29 การตัดสินใจ

“ครับพี่!” โยฮันพยักหน้ารับทันที รีบหยิบโทรศัพท์กดติดต่ออย่างว่องไว รับรู้ถึงความกังวลของเจ้านายอย่างชัดเจน

[ว่าไง] ไม่นานเสียงปลายสายก็ดังขึ้น

ทิมรับโทรศัพท์มาถือ หายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นอารมณ์ให้นิ่งที่สุด ก่อนเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บปวดทั้งดวงใจ

“บอกปู่ของผม…ผมยอมรับทุกเงื่อนไข ผมจะรับช่วงต่อตามที่เขาต้องการ”

“พี่ทิม! แล้วที่เราพยายามกันมาตลอด…” โยฮันร้องขัดขึ้นด้วยความไม่อยากเชื่อ แต่ทิมเพียงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณห้ามทันที

[นายน้อยคิดถูกแล้วครับ] เสียงอาเจียงตอบกลับราบเรียบ

“แต่ผมขอพบเขา…ตอนนี้เลย”

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่งราวกับปรึกษา หรือรับคำสั่ง ก่อนจะกลับมาพูดด้วยถ้อยคำที่หนักหน่วงยิ่งกว่า

[นายท่านรออยู่ที่ท่าเรือแล้วครับ มาคนเดียวนะครับ…ถ้าไม่อยากให้มีคนตายเพิ่มขึ้นอีก]

ทิมหลับตาลงช้าๆ รู้ถึงคำขู่ว่าเขาสามารถทำได้จริงๆ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบาก

“…ได้”

สายถูกตัดทันที

โยฮันจ้องมองเจ้านายด้วยความเป็นห่วง

“พี่ทิม…นี่มันอาจจะเป็นกับดักที่เตรียมไว้จับตัวพี่ก็ได้นะครับ ถ้าคุณวอร์อยู่ในมือปู่พี่จริง…เขาอาจจะใช้บีบบังคับพี่ก็ได้”

ทิมบีบเครื่องโทรศัพท์แน่น นัยน์ตาคมกริบปนความเจ็บปวดตัดสินใจเด็ดขาด

“ฉันรู้…แต่ถ้าคุณวอร์ไปที่นั่นจริง…ฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”

โยฮันได้แต่ถอนหายใจในความหนักแน่นของทิม ใจอยากจะตามไปช่วย แต่ร่างกายที่เพิ่งฟื้นตัวมันรับไม่ไหวจริงๆ และเขาเพิ่งจะรับปากน้องชายว่าจะไม่เจ็บตัวอีก แม้จะเป็นห่วงทิมมากก็ตาม

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ.ท่าเรือ

รถสปอร์ตเลื่อนเข้ามาจอดช้าๆ ลมทะเลพัดแรงกว่าทุกวัน ทิมก้าวลงจากรถเพียงลำพัง ไม่มีลูกน้อง และไม่มีใครติดตามมา

ร่างบางเดินตรงไปยังลานกว้างอย่างมั่นคง แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ชายชราที่ยืนรับลมอยู่ เห็นหลานชายที่ยอมจำนน มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

อาเจียงยังคงยืนอยู่ข้างกาย สงบนิ่งเช่นเดิม

เมื่อทิมก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ชายชรามองหลานชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนหัวเราะเบาๆ

"ในที่สุด..แกก็คิดได้สักทีนะ”

ทิมไม่ได้ตอบ สีหน้าของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวลอย่างปิดไม่มิด

"คุณวอร์อยู่ไหน" ทิมถามขึ้นเสียงเรียบ

หลังจากติดต่อวอร์ไม่ได้มาหลายชั่วโมง และเห็นว่าชายชรายังคงอยู่ดี ความเป็นไปได้เดียวที่เขาคิดได้ คือวอร์ตกอยู่ในมือของปู่เรียบร้อยแล้ว

ชายชรายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปาก

"รีบถามถึงคนอื่น ก่อนถามสารทุกข์สุขดิบของปู่อีกนะ"

"ผมรู้แล้วว่าปู่ไม่ได้ป่วย ผมถาม... คุณวอร์อยู่ไหน"

"คนที่กล้าบุกเข้ามาหาเรื่องฉัน...คิดว่าฉันจะปล่อยไปง่ายๆ งั้นเหรอ ครั้งแรกก็เกินพอแล้ว ไม่มีทางมีครั้งที่สองแน่" ชายชราหัวเราะในลำคอ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว

คำตอบกำกวมนั้นทำให้สีหน้าของทิมเปลี่ยนไปทันที

ชายชราสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้น จึงแสร้งถอนหายใจ

"น่าสงสาร ถ้าเขาไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนั้น”

หัวใจของทิมเหมือนถูกบีบรัด แม้จะยังไม่รู้ว่าวอร์อยู่ที่ไหน หรือเกิดอะไรขึ้นจริง แต่เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้เขาไม่อาจปิดบังความร้อนรนได้

ชายชรายิ้มอย่างผู้กุมความได้เปรียบ

"เอาเถอะ ถ้าแกทำตามที่สัญญา...บางที ฉันอาจใจดีพอจะให้เขามีโอกาสกลับไปกับแกอีกสักครั้ง"

ทิมกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น

เขารู้ดี… ไม่ว่าคำพูดเหล่านั้นจะจริงหรือเป็นเพียงเกมหลอกล่อ แต่ตราบใดที่วอร์ยังไม่ปรากฏตัว เขาก็ไม่มีทางเสี่ยงเดิมพันชีวิตของคนสำคัญได้

“ผมจะกลับไปกับปู่ หลังจากนี้...ผมจะไม่เจอกับเขาอีก ผมยอมปู่ทุกอย่าง ขอแค่อย่าทำอะไรเขาก็พอ”

“ได้ตามที่ขอ” ชายชรายิ้มอย่างพึงพอใจ มองหลานชายที่ตกอยู่ในอำนาจของตน ไม่มีความสงสารอยู่ในอกแม้แต่น้อย คิดเพียงต้องการให้ทิมอยู่ในการควบคุมของตนเป็นพอ

ทิมค่อยๆ ก้มศีรษะลง ยอมเดินตามอาเจียง และชายชราไปอย่างเงียบงัน ดวงตาหม่นหมอง พร้อมหัวใจที่เตรียมใจมาแล้ว

ลูกน้องกว่าสิบคนเดินล้อมเขาไว้ทุกด้าน ราวกับกลัวว่าหลานชายของผู้เป็นนายจะเปลี่ยนใจหลบหนีในวินาทีสุดท้าย

ด้านหน้ามีรถตู้สีดำจอดรออยู่ ประตูด้านข้างถูกเปิดค้างไว้

"เชิญขึ้นรถครับ นายน้อย” อาเจียงที่คอยเดินประกบข้างกายเอ่ยเสียงเข้ม

ทิมหยุดยืนอยู่หน้าประตูรถเพียงครู่เดียว ก่อนจะถอนหายใจยาว

ในหัวของทิมอยากรู้เพียงว่า วอร์...นายอยู่ที่ไหน เป็นอย่างไรบ้าง และ…ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ไหม?

ทันใดนั้น…

ฟรี้ว!!! ปั้ง!!!!!

เสียงดังสนั่นเพียงครั้งเดียว ดังแทรกความเงียบของท่าเรือ

ชายชราที่คุมเชิงหลานชายอยู่ข้างๆ หยุดชะงักนิ่ง สีหน้าจากที่เคยมั่นใจกลับแข็งค้าง เขาค่อยๆ ก้มมองเสื้อสูทของตัวเอง คราบสีแดงเริ่มปรากฏขึ้นบริเวณหน้าอกด้านซ้าย

ร่างของชายชราโอนเอน…

"นายท่าน!!!" อาเจียงรีบพุ่งเข้ามาประคองไว้ ก่อนตะโกนลั่น

"คุ้มกันนายท่าน!”

บรรยากาศพลันโกลาหล ลูกน้องแตกฮือรีบเข้ามาป้องกันชายชรา ขณะที่อีกหลายคนกวาดสายตามองหาต้นตอของเหตุการณ์

ทิมยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ค่อยๆ หันไปมองยังตึกร้างที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ

หน้าต่างชั้นบนสุดเปิดแง้มอยู่แม้จะมองไม่เห็นผู้ใด แต่หัวใจของทิมกลับเต้นแรงขึ้นทันที

"คุณ...วอร์..." เขาพึมพำกับตัวเอง

อาเจียงคุกเข่าลงข้างร่างของชายชรา มือที่เคยมั่นคงกลับสั่นเทา ประคองผู้เป็นนายไว้แนบอก สีหน้าที่ไร้อารมณ์มาตลอดหลายสิบปีแตกสลายลงในพริบตา

"ค้นทุกอาคาร! หาตัวคนที่ก่อเหตุให้เจอ!!!" เสียงตะโกนของอาเจียงดังขึ้นอีกครั้ง

ลูกน้องจำนวนมากรีบวิ่งแยกย้ายกันไปคนละทิศทาง ท่าเรือที่เมื่อครู่ยังเงียบสงบ บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน

ทิมกำหมัดแน่น ความหวาดกลัวกัดกินหัวใจ เหลือบสายตามองชายชราในชุดสูทสีดำ ที่กำลังนอนแน่นิ่งที่พื้นปูนในอ้อมแขนของอาเจียง ของเหลวสีแดงฉานไหลออกจากร่างนั่นกระจายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

"...นายท่าน..." อาเจียงเสียงแผ่วเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำกำหมัดแน่น ก่อนหันมามองทิม ความเศร้าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้น!

มับ!!!

“อึก…!”

อาเจียงลุกขึ้นจากร่างไร้วิญญาณของเจ้านาย กระชากตัวทิมเข้ามาในอำนาจของตน ใช้แขนแกร่งล็อกคอบางแน่น ปืนพกในมือจ่อตรงที่ขมับข้างขวาของทิมทันที

"ออกมา!...ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกมาที่นี่เพื่อต้องการจะช่วยหมอนี่! ถ้าไม่ออกมาฉันจะระเบิดสมองมันซะ!!!" อาเจียงจับทิมแน่นสะบัดร่างบางให้หันไปรอบด้านเพื่อให้คนที่ลงมือเห็นอย่างเสียสติ

ทิมที่อยู่ในวงแขนของอาเจียง สมองขาวโพลน มองร่างของชายชราที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล แม้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งคู่จะเต็มไปด้วยบาดแผลและการบงการ

แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังคงเป็นญาติเพียงคนเดียวที่ทิมเหลืออยู่ ไม่ว่าความผูกพันจะไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ไม่ว่าเขาเลี้ยงดูมาโดยหวังให้เป็นผู้สืบทอดเท่านั้น แต่ความใจอ่อนที่ปู่มีให้หลานชายคนนี้ ก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง เขายอมปรับเปลี่ยนกฎต่างๆ ของแก๊งมากมายเพื่อทิม และไม่เคยยอมให้ใครทำร้ายร่างกายหลานชายเด็ดขาด

วันที่ทิมตกลงสู่ทะเล สายตาและความร้อนรนหวาดกลัวที่ปรากฏบนใบหน้าชายชรา ภาพนั้นฝังใจทิมเสมอ และคิดว่านั่นอาจมาจากความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มงวดและอำนาจที่เขาถือครอง ตราบใดที่เลือดเนื้อเชื้อไขยังคงไหลเวียนร่วมกัน แม้ทิมจะไม่เคยชอบ และยังมีความแค้นต่อปู่แท้ๆ มากเพียงใด แต่....ความผูกพันทางสายเลือดยังคงชัดเจนและปฏิเสธไม่ได้

"ปู่..." น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น… เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหน้าท่าเรือ ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน

วอร์เดินออกมาจากเงาของตึกร้าง สีหน้าเคร่งเครียด แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ทิมเพียงคนเดียว

"ปล่อยเขา" วอร์กล่าวเสียงเรียบ

"ออกมาแล้วสินะ!!" อาเจียงหัวเราะอย่างขมขื่น จ้องวอร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

"ชีวิตของนายท่าน...นายจะชดใช้ยังไงห๊ะ!!! จะชดใช้ยังไง!!!!!!"

“.....” ทิมมองวอร์นิ่ง ความโล่งใจที่เห็นอีกฝ่ายยังปลอดภัย ปะทะกับความเจ็บปวดในใจอย่างรุนแรง และไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร ไม่รู้ว่าควรโกรธ...หรือควรดีใจ

“แกจะฆ่าฉันก็ได้ แต่ปล่อยคุณทิมไปซะ” วอร์ยังคงไม่ละสายตาจากทิม รู้ดีว่าทิมกำลังช็อกจากการเสียปู่ ด้วยน้ำมือของคนที่เขารัก ความรู้สึกเจ็บปวดเกาะกินจิตใจไม่แพ้กัน

บรรยากาศตึงเครียดอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนเหตุการณ์จะพลิกผันอย่างไม่คาดคิด

ฟริ้ว!!! ปั้ง!!!!

เสียงปืนสไนเปอร์ดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ฝีมือของวอร์

แม้แต่วอร์เองก็ยังตกใจ...

จู่ๆ ร่างใหญ่ที่ครอบครองทิมอยู่ก็ชะงักไป สีหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธกลับกลายเป็นความประหลาดใจ ที่กลางหน้าผากมีร่องรอยของกระสุนที่เจาะเข้าลึก พร้อมของเหลวสีแดงเข้มไหลลงมาเป็นทาง

แรงที่ยึดตัวทิมไว้ค่อยๆ คลายลง

ทิมรีบก้าวถอยออกมาหนึ่งก้าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนอาเจียงจะล้มลงกับพื้น

ทั้งท่าเรือตกอยู่ในความเงียบงัน เมื่อไร้หัวหน้าและคนควบคุม ลูกน้องทั้งหลายต่างก็รนรานไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ณ ตอนนี้เท่ากับว่า ทิมคือเจ้านายเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่

วอร์หันไปมองยังยอดตึกร้าง เห็นเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากขอบอาคาร เผยให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

สกายลดอุปกรณ์ในมือลง ก่อนยกมือโบกให้เจ้านายจากระยะไกล เป็นสัญญาณว่าตนคือผู้ที่ช่วยเหลือและทำตามแผนสำรองที่ทิมได้เตรียมเอาไว้แล้ว

แต่ทิมไม่ได้หันไปมอง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่วอร์เพียงคนเดียว

วอร์เดินเข้ามาช้า ๆ จนหยุดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

"คุณทิม...ผมรู้ว่าคุณคงไม่มีวันให้อภัยผมแน่ แต่สิ่งที่ผมทำ...ผมแค่อยากเห็นคุณทิมหลุดพ้นจากชีวิตที่ถูกควบคุมเสียที ผมไม่อยากให้คุณต้องอยู่ใต้ความต้องการของใครอีก ถ้าคุณจะเกลียดผม....ผมก็เต็มใจยอมรับ"

เสียงของวอร์เริ่มสั่น พูดความอัดอั้นในใจออกมาหมดเปลือก แววตาเสียใจและเจ็บปวด ที่จำใจต้องแยกจากคนที่รัก

ทิมยังคงนิ่งเงียบ เพียงสบตาคนที่รักด้วยแววตาสับสน ไม่มีคำตำหนิใด ไม่มีถ้อยคำให้อภัยเอื้อนเอ่ย

ความเงียบที่กั้นกลางระหว่างพวกเขา กลับบาดลึกและเจ็บปวดยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

วอร์ยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่แฝงความยอมรับอย่างหมดใจ เตรียมรับทุกสิ่งที่จะเกิดขึ้น

“ขอให้คุณทิม…ได้ใช้ชีวิตตามทางที่ต้องการนะครับ”

สิ้นคำพูด วอร์ค่อยๆ หันหลังก้าวเดินออกไปอย่างเงียบงัน ท่ามกลางลมเย็นที่พัดผ่าน ทิ้งให้ทิมยืนกลางท่าเรืออันเงียบสงัด เพียงมองตามแผ่นหลังของคนที่รัก ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าการจากลาครั้งนี้ จะเป็นเพียงการจากลาชั่วคราว…หรือจะเป็นการจากลาตลอดไป

คืนนั้น...

ทิมกลับมาถึงโรงแรมพร้อมกับสกาย ตลอดทางกลับ ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ความเงียบระหว่างทั้งสองไม่ได้อึดอัด หากแต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสูญเสียที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องพัก ทิมเพียงถอดรองเท้าออก ก่อนทรุดตัวนั่งลงริมหน้าต่าง มองแสงไฟของเมืองด้านนอกระเบียงอย่างเหม่อลอย

สกายวางเสื้อคลุมลงบนโซฟา เหลือบมองทิมอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่พูดอะไร

บางครั้ง...

ความเงียบก็เป็นการปลอบใจที่ดีที่สุด

.......

ในเวลาเดียวกัน

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง โยฮันรับหน้าที่จัดการทุกอย่างแทนทิม ส่งลูกน้องไปจัดการทันที ประสานงานกับผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และจัดการพิธีศพของชายชรากับอาเจียงอย่างสมเกียรติ

หลายวันต่อมา

พิธีศพจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ มีกลุ่มอำนาจมากมายที่เป็นหุ้นส่วนและมีส่วนเกี่ยวของกับแก๊ง เข้ามาร่วมแสดงความเสียใจจนล้นหลาม ทิมรับหน้างานจนแทบไม่มีเวลาได้พัก ใบหน้าซีดเซียวจนคนรอบตัวเป็นห่วงไปตามๆ กัน

ในขั้นตอนสุดท้ายของพิธี ทิม พสินและโยฮัน ยืนอยู่หน้าโลงศพทั้งสอง ใบหน้าสงบนิ่ง แม้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจะซับซ้อน แต่คนทั้งสองต่างก็เป็นผู้มีอิทธิพลที่เคยสร้างและปกป้ององค์กรแห่งนี้มาเป็นเวลานาน

ทั้งสามก้มศีรษะลงเป็นครั้งสุดท้าย...

ก่อนโลงศพทั้งสองจะเคลื่อนตัวเข้าสู่เตาเผา ลูกน้องของแก๊งนับร้อยที่ยืนเรียงแถวเป็นระเบียบโค้งตัวส่งอดีตหัวหน้าเป็นครั้งสุดท้ายด้วยความเคารพ ภายใต้บรรยากาศแห่งความเศร้าโศกทั่วบริเวณ

สองเดือนต่อมา

การเปลี่ยนผ่านอำนาจภายในองค์กรเกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไป ด้วยการสนับสนุนของหัวหน้าหน่วยในแก๊ง

พสินสามารถควบคุมสถานการณ์ไม่ให้เกิดความวุ่นวาย และทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่ความสงบ แม้จะยังมีร่องรอยของความสูญเสียหลงเหลืออยู่ในใจของผู้คนก็ตาม

และทิมก็ได้ยกตำแหน่งหัวหน้าให้กับพสินดูแลต่อ โดยไม่ได้มีผู้ใดคัดค้าน เพราะอำนาจของพสินที่มีอยู่ก่อน และความดีความชอบที่เขาได้ทำเอาไว้ การขึ้นรับตำแหน่งของพสินจึงราบรื่นทุกประการ

ส่วนทิม...

ทิมได้กลับมาเปิดคาเฟ่อีกครั้งตามความใฝ่ฝันของตัวเอง

หลังจากเหตุการณ์ที่ท่าเรือ ทิมก็ไม่เคยพบกับวอร์อีกเลย ไม่มีข้อความ ไม่มีช่องทางติดต่อใดเหลืออยู่ ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวที่ทิมให้คนตามหาร่องรอย...ก็ไม่มี

ราวกับว่า...วอร์ได้หายไปจากชีวิตของเขาโดยสิ้นเชิง