26 คนเก่า

แกร็ก!!

ประตูห้องทำงานถูกเปิดฉับพลัน โยฮันก้าวเข้ามา สายตาก็ประสบกับภาพตรงหน้าจนตะลึงค้าง วอร์กำลังทาบทับร่างบางอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้อง ทิมรีบถอยริมฝีปากออกทันที

วอร์ยังคงแนบชิดไม่ยอมถอยออก มือหนาโอบรัดเอวบางแน่น ตาเขม็งมองคนที่เพิ่งรุกล้ำเข้ามา

“ว่าไง” ทิมเอ่ยเสียงยังหอบเหนื่อยเล็กน้อย

“คือ… พี่พสินมาหาพี่ครับ” โยฮันตอบเสียงตะกุกตะกัก หลบสายตาไม่กล้ามองตรง

“พสิน… มาถึงที่นี่เลยงั้นหรอ” ทิมคิ้วขมวดเข้ม ไม่คิดว่าพศินจะเอาตัวเข้ามาในเขตของ

“พนักงานที่ล็อบบี้บอกว่าวันก่อนเห็นเขาแฝงตัวมาพักอยู่ที่นี่คืนหนึ่งครับ และเพิ่งรู้ว่าเขาเป็นใคร ผมไล่ให้เขากลับไปแล้วเขาก็ไม่ยอมไป บอกจะขอพบพี่ให้ได้ ตอนนี้ผมให้รออยู่ที่ห้องที่เขาเคยมาพักคราวก่อนครับ”

“ฉันรู้แล้ว เดี๋ยวตามไป” ทิมพยายามจะผละตัว แต่วอร์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

“เขา… เคยเป็นอะไรกับคุณ” วอร์กระซิบใกล้ชิด ไม่สนใจว่ามีคนอยู่ด้วย สายตาคมกริบจ้องลึกถึงความจริง

“ผม…เคยคบกับเขาครับ” เสียงตอบบางเบา ก้มหน้าหลบสายตาคมกริบ

“ฝากบอกเขาว่า ตอนนี้คุณทิมกำลังพลอดรักอยู่ เสร็จกิจแล้วจะไปพบ แต่…อาจจะนานหน่อยนะ” วอร์หันไปมองโยฮันตรงๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“พี่ทิม… จะเอาตามนี้จริงเหรอครับ” โยฮันมองหน้าเจ้านายอย่างเจ็บปวด แต่ก็ต้องปล่อยวาง

“ยังไม่ออกไปอีก! อยากดูต่อจนจบหรือไง” วอร์ขัดจังหวะเสียงเข้ม

โยฮันทำได้เพียงถอนหายใจ จำใจเดินถอยออกห้องไป

แกร็ก…!

ประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งให้บรรยากาศในห้องกลับมาอบอวลความหวานอีกครั้ง

“เขาคือคนที่คุณบอกว่าเคยผ่านมางั้นหรอ” วอร์เลื่อนมือขึ้นลูบไล้ผิวเนียนใต้เสื้อบางเบา

“ก็… ใช่ครับ” ทิมหลบสายตาลง

“ดูท่าเขายังไม่ลืมคุณสินะ….ก็ทิมของผม… ดีขนาดนี้นี่นา” วอร์ยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนจะบีบเบาๆ ที่ตุ่มน้อยกลางอกจนทิมสะดุ้ง

“อ๊ะ!! เจ็บนะครับ!” ทิมกระตุกตัวเล็กน้อย

“ทำโทษไงครับ” วอร์ก้มหน้าลงจ้องตาเขม็ง “บอกว่าชอบผมมานานแต่กลับเคยมีคนอื่นมาก่อน… สมควรได้รับการลงโทษ ใช่ไหมล่ะครับ”

ไม่รอคำตอบ วอร์ประกบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ครั้งนี้หนักแน่นและกระหายยิ่งกว่าเดิม ลิ้นล้วงลึกเข้าไปเชื่อมประสานอย่างไม่ให้หายใจขาดตอน มือหนาเลื้อยคลานทั่วเรือนร่างบาง บีบนวดเน้นย้ำความเป็นเจ้าของ ทุกการเคลื่อนไหวแฝงความหึงหวง ความรัก และความไม่อยากให้ใครมาแย่งชิงคนตรงหน้าไปอีกต่อไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ณ ห้องพักในโรงแรม

ทิมก้าวเข้ามาเบาๆ หลังจากทำความสะอาดตัวเรียบร้อย ใบหน้ากลับมาสงบนิ่งและเย็นชาเหมือนเคย ทว่าที่ต้นคอกับเต็มไปด้วยรอยแดง เกิดจากการจูบและกัดเพื่อทำเครื่องหมายความเป็นเจ้าของ

ทิมเดินตรงไปนั่งยังเก้าอี้ใหญ่ในห้อง อย่างสง่าผ่าเผย โดยไม่รีบร้อนแม้แต่นิด

พสินนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เมื่อเห็นทิมก็ยกยิ้มมุมปากที่ดูเย้ายวน

“นานใช้ได้เลยนี่… ยังเดินไหวอยู่ด้วยอีก แสดงว่าฝีมือไอ้หมอกระจอกนั่น คงไม่เท่าไหร่สินะ” เขาพูดประชดประชัน นิ้วเคาะเบาๆ บนพื้นโต๊ะ

ทิมเพียงมองกลับอย่างเฉยชา ไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนั้น

“มาหาฉันถึงที่นี่ ก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าที่นี่คือถิ่นของใคร มีอะไรก็พูดมา” ทิมเอ่ยเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น

แสงไฟในห้องทำงานส่องสลัวลงตามอารมณ์ที่หนักอึ้ง พสินเอนศอกบนโต๊ะ มองทิมด้วยสายตาความหึงหวงและความห่วงใยที่ซ่อนอยู่

“นายไม่ขอบคุณฉันหน่อยเลยเหรอ? ถ้าวันนั้นคนที่ขวางนายเป็นอาเจียง นายคงไม่ได้มานั่งพลอดรักกันที่นี่อย่างสบายใจแน่”

“ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน มันก็ไม่เคยเป็นอุปสรรคสำหรับฉันเลย ฉันก็พอดูออก ว่าที่ฉันหนีออกมาได้ง่ายขนาดนี้ ก็เพราะมีนายคอยช่วย ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายต้องการอะไร แต่ก็ขอบคุณด้วยแล้วกัน”

“ตอนแรกว่าจะขอจูบนายเป็นรางวัลซะหน่อย แต่พอมาเห็นสภาพ… รอยจูบของคนอื่น ฉันไม่อยากทับรอยใครแล้วล่ะ งั้น… นายจะให้อะไรแทนดี” พสินยิ้มเยาะตัวเอง

“ฉันไม่มีอะไรจะให้นายหรอกนะ แต่ฉันจะหาที่ฝังศพดีๆ ให้แล้วกัน เป็นการตอบแทนบุญคุณ” ทิมตอบเสียงเรียบ

“เหอะ…ฉันต้องขอบคุณนายสินะ อย่างน้อยฉันก็มีคนเก็บศพให้” พสินยืดตัวยืนขึ้น “งั้นฉันไปก่อนล่ะ แค่ได้เห็นว่านายยังปลอดภัย ฉันก็พอใจแล้ว”

“นาย…มาเพราะเรื่องแค่นี้จริงๆ เหรอ” ทิมขมวดคิ้ว รู้สึกผิดปนเปความเป็นห่วง

“อ้อ… เกือบลืม” พสินหยุดก้าว “นายกำลังรอวันที่ปู่นายจะตายเพราะโรคมะเร็งอยู่ใช่ไหม เลิกหวังไปได้เลย เพราะเขาไม่ได้ป่วย ยังแข็งแรงดีทุกประการ”

ทิมชะงักแวบเดียว ก่อนจะยิ้มแห้งๆ

“หึ…ฉันก็คิดเอาไว้แล้ว แค่…ผิดหวังนิดหน่อย”

“ถ้านายยอมสืบทอดอำนาจ เขาก็ควบคุมนายไม่ได้อีก ทำไมต้องมาตั้งแก๊งใหม่ให้เสียเวลา”

“นายดูไม่ออกเหรอ ปู่ไม่มีวันปล่อยให้อำนาจหลุดมือแน่ ไม่งั้น…เขาจะยึดติดเรื่องให้ฉันขึ้นเป็นหัวหน้าต่อจากเขาทำไม นั่นเพราะเขารักอำนาจมากกว่าความสุขของฉันไง ฉันถึงต้องทำแบบนี้ หวังแค่ว่า สักวันฉันจะหลุดพ้นจริงๆ” ทิมตอบกลับด้วยความจริงใจ

ภาพความทรงจำตอนที่ปู่ให้ลูกน้องชักปืนศรีษะจ่อทิมวันนั้นผุดขึ้น ทำให้พสินเข้าใจทุกอย่างชัดเจน… ว่าทิมไม่เคยเป็นเจ้าของชีวิตตัวเองเลย

“ดูแลตัวเองด้วย… ฉันช่วยนายได้แค่นี้แล้วจริงๆ” พสินเดินเข้าหาประตูช้าๆ

“นายรู้ใช่ไหมว่ากลับไปจะเจออะไร” ทิมถามด้วยความเป็นห่วงลึกๆ

“ฉันถึงอยากมาเจอนายครั้งสุดท้ายไง” พสินหันมายิ้มมุมปากบางๆ “เรื่องที่ฉันทำ คงถึงหูปู่นายแล้ว… ขอให้นายมีความสุขกับทางที่เลือกนะ ฉันไปก่อนล่ะ”

พสินไม่รอคำตอบ เปิดประตูแล้วก้าวออกไป ประตูปิดลงเบาๆ ทิ้งความเงียบและความเจ็บปวดที่ไม่มีใครพูดถึงไว้เบื้องหลัง

ณ ห้องทำงานของทิม

ภายในห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบงัน บรรยากาศหนักอึ้งราวกับอากาศรอบตัวถูกกดทับด้วยเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้

ทิมนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน มือทั้งสองประสานกันแน่น วางศอกเท้าบนโต๊ะ ปลายนิ้วชี้แตะอยู่ตรงสันจมูก ดวงตาหม่นลงอย่างคนที่กำลังครุ่นคิด

“พี่ทิม... พี่พสินมาหาพี่ทำไมหรอครับ” โยฮันซึ่งยืนอยู่กลางห้องเอ่ยขึ้น

“เขา...มาบอกข่าว แล้วก็มาลา” ทิมถอนหายใจแผ่วๆ

“หมายความว่ายังไงครับ” โยฮันขมวดคิ้วทันที

วอร์ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานข้างๆ ทิม หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนตอบแทนด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ก็หมายความว่า...เขารู้ตัวว่ากำลังจะถูกเก็บ เลยรีบมาส่งข่าวก่อนตายไง”

“จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง พี่พสินคือคนที่นายท่านไว้ใจที่สุดนะ นายท่านจะทำกับเขาได้จริงๆ งั้นเหรอ” โยฮันเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

วอร์ปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า

“นายโง่กว่าที่ฉันคิดอีกนะ ดูไม่ออกเหรอ...วันที่พวกเราหนีออกมาจากคฤหาสน์ มันง่ายเกินไป” วอร์หยุดชั่วครู่ แล้วอธิบายต่อ “เป็นไปได้ว่าหมอนั่นแค่แกล้งทำเป็นมาขวางทาง เพื่อให้ทุกอย่างดูสมจริง”

“แต่ผมโดนยิงเลยนะ”

“ถ้าไม่มีใครได้รับบาดเจ็บเลย มันก็ดูปลอมเกินไปน่ะสิ ลูกไม้แค่นี้ ตาแก่นั่นคงดูออกตั้งแต่แรกแล้ว” วอร์ตอบเรียบๆ

คำพูดนั้นทำให้โยฮันนิ่งไป “พี่ทิม...มันเป็นเรื่องจริงเหรอครับ”

“คุณวอร์พูดถูกทุกอย่าง” ทิมหลับตาลงครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"พสินมาบอกฉันว่า...ปู่ไม่ได้ป่วยเป็นมะเร็ง ทั้งหมดเป็นเรื่องที่ปู่สร้างขึ้น เพื่อบีบให้ฉันยอมรับปากเขา...ซึ่งจริงๆ ฉันก็สงสัยเรื่องนี้อยู่แล้ว”

โยฮันเม้มริมฝีปากแน่น ความหวังที่เคยมีพังทลายลงต่อหน้า

“งั้นก็เท่ากับแผนทั้งหมดที่เราทำมาพังน่ะสิ ปู่พี่ก็ใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆ ไหนจะอาเจียง มือขวาของเขาอีก...เราจะทำยังไงต่อดี”

“ฉัน...ยังคิดไม่ออก” ทิมส่ายหน้าช้า ๆ

ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

วอร์เป็นฝ่ายทำลายความเงียบนั้น

“แล้วไอ้พสินนั่น...มันมีประโยชน์กับเรามากแค่ไหน”

“พี่พสินมีอิทธิพลมากเลยล่ะ รองจากพี่ทิม แล้วก็พอๆ กับอาเจียงเลย อีกอย่างเขาอยู่กับนายท่านมาหลายปี รู้เรื่องภายในแทบทุกอย่าง ถ้าได้เขามาช่วย พวกเราคงได้เปรียบมากแน่” โยฮันรีบตอบ

“ฉันก็คิดแบบนั้น...แต่...มันเสี่ยงมาก เท่ากับว่าเราเอาตัวไปติดกับซะเองเลยนะ ฉันไม่กล้าตัดสินใจ” ทิมทอดสายตามองพื้น เสียงของทิมเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ

“ถ้าอยากช่วย...ก็ไปช่วยสิครับ” วอร์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ทิมเงยหน้ามองวอร์

“จะคิดมากไปทำไม ตอนนี้พวกเราก็ต่อต้านเขาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถ้าคุณทิมต้องการ...ผมจะช่วยคุณเอง” วอร์สบตาทิมตรงๆ ราวกับส่งกำลังใจโดยไม่ต้องใช้คำพูด

“ถึงพี่พสินจะปากร้าย ชอบกวนประสาทไปหน่อย...แต่ผมดูออกนะครับว่าเขายังรักพี่ทิมมาก เขาต้องยอมช่วยแน่นอน” โยฮันพยักหน้าเห็นด้วยทันที

คำพูดนั้นกลับยิ่งทำให้ทิมรู้สึกหนักอึ้งกว่าเดิม เขาหลุบตาลง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย

“แต่มัน...จะเป็นการหลอกใช้ความรู้สึกของเขาหรือเปล่า มันดูเห็นแก่ตัวเกินไป...”

“คุณไม่เคยให้ความหวังเขา เพราะงั้น...มันไม่ใช่การหลอกใช้หรอกครับ” วอร์ส่ายหน้าเบาๆ

ทิมนั่งนิ่งอยู่นาน ท้ายที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเงยหน้าขึ้น แววตาที่เคยสั่นไหวค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความแน่วแน่

“...ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปช่วยพสิน”

สองวันต่อมา

ณ.ท่าเรือ

ภายในโกดังเก่า ความเงียบและความมืดปกคลุมทั่วห้อง มีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งแผ่วเบาและเสียงเหล็กเสียดสีกันเป็นครั้งคราว กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลและสนิมเหล็กอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูเย็นเยียบและน่าอึดอัด

พสินถูกล่ามโซ่ตรึงไว้กับกำแพงปูน ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทรมาน เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เคยสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดและฝุ่นจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม ลมหายใจหนักแผ่วเป็นระยะ แต่ถึงอย่างนั้น สายตากลับยังแข็งกร้าวคงเดิม

“แกกล้ามากนะ...ที่หักหลังฉัน” ชายชราผู้สวมสูทสีดำเรียบหรู นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า ท่วงท่าเต็มไปด้วยอำนาจ มองพสินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ข้างกายคืออาเจียง ชายวัยกลางคนผู้เป็นมือขวาคู่ใจ ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ใบหน้าไร้อารมณ์ราวกับรูปปั้น รอเพียงคำสั่งจากผู้เป็นนาย

“จะฆ่าผมก็ฆ่าเถอะครับ...ผมไม่เสียใจในสิ่งที่ทำ” พสินยกมุมปากขึ้นเพียงเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจากความเจ็บปวด

“แกบอกอะไรหลานฉันไปบ้าง” ชายชรายิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว

“บอก...ในสิ่งที่เขาควรจะรู้” พสินยิ้มยั่ว

“งั้นเรื่องที่ฉันแกล้งป่วย...ทิมก็คงรู้หมดแล้วสินะ”

ดวงตาของชายชราหรี่ลง พลางยกนิ้วชี้ขึ้นขยับเพียงเล็กน้อย เป็นสัญญาณที่อาเจียงเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

อาเจียงก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างที่ถูกมัดตรึง มือหนาเอื้อมขึ้นจับคางพสินขึ้น ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่วางอยู่บนโต๊ะข้างกายขึ้นมา จ่อปลายแหลมแนบสนิทกับดวงตาข้างซ้ายอย่างเยือกเย็น ไม่มีเสียงเตือน ไม่มีคำขู่

ปลายมีดค่อยๆ กดลึกทีละนิด ก่อนจะแทงลงไปอย่างช้าๆ ในที่สุด….!

“อร้าาาาาาาา!!!!!!!!”

เสียงร้องลั่นดังก้องไปทั่วห้อง พสินดิ้นขัดขืนสุดแรง ความเจ็บปวดทะลุทะลวงจนแทบขาดใจ เลือดพุ่งซิบไหลอาบแก้มลงมาจนเป็นทาง

“แฮ่ก!… แฮ่ก!… อึก!” พสินหอบกระชั้นจนลำคอแห้งผาก ร่างกายสั่นระริก ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบิดเบี้ยวจนไม่เหลือเค้าเดิม น้ำตาและเลือดปนกันไหลอาบใบหน้า ขากรรไกรกัดแน่น พยายามกลั้นเสียงครางจากความเจ็บปวดแทบไม่อยู่

อาเจียงถอนมีดออกช้าๆ ปลายมีดแดงฉานเปื้อนเลือดหยดลงบนพื้นปูน

พสินเอียงศีรษะลงครางเบาๆ อย่างทรมาน ดวงตาข้างขวายังคงจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความแค้นที่ฝังลึก แม้จะไม่เหลือแรงต่อสู้แล้วก็ตาม