23.1 | อยากแต่งงานใหม่

หลังกลับจากไปเยี่ยมหรรษาคลอดลูกที่กรุงเทพฯ ได้ไม่กี่วัน ม่านไหมก็เข้ามาบอกข่าวดีถึงในไร่

               “คุณไหมจะแต่งงานเหรอคะ” ฟ้าพราวดีใจออกนอกหน้า หลังจากที่ได้เคลียร์ใจกันตอนที่บังเอิญเจอกันที่โรงพยาบาลเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว ฟ้าพราวกับม่านไหมก็ค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์จากคนไม่ชอบหน้ากันกลายมาเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันได้ในที่สุด

               “คุณฟ้าต้องไปให้ได้นะคะ แต่พี่ดินไม่ค่อยชอบออกงาน คงหวังให้เขาไปยาก” ม่านพูดไหมอย่างรู้จักนิสัยของคนที่ตอนนี้น่าจะโล้งเล้งอยู่กับคนงานที่กลางไร่อย่างรู้นิสัยเขาดี ช่วงนี้ภูริดลค่อนข้างยุ่ง เพราะเพิ่งซื้อที่ดินเพิ่มเพื่อสร้างโรงอบใบชาของตัวเอง

               “ยังไงฉันก็ต้องลากพี่ดินไปด้วยให้ได้ค่ะ วันสำคัญของคุณไหมทั้งทีจะไม่ไปได้ยังไง ว่าแต่เจ้าบ่าวเป็นใครคะ ไม่พามาแนะนำให้รู้จักบ้างเลย”

               “เขาเป็นคนกรุงเทพค่ะ แต่อาชีพเขาต้องเดินทางต่างจังหวัดบ่อย บางทีก็ไปต่างประเทศครั้งละหลายวัน เลยไม่ค่อยได้มาที่นี่ โชคดีที่เดี๋ยวนี้การติดต่อสื่อสารสะดวก อยู่ที่ไหนก็เห็นหน้ากันได้ เลยเหมือนอยู่ใกล้กันตลอดเวลา”

               “เอ่อ...ขอโทษนะคะ เขาทำงานอะไรเหรอ ทำไมเดินทางบ่อยขนาดนั้น”

               ม่านไหมยิ้มเขินก่อนตอบ “เป็นนักรีวิวสถานที่ท่องเที่ยว โรงแรม ที่พักอะไรประมาณนี้ค่ะ เมื่อก่อนทำเฉพาะในไทย เดี๋ยวนี้ไปไกลถึงต่างประเทศแล้ว”

               “นักรีวิวสถานที่ท่องเที่ยว...” ฟ้าพราวฉุกคิด “อย่าบอกนะคะว่าเป็นคนที่เคยมาแพ้กุ้งในกะปิคั่วที่รีสอร์ตของคุณไหม”

               “ไม่อยากบอกเลย แต่ก็ต้องบอกว่า...ใช่ค่ะ”

               “ถึงว่า การ์ดมาพร้อมกะปิคั่ว” ฟ้าพราวมองไปที่การ์ดเชิญซึ่งวางอยู่ข้างกล่องกะปิคั่วปลาช่อนฟูและผักเคียงชุดใหญ่

               “คุณฟ้าไม่แพ้กุ้งนะคะ” ม่านไหมแกล้งถาม ฟ้าพราวรับมุกทันกัน

               “ไม่แพ้ค่ะ แต่แพ้อาหารอร่อย เจอของถูกปากทีไรกินข้าวทีละสองจานจนพี่ดินบ่นทุกที” พูดแล้วก็ยกกล่องกะปิคั่วขึ้นมาเปิดแล้วหลับตาสูดกลิ่น สีหน้าฟินมาก “แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อย”

               “ลองชิมดูนะคะ ถ้าชอบจะเอามาให้บ่อยๆ”

               “อย่าเลยค่ะ เกรงใจ...” พูดเหมือนจะไม่รับ แต่ประโยคถัดมาทำให้ม่านไหมถึงกับหัวเราะลั่น “ฉันขับรถไปเอาเองดีกว่า”

คืนนั้นฟ้าพราวเอาชุดแต่งงานซึ่งเป็นชุดไทยประยุกต์สีแดงเลือด นกออกมาวางบนเตียง ลูบมือไปบนผ้าไหมเนื้อดีพลางคิดถึงวันแต่งงานของตัวเองด้วยความน้อยใจในวาสนาที่วันสำคัญซึ่งอาจจะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต ไม่มีความประทับใจใดๆ ให้จดจำเลย และที่แย่ไปกว่านั้นคือ มันเป็นวันที่ทำให้เธอตระหนักว่า ตัวเองมีค่าแค่เงินสิบล้านบาท แต่ไม่ได้มีค่าต่อจิตใจของใครเลย ไม่ว่าจะเป็นเจ้าบ่าวหรือพ่อบังเกิดเกล้า

               “เอาชุดแต่งงานออกมาทำไม”

               เสียงของภูริดลที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จดังขึ้นทางด้านหลัง ฟ้าพราวสะดุ้งนิดหนึ่งแล้วปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติ “วันนี้คุณไหมเอาการ์ดแต่งงานมาให้ ฟ้าเลยอดนึกถึงงานแต่งงานของตัวเองไม่ได้”

               คำตอบที่ได้รับทำให้คนถามหน้าเผือดด้วยความละอายใจ เพราะยังจำได้ไม่ลืมว่าตัวเองเคยสร้างวรีกรรมอะไรไว้ในวันสำคัญวันนั้น ภูริดลเดินเลี่ยงไปเปิดตู้เสื้อผ้า ดึงผ้าขนหนูที่คาดอยู่ที่เอวออกแล้วโยนลงตะกร้าก่อนที่จะหยิบชุดนอนออกมาสวม “งานแต่งไหมมีวันไหน”

               “เสาร์หน้าค่ะ จัดที่รีสอร์ต เป็นงานกลางแจ้ง จัดตอนกลางวัน” ตอบพลางเอาชุดแต่งงานเก็บเข้าถุงซิปแล้วนำไปแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าตามเดิม

               ภูริดลที่ยืนอยู่ใกล้กันฉวยโอกาสช้อนตัวภรรยาขึ้นอุ้มแล้วพาไปนอนที่เตียง ฟ้าพราวพลิกตัวหนี เขาตามไปรวบตัวเธอมากอด กดจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผาก

               “ขอนอนกอดเฉยๆ วันนี้เหนื่อย ไม่มีแรงออกกำลังกายก่อนนอนหรอก หรือถ้าฟ้าอยากทำก็โซโล่เองเลย”

               “ไม่ชอบโซโล่ ชอบดูโอ” ฟ้าพราวตอบประชด สามีหัวเราะในลำคอให้กับความร้ายกาจของภรรยาตัวแสบ

               ฟ้าพราวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง “ไปงานแต่งงานคุณไหมด้วยกันนะคะ”

               “ไปสิ เตรียมชุดให้พี่ด้วยก็แล้วกัน”

               ฟ้าพราวดันตัวออกจากอกกว้างของสามีนิดหนึ่งแล้วมองหน้าเขาอย่างงุนงง “ทำไมวันนี้พูดง่ายจัง ฟ้าอุตส่าห์ร่างคำพูดเกลี้ยกล่อมพี่ดินไว้ตั้งหลายหน้ากระดาษ”

               “ทำไมถึงคิดว่าพี่จะไม่ไป”

               “พี่ดินไม่ชอบออกงาน”

               “เมื่อก่อนไม่ชอบ ไม่ได้แปลว่าจะต้องไม่ชอบตลอดไปนี่”

               “นั่นสิคะ ความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ขึ้นอยู่กับปัจจัยที่มากระทบ เคยเกลียดก็อาจจะเปลี่ยนเป็นรัก เคยรักก็อาจจะเปลี่ยนเป็นเกลียดได้ในสักวันหนึ่ง”

               “เพ้อเจ้อ”

               “มันเป็นสัจธรรม โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน”

               “สาธุ แม่ชี”

               ฟ้าพราวทุบหน้าอกสามีไปหนึ่งตุ้บ โทษฐานล้อเลียนเธอ

งานแต่งงานของม่านไหมเป็นปาร์ตี้ค็อกเทลเล็กๆ ที่จัดขึ้นในสวนของรีสอร์ต ทว่าบรรยากาศและการตกแต่งอวบอวลไปด้วยความรักและความอบอุ่น แขกส่วนใหญ่เป็นญาติใกล้ชิดและเพื่อนสนิท ฟ้าพราวที่วันนี้แต่งตัวด้วยชุดกระโปรงสั้นคลุมเข่าแบบเรียบง่ายจูงมือมากับภูริดลที่แต่งตัวด้วยชุดสูทลำลอง สิ่งแรกที่สะดุดตาหญิงสาวคือ รูปถ่ายพรีเวดดิ้งของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว เธอหยุดมองอยู่นานมาก

               “คุณไหมใส่ชุดเจ้าสาวแล้วสวยมากเลยพี่ดินดูสิ เจ้าบ่าวก็หล่อมากด้วย ชักอยากเห็นตัวจริงแล้วสิ”

ฟ้าพราวกวาดตามองหาเจ้าภาพ เห็นว่ารับแขกคู่กันอยู่ภายในงาน ม่านไหมหันมาเห็นก็โบกมือให้ ครู่หนึ่งก็ขอตัวออกจากลุ่มแขกผู้ใหญ่แล้วจูงมือเจ้าบ่าวเข้ามาทักทาย

“ดีใจมากเลยที่คุณฟ้าพาพี่ดินมาได้” เจ้าสาวยิ้มดีใจแล้วแนะนำเจ้าบ่าวให้เพื่อนบ้านรู้จัก “นี่คุณเป๊กนะคะ ส่วนนี่ก็คุณฟ้ากับพี่ดิน ทำไร่ชาอยู่ติดกับรีสอร์ตของไหม”

ภูริดลกับเจ้าบ่าวจับมือทักทายกัน ส่วนฟ้าพราวเพียงแค่ยิ้มทักเท่านั้น เพราะหากจับมือกับเจ้าบ่าวแบบเดียวกับที่สามีทำ ต้องมีใครสักคนมือขาดแน่นอน

“ฟ้าเข้าไปดูเพจของคุณเป๊กแล้วนะคะ กดไลก์แล้วด้วย” ฟ้าพราวยิ้มร่าเริงออกนอกหน้าจนภูริดลแอบบีบมือแรงๆ แต่เธอก็ยังสนุกกับการทำความรู้จักเพื่อนใหม่ “คุณเป๊กรีวิวสนุกมาก สนุกจนอยากไปตามรอยเลย แถมข้อมูลครบจบในเพจเดียวเลย สุดยอดไปเลยค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เจ้าบ่าวยิ้มรับแบบเกร็งๆ เพราะกลัวรังสีอำมหิตจากผู้ชายหน้านิ่งที่ยืนอยู่ข้างหญิงสาวผู้สดใสยิ่งกว่าดอกทานตะวันบานแฉ่งรับแสงตะวัน

“อันนี้ฟ้ารีเควสส่วนตัวเลยนะคะ อยากให้ทำรีวิวทริปฮันนีมูนค่ะ ลูกเพจต้องตายสงบศพสีชมพูเกลื่อนเพจแน่นอน”

“ฟ้า” ภูริดลเรียกภรรยาเสียงเรียบ

“คะ” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองสบตาสามี

“ไม่คิดจะคุยกับเจ้าสาวบ้างเหรอ”

ฟ้าพราวยิ้มแหย “ขอโทษนะคะคุณไหม วันนี้คุณไหมสวยมากเลยค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆ นะคะ แล้วก็มีเบบี๋ไวๆ ด้วย แล้วฟ้าจะมาช่วยเลี้ยง”

ม่านไหมยิ้มรับเขินๆ แล้วแอบกระซิบกับฟ้าพราว “สองเดือนแล้วค่ะ”

ฟ้าพราวเกือบร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ ม่านไหมรีบเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองเป็นสัญญาณบอกให้ฟ้าพราวเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ฟ้าพราวพยักหน้ารับอย่างรู้กัน กลั้นยิ้มจนเจ็บแก้ม แต่คิดแล้วก็ขำ ขนาดม่านไหมกับเจ้าบ่าวไม่ค่อยได้เจอกัน ยังทำผลงานนำเธอไปแล้วหนึ่ง ส่วนเธอที่นอนเตียงเดียวกับภูริดลทุกคืน ยังไม่มีผลงานให้ชื่นชมเลย

เจ้าบ่าวมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือแล้วบอกเจ้าสาว “ใกล้ถึงเวลาเริ่มพิธีแล้ว”

“ไหมไปก่อนนะคะคุณฟ้า พี่ดิน เสร็จพิธีแล้วจะมาคุยด้วยใหม่”

คล้อยหลังเจ้าบ่าวกับเจ้าสาว ภูริดลก็ถามภรรยาด้วยความอยากรู้ “แอบกระซิบอะไรกับไหม”

“ความลับของผู้หญิง”

คนเป็นสามีหมั่นเขี้ยว ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้บีบแก้มทั้งสองข้องคนที่ตอบแบบลอยหน้าลอยตาแล้วดึงออกไปด้านข้างจนใบหน้าสวยหวานบิดเบี้ยวผิดรูป

“อื้อ...พี่ดินอ่ะ ชอบแกล้ง” ฟ้าพราวปัดมือสามีออกแล้วเดินนำไปหาที่นั่งดูการประกอบพิธีแต่งงานแบบคริสต์

ตลอดช่วงพิธี ภูริดลเห็นฟ้าพราวจับตามองเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแทบไม่คลาดสายตา ใบหน้ามีรอยยิ้มแต่งแต้มตลอดเวลา ตอนเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวแลกแหวนแต่งงานกันเธอถึงกับน้ำตาคลอ พอถึงช่วงโยนช่อดอกไม้ ฟ้าพราวก็รีบวิ่งไปรวมกลุ่มกับสาวโสดในงาน ภูริดลต้องเดินตามไปลากตัวออกมา

“พี่ดินจะกลับแล้วเหรอคะ เดี๋ยวสิ ฟ้าขอแย่งช่อดอกไม้เจ้าสาวก่อน”

“จะเอาไปทำไม”

“ผู้หญิงคนไหนก็อยากได้ช่อดอกไม้เจ้าสาวกันทั้งนั้น พี่ดินไม่รู้เหรอ”

“รู้ว่าอยากได้ เพราะอยากเป็นเจ้าสาวคนต่อไป”

“ใช่ค่ะ”

“ฟ้าแต่งงานแล้ว จะเอาช่อดอกไม้ไปทำไม อยากแต่งงานใหม่อีกรอบเหรอ”

ฟ้าพราวชะงัก “จริงด้วย”

“ถอยออกมา อย่าไปแย่งโอกาสคนอื่น”

ภูริดลดึงตัวฟ้าพราวออกมายืนด้านข้าง ห่างจากกลุ่มสาวๆ ที่กำลังตั้งท่าเตรียมรับช่อดอกไม้กันอย่างจริงจัง เมื่อเจ้าสาวโยนช่อดอกไม้ สาวๆ เหล่านั้นต่างยื้อแย่งกันสนุกสนาน เสียงกรี๊ดกร๊าดดังไปทั่วบริเวณงาน ทว่าช่อดอกไม้ที่ทุกคนหมายปองกลับลอยคว้างมาตกใส่มือฟ้าพราว เธอดีใจแทบกรี๊ด

“ดีใจทำไม อยากแต่งงานใหม่จริงๆ ใช่มั้ย” สามีถามหน้าตาบูดบึ้ง

“แต่งงานใหม่กับสามีคนเดิมไงคะ” ภรรยายิ้มหวานเอาใจ

“ไม่ตลก”

“พี่ดินอ่ะ เรื่องแค่นี้ทำไมต้องซีเรียสด้วย” 

ภูริดลก้าวยาวๆ เดินหนีไปที่รถ คนขาสั้นกว่าสับส้นสูงวิ่งตามแทบไม่ทัน มีแววว่าคืนนี้คงต้องออกแรงง้อกันทั้งคืน