27 กับดัก

อาเจียงสะบัดคางออกจากมือ ก่อนหันไปล้างคราบเลือดในถังน้ำที่วางอยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบ เช็ดมือจนสะอาด แล้วกลับมายืนประจำตำแหน่งเดิม สีหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่นิดเดียว

ชายชราค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าพสิน

“ความตาย...มันง่ายเกินไปสำหรับคนที่คิดทรยศฉัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทุกถ้อยคำกลับเย็นเยียบยิ่งกว่าคมมีด

“ใช้เวลาที่เหลือ คิดให้ดีว่าควรทำอะไร” ชายชรายิ้มบาง ๆ “ฉันเชื่อว่า...อีกไม่นาน หลานขี้ใจอ่อนของฉันต้องมาช่วยแกแน่ อย่าทำให้ฉันผิดหวังอีกล่ะ”

พสินสูดลมหายใจลึก พยายามฝืนความเจ็บปวด ก่อนเงยหน้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

“ทิม...ไม่มีวันมาช่วยผมหรอกครับ ผมทำทุกอย่าง...เพื่อให้เขาเกลียดผม คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ” ร่างบอบช้ำหัวเราะแห้ง ๆ อย่างคนสิ้นแรง

“ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าหลานของฉันคิดอะไร ทำหน้าที่ของนายให้ดีก็พอ ส่วนสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่เลี้ยงนายมา...ฉันจะดูแลให้อย่างดี”

ชายชราหัวเราะเบา ๆ อย่างนึกขบขัน เขาหันหลังเตรียมเดินออกจากโกดัง

คำพูดนั้นทำให้พสินเบิกตากว้าง เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น

“แกมันเลว...!”

ชายชราหยุดฝีเท้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหัวเราะในลำคออีกครั้ง

“ฉันชอบคำนี้ที่สุด”

สิ้นคำ เขาก็เดินออกจากโกดังอย่างไม่รีบร้อน โดยมีอาเจียงก้าวตามไปเงียบๆ เหลือไว้เพียงความเงียบอันน่าอึดอัด

พสินทรุดศีรษะพิงกำแพง ลมหายใจสั่นระริก ความเจ็บปวดทางร่างกายยังไม่ทรมานเท่าความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ

“ขอร้องนะทิม...อย่ามาเลย…ฉันขอร้อง...อย่ามาช่วยฉันเลย…” เสียงแผ่วเบาแทบไม่ต่างจากเสียงกระซิบ ดังก้องอยู่ในโกดังที่มืดมิดและว่างเปล่าไร้ผู้ได้ยิน

3 ชั่วโมงต่อมา

ท้องฟ้าเหนือท่าเรือมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟเก่าที่ทอดเงายาวลงบนพื้นคอนกรีตเปียกชื้น ลมทะเลพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนผิวน้ำกระเพื่อมเป็นระลอก

รถตู้สีดำสามคันค่อยๆ ดับเครื่องพร้อมกันโดยไม่มีเสียงเอะอะ ประตูรถเลื่อนเปิดออกช้า ๆ

ลูกน้องติดอาวุธนับสิบคนทยอยลงจากรถอย่างเป็นระเบียบ ทุกคนสวมชุดสีดำ เคลื่อนตัวแยกย้ายเข้าประจำตำแหน่ง

ทิมก้าวลงจากรถ ใบหน้าสงบนิ่ง หากแววตากลับเย็นชาดุดันผิดจากทุกครั้ง และวอร์เดินอ้อมมายืนข้างกัน

"คนของนายท่านล้อมไว้เกือบหมด...ด้านหน้า ด้านหลัง แล้วก็บนตู้คอนเทนเนอร์ด้วยครับ ลูกน้องของเราที่แฝงตัวอยู่รายงานว่า พี่พสินถูกขังอยู่โกดังกลางครับ" โยฮันรับหน้าที่สำรวจเส้นทาง เดินเข้ามาข้างๆ พูดขึ้นพร้อมชักปืนออกมาเช็กพร้อมใช้งาน

"...ยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม" ทิมกำหมัดแน่น

“ใช่ครับ เขาแค่ถูกทรมานเท่านั้น อาจจะเพราะเขายังมีประโยชน์อยู่ ปู่พี่ถึงยังไม่ฆ่าเขาทันที” โยฮันวิเคราะห์ความเป็นไปได้

“ยังไงก็ช่าง ช่วยได้ก็ช่วย ช่วยไม่ได้ก็ถอย อย่าให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ เข้าใจไหม” ทิมถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ กังวลกับผลที่จะตามมา

“ครับ” โยฮันรับคำ ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณมือให้กับลูกน้องที่ยืนรอฟังคำสั่ง

ลูกน้องทั้งกลุ่มแยกกำลังออกเป็นหลายทิศทาง เคลื่อนตัวอาศัยเงามืดของตู้คอนเทนเนอร์และกองลังสินค้า ค่อยๆ ล้อมโกดังเอาไว้ทีละด้านโดยไม่มีเสียงผิดปกติแม้แต่น้อย

ภายในโกดัง…

ภายนอกโกดัง...ลูกน้องของทิมได้จัดการคนของชายชราที่วางกำลังไว้ และทำการปิดล้อมที่แห่งนี้ได้สมบูรณ์แล้ว

ความเงียบปกคลุมท่าเรืออีกครั้ง ทุกอย่างนิ่งเสียจนได้ยินเพียงเสียงคลื่นกระทบตลิ่งและเสียงลมพัดลอดผ่านช่องว่างของโกดัง

พสินยังคงก้มหน้า ลมหายใจอ่อนแรง เลือดจากบาดแผลที่ตายังหยดลงบนพื้นทีละหยด เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ลมหายใจยังขาดเป็นห้วง ดวงตาข้างที่ยังมองเห็นพร่ามัวไปด้วยเลือดที่ไหลอาบใบหน้า

ท่ามกลางความเงียบ เขาเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่าง...

ตึก…ตึก…ตึก… เสียงฝีเท้า!

เสียงโลหะกระทบกัน… พสินค่อยๆ ลืมตาข้างที่ยังมอง หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ

"อย่านะ…ทิม...อย่าเข้ามา..." เขาพึมพำชื่อคนหนึ่งออกมาแผ่วเบา

ในจังหวะเดียวกันนั้น… ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก แสงจากภายนอกสาดเข้ามาเป็นลำ

ร่างสูงของทิมก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ใบหน้าสงบนิ่ง หากดวงตากลับเต็มไปด้วยความกดดัน วอร์เดินเข้ามายืนด้านขวา โยฮันอยู่ด้านซ้าย ในมือจับปืนมั่น สายตาสอดส่องระแวดระวังดูรอบข้าง อย่างถี่ถ้วน

สายตาของทิมหยุดลงที่ร่างของพสิน ลมหายใจสะดุดทันที เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยสะอาดถูกย้อมเป็นสีแดง บาดแผลทั่วร่างทำให้แทบจำสภาพเดิมไม่ได้

"...พสิน..." เมื่อเห็นดวงตาที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวของพสิน สีหน้าที่พยายามควบคุมมาตลอดก็สั่นไหว

"หึ…นายมันโง่จริงๆ ทำไมต้องมาด้วย” พสินฝืนยิ้มทั้งที่ริมฝีปากแตกจนมีเลือดซึม

ทิมกำหมัดแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ความรู้สึกผิด และความโกรธถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“มีบุญคุณก็ต้องชดใช้ นายเคยช่วยฉันไว้ ฉันจะมาช่วยนายก็ไม่แปลก” ทิมกลับมาทำเสียงนิ่ง ก้าวเข้าไปหาร่างบอบช้ำตรงหน้าอย่างมั่นคง พร้อมสำรวจดูอาการบาดเจ็บ

“นายดูไม่ออกหรือไง ว่านี่มันเป็นกับดัก” พสินพยายามพูด ทั้งที่ในคอแห้งผาก

“ฉันก็ไม่ได้โง่ แต่คิดว่าถ้าช่วยนายได้ มันก็คุ้มกว่าไม่ทำอะไรเลย” ๆ

“ฉันจะฉีดมอร์ฟีนให้” วอร์เก็บปืน ล้วงอุปกรณ์ที่เตรียมมา ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ย่อตัวนั่งลงข้างๆ พสิน แล้วฉีดยาที่ข้อพับแขนให้อย่างชำนาญ

“ฉันไม่ไปกับพวกนายหรอก ฉันมีตัวประกัน ถ้าฉันไป... พวกเขา…อาจจะ…” พสินอ่อนแรงลง

“พวกคนที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าน่ะเหรอ ฉันให้คนไปพาพวกเขามาอยู่ที่โรงแรมแล้ว ฉันเองก็รู้ว่าปู่คิดจะทำอะไร ไม่เข้ามาติดกับดักโดยไม่เตรียมพร้อมหรอก ฉันไม่ได้โง่อย่างที่นายคิด”

พสินมองทิมด้วยความตกใจ ก้มหน้าลงแล้วยิ้มบางๆ

แกร็ก! เคร้งง! โยฮันปลดโซ่เหล็กออก ก่อนจะหันมาช่วยพยุงพสิน

“พวกนาย…ไม่ฉลาดสักคน” พสินขำแห้งเบาๆ

“หุบปากไปซะ ฉันอยากเอาปืนตบนายให้สลบมากเลยรู้ไหม แต่มันหนีลำบากถ้าต้องมาคอยแบกคนตัวโตแบบนาย” วอร์พยุงอีกข้างพสิน พร้อมออกก้าวเดินตามหลังทิม

“ดูนายฝืนๆ นะ” พสินเหลือบมองวอร์

“หึ…ไว้นายหายดีค่อยมาเคลียร์กันก็ได้ เห็นสภาพแล้วสมเพชเป็นบ้า” วอร์เบือนหน้าหนีอย่างระอา

“พวกพี่เลิกกัดกันก่อนได้ไหม ตอนนี้ไม่ใช่เวลานะครับ” โยฮันพูดขัดขึ้น

“ชิ…บอกหมอนี่สิ” วอร์สบถอย่างไม่ยอมรับ

ทันใดนั้น...

ตึก! ตึก! ตึก!

กลุ่มชายชุดดำก็กรูกันเข้ามาล้อมทั้งสี่คนไว้ พร้อมด้วยร่างสูงของชายที่แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีแดง และย้อมผมสีทอง ซึ่งเป็นคนที่มักจะดูถูกทิมอยู่เสมอ

“สวัสดีนายน้อย และ…รองหัวหน้า” ชายคนนั้นพูดพร้อมจิกตามองต่ำ

“หน้าคุ้นๆ ใครอีกล่ะเนี่ย” ทิมมองกลับอย่างไม่กลัว ด้วยสายตางงๆ

“เขาเป็นหัวหน้าหน่วยที่ 6 ครับ ชื่อ ลุค ที่ประชุมครั้งก่อน พี่ก็เจอเขาแล้วนะ” โยฮันอธิบาย

“งั้นเหรอ จำไม่เห็นได้เลย” ทิมมองเหยียดไปยังคนตรงหน้า

“นายน้อยจำไม่ได้ก็ไม่แปลกนะ ร้อยวันพันปีถึงจะโผล่หน้ามาให้เห็นสักครั้ง ถ้าไม่เคยเจอ คงไม่รู้ว่าเป็นถึงนายน้อยของแก๊ง ว่าแต่…ทำไมรองหัวหน้าถึงมีสภาพนั้นล่ะ หรืออยากตามเทรนด์สวมผ้าปิดตาบ้าง เขาฮิตกันหรือไง” ลุคยิ้มเยาะ

“พล่ามบ้าอะไรวะ ไม่เห็นเข้าใจเลย” ทิมเสียงนิ่งใบหน้าเย็นชา

ปั้ง!!!

จู่ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นข้างหูทิม ทำเอาทิมสะดุ้งตัวโยง ก่อนจะหันไปมองต้นเสียง

“พูดมาก เสียเวลา” วอร์จ่อปืนนิ่งไปทางลุค ควันลอยออกปลายกระบอกจางๆ สายตานิ่งเฉยเย็นชาเหมือนเคย

ทิมหันมองไปที่ลุคพบว่ามีรูที่กลางหน้าผากพร้อมเลือดไหลออกมาเป็นทาง ดวงตาค้างตึง ก่อนจะล้มลงต่อหน้า และตามมาด้วยเสียงฮือฮาที่เริ่มดังขึ้น พร้อมเสียงอาวุธที่ยกขึ้นมาพร้อมต่อกร

ปั้ง!!! ปั้ง!!!! ปั้ง!!!!

เสียงปืนดังขึ้นจากภายนอก ลูกน้องที่ทิมเตรียมไว้สาดกระสุนยิงกลุ่มคนเหล่านั้นร่วงไปทีละคน เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันจากทั้งสองฝ่าย ก่อนความโกลาหลจะปะทุรุนแรงขึ้นภายในโกดัง

วอร์รีบดึงทิมให้หลบแล้วยิงสวน โยฮันพาพสินหาที่กำบังพยายามออกจากแนวอันตราย เสียงปืนดังระงมจนกลบทุกสิ่ง

"พี่ทิม ระวัง!" โยฮันที่วางพสินลงแล้ว อยู่ห่างไปไม่กี่ก้าวร้องลั่นขึ้น เขาเห็นปลายกระบอกปืนจ่อมาที่ทิมจากทางด้านข้าง ขณะที่วอร์กำลังงวนกับการยิงอยู่ด้านหน้า

โยฮันพุ่งเข้าผลักทิมออกสุดแรง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ปั้ง!!!

เสียงปืนดังขึ้น พร้อมกับร่างของทิมเสียหลักล้มลงกับพื้น

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง โยฮันกลับชะงักไปทั้งร่าง สีหน้าบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวด ก่อนทรุดเข่าลงช้าๆ

"โยฮัน!" ทิมเบิกตากว้าง รีบยกปืนมือยิงไปที่มือปืนคนนั้นทันที

ปั้ง!!!

สายตาคมกริบยิงแสกกลางหน้าผากด้วยกระสุนเพียงนัดเดียว เมื่อแน่ใจว่ารอบข้างปลอดภัย ทิมก็รีบก้าวเข้าไปประคองโยฮันทันที

เลือดค่อยๆ ซึมออกจากหน้าท้อง เปื้อนเสื้อสีเข้มของโยฮัน เจ้าตัวฝืนยิ้มบางๆ ทั้งที่ใบหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

เสียงปืนดังต่อเนื่อง ควันดำลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือด วอร์หันมามองเหตุการณ์ แววตาฉายความตกใจวูบหนึ่ง แต่ไม่ทันให้ลังเล เขากระชับมือที่ถือปืนแน่น พร้อมกับลั่นกระสุนตอบโต้ มุ่งเป้าสกัดกั้นไม่ให้ศัตรูเข้ามาใกล้ พยายามหาทางให้ทิม คนอื่นๆ ได้ถอนตัวออกไปจากที่นี่ได้อย่างปลอดภัย

ทิมกอดประคองร่างของโยฮันที่เริ่มหมดแรงลง มือสั่นเทาเมื่อสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นของเลือดที่ชุ่มฉ่ำเสื้อผ้า

“พี่ทิม…พี่…ไม่เป็นไรนะครับ” โยฮันถามด้วยเสียงแผ่ว รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ทั้งที่ใบหน้าซีดลงเนื่องจากความเจ็บปวด

“นายเป็นบ้าอะไร! จะเอาตัวมาบังกระสุนให้ฉันทำไม!” ทิมตะโกนเสียงสั่น

“ผม…ทำได้ดี…ใช่ไหมครับ”

“ดีบ้าอะไร! ใครขอให้นายทำแบบนี้กัน!”

“ขอแค่พี่ปลอดภัย…ผมก็ดีใจแล้วครับ” โยฮันมองหน้าคนที่ตนรับใช้และรักด้วยแววตาอ่อนโยน

“นายต้องไม่เป็นอะไร! ฉันจะพานายกลับไปรักษา” ทิมพยายามจะโอบขึ้น แต่ถูกอีกฝ่ายบีบมือเบาๆ เพื่อห้าม

“ทิ้งผมไว้เถอะครับ…ผมเดินไม่ไหวแล้วจริงๆ”

“พูดแบบนั้นได้ยังไง! นายคือมือขวาของฉัน ถ้าจะไปก็ต้องไปด้วยกันสิ!”

“ไม่มีเวลาแล้วครับ…” โยฮันหอบถี่ กลั้นเสียงเจ็บปวดก่อนจะพูดต่อ “ผมขอฝากพี่…ช่วยดูแลน้องชายของผมด้วยนะครับ…ผมควรจะขอบคุณพี่ตั้งนานแล้ว…ขอบคุณนะครับ ที่ช่วยดูแล…น้องชายให้ผม”

“นาย…รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ทิมชะงัก

“วันนั้นที่คาเฟ่…พี่บอกว่าถ้าผมยิงสกาย…ผมจะไม่ได้เจอน้องอีก…ผมก็รู้แล้วครับ…เพราะพี่ไม่เคยโกหกผม…คำโกหกเดียวที่พี่พูด…คือเรื่องที่บอกว่า…เขาตายไปแล้ว”

“ในเมื่อนายรู้ว่าเขายังอยู่ นายก็ต้องมีชีวิตอยู่ เพื่อดูแลเขาเองสิ! จะเอาชีวิตมาทิ้งแบบนี้ได้ยังไง!” ทิมตะโกนประชดเสียงสั่นเครือ

“ผม...รักพี่ทิมนะครับ…ผมอยากให้คนที่ผมรักทั้งสองคน มีชีวิตที่ดีและมีความสุข…ก็แค่นั้นเอง…” หนังตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปิดลงช้าๆ ร่างหนาอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด

“โยฮัน! นายอย่าหลับนะ!!”

“พี่ทิม…กอดผมแน่นๆ …อีกหน่อยสิครับ…”

เสียงสุดท้ายค่อยๆ จางหาย มือที่เคยบีบแน่นที่แขนทิมคลายลงอย่างช้าๆ จนกระทั่งนิ่งไปในที่สุด

ทิมตัวสั่นน้ำตาที่พยายามกลั้นไหลลงมาที่แก้มช้าๆ

“โยฮัน!!!! ตื่นขึ้นมาสิ!!! สกายรอนายอยู่นะ!!! ไอ้บ้าเอ้ย!!!! แม่งเอ้ยยยยย!!!!”

ทิมกรีดร้องเสียงดังลั่น กอดร่างที่ไร้สติแน่น เสียงร่ำไห้ปนความโกรธแค้นระเบิดออกมาท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังสนั่นรอบกาย

ร่างบางดันตัวลุกขึ้น ก้าวออกมาจากร่างของโยฮันที่แน่นิ่งไป เดินทะลุท่ามกลางควันปืนออกมากลางวงล้อม เสื้อผ้าที่เคยสะอาดเปื้อนคราบเลือดของโยฮันทั่วทั้งอกและแขน มือสั่นหยิบปืนที่หลุดจากมือของลูกน้องคนโปรดขึ้นมาจับแน่น นิ้วชี้วางแนบที่ไกพร้อมใช้งาน สายตาตาคมกริบดุดันด้วยความโกรธแค้นที่ลุกโชน

ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!! ปั้ง!!!

ทันทีที่กางแขนออกและลั่นไก เสียงปืนดังจากปลายกระบอกอย่างต่อเนื่อง ทิมลั่นไกจนลำกล้องสะบัด มือบางยังจับแน่นอย่างมั่นคง กระสุนพุ่งเข้าเป้าถล่มศัตรูที่เหลือทีละคน กราดยิงไม่เลือกหน้า จนกว่าคนที่ยืนขวางหน้าจะล้มหายไปจากสายตา

พื้นคอนกรีตชื้นฉ่ำไปด้วยเลือด เสียงร้องครวญครางค่อยๆ เงียบลง จนสุดท้ายเหลือเพียงความเงียบที่หนาวเหน็บทั่วบริเวณ แต่ทิมยังคงยืนนิ่ง กดลั่นไกซ้ำแล้วซ้ำอีกอย่างเสียสติ จนกระสุนหมดลำกล้องเสียงดังแกร็ก! ก่อนจะหยุดมือลง

“คุณทิม…” วอร์ก้าวตามมาข้างหลังช้าๆ สายตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความเจ็บปวด ร่างบางยืนนิ่งเหมือนคนไร้วิญญาณ หัวใจสลายแต่ยังฝืนยืนหยัด เขาเข้าใจความเจ็บของคนตรงหน้าเป็นอย่างดี

ทิมหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าเยือกเย็นจนบรรยากาศรอบข้างเหมือนมีแรงกดดัน ก่อนจะเงยหน้าตะโกนก้องไปยังความมืดที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล

“หึ…ทำไมไม่ออกมาล่ะ! รอผมอยู่ไม่ใช่เหรอ…ออกมาสิ!!! ออกมา!!!!!”

เสียงตะโกนสั่นสะเทือนไปทั่ว รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนเป็นแผนการร้ายที่ผู้เป็นปู่วางไว้ทั้งหมด

ในมุมมืดชั้นสองของโกดัง…

ชายชรายืนนิ่งจ้องมองเหตุการณ์ผ่านกระจกหม่นที่ขุ่นมัวของห้องควบคุมเก่า รอยยิ้มพึงพอใจที่ผุดขึ้นเมื่อเห็นโยฮันทรุดลง แต่เพียงชั่วครู่ก็ค่อยๆ หุบหายไปเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหลานชายดังขึ้น

“กล้าจริงก็ออกมาสิครับ!!!! ปู่ตั้งใจจะทำให้ผมไม่เหลือใครสักคนใช่ไหม!! หลอกใช้ความรู้สึกของคนอื่นมาปกป้องผม เพื่อบีบให้ผมรู้สึกผิด จนยอมรับตำแหน่งด้วยวิธีสวะแบบนี้งั้นเหรอ!!! หึ…เลวสิ้นดี..!! ปู่รู้ไหมว่ามันไม่ต่างจากฆ่าผมทั้งเป็นเลย ถ้าจะทำกันแบบนี้ ไม่สู้ฆ่าผมให้ตายไปเลยดีกว่า…!”

เสียงตะโกนดังก้องตอนต้น ค่อยๆ แผ่วลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบในประโยคสุดท้าย ทิมก้มหน้าลง แขนแกร่งที่เคยกำปืนแน่นกลับห้อยลงอย่างหมดแรง หัวใจที่เคยดุจเหล็กกล้าแทบจะสลายเป็นผุยผง

“คุณทิม เราไปกันเถอะ” วอร์ก้าวเข้ามาเคียงข้างทันที มือหนาวางประคองเบาๆ โอบดึงร่างที่สั่นเทาเข้ามาแนบกายด้วยความห่วงใย ก่อนสบตาจะส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่เหลือ ช่วยกันประคองร่างของพสิน และโยฮันไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่หน้าโกดัง

ด้านบน ชายชรากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เจ็บแปลบที่อกเมื่อรู้ว่าการกระทำของตนทำร้ายจิตใจหลานชายเพียงใด แต่เขาไม่มีทางถอยกลับได้อีกแล้ว

คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความหนักอึ้งถาโถม รู้ชัดเจนว่าเด็กหนุ่มตรงนั้นเปลี่ยนไปแล้ว และไม่อาจควบคุมได้อีก แต่ลึกๆ ในใจกลับแทรกด้วยความภูมิใจที่หลานชายเก่งกาจและเฉลียวฉลาดเกินกว่าที่เขาเคยคิดเอาไว้มาก

“จะปล่อยให้นายน้อยพาพสินไปแบบนี้จริงๆ หรือครับนายท่าน” อาเจียงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย แววตายังคงจ้องตามร่างที่กำลังเคลื่อนย้ายออกไปด้านล่าง

“ไม่ว่ายังไง วันหน้าทิมก็ต้องมีผู้ช่วยที่ไว้ใจได้และเก่งกาจ แม้พสินจะหักหลังฉัน…แต่ฉันเชื่อว่าเขาจะไม่มีวันหักหลังทิมแน่นอน” ชายชราตอบกลับนิ่งๆ สายตายังคงจับจ้องร่างหลานชายชจนลับไป

“ครับ นายท่าน” อาเจียงก้มรับคำ นิ่งเงียบตามไปด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก