11 แมวของคุณหมอ

“งั้นตอนนี้ ผมพาแมวของผมไปนอนที่ห้องได้แล้วสินะครับ” วอร์ยิ้มออกมาอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เคยได้ยิน

ทิมชะงักนิ่ง ใบหน้าที่เคยเห็นเพียงความเย็นชา บัดนี้กลับมีรอยยิ้มบางๆ มอบให้ ทำให้ความปลื้มปริ่มเอ่อล้นขึ้นมากลางอก

“ดะ… ได้ครับ” เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงเพื่อกลบความสับสนว้าวุ่นในใจ

“เป็นแมวของผม คุณคงต้องลำบากหน่อยนะ เพราะเจ้าของ… ค่อนข้างขี้หวง” วอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะโน้มตัวลงหาใบหน้าหวานที่พยายามถอยห่างช้าๆ

“ครับ” สิ้นเสียงรับคำ วอร์ก็ใช้แขนแข็งแรงช้อนตัวร่างบางขึ้นแนบกาย ทิมเกร็งตัวเล็กน้อยด้วยความไม่คุ้นชิน

“กอดคอผมสิ ผมอาจจะทำคุณตกก็ได้นะ”

“คะ… ครับ” แขนเรียวเอื้อมขึ้นกอดคอหนาเบาๆ ไม่กล้าแม้แต่จะรัดแน่นจนเกินไป

วอร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาอุ้มร่างบางเดินขึ้นบันไดอย่างมั่นคง กลับมายังห้องนอนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ในห้องของวอร์

ร่างสูงวางทิมลงบนเตียงอย่างเบามือ สายตาอ่อนโยนจ้องมองดวงตาคู่สวยที่สั่นระริก ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ด้วยความปรารถนาในใจ

ร่างบางใต้กายค่อยๆ หลับตาลง ทันทีที่ริมฝีปากประทับสัมผัสกัน สัมผัสนั้นก็นุ่มนวลจนแทบละลาย ความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับเริ่มซาบซึ้งเข้าไปในกายผ่านทุกสัมผัสที่ผสานกัน

ทิมน้ำตาปริ่มจนสั่นสะอื้นในคอเบาๆ ดีใจที่จะได้รับความรักและการดูแลจากคนที่ตนแอบชื่นชอบมานาน

จูบอันอ่อนหวานดูดดื่มดำเนินไปอย่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ค่อยๆ ลิ้มรสความหวานของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล

วอร์ถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย แม้ความต้องการยังไม่หมดไป แต่ก็จำต้องยับยั้งชั่งใจเอาไว้ก่อน

“ผมว่าคุณนอนเถอะ วันนี้คุณคงเหนื่อยมากแล้ว” ใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจผ่าน วอร์เหลือบมองดวงตาหวานที่อ่อนระทวยตรงหน้า แล้วยิ้มออกมาอย่างถูกใจในตัวสัตว์เลี้ยงตัวใหม่

“ครับ ผมจะทำตามที่คุณวอร์บอก”

“ต้องอย่างนี้สิครับ แมวของผม” วอร์ยืดตัวขึ้นประทับจูบที่หน้าผากเบาๆ การกระทำที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงของวอร์ทำให้ทิมแปลกใจไม่น้อย แต่ก็เลือกที่จะเก็บคำถามเอาไว้ เพราะคิดว่าหากถึงเวลาที่ควรได้คำตอบ ก็คงไม่สายเกินไป

วอร์แสดงความอ่อนโยนออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ การรักษาและดูแลสัตว์ทำให้เขารู้วิธีเอาใจใส่เวลาที่พวกมันป่วยหรืออ่อนแอ

เขาคิดเพียงว่าตอนนี้ทิมไม่ต่างจากแมวตัวหนึ่งที่ต้องการความรักและความทะนุถนอม จึงปฏิบัติออกไปในเชิงการรักษา

ทว่า… หัวใจในอกกลับเต้นแรงขึ้น และเขาก็ชื่นชอบความอ่อนโยนที่มอบให้อีกฝ่ายผ่านการกระทำและรอยยิ้ม ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในใจของผู้ชายเย็นชาคนนี้เข้าแล้ว…

ช่วงเย็นวันต่อมา (ภายในคาเฟ่)

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านกระจกใสลงมาทาบพื้นไม้ กลิ่นหอมของกาแฟสดและขนมอบคละคลุ้งทั่วร้าน เจ้าแมวทั้งสี่ตัวเริ่มมารวมตัวกันบนโซฟานุ่มตรงมุมห้อง ขดตัวหลับในห้องแอร์เย็นสบาย

ทิมเช็ดแก้วใบสุดท้ายเสร็จแล้ววางลงอย่างเรียบร้อย ก่อนจะหันมายิ้มให้เด็กหนุ่มที่กำลังจัดเก็บเก้าอี้

“วันนี้ฉันจะปิดร้านเอง เลิกงานแล้วนายกลับได้เลยนะ แล้วเอาขนมปังที่เหลือกลับไปทานด้วยล่ะ”

สกายหยุดมือชั่วครู่ หันมองเจ้านายด้วยสายตาแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

“ขอบคุณครับ ว่าแต่… วันนี้พี่ทิมดูอารมณ์ดีกว่าทุกวันเลยนะครับ มีเรื่องดีๆ เหรอครับ”

“ฉันดูเป็นแบบนั้นเหรอ… ก็แค่นานๆ ทีไม่มีเรื่องให้เครียดน่ะ” ทิมหยิบถุงกระดาษที่เตรียมไว้บนเคาน์เตอร์ยื่นให้สกาย

“ฉันฝากเอาอันนี้ไปส่งให้คุณหมอฝั่งตรงข้ามด้วยนะ”

“วันนี้ส่งของให้คุณหมอสองรอบเลยเหรอครับ” สกายแซวเล่นพร้อมกะพริบตาถี่เหมือนรู้ทันเจ้านาย

“ฉันสั่งก็เอาไปเถอะน่า เหลือไว้ก็เสียดายของ” ทิมเอียงคอทำหน้าเขิน แต่ก็ดุเบาๆ อย่างไม่จริงจังนัก

“ได้คร้าบเจ้านาย!” สกายรับถุงมาแนบอก ก่อนจะรีบลากลับทันที

ทิมยืนมองตามหลังเด็กหนุ่มจนลับสายตา มือเอื้อมจับริมฝีปากตัวเองที่ยังคงหุบรอยยิ้มไม่ได้ หัวใจเต้นแรงด้วยความสุขล้นจนเก็บไม่อยู่

ณ คลินิกสัตว์

พรึบ! เสียงประตูดังขึ้น สกายก้าวเข้ามาพร้อมชูถุงกระดาษขึ้นสูง

“ผมเอาขนมปังมาส่งครับคุณหมอ”

วอร์ที่กำลังจดบันทึกเคสอยู่ที่เคาน์เตอร์ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย

“เมื่อเช้าก็มาส่งแล้วนี่ครับ”

“วันนี้ลูกค้าไม่ค่อยมี ขนมเบเกอรี่เลยเหลือเยอะน่ะครับ” สกายวางถุงกระดาษลงบนโต๊ะแล้วยิ้มกว้าง “ผมก็ได้กลับไปกินหลายชิ้นเลยนะครับ”

“อ๋อ ครับ” วอร์เพียงแค่กระตุกยิ้มรับ

เด็กหนุ่มเดินเข้าไปหากรงที่มีเจ้าฮันนี่นอนขดตัวอยู่ ก่อนจะเอื้อมมือลูบขนปุยผ่านช่องตะแกรงเบาๆ

“ไงเจ้าฮันนี่ แกคงใกล้จะหายดีแล้วสินะ วันนี้เจ้านายแกอารมณ์ดีมากเลย ไม่ได้เห็นพี่ทิมยิ้มสดใสแบบนี้มาหลายอาทิตย์แล้ว ฉันไม่ชอบเห็นเขาเศร้าเลย ยิ้มแบบนี้ทุกวันได้ยิ่งดี”

วอร์เงยหน้าขึ้นเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังเล่นกับแมว ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“มีเรื่องอะไรดีๆ เกิดขึ้นเหรอครับ”

“ผมก็ถามพี่ทิมด้วยคำถามนี้เหมือนกันครับ แต่พี่ทิมก็ไม่ยอมบอก” สกายถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมายิ้มแฉ่ง “พี่ทิมเป็นคนปากแข็ง ไม่ชอบเล่าเรื่องตัวเองอยู่แล้ว แต่ผมเดาว่า… พี่ทิมน่าจะกำลังมีความรักแน่ๆ เลยครับ”

คำพูดนั้นทำให้มุมปากของวอร์เผลอยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบฉาบแววหวานขึ้นมา แต่เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มนั้นก็จางหายไป สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดแฝงความกังวล ด้วยเกรงว่าความสงสารของตนจะกลับกลายเป็นการทำร้ายทิม… คนที่ต้องการความรักจริงๆ

คาเฟ่ (กลางดึก)

ความเงียบปกคลุมทั่วร้านคาเฟ่ มีเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ ของเจ้าเหมียวที่หลับอยู่ชั้นล่าง

ชายหนุ่มหน้าหวานกำลังนอนเอนหลังสบายบนเตียงนุ่ม ปลายนิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ในมือเบาๆ ขณะความง่วงเริ่มคืบคลานเข้ามา

ติ๊ด…! ติ๊ด…! ติ๊ด…!

กระทั่งเสียงโทรศัพท์ในมือดังขึ้นพร้อมแรงสั่นเบาๆ แทรกผ่านความเงียบ

ทิมมองชื่อผู้โทรบนหน้าจอ ยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนกดรับสายแล้วเอ่ยเสียงนุ่ม

“ครับคุณหมอ?”

[นอนหรือยังครับ?] เสียงวอร์ดังขึ้นจากปลายสาย แม้จะราบเรียบแต่ก็แฝงความอบอุ่น

“กำลังจะนอนครับ”

[ช่วยลงมาเปิดประตูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ ผมอยู่หน้าร้าน]

“คุณมาถึงที่นี่เลยเหรอครับ?!” ทิมรีบลุกพรวดจากเตียงทันที หัวใจเต้นกระพือแรงจนแทบล้นอก

[ครับ]

ไม่รอช้า ร่างบางรีบวิ่งออกจากห้องจนเกือบสะดุดขั้นบันไดลงมาถึงชั้นล่าง เมื่อมองผ่านกระจกใสก็เห็นร่างสูงในชุดเสื้อยืดสีดำธรรมดายืนรออยู่เงียบๆ ท่ามกลางแสงไฟถนนส่องสลัว

ดวงตาทิมเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่คิดว่าวอร์จะมาหาในเวลาดึกเช่นนี้ ใบหน้าเนียนแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีจากความประหม่าและความดีใจ ก่อนจะรีบปลดล็อกประตูดึงบานกระจกให้เปิดออก

กริ๊ง…!

“ผมมารบกวนหรือเปล่าครับ” เสียงกระดิ่งประตูดังก้อง วอร์ก้าวเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำ

“ปะ… เปล่าครับ ไม่รบกวนเลยสักนิด” ทิมตอบตะกุกตะกัก

“ผมได้รังนกมา เลยเอามาแบ่งให้น่ะครับ ตอบแทนขนมกับกาแฟที่คุณส่งให้ผมตลอด” วอร์ยื่นถุงกระดาษบรรจุกล่องรังนกสีแดงส่งให้

“ขอบคุณครับ” ทิมรับมาแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์อย่างระมัดระวัง

ความเงียบปกคลุมชั่วครู่ ก่อนวอร์จะเอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

“งั้น… คืนนี้ผมขอนอนกับแมวของผมได้ไหมครับ”

“ฮะ!?” ทิมชะงัก ตาโตขึ้นอีกครั้ง กว่าจะตั้งสติได้ ใบหน้าก็แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู

“เอ่อ… หมายถึง… นอนกับผม… เหรอครับ?”

วอร์มองใบหน้าเขินอายของคนตรงหน้า แล้วเผลอยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนตอบกลับเสียงนุ่ม

“ก็คุณเป็นแมวของผม ไม่ใช่เหรอครับ”

“ชะ… ใช่ครับ…” ทิมตอบรับ มือบางบีบชายเสื้อตัวเองแน่น

“งั้นไปนอนกันเถอะครับ ผมง่วงแล้ว”

“อะ… อ้อ เชิญครับ” ทิมรีบหันหน้าหนี เดินนำขึ้นบันไดไปยังห้องนอนชั้นบน หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หยุดตลอดทาง

ในห้องนอนของทิม

แสงไฟสลัวสีนวลส่องลงมา ทำให้เงาร่างของทั้งสองดูนุ่มนวล วอร์กวาดสายตามองทั่วห้องที่ตกแต่งเรียบง่าย ไม่เห็นภาพถ่ายครอบครัวแม้แต่ใบเดียว

“ไม่มีรูปครอบครัวเลยนะครับ”

ทิมนั่งลงที่ขอบเตียงอย่างเกร็งๆ มือกำชายเสื้อแน่นขึ้น

“ไม่มีหรอกครับ… ผมตัวคนเดียวน่ะ”

“งั้นเหรอครับ” วอร์รับคำเพียงสั้นๆ แต่ดวงตาคมกริบฉาบแววห่วงใยที่ไม่อาจซ่อนไว้

วอร์ก้าวเข้ามานั่งลงขอบเตียงข้างๆ ร่างบางที่กำลังประหม่า ก่อนจะถามต่อพลางจ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าไม่วางตา

“คุณไม่เคยพาใครมาที่ห้องนี้ใช่ไหมครับ”

“มะ… ไม่เคยครับ นอกจากสกาย ก็มีแค่คุณหมอนี่แหละครับที่เคยขึ้นมา”

วอร์ค่อยๆ ขยับตัวเข้าใกล้จนลมหายใจอุ่นพัดรดแก้มเนียน

“แล้วผู้ชายลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นล่ะครับ เขาดูคุ้นเคยกับที่นี่มากนะ คุณเคยบอกว่าเขาไม่ใช่น้องชายคุณนี่”

“โยฮันเป็นคนของปู่ผมครับ ห้องนี้เขาก็เป็นคนช่วยออกแบบและตกแต่งให้” ทิมก้มหน้าลง มองปลายนิ้วที่ประสานกันอยู่บนตัก

“อ๋อ… แล้วเขามานอนที่นี่บ่อยไหมครับ” วอร์ถามต่อ พลางเลื่อนมือหนาไปวางเบาๆ บริเวณเอวบาง ดึงร่างบางเข้ามาใกล้จนแทบแนบชิด

ทิมหน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู รีบสบตาปฏิเสธอย่างรีบร้อน

“นานๆ ทีครับ! แต่… เราไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันนะครับ! ผม… ไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่”

วอร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาซุกซอกหู กระซิบเสียงทุ้มต่ำจนอีกฝ่ายขนลุกซู่

“งั้นถ้าหลังจากนี้ผมขอสั่ง ห้ามคนอื่นเข้ามาในห้องนี้อีก คุณทำให้ผมได้ไหมครับ”

“ดะ… ได้ครับ ผมจะไม่ให้ใครเข้ามาอีก… นอกจากคุณคนเดียว…”

“ดีครับ”

วอร์มองสลับไปมาระหว่างดวงตาหวานฉ่ำที่สั่นไหว กับริมฝีปากบางที่กระตุกสั่นเบาๆ ด้วยความประหม่า ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้าไปประกบริมฝีปากลงไปแตะเบาๆ เพียงผิวเผินราวกับถามความยินยอม แล้วถอยออกมานิดหน่อยเพื่อรอดูท่าที

ทิมมองคนตรงหน้าด้วยสายตาหวานซึ้ง ความโหยหาความอบอุ่นและความต้องการที่จะมอบใจให้ใครสักคนล้นทะลักจนเก็บไม่อยู่ เขาปรารถนาความใกล้ชิดและความรักจากคนตรงหน้ามากกว่านี้

เมื่อเห็นความยินยอมที่ชัดเจน วอร์จึงบรรจงจูบอย่างนุ่มนวลละมุนละไม พร้อมกับค่อยๆ ประคองร่างบางให้เอนตัวลงนอนราบบนผ้าห่มนุ่มอย่างช้าๆ

ลมหายใจของทิมสั่นกระเส่าเมื่อถูกกักเก็บไว้ในสัมผัสจูบอันอบอุ่น ร่างบางค่อยๆ ผ่อนคลายความตึงเครียดภายใต้น้ำหนักของร่างสูงที่ทาบทับลงมา มือเรียวเลื่อนขึ้นไปเกาะกุมไหล่แกร่งแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปหากปล่อยมือ

วอร์เลื่อนริมฝีปากลงมายังซอกคอขาวเนียน ใช้ปลายลิ้นแตะเบาๆ จนคนใต้ร่างสั่นสะท้าน เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ

มือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อที่ดูเกะกะออกทีละเม็ด ทุกการเคลื่อนไหวล้วนประณีตและอ่อนโยน

“ผม… ไม่เคยเปิดใจให้ใครขนาดนี้มาก่อนเลยครับ” ทิมกระซิบแผ่วเบา น้ำตาซึมขอบตาเมื่อรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่แสนพิเศษนี้ “กลัว… กลัวว่าถ้าผมมอบใจไปแล้ว จะต้องเจ็บปวดเหมือนอย่างที่ผ่านมาอีก”

วอร์หยุดการเคลื่อนไหว มือหนาเอื้อมมาเช็ดน้ำตาบนแก้มเนียนให้อย่างแผ่วเบา ก่อนจะจุมพิตลงบนหน้าผากเรียบเนียน

“ผมจะไม่ทำให้คุณเสียใจ เชื่อใจผมนะครับ ทิม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและสายตาจริงจัง

เมื่อได้รับคำยืนยัน ทิมจึงค่อยๆ ผ่อนคลาย ทิ้งความกังวลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ก่อนจะรั้งคอคนพี่ลงมาจูบอีกครั้ง เรียวลิ้นสอดประสานกันอย่างดูดดื่ม ในค่ำคืนที่ทั้งสองต่างมอบกายและใจให้กันอย่างเต็มที่

หลายวันต่อมา (ณ คลินิกสัตว์)

พรึบ! เสียงเปิดประตูดังขึ้น ทิมก้าวเข้ามาพร้อมถุงกระดาษในมือ พลางมองหาเจ้าของคลินิก

“สวัสดีครับ ผมเอากาแฟกับขนมปังมาส่ง… อ้าว! ไม่อยู่เหรอ”

“ผมอยู่ข้างหลังครับ” เสียงวอร์ดังแว่วมาจากห้องซักล้างท้ายคลินิก

ทิมเดินตามเสียงเข้าไป เห็นร่างสูงกำลังก้มดูท่อน้ำใต้อ่างล้างมือ

“ทำอะไรอยู่เหรอครับ”

“ก๊อกน้ำมันรั่ว ผมเลยตรวจดูนิดหน่อย” วอร์ตอบโดยไม่หันหน้ามา

“น้ำไม่ไหลเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยดู” ทิมรีบก้าวเข้าไป เอื้อมมือไปหมุนเปิดวาล์วน้ำทันที

“อย่าเปิดนะ!!”

ซู่!!!!!! น้ำพุ่งกระจัดกระจายออกมาอย่างแรง ท่วมทะลักใส่ร่างของทิมจนเสื้อผ้าชุ่มโชกแนบเนื้อทันที

“อ๊ะ!!!!” ทิมร้องลั่น รีบถอยหลังแต่ไม่ทันเสียแล้ว

วอร์รีบหมุนปิดวาล์วน้ำจนสนิท ก่อนจะหันมองคนที่ยืนเปียกปอนพร้อมส่ายหน้าบ่นเบาๆ

“มือบอนจังเลยนะครับ”

“ขอโทษครับ…” ทิมก้มหน้าต่ำ รู้สึกขนลุกซู่เมื่อลมเย็นพัดโดนผิวเนียนผ่านเสื้อชุ่มน้ำ

วอร์ถอนหายใจ กวาดสายตามองตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจนหยุดนิ่งตรงหน้าอก เสื้อผ้าชื้นแฉะแนบสนิทจนเห็นรูปร่างชัดเจน แม้แต่ตุ่มเนื้อสีหวานก็เด่นชัดจนไม่อาจมองข้าม

“อะ… อะไรเหรอครับ” ทิมรู้สึกแปลกใจเมื่อถูกจ้องนานเกินไป จึงรีบกอดอกบังตัวเองไว้

วอร์ก้าวเข้ามาจนร่างบางถอยหลังชนสนิทกับผนังกระเบื้อง มือหนาเอื้อมพิงกำแพงข้างหู ขังทิมไว้ในอ้อมแขน

“คุณทิม… กำลังยั่วผมอยู่เหรอครับ”

“ผะ… ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นนะครับ!” ทิมหน้าแดงก่ำ ดวงตาสั่นไหว

“ผมไม่สน”

วอร์ก้มหน้าลงประกบริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ก่อนจะค่อยๆ ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

รสจูบดำเนินไปอย่างช้าๆ แต่ดูดดื่มจนแทบลืมหายใจ ลิ้นสอดประสานกันอย่างโหยหา ราวกับต้องการครอบครองอีกฝ่ายให้มากกว่านี้

มือหนาเลื่อนสัมผัสผ่านเนื้อผ้าชื้นจนแทรกเข้าไปใต้เสื้อ เลื้อยขึ้นหาจุดอ่อนไหวตรงยอดอก ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดน ร่างบางก็กระตุกไปทั้งตัว

วอร์ยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะประจูบต่อไม่รอช้า ขาข้างหนึ่งสอดเข้าไปแยกขาเรียวขึ้นเบาๆ เร่งเร้าให้ความร้อนในกายลุกโชนขึ้น

เสียงจูบและเสียงหายใจสั่นกระเส่าดังแผ่วเบาในห้องแคบๆ บ่งบอกถึงความต้องการที่เพิ่มสูงขึ้นทุกที

พรึบ…! เสียงประตูคลินิกเปิดดังขึ้น

“คุณหมอคะ! มีใครอยู่ไหมคะ” เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากหน้าร้าน

ทิมรีบผละใบหน้าถอยเล็กน้อย หายใจหอบลึก

“มีคนมาแล้วครับ…!”

“ไม่ต้องสนใจ” วอร์ดึงทิมกลับมาจูบต่อเหมือนไม่ได้ยิน

“มีใครอยู่ไหมคะ! คุณหมอ!! หรือว่าจะอยู่ข้างหลัง” เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาทุกที

“คุณวอร์… หยุดก่อนเถอะครับ” ทิมขยับหนี มือบางดันหน้าอกหนาให้ออกห่าง ริมฝีปากยังคงชุ่มฉ่ำ

“อย่าวอกแวกสิครับ” วอร์ดันตัวเข้าชิด พร้อมประกบจูบลึกซึ้งกว่าเดิม

“แต่… เธอกำลังเดินมาทางนี้นะครับ!” ทิมตื่นตระหนก พูดกระซิบผ่านริมฝีปากเบาๆ

“สนใจผมสิครับ ไม่ต้องสนใจคนอื่น” วอร์กระซิบ พลางกอดแน่นขึ้นไม่ยอมให้หลบหนี

“สงสัยจะไม่มีคนอยู่… ไว้มาใหม่แล้วกัน” เสียงผู้หญิงค่อยๆ จางหายไป

พรึบ…! ประตูปิดลง

ทิมรวบรวมแรงดันร่างใหญ่ออกอย่างสุดแรง

ผลัก!!

“เกินไปแล้วนะครับ! ถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะทำยังไงล่ะครับ” ใบหน้าหวานแดงก่ำทั้งโกรธทั้งเขิน

“ก็บอกไปสิว่าคุณคือแมวของผม” วอร์ตอบกลับหน้าตาเฉย

“แต่เมื่อกี้เป็นลูกค้านะครับ! ทำแบบนี้ผมว่ามันไม่เหมาะสมเลย”

“งานผมไม่เหมือนของคุณหรอกนะ เดี๋ยวเธอก็กลับมาอีก” วอร์เลิกคิ้วขึ้น

“แต่…”

“ผมว่าคุณไปเปลี่ยนเสื้อก่อนดีกว่า เสื้อตัวนี้บางเกินไป มองแล้วผมจะไม่ไหว” วอร์มองลอดเสื้อเปียกอย่างชัดเจนจนทิมต้องรีบกอดอกบังไว้

“ผมขอแค่เสื้อแขนยาวคลุมก็พอครับ ไม่กล้าขึ้นห้องไปกับคุณตอนนี้หรอก” ทิมถอยหลังหนี

“กลัวผมงั้นเหรอ ไหนบอกจะเป็นแมวที่เชื่อฟังเจ้าของไง” วอร์แซว พลางยิ้มอย่างพอใจ

“ผมต้องรีบกลับไปดูร้านอยู่นะครับ คืนนี้ก็ได้เจอกันอยู่ดีนี่ครับ…” ทิมตอบเสียงอ่อน

“ก็ได้ครับ” วอร์เดินไปหยิบเสื้อเชิ้ตแขนยาวตัวใหญ่กลับมา แล้วช่วยดึงเสื้อคลุมปิดบังร่างบางจนมิดชิด

“งั้นผมไปก่อนนะครับ” ทิมรีบเดินหนีออกไปทันที

“แล้วเจอกันคืนนี้ครับ” วอร์พูดตามหลัง พร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจ