24.1 | ผีแม่บ้านเข้าสิงเหรอ

รถเอสยูวีสีดำคันเก่าแล่นฝ่าความมืดมาบนถนนทางเข้าไร่สายเล็ก ภายในรถเงียบกริบ ภูริดลซึ่งเป็นคนขับรถไม่ปริปากพูดอะไรสักคำตั้งแต่ออกจากบ้านของนทีและน้ำมณี

“พี่ดินกับคุณพ่อทะเลาะอะไรกันอีกหรือเปล่า ตอนนั่งกินข้าวไม่ยอมมองหน้ากันเลย” ฟ้าพราวถามด้วยความเป็นห่วง ทว่าสามีของเธอกลับตอบมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่มีอะไร”

“ไม่จริง หน้าพี่ดินฟ้องว่ากำลังมีเรื่องกลุ้มใจ”

“บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิ”

“ไหนว่าจะไม่โกหกกันไงคะ”

“โอเค” ภูริดลแพ้ทางภรรยาอีกตามเคย “พี่มีเรื่องกลุ้มใจจริง แต่ไม่บอกว่าเรื่องอะไร ไม่ต้องมาถามเซ้าซี้ จบนะ”

“ที่ถามเพราะเป็นห่วง แต่ถ้าไม่อยากบอกก็ตามใจ กลุ้มใจไปคนเดียวก็แล้วกัน” โดนแบบนี้เป็นใครก็อดน้อยใจไม่ได้ ฟ้าพราวนิ่งเงียบแต่ในหัวไม่หยุดคิด “หรือว่าพี่ดินเครียดเรื่องที่นิ้งกำลังจะกลับมาอย่างที่คุณแม่บอกจริงๆ”

“คุณแม่บอกกอะไร” ภูริดลถามเสียงห้วนกลบเกลื่อนความรู้สึกภายในที่กำลังสับสนวุ่นวายใจ

“คุณแม่บอกว่าพี่ดินสัญญากับนิ้งไว้ว่าจะให้ของขวัญวันเรียนจบ เป็นของขวัญที่นิ้งอยากได้มาก แต่พี่ดินคงกังวลว่าจะให้ไม่ได้”

ภูริดลกำพวงมาลัยรถแน่น เผลอเหยียบคันเร่งเกือบมิด ฟ้าพราวต้องแตะต้นแขนของเขาเพื่อเตือนให้ขับช้าลงหน่อย

“ถ้าให้ฟ้าเดา ก็คงเป็นตำแหน่งประธานโรงแรมที่คุณพ่ออยากยกให้พี่ดิน เพราะคุณแม่เคยบอกว่านิ้งอยากได้มาก”

“ต่อไปนี้เลิกกินปลาเลยนะ” สามีพูดโพล่งออกมาอย่างไม่สัมพันธ์กับเรื่องที่กำลังคุยกันเลยสักนิด

“เกี่ยวอะไร”

“ฉลาดเกินไปแล้ว”

“อ๋อ...อยากมีเมียโง่” ฟ้าพราวยอกย้อน ภูริดลไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะต่อปากต่อคำด้วย

“ความจริงเรื่องนี้มันง่ายนิดเดียวเองนะคะ”

“ง่ายเหรอ” คนที่กำลังขับรถผ่านประตูบ้านเข้าไปในจอดในโรงจอดรถหัวเราหึๆ ในลำคอ “ลองบอกมาสิว่าจะทำยังไง”

“พี่ดินก็รับตำแหน่งมาก่อน แล้วค่อยสละตำแหน่งให้นิ้งทีหลังไงคะ”

ภูริดลดีดหน้าผากภรรยาไปหนึ่งที “ถ้ามันง่ายขนาดนั้นพี่จะเครียดทำไม”

“อ้าว...ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอคะ” ฟ้าพราวถามเสียงอ่อยพลางเอามือลูบหน้าผาก

“คุณพ่อดักทางไว้แล้ว ว่าห้ามทำแบบนั้น ถ้าทำ ถือว่าโกง แล้วนิ้งก็จะไม่มีสิทธิ์ไปยุ่งเกี่ยวกับโรงแรมอีกเลย ส่วนพี่ก็จะโดนลงโทษให้ไปเป็นพนักงานยกกระเป๋าที่โรงแรม พี่ไม่มีปัญหาที่จะไปยกกระเป๋า แต่ถ้านิ้งไม่ได้บริหารโรงแรม นิ้งจะเสียใจมาก”

“ยากจริงด้วย ถ้างั้นจะทำยังไงดี” ฟ้าพราวคิดไม่ตก

ชายหนุ่มเอียงตัวหันหน้าเข้าหาภรรยา สบตาเธอผ่านแสงสลัวในโรงจอดรถด้วยแววตาลึกซึ้ง ทว่าเธอคงจะไม่ได้สังเกตเพราะมัวแต่ครุ่นคิดหาทางแก้ปัญหาจนหน้ายุ่ง “พี่ต้องเอาสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปแลกกับตำแหน่งมาให้นิ้ง”

“อะไรคะที่มีค่ากับพี่ดินมากขนาดนั้น”

“ฉลาดนักก็คิดเอาเอง”

“ถ้าให้เดาก็ไร่ชานี่แหละที่พี่ดินรักที่สุดตอนนี้ ใช่มั้ยคะ”

“เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ถ้าคิดเองไม่ได้ก็ช่วยไม่ได้” ว่าแล้วก็หนีลงจากรถแล้วเดินลิ่วเข้าบ้านโดยไม่สนใจคนที่นั่งครุ่นคิดจนหัวคิ้วแทบชนกันอยู่ในรถแต่ก็คิดไม่ออก

“แต่คุณพ่อคงไม่อยากได้ไร่ชาพี่ดินหรอกมั้ง” ฟ้าพราวพึมพำกับตัวเอง “โอ้ย...คิดไม่ออก ไม่คิดแล้ว”

ดึกมากแล้ว หลังจากออกกำลังกายก่อนนอนเสร็จ ภูริดลก็หลับสนิท ในขณะที่ฟ้าพราวยังครุ่นคิดถึงเรื่องของการเดิมพันที่เกี่ยวข้องกับเธอและอาจจะเกี่ยวข้องกับตำแหน่งของคะนิ้งด้วย หญิงสาวย่องลงจากเตียงแล้วรื้อค้นหาเอกสารสัญญาการเดิมพันที่คิดว่าสามีอาจจะซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในบ้าน เธอค้นทุกซอกทุกมุมในห้องนอนจนหมดทุกที่ก็ไม่เจอ

“เอาไปซ่อนไว้ไหนนะ” ฟ้าพราวบ่นงึมงำแล้วก็คิดออก เธอย่องออกจากห้องนอนอย่างเบาที่สุด แล้วผลุบหายเข้าไปในห้องของที่รัก รื้อค้นตู้โชว์ใบที่เคยเก็บรูปถ่ายพรีเวดดิ้งของภูริดลกับกวินตรา ในที่สุดก็พบซองเอกสารสีน้ำตาล เธอรีบหยิบออกมาดู ในซองมีกระดาษอยู่หนึ่งแผ่น ฟ้าพราวค่อยๆ ดึงออกมาจากซอง เห็นที่หัวกระดาษพิมพ์ด้วยหมึกสีดำว่า ‘สัญญาเดิมพัน’ เธอดึงกระดาษแผ่นนั้นออกจากซอง ยังไม่ทันได้อ่านรายละเอียด ก็มีมือของใครบางคนมาดึงกระดาษแผ่นนั้นไปฉีกเป็นสี่ส่วน ขยำเป็นก้อนกลมแล้วกำมันไว้แน่น

               “พี่ดิน!” ฟ้าพราวกลับหลังหันมามองคนที่แอบย่องมาด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

               “ดึกแล้ว ทำไมไม่นอน” ภูริดลถามเสียงเรียบ ไม่ได้มีท่าทีว่าจะโกรธแต่อย่างใด

               ฟ้าพราวมองสบตาสามีแล้วบอกอย่างตรงไปตรงมา “ฟ้าสงสัยเรื่องการเดิมที่มีส่วนเกี่ยข้องกับฟ้า คุณแม่เคยบอกว่าพี่ดินกับคุณพ่อทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรกันไว้ ฟ้าก็เลยมาค้นดู”

               “แล้วก็เจอ” ชายหนุ่มชูก้อนกระดาษที่ถูกขยำจนเหลือก้อนเล็กนิดเดียวให้ภรรยาดู

               “เจอ แต่ยังไม่ทันได้อ่าน”

               “สัญญาไร้สาระ ไม่ต้องอ่านหรอก” พูดจบก็เดินกลับไปที่ห้องนอน

               ฟ้าพราวรีบตามไป เห็นสามีก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องน้ำ แล้วก็เอากระดาษก้อนนั้นทิ้งลงชักโครก แล้วกดน้ำทิ้ง “ทิ้งกระดาษลงชักโครกอีกแล้ว เดี๋ยวส้วมก็ตันกันพอดี”

               “บ่นจริง ผีแม่บ้านเข้าสิงเหรอ” ภูริดลส่ายหน้าแล้วอุ้มภรรยาเดินไปที่เตียง “ดึกดื่นไม่ยอมนอน งั้นก็มาออกกำลังกายเรียกเหงื่อกันอีกรอบละกัน”

               “ไม่เอาแล้วพี่ดิน ฟ้าเหนื่อย ง่วงแล้วด้วย” ว่าแล้วก็แกล้งหาวแล้วนอนหันหลังคลุมโปงให้สามี แต่มีหรือที่เขาจะปล่อยเธอไปง่ายๆ คนที่เพิ่งออกกำลังกายตอนหัวค่ำไปแล้วรอบหนึ่งลอกคราบตัวเองออกอย่างรวดเร็วแล้วมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม