้วนหนึ่งตลบล้มกลิ้งลงกับพื้น

“ลีลี่ระวัง” หมิงเฉิงคว้าข้มือไว้แต่ไม่ทัน