24 หัวหน้าแก๊ง

ทิมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะกลั้นใจพูดสิ่งที่ไม่อยากพูดออกมา

“ฉันไม่อยากโกหกนาย… แต่น้องนาย เขาตายแล้วจริงๆ”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่… แล้วเขาตายได้ยังไง” โยฮันยืนตัวสั่นเทา ร่างสูงใหญ่ที่เคยกล้าหาญดูอ่อนแอราวกับจะล้มลง

“หกปีก่อน… ที่ค่ายทหาร ร่างกายเขาอ่อนแอ รับการฝึกไม่ไหว ไข้ขึ้นสูงจนชัก… แล้วก็จากไป” ทิมพูดเสียงสั่น ไม่กล้าสบตาโยฮันตรงๆ

“ได้ยังไงกัน! ถ้างั้น… ตอนนั้นเขาไปทำอะไรที่นั่น เขาไม่ใช่คนที่จะเข้าไปฝึกแบบนั้นได้สักหน่อย!” โยฮันเผลอโต้ตอบออกมาด้วยความตื่นตระหนก

“นายก็รู้กฎของแก๊ง เด็กทุกคนที่จะอยู่ในแก๊งได้ ต้องผ่านค่ายฝึกทหารก่อน ที่นั่นอยู่กลางป่า หมอหรือยารักษาแทบไม่มี… ช่วยเขาไว้ไม่ได้จริงๆ” ทิมหลบสายตาลง

“พี่ต้องจำผิดคนแน่ๆ!” โยฮันส่ายหน้าแรง “น้องชายผมชื่อโยชิ เขาอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก ตัวเล็กนิดเดียว จะทนการฝึกที่โหดร้ายแบบนั้นได้ยังไง!”

“แล้วแต่นายจะคิดแล้วกัน… ฉันบอกได้แค่นี้”

“ผมจำได้ ครั้งสุดท้าย… ตอนนั้นเขาอายุแค่สิบสองปี ป่วยหนักมาก ปู่พี่บอกจะพาไปรักษาที่ต่างประเทศ ผมยังได้คุยกับเขาบ้าง จนกระทั่งหกปีก่อน ปู่พี่บอกว่าเขาติดเชื้อในสมอง เป็นเจ้าชายนิทรา… แต่สัญญาว่าจะดูแลจนหายกลับมาเป็นปกติ… ผมรู้สึกมาตลอดว่ามันแปลกๆ ผมเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอรู้ความจริง… มันเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว…” น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มโยฮัน เขาพลันร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ทิมค่อยๆ ลุกจากเตียงเดินเข้ามายืนตรงหน้าลูกน้องคนสนิท เอื้อมมือวางบนไหล่กว้าง ก่อนจะดึงร่างโตเข้ามากอดปลอบ ราวกับต้องการช่วยแบ่งเบาความเศร้า

“ฉันขอโทษ… ฉันขอโทษจริงๆ” ทิมกระซิบเสียงอ่อนโยน

“ไม่ใช่ความผิดพี่เลยครับ เป็นความผิดผมเอง… ผมน่าจะอยู่ข้างๆ เขาในวันสุดท้าย…” โยฮันสั่นสะอื้นกอดกลับแน่นขึ้น รับรู้ถึงไออุ่นจากคนที่ตัวเองรักด้วยหัวใจที่เศร้าหมอง

“ตอนนี้ นายไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก ไม่ต้องเป็นลูกน้องฉันอีกต่อไปแล้ว นายเป็นอิสระ… ไปใช้ชีวิตตามที่นายต้องการเถอะ” ทิมค่อยๆ คลายอ้อมกอด

“ไม่ครับ… ผมจะทิ้งพี่ไปได้ยังไง ผมจะยังอยู่กับพี่ เป็นลูกน้องของพี่ต่อไป ผมแยกแยะศัตรูของผมได้ชัดเจน เรื่องที่เกิดขึ้นกับโยชิ มันไม่เกี่ยวข้องกับพี่เลยสักนิด” โยฮันตอบเสียงหนักแน่น แม้น้ำตายังคงไหลอาบแก้ม

“ขอบคุณนะ… ขอบคุณจริงๆ” ทิมยิ้มบางรับรู้ถึงความจริงใจของโยฮันที่มีให้ ทั้งที่ตนไม่มีอะไรจะตอบแทนเลย

โยฮันโอบกอดทิมแน่นอีกครั้ง อ้อมกอดนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าที่ยังหนักอึ้ง แต่ผสมผสานกับความภักดีและความห่วงใยที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

ความโกรธแค้นที่มีต่อผู้บงการทั้งหมดยังคงฝังลึกในใจ รู้ชัดเจนว่า ทิมเองก็เป็นอีกหนึ่งเหยื่อที่ถูกชะตากรรมเล่นงานมาตลอดเช่นกัน

หน้าห้องขังใต้ดินในคฤหาสน์

แสงไฟสลัวสีเหลืองหมองส่องลงที่ทางเดินแคบ เสียงเท้าดังก้องบนพื้นปูนเย็น โยฮันเดินนำหน้าเจ้านาย จนมาถึงประตูเหล็กหนาที่มีรอยสนิมเกาะ

ทิมก้าวเข้ามาใกล้ ชะงักค้าง ร่างกายแข็งตัวราวกับถูกจับมัด หัวใจหล่นวูบจนถึงตาตุ่ม

วอร์ซบหน้านั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง มือและใบหน้าเต็มไปด้วยรอยช้ำเลือดและแผลถลอก เสื้อผ้าที่เคยสะอาดเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยสกปรก แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง สายตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่ทิมด้วยความห่วงใยเหมือนเดิม

“คุณวอร์!” ทิมร้องลั่นเสียงสั่น รีบวิ่งเข้ามาใกล้ประตูเหล็ก “คุณเป็นยังไงบ้าง… เจ็บมากไหม ผมจะพาคุณออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

“คุณทิม… คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ… ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม” วอร์พยายามยิ้มเบาๆ แม้จะปวดตามร่างกายอยู่มากก็ตาม

“ผมไม่เป็นไรครับ… ผมไม่เป็นไร แต่คุณ… คุณโดนทำร้ายขนาดนี้ก็เพราะผม ผมต้องขอโทษจริงๆ” ทิมตอบรับทั้งน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

แกร็ก!

เมื่อโยฮันปลดล็อกประตูเสร็จ ทิมผลักประตูเข้าไปทันที กระโจนเข้าไปโอบร่างบอบช้ำของคนรัก ก่อนจะมองสำรวจและช่วยประคอง วอร์ยิ้มพร้อมกอดตอบเมื่อได้รับความอบอุ่นกลับคืนมา

“ออกไปกันเถอะครับ…” โยฮันพูดขึ้นขณะยืนรออยู่หน้าประตู

โยฮันเดินตามหลังมาทีละก้าว มองภาพทั้งสองคนที่แนบชิดกันด้วยสายตาเจ็บปวดปนความเข้าใจ เตรียมใจเสียสละทุกอย่างเพื่อให้คนที่เขารักได้มีโอกาสเป็นอิสระ หนีพ้นจากอำนาจที่น่ากลัวนี้

ในห้องพักของทิม

ไอน้ำยังคงระเหยลอยจางๆ จากห้องน้ำ หลังจากที่วอร์ชำระล้างร่างกายเสร็จ ทิมนั่งอยู่ขอบเตียง มือบางเช็ดทำความสะอาดแผลและทายาบริเวณรอยช้ำตามร่างกายให้วอร์ ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดแทน มือสั่นเทาเล็กน้อยทุกครั้งที่สัมผัสผิวหนังแดงช้ำ

“ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ…” ทิมเอ่ยเสียงอู้อี้ น้ำตาคลอเบ้าจนแทบมองไม่เห็นแผลที่กำลังทำ

“คุณพูดขอโทษผมหลายครั้งแล้วนะครับ ผมไม่เคยโทษคุณเลย” วอร์ยกมือข้างที่ยังไม่เจ็บมาก ขึ้นลูบผมของคนตรงหน้าเบาๆ ด้วยความอ่อนโยน

“แต่คุณต้องมาเจ็บตัวแบบนี้เพราะผม ผมรู้สึกผิดมากจริงๆ ครับ”

วอร์จับมือบางที่กำลังสั่นมาบีบแนบไว้ที่แก้มตัวเอง

“ถ้างั้น… คืนนี้ช่วยนอนกอดผมหน่อยได้ไหมครับ ที่ห้องขังนั่น… มันหนาวมากเลย” วอร์กระซิบเสียงนุ่มละมุน

ทิมชะงักเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำขึ้นทันที

“ดะ… ได้ครับ”

เมื่อทำแผลเรียบร้อย ทิมเลื่อนตัวขึ้นไปนอนข้างๆ วอร์ ร่างใหญ่โอบร่างบางดึงเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง

ทิมตอบรับด้วยการโอบเอวแกร่งกลับอย่างแน่นหนา ซ่อนหน้าลงกับอกกว้างเพื่อแบ่งปันความอบอุ่นให้คนที่รัก ทั้งสองหลับตาลงพร้อมกัน ในความเงียบที่เต็มไปด้วยความผูกพัน

สองวันต่อมา

กลางดึก ภายในคฤหาสน์

เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่บนกำแพงดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ โยฮันก้าวเดินเบาๆ กวาดสายตาสำรวจรอบทางเดิน ก่อนจะเคาะประตูสามครั้งตามสัญญาณที่ตกลงกันไว้ ทิมเปิดประตูห้องออก พร้อมเปิดกว้างให้เข้ามา

“เวลามีน้อย ผมเตรียมทางหนีและรถไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้บอดี้การ์ดในคฤหาสน์กำลังเปลี่ยนเวรกัน มีเวลาแค่ครู่เดียว” โยฮันกระซิบต่ำ

ทิมหันไปสบตาวอร์ หลังจากรอให้วอร์ฟื้นตัว คืนนี้ก็ได้โอกาสในการหนีออกจากคฤหาสน์ตามแผนที่วางเอาไว้

วอร์ที่ยังปวดตัวอยู่บ้าง มีแววตาท้าทายและพร้อมสู้

ทั้งสามคนค่อยๆ วิ่งไปตามทางเดินของสวนที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ส่องนำทางบางๆ ทุกก้าวต้องระมัดระวังอย่างที่สุด จนกระทั่งใกล้จะถึงประตูหลังที่เป็นทางออก

แกร็ก!

เสียงสวิตช์ไฟดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างจ้าสาดส่องลงมาทั่วสวนหย่อมกว้าง

พสินยืนขวางอยู่ตรงหน้า มือล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาจ้องมองทั้งสามคนอย่างเยือกเย็นและเจ้าเล่ห์

“จะไปไหนกันล่ะครับ… นายน้อยที่รักของฉัน” พสินเอ่ยเสียงหวาน “คิดว่าฉันจะไม่เฝ้าระวังหรือไง ฉันรู้ว่าไอ้สุนัขรับใช้ตัวดีคงไม่ยอมให้นายของมันอยู่ที่นี่โดยไม่พยายามพาออกไปแน่”

“ถ้าแกอยากตายก็เข้ามาสิ!” ทิมก้าวขึ้นมาขวางหน้า โยฮันขยับเข้ามาอีกข้างคอยปกป้อง ส่วนวอร์แม้จะเจ็บตัวแต่ก็จับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอย่างเต็มที่

“ตายเหรอ?” พสินหัวเราะลั่น “ใครจะตายที่นี่ก็ยังไม่รู้… นายคิดว่าจะพากันหนีไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ ฝันกลางวันอยู่หรือไง! วันนี้ใครก็หนีไปจากที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด!!”

“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว!”

ปั้ง!

ทิมจ่อปืนในมือตรงไปที่พสินพร้อมลั่นไกอย่างรวดเร็ว แต่พสินใช้ความเร็วกระชากคอเสื้อลูกน้องที่อยู่ใกล้ตัวมาเป็นเกราะกำบังรับกระสุนแทน

เมื่อเสียงปืนนัดแรกดังขึ้น การยิงตอบโต้กันก็เริ่มต้นทันที

พสินชักปืนออกมายิงสวนโดยไม่ลังเล

ปั้ง!

กระสุนพุ่งผ่านหน้าทิมไปอย่างเฉียดฉิว ทั้งสามคนรีบกระโดดหลบซ่อนหลังเสาและกำแพง โยฮันชักปืนตอบโต้ทันที ส่วนวอร์ก็ใช้แรงที่เหลือประคองทิมให้พ้นอันตราย พร้อมใช้อาวุธปืนในมือยิงใส่ลูกน้องร่วงไปทีละคน ขณะที่ทิมเองก็ฉวยโอกาสยิงสวนกลับอย่างแม่นยำ

“อย่าให้พวกมันหนีไปได้!” พสินตะโกนสั่งขณะหลบวิถีกระสุนอยู่หลังเสาใหญ่

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทอีกหลายคนพรวดพราดเข้ามาจากทิศทางต่างๆ ซึ่งเป็นคนของโยฮันที่เตรียมเอาไว้

เสียงปืนดังระรัวสนั่นคฤหาสน์ เมื่อลูกน้องทั้งสองฝ่ายปะทะกันเต็มที่ ทั้งสามคนพร้อมใจกันถอยไปทางประตูหลังที่โยฮันเตรียมไว้

เมื่อถึงประตูเหล็กที่เปิดรอ โยฮันผลักทิมและวอร์ให้ออกไปก่อน

“รีบไปสิครับ!” โยฮันตะโกนลั่น ก่อนจะยิงกั้นทางจนกระสุนหมดลำกล้อง

แต่ในวินาทีที่โยฮันกำลังจะวิ่งตามออกมา…

ปั้ง!

เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง กระสุนพุ่งปักลงที่ต้นขาขวาทันที โยฮันร้องครางเบาๆ ร่างกระเด็นถอยกลับแต่ยังฝืนยืนพิงกำแพง

“โยฮัน!” ทิมร้องลั่นทำท่าจะวิ่งกลับเข้าไป แต่ถูกวอร์ดึงรั้งไว้

“รีบไป! อย่ากลับมาครับ!” เขาใช้แรงสุดท้ายปิดประตูและล็อกมันไว้ กั้นยื้อระยะเวลาการตามล่าของลูกน้องพสิน

ทิมและวอร์ได้แต่มองตามด้วยความเจ็บปวด รีบพรวดพราดขึ้นรถที่จอดรออยู่ วอร์สตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่งสุดแรง

“ผมจะวนไปรับโยฮัน คุณช่วยลงไปพยุงเขาขึ้นมานะครับ” วอร์ตัดสินใจในเวลาอันรวดเร็ว

“ได้เลยครับ” ทิมตอบรับด้วยแววตาแน่วแน่

รถพุ่งวนกลับมาชะลอหน้าโยฮัน ทิมรีบก้าวลงจากรถ คว้าร่างโยฮันขึ้นเบาะหลังแล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว

วอร์หักพวงมาลัยเหยียบคันเร่งออกไปจากบริเวณคฤหาสน์ทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนและเสียงกระแทกประตูเหล็กที่ดังห่างออกไปทีละนิด

ในรถ

เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวออกมาได้สักพัก ด้านหลังไม่มีการตามมา วอร์เหลือบมองกระจกหลัง เห็นโยฮันกำลังซบอกทิม ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ความหึงหวงบวกกับบุญคุณทำให้เขาเบรกรถกะทันหัน

“ทำไมไม่ไปต่อล่ะครับ” ทิมหันมาถามด้วยความฉงน

“คุณทิมมาขับรถสิครับ ผมจะทำแผลให้โยฮันเอง” วอร์ก้าวลงจากรถทันทีโดยไม่รอคำตอบ

“อ๋อ ครับ” ทิมผละตัวออกจากโยฮัน รีบเร่งมาประจำที่คนขับ เมื่อเห็นว่าวอร์นั่งประจำที่แล้ว ก็รีบเหยียบคันเร่งพารถพุ่งต่อไปอย่างรวดเร็ว เพื่อป้องกันการตามล่าของผู้ไม่ประสงค์ดี

วอร์เห็นสภาพโยฮันที่กัดฟันกลั้นความเจ็บปวดจนเหงื่อไหลท่วมหน้า ก็รีบจัดการฉีกขากางเกงบริเวณแผลออก เห็นรูที่กระสุนฝังลึกในต้นขา เลือดสีแดงฉานไหลนองไม่หยุด

วอร์ใช้ผ้าสะอาดมัดรัดเหนือแผลเพื่อห้ามเลือดชั่วคราว จัดการทำความสะอาดแผลอย่างเร่งด่วนด้วยน้ำเปล่าในรถ

“ทนไว้นะครับ… ผมจะดึงกระสุนออกมา” วอร์พูด ก่อนจะใช้อุปกรณ์ที่หยิบติดตัวมาคีบกระสุนออกอย่างระมัดระวัง

“อื้อ!” โยฮันครางเจ็บลอดร่องฟันออกมาเบาๆ เมื่อกระสุนโผล่พ้นแผล เขาก็ถอนหายใจยาวพร้อมกับปล่อยตัวอย่างหมดแรง

วอร์ทำแผลให้โยฮันเรียบร้อย โยฮันหลับไปด้วยความเสียเลือดมาก ภายในรถกลับเข้าสู่ความเงียบ ทิมและวอร์ไม่พูดอะไร เพียงแค่รู้สึกถึงความอุ่นใจที่ยังคงอยู่ด้วยกัน

หน้าโรงแรมหรู

ทิมบังคับรถเลี้ยวเข้าจอดที่ลานจอดของโรงแรมหรูแห่งเดิม วอร์ขมวดคิ้วมองทิมด้วยความสงสัยปนความไม่สบายใจ

“ทำไมมาที่นี่ครับ” วอร์ถามขึ้น สายตาจับผิด

“ลงรถกันเถอะครับ” ทิมสบตาเพียงแวบเดียว ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถทันที

ทิมและวอร์พยุงตัวโยฮันก้าวเข้ามาในโถงโรงแรม เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและชายฉกรรจ์ในชุดดำนับสิบคนกรูกันออกมาจากมุมต่างๆ วอร์เตรียมตัวป้องกัน

แต่แล้ว… ทั้งหมดกลับก้มศีรษะโค้งเคารพอย่างนอบน้อม

“ยินดีต้อนรับกลับมาครับ หัวหน้า!” เสียงตะโกนดังประสานกันไปทั่วล็อบบี้

วอร์ชะงักค้าง ยืนนิ่ง ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองทิมสลับกับคนเหล่านั้น ความสับสนและความไม่พอใจที่ถูกปิดบังเรื่องสำคัญเด่นชัดเต็มแววตา

ทิมสบตากลับด้วยความขออภัยที่ยังไม่อาจอธิบายได้ในเวลานี้

“พาเขาไปที่ห้องพัก ตามหมอมาดูแลเขาอย่างใกล้ชิด” ทิมสั่งลูกน้องด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

“ครับ หัวหน้า!”

ชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามารับตัวโยฮันที่ยังเดินไม่สะดวก ประคองอย่างระมัดระวังตรงไปยังลิฟต์ทันที

ทิมหันกลับมาจับมือวอร์แน่น มือบางบีบมือหนาเบาๆ เหมือนจะส่งสัญญาณให้เชื่อใจเขาไว้ก่อน

เมื่อประตูลิฟต์ปิดลง ทั้งสองยืนเงียบอยู่เคียงข้างกัน ลูกน้องกดปุ่มชั้นบนสุดซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว สายตาหวานยังคงจ้องมองวอร์อย่างอาลัยอาวรณ์ รู้ดีว่ามีคำอธิบายที่ยาวและหนักหน่วงรออยู่ข้างหน้า