28 พี่น้อง

หน้าโรงแรมหรู

หลังจากรถตู้เคลื่อนตัวมาจนถึงหน้าโรงแรม ฐานใหญ่ของแก๊งที่ทิมก่อตั้งขึ้น ทีมพยาบาลและลูกน้องที่รออยู่ก่อนก็รีบทำหน้าที่ทันที เคลื่อนย้ายผู้บาดเจ็บไปยังห้องพักที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว

ทิมมองตามร่างของโยฮันและพศินที่ถูกหามขึ้นเตียง และเข็นขึ้นลิฟต์ไปจนสุดสายตา

“วางใจเถอะครับ ผมเช็กอาการคร่าวๆ แล้ว ทั้งสองไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต แต่อาจจะต้องพักฟื้นนานสักหน่อย แล้วคุณทิมไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” วอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดขึ้น ก่อนจะมองสำรวจร่างกายคนรัก

“ผมไม่เป็นไรครับ แค่เหนื่อยนิดหน่อย” ทิมพูดเสียงอ่อนล้าเต็มที พร้อมเดินห่างออกไปอย่างหมดแรง

วอร์เดินตามหลังช้าๆ เป็นห่วงความรู้สึกของคนรักใจแทบขาด แต่ทำอะไรไม่ได้ อยากช่วยให้คนรักหลุดพ้นจากความทุกข์ในใจ

ภายในห้องสวีท

ทิมก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ดวงตาคมกริบเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นแววตาหม่นหมองจนมืดมัว เสื้อผ้ายังคงเปื้อนคราบเลือดที่แห้งกรัง ก้าวเดินดูอ่อนเพลียจนแทบล้มลงกับพื้น ทิ้งร่างลงบนขอบเตียง มือสองข้างกุมขมับแน่น ราวกับแบกภูเขาทั้งลูกไว้บนบ่า

“ทำไม…ต้องเป็นแบบนี้ด้วยนะ” ทิมกระซิบเสียงพร่า น้ำตารื้นขึ้นจนขอบตาชื้นแฉะ

ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นเสียงสั่นเครือไว้แทบไม่อยู่ ความรู้สึกผิดที่โยฮันต้องมาเจ็บปวดแทนตัวเองถาโถมเข้ามาพร้อมกับความท้อแท้

วอร์ยืนอยู่เบื้องหน้า มองทิมด้วยความเป็นห่วงและสงสาร อยากให้คนรักได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นใจออกมา ดีกว่าเก็บไว้เอาไว้คนเดียว

“ผมเหนื่อยแล้วจริงๆ …ทุกครั้งที่ผมคิดว่าผมก้าวออกจากกรงเล็บของเขาได้สักก้าว ผมกลับตกลงไปในกับดักที่เขาซ้อนไว้ลึกกว่าเดิมเสมอ” ทิมเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาสิ้นหวัง “ผมต้องทำยังไง ถึงจะหลุดพ้นสักที”

มือหนาวางเบาๆ บนบ่าของทิม วอร์นั่งลงข้างกาย พร้อมเลื่อนมือลูบผ่านแผ่นหลังลงโอบเอวบางมาแนบชิด

ทิมซบหน้าลงอกกว้างอย่างอ่อนแรง รอยยิ้มอ่อนหวานที่เคยมีหายไปหมดสิ้น มีเพียงที่ตรงนี้ที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง

“คุณทิมไม่ได้ทำผิดครับ” วอร์กระซิบเบา มืออีกข้างเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม “สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ใช่ความผิดของคุณ อย่าแบกรับเอาไว้คนเดียวสิครับ คนที่เขายอมเสียสละเพื่อคุณจะเสียใจได้นะครับ”

“แต่เพราะเรื่องของผม ต้องสูญเสียไปแล้วตั้งกี่ชีวิตแล้วละครับ” ทิมก้มหน้าลง ร่างบางสั่นระริกกลั้นเสียงร้องไห้ “ผมเบื่อที่จะต้องสู้กับแผนการที่มองไม่เห็นของเขาแล้วครับคุณวอร์…ผมไม่รู้แล้วว่า ผมกำลังเดินถูกทาง หรือเดินเข้าไปสู่กับดักที่เขาตั้งรอไว้หรือเปล่า…”

วอร์ดึงร่างบางเข้ามาซบอกกว้าง กระชับอ้อมกอดแนบแน่นราวกับจะถ่ายเทความเข้มแข็งลงไป มือลูบคลำหลังแผ่นเบาๆ ปลอบประโลม

“ไม่ว่าจะมีกับดักซ้อนอยู่อีกกี่ชั้น ผมจะไม่ปล่อยให้คุณทิมเดินผ่านมันไปคนเดียว คุณยังมีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะครับ” วอร์จุมพิตบนยอดผมเบาๆ เสียงหนักแน่นเต็มความมุ่งมั่น

“เหนื่อยก็พักนะครับ…ร้องไห้ออกมาให้พอ คุณสู้มาขนาดนี้แล้ว คุณเก่งมากแล้วครับ”

“ถ้าไม่มีผมสักคน ทุกคนคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ถ้าวันนั้นคุณยิงผมซะ อาจจะดีกว่านี้ก็ได้”

คำพูดบ่งบอกความเจ็บปวดและท้อแท้อย่างเวทนาของทิม ทำให้วอร์ชะงักไป

“คุณมีชีวิตอยู่ ผมถึงจะมีความสุข….อีกไม่นานหรอกครับ ทุกอย่างจะจบลงแล้ว อดทนอีกหน่อยนะ” วอร์มองออกไปนอกกระจกระเบียงอย่างไร้จุดหมาย ความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว เขาสงสารคนรักที่ต้องแบกรับอะไรมากมาย

ทิมแนบแก้มลงกับแผงอกกว้าง กอดเอวของอีกฝ่ายแน่น ความอบอุ่นจากอ้อมกอดนั้นช่วยเยียวยาความเจ็บปวดในใจให้บรรเทาลงได้บ้าง ทิ้งตัวลงมอบความอ่อนแอให้คนตรงหน้าดูแลอย่างเต็มใจ

“ขอบคุณนะครับวอร์…ที่ยังอยู่กับผม…” ทิมกระซิบแผ่ว ก่อนจะหลับตาลงปล่อยให้ความอ่อนโยนของคนข้างกายโอบล้อมจนใจที่เคยเหนื่อยล้าค่อยๆ สงบลง

วันต่อมา

ในห้องทำงานของทิม

เสียงความวุ่นวายดังลั่นขึ้นที่ชั้นล่าง ก่อนจะมีลูกน้องวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบอกที่หน้าห้องทำงาน

“หัวหน้า!! มีเด็กหนุ่มบุกเข้ามาครับ วิ่งถามหาพี่โยฮันอยู่ที่ล็อบบี้ พนักงานตกใจกันทั้งโรงแรมแล้วครับ”

“เด็กหนุ่มเหรอ…สกาย!!”

ทิมชะงักมือที่กำลังถือเอกสารหยุดนิ่ง ทันทีที่นึกออก รีบลุกพรวดเดินออกไปทันที

“ทำไมสกายรู้ข่าวเร็วแบบนี้” วอร์ที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็ลุกเดินตามร่างบางมาติดๆ

“สกายเก่งด้านแฮกระบบครับ น่าจะแอบดูจากกล้องวงจรปิดที่ไหนสักแห่งแน่ เขาจะคอยสอดส่องดูผมตลอดเวลา” ทิมอธิบายขณะเดินตามลูกน้องออกมาจากห้องทำงานพร้อมกับวอร์

วอร์พยักหน้าเข้าใจ

ล๊อบบี้ชั้นหนึ่ง

เมื่อมาถึงโถงใหญ่ ก็เห็นสกายยืนร้องไห้โฮ กางแขนขวางไม่ให้ใครเข้ามาแตะต้อง ทั้งที่ตัวเองก็สั่นเทาไปทั้งร่าง

“พี่โยฮัน! พี่ชายของผมอยู่ที่ไหน! บอกผมที! ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่! เขาโดนยิงใช่ไหม! บอกผมที!!!!” ” สกายตะโกนลั่น น้ำตาไหลอาบแก้มจนชุ่ม สายตาพร่าเลือนจนไม่ได้มองหน้าใคร

“สกาย!” ทิมรีบก้าวเข้าไปดึงคนหนุ่มมาไว้ในอ้อมแขน ไม่ให้ใครทำร้าย “ใจเย็นลงก่อน…พี่อยู่นี่”

“พี่ทิม…พี่ทิมครับ…” สกายเมื่อเห็นคนคุ้นเคย กลับร้องไห้หนักกว่าเดิม คว้าอกเสื้อทิมแน่น “พี่โยฮัน…เขาเป็นยังไงบ้างครับ…เขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม…ผมขอร้องล่ะ บอกผมที…ฮื้อออ”

ทิมถอนหายใจเฮือกใหญ่ สายตาแผ่วลงด้วยความเสียใจ ตบบ่าบางเบาๆ เพื่อปลอบประโลม

“ตอนนี้เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว ทีมแพทย์กำลังดูแลอยู่ ฉันจะพานายไปนะ ใจเย็นๆ ลงก่อน เข้าใจไหม”

สกายพยักหน้ารับ ร่างบางแทบพับลงกับพื้นเพราะความตกใจและดีใจปนกัน ทิมจึงโอบไหล่พาเดินขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องพักที่จัดเตรียมไว้ให้โยฮันทันที

ห้องพักของโยฮัน

เมื่อประตูเปิดออก ภายในห้องเงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องวัดชีพจรดังสม่ำเสมอ โยฮันนอนนิ่งบนเตียง ร่างกายพันด้วยผ้าพันแผล ใบหน้าจืดชืดจนไม่มีสีเลือด

สกายยืนแข็งหน้าประตู น้ำตาไหลพรากจนพูดไม่ออก ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเข้าไปช้าๆ ทรุดลงที่ขอบเตียง มือบางเอื้อมไปจับมือที่เย็นเฉียบของพี่ชายแน่น

“พี่…พี่โยฮัน…ผมมาหาแล้วนะครับ…”

ร่างบนเตียงค่อยๆ ขยับเล็กน้อย เปลือกตาหนาลืมขึ้นช้าๆ ดวงตาที่ยังพร่ามัวหรี่ตามองใบหน้าคนที่นั่งก้มหน้าจับมือเขาอยู่ไม่ไกล นัยน์ตาคู่นั้นคุ้นเคยจนแทบทำให้เขาเผลอกลั้นหายใจ

สกายเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อรู้สึกถึงการขยับตัว มือยังเกาะแน่นที่ฝ่ามือหนา ดวงตาแฉะไปด้วยน้ำตาที่ยังไม่แห้ง

“พี่…” สกายร้องเสียงแผ่ว แทบไม่กล้าเชื่อสายตา

โยฮันพยายามขยับริมฝีปากที่แห้งกรัง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ทั้งที่ยังอ่อนเพลียจนแทบไม่มีแรง แต่เมื่อมองใบหน้าของน้องชายที่เติบโตจนเกือบจำไม่ได้ รู้สึกอบอุ่นท่วมท้นจนล้นใจ

“สกาย…” โยฮันเรียกชื่อที่คุ้นเคยเสียงแผ่วเบาราวกับลมหายใจจะพัดปลิว

“ผมโยชิไงครับ ขอโทษนะครับ ที่ไม่เคยบอกพี่ ผมจะไม่ปิดพี่อีกแล้ว ผมคิดถึงพี่นะครับ พี่โยฮัน” สกายยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

“ตัวโตขนาดนี้แล้วสินะ…หน้าตา…เปลี่ยนไปจนพี่…จำไม่ได้เลย”

สกายก้มหน้าลงซบที่ขอบเตียง มือทั้งสองข้างกำมือพี่ชายแน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วอีกฝ่ายจะหายไปต่อหน้าตา

“ผมอยู่นี่ครับพี่…ผมจะไม่จากพี่ไปไหนอีกแล้ว” สกายพูดเสียงสั่น “พี่อย่าพูดมากนะครับ…พักผ่อนก่อน…จะได้หายเร็วๆ”

โยฮันพยายามยกมือขึ้นช้าๆ จนปลายนิ้วสัมผัสแก้มน้องชายที่เปียกชื้น ก่อนจะลูบไล้เบาๆ อย่างห่วงใย ดวงตาคู่นั้นฉายแววอ่อนโยนปนความปลื้มปิติที่ได้พบกันอีกครั้ง

“ดีจังเลยนะ…ที่ได้เจอน้อง…อีกครั้ง” โยฮันกระซิบเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือลงอย่างช้าๆ ด้วยความอ่อนเพลีย แต่แววตายังคงจ้องมองใบหน้าน้องชายอย่างไม่ยอมวางตา

ทิมและวอร์ยืนยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ห่างๆ

ราวกับกลัวว่าจะรบกวนช่วงเวลาที่สองพี่น้องได้กลับมาพบกันอีกครั้ง

ทิมยืนนิ่งจ้องมองรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้าของโยฮัน ดวงตาคมกริบฉายแววอ่อนโยนปนกับความปลื้มปิติที่เห็นพวกเขาได้พบกัน แต่ลึกๆ ก็ยังแทรกด้วยความเจ็บปวดที่ยังค้างคาใจ

วอร์มองเห็นความสั่นระริกที่แผ่วเบาตามแผ่นหลังบาง จึงเลื่อนมือโอบไหล่ทิมเข้ามาแนบชิดกับอกกว้างอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักคำ เพียงแค่ให้อ้อมกอดที่อบอุ่นเป็นที่พักพิงแก่ใจของคนที่เขารัก

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ในห้องสวีท

แสงไฟสีส้มของหัวเตียงสลัวอ่อนโยน ทิมและวอร์นอนเคียงกายกอดกันแน่นบนเตียงนุ่ม ร่างบางซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง แต่แววตายังคงหม่นมัวราวกับมีเมฆปกคลุม

วอร์มองใบหน้าคนที่รักด้วยสายตาอ่อนโยนปนความเจ็บปวดที่แทรกลึก เขารู้ดีว่าในใจของคนตรงหน้าแบกภาระหนักอึ้งเพียงใด

“คุณทิม…ถ้าวันหนึ่งคุณได้เป็นอิสระจริงๆ คุณจะทำอะไรเหรอครับ” วอร์เอ่ยถามเสียงแผ่ว ปลายนิ้วลูบไล้เส้นผมนุ่มเบาๆ อย่างทะนุถนอม

ทิมเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคู่คุ้นเคย ก่อนจะละสายตาลงมองแผ่นอกกว้างที่แนบแก้มอย่างอ่อนเพลีย ริมฝีปากบางเผยรอยยิ้มจืดจาง

“ผม…จะกลับไปเปิดคาเฟ่อีกครั้ง คงใช้ชีวิตเรียบง่าย อยู่กับพวกเจ้าเหมียวเหมือนเดิมครับ ไม่ได้เจอกันนานแล้ว คิดถึงจัง…ดีที่มีสกายคอยดูแลให้ ไม่งั้นผมคงเสียใจมากแน่” ทิมกระซิบเบา เสียงยังคงหนักอึ้ง

“แต่…ไม่รู้จะมีวันที่สงบสุขอย่างนั้นจริงๆ หรือเปล่า บางครั้งผมก็อยากหลับไปโดยไม่ต้องตื่นขึ้นอีก…อยู่แค่ในฝันที่มีความสุขของผม และที่นั่น…ก็มีคุณวอร์อยู่ด้วยนะครับ”

“ขอบคุณนะครับ…ที่ให้ผมได้อยู่ในความสุขของคุณ” วอร์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มุมปากยกยิ้มบางท่ามกลางความรู้สึกที่ท่วมท้นในอก จุมพิตเบาๆ บนยอดผมของคนที่รัก

“คุณถามแปลกๆ นะครับวันนี้” ทิมเงยหน้ามองขึ้น แววตาสงสัยปนยิ้มจางๆ

“ก็แค่เห็นคุณดูเครียดๆ ผมเลยอยากชวนคุยเฉยๆ ครับ” นิ้วเรียวลูบเส้นผมทิมให้เรียบร้อยอย่างทะนุถนอม

“แค่นั้นจริงๆ หรอครับ” ทิมยังมองไม่เชื่อ

วอร์หยุดมือลง ชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ดันตัวขึ้นเท้าศอกกับหมอน จ้องมองใบหน้าของคนรักด้วยสายตาที่จริงจังและลึกซึ้งจนดวงตาคมสั่นคลอน

“ผม…ยังไม่เคยบอกคุณทิมใช่ไหมครับ”

“บอกผม? เรื่องอะไรเหรอครับ” ทิมมองกลับ ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย

“ผมรักคุณนะครับ…ทิม” วอร์เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ เสียงหนักแน่นเต็มความรู้สึกทั้งดวงใจ

“ทะ…ทำไมจู่ๆ ถึง…” ทิมชะงักนิ่ง ร่างบางสั่นระริก ดวงตาหวานกะพริบถี่น้ำตารื้นขึ้นฉาบแววตา

“แล้วคุณทิมละครับ” วอร์ถามกลับเบาๆ ปลายนิ้วลูบไล้แก้มเนียนที่เริ่มเปียกชื้น

“ผะ…ผมก็…รักคุณครับ ผมรักคุณนะครับ…คุณวอร์” ทิมพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะกลั้นเสียงสั่นเอ่ยออกมาอย่างชัดเจน

“ผมจะจำคำนี้ไว้ตลอดไป” วอร์กระซิบเบา ค่อยเลื่อนใบหน้าลงมาชิดจนลมหายใจปะทะกัน ริมฝีปากประสานลงเบาๆ เป็นจูบที่แสนอ่อนโยน

วอร์ค่อยๆ ละเมียดละไมลูบไล้กันอย่างช้าๆ นุ่มนวลราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะแตกสลายไป หวานละมุนจนหัวใจแทบละลาย

มือหนาเลื่อนลูบไล้แผ่นหลังบาง ค่อยๆ เลื้อยเข้าไปใต้เสื้อตัวยาว สัมผัสผิวเนียนใต้ร่มผ้าอย่างเบามือที่สุด ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแฝงความรักที่มากล้น ทะนุถนอมราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต เก็บเกี่ยวทุกซอกทุกมุม ทุกความหอมหวาน พร้อมเก็บรักษาช่วงเวลาที่มีความสุขนี้ ไว้ในความทรงจำตลอดไป

วันต่อมา

แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ่านม่านเข้ามาภายในห้องสวีท ทิมขยับตัวตื่นมาพร้อมความปวดตึงเล็กน้อยจากกิจกรรมบนเตียงเมื่อคืน แต่พอรู้สึกตัวดีแล้ว เขาหันไปมองข้างๆ ที่มักจะมีอีกคนนอนอยู่เสมอแต่กลับ….ว่างเปล่า

"คุณวอร์..." หัวใจในอกสั่นไหวขึ้นมาแปลกๆ คำพูดของวอร์เมื่อคืน บ่งบอกถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน

ทิมลุกขึ้นทันที สายตากวาดมองทั่วห้อง ก่อนจะเห็นซองจดหมายสีขาววางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง

ทิมมือสั่นเบาๆ หยิบกระดาษสีขาวขึ้นมาช้าๆ ลายมือคุ้นตาทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ

ถึงทิม…

ถ้าคุณกำลังอ่านจดหมายนี้ แปลว่าผมออกมาแล้ว ผมรู้ว่าคุณไม่มีวันยอมทำร้ายปู่ของคุณแน่ แต่ถ้าเขายังอยู่ คุณคงไม่มีทางหลุดพ้นได้สักที

เพราะงั้น...ให้ผมเป็นคนจบเรื่องนี้เองนะครับ

คุณอาจจะโกรธแค้นผมเพราะเรื่องนี้ ผมต้องขอโทษล่วงหน้าด้วย

สัญญานะ...อย่าตามมา

ผมรักคุณนะครับ

วอร์

มือของทิมสั่นเทา กระดาษในมือยับย่นโดยไม่รู้ตัว

"คุณวอร์ ไม่นะ…บ้าเอ๊ย…!”

เขารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาวอร์ แต่ปลายสายกลับไม่สามารถติดต่อได้

หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นทุกวินาที ทิมรีบเปิดประตูห้องออกไป

หน้าห้องของโยฮัน

เสียงเคาะประตูรัวเร็วติดต่อกัน สะท้อนความร้อนใจที่อดกลั้นไม่อยู่ ทิมเคาะซ้ำอีกครั้งพร้อมตะโกนเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ

“โยฮัน!”

ไม่ช้าประตูก็ถูกดึงเปิดออกอย่างรีบเร่ง โยฮันก้าวออกมาพร้อมรอยผ้าพันแผลที่ยังเห็นได้ชัด มองเจ้านายกลับด้วยความสงสัย

“พี่ทิม เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”

“คุณวอร์…เขาไปแล้ว...” ทิมส่งจดหมายที่กำอยู่แน่นออกไป มือนั้นสั่นไม่หยุด ใบหน้าตึงเครียดจนดูขาวซีด

โยฮันรับมาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว

“รีบติดต่ออาเจียงให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย” ทิมเร่งเสียงรีบร้อน

ร่างบางกระวนกระวายในใจ แบกความกังวลไว้เต็มอก ด้านหนึ่งก็คนที่ตนรัก อีกด้านก็ปู่แท้ๆ