25 ความจริง

ในห้องทำงานของทิม

เมื่อได้อยู่กันตามลำพัง ทิมหันหน้ามาสบตาวอร์ ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวที่จะสูญเสีย ส่วนวอร์ยืนนิ่งจนดูเย็นชา ไม่มีคำถามใด เพียงแค่จ้องรอฟังความจริงที่ถูกปิดบังมาตลอด

“คุณวอร์… ขอโทษนะครับที่ต้องโกหกคุณ แต่ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ” ทิมเอ่ยเสียงแผ่ว “แก๊งนี้เป็นของผมเองครับ ผมก่อตั้งขึ้นมาเพื่อต่อกรกับปู่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะปิดบัง… แค่ไม่รู้จะอธิบายยังไง”

“แล้วคุณ...ยังมีอะไรปิดบังผมอีก” วอร์ถามเสียงราบเรียบ แววตายังยอมรับความจริงไม่ได้

“คุณอยากรู้เรื่องอะไรล่ะครับ”

“ผมรู้สึกมาตลอดว่าเรื่องที่เราได้เจอกัน… เหมือนมีคนชักใยอยู่เบื้องหลัง ผมอยากรู้ว่าใช่คุณหรือเปล่า”

ทิมหลบสายตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบรับอย่างตรงไปตรงมา

“ผมเป็นคนส่งข่าวให้คุณวอร์เอง… วางแผนทั้งหมดให้เราได้เจอกัน เพราะตอนแรกผมอยากให้คุณเป็นคนฆ่าผมเองกับมือ ผมรู้ว่าคุณมีความแค้นกับปู่ หวังว่าคุณจะช่วยให้ผมพ้นจากชีวิตนี้ และอาจจะช่วยให้คุณได้ล้างแค้นด้วย”

“เหอะ!…” วอร์หัวเราะเสียงเย็น “คุณคิดว่าถ้าผมฆ่าคุณ ความแค้นผมจะหายไปงั้นหรอ?! ผมไม่ใช่คนที่เอาความแค้นมาลงกับลูกหลาน คุณมองคนผิดไปแล้วล่ะ! อีกอย่าง…ถ้าอยากตายจริง ทำไมไม่ทำเองไปเลยล่ะ! ทำไมต้องลำบากวางแผนให้ผมมาฆ่าคุณด้วย!’

“เพราะว่า… ผมชอบคุณมานานแล้วครับ”

“หึ… ชอบผม? คุณยังกล้าพูดคำนี้อีกเหรอ? ไม่กระดากปากบ้างหรือไง!” วอร์แสดงความไม่พอใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง

“ผมชอบคุณจริงๆ นะครับ! ผมเริ่มสืบเรื่องราวของคุณ ตั้งแต่คุณยังเรียนมัธยม ทั้งเส้นทางที่คุณเลือกจะเดิน ผมรู้ทุกอย่าง… รู้ว่าพ่อของคุณต้องตายเพราะอะไร และผมอยากชดใช้ในสิ่งที่คุณเสียไป”

“ผมยังจะเชื่อคนที่โกหกผมมาตลอดได้อีกหรอ” วอร์สายตาเจ็บปวดปนความไม่พอใจ “ผมรับปากตาแก่นั้น ว่าจะเป็นมือขวาให้คุณ ผมจะทำตามคำพูด แต่จากนี้… เราอยู่ด้วยกันแค่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง!”

“ทุกอย่างที่ผมทำกับคุณ… ทุกคำพูดล้วนมาจากใจจริงนะครับ!” ทิมรีบจับมือวอร์ “ความจริงใจของผมไม่เคยโกหกคุณเลยสักครั้ง”

“ถ้างั้น ช่วยบอกให้ผมตาสว่างหน่อย…เหตุการณ์ที่โกดัง คุณรู้อยู่ก่อนแล้วใช่ไหม?!” วอร์จ้องตาเขม็ง

“...ครับ… ผมวางแผนทั้งหมดเอง แต่ไม่คิดว่าคุณจะเสี่ยงเข้าไปด้วยตัวเอง มันผิดแผนของผมจริงๆ” ทิมก้มหน้าไม่กล้าสบตา ยอมรับทุกการกระทำ

“สรุปแล้ว…ผมก็แค่ตัวละครตัวหนึ่งที่คุณจะวางตรงไหนก็ได้ ผมโง่จริงๆ ที่เคยสงสารคุณ คนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้ ก็คือคนที่อยู่รอบตัวคุณต่างหาก!” วอร์สะบัดมือบางออก เขาหันหลังจะเดินออกไป

“คุณวอร์…อย่าไปนะ!! ผมขอโทษจริงๆ อย่าทิ้งผมไปเลยนะ ผมขาดคุณไม่ได้…” ทิมร้องลั่น รีบคว้าข้อมือไว้ น้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเสียใจ

“เอามือออก! ผมไม่อยากฟังคำโกหกอีกแล้ว”

“ผม… ผมรักคุณมากจริงๆ นะครับ!” ทิมร้องไห้โฮ จับข้อมือหนาแน่นไม่ยอมปล่อย สายตาอ้อนวอนผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นบดบัง

วอร์สะบัดมือออกอย่างแรง!! จนร่างบางเซถลา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างไม่หันกลับ

ทิมยืนร้องไห้อยู่กับที่ เจ็บปวดจนแทบขาดใจ แต่กลับทำอะไรไม่ได้

ในใจรับรู้ผลกระทบจากการตัดสินใจของตัวเอง แผนการทั้งหมดยังคงต้องเดินหน้าต่อไป ไม่ว่าจะเหลือใครอยู่ข้างกายหรือไม่

เช้ามืด…

ห้องสวีทของโรงแรม

ทิมค่อยๆ เปิดประตูเข้ามาเบาๆ ร่างกายเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เมื่อเงยหน้ามองไปที่เตียง ก็เห็นวอร์นอนหลับสนิท แสงไฟสลัวส่องลงบนใบหน้าหล่อเหลา

ทิมถอดรองเท้าวางเบาๆ ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ทีละนิด ค่อยๆ เลื่อนตัวขึ้นไปนอนเคียงข้าง กางแขนโอบร่างกายแกร่งแนบชิดอย่างเบามือราวกับกลัวจะถูกผลักไส

น้ำตาเริ่มรินไหลอาบแก้มอีกครั้ง แต่ไม่มีเสียงร้องลอดออกมา มีเพียงร่างบางที่สั่นระริกเบาๆ หัวใจเต้นแรงปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว ทั้งความผิด ความเสียใจ และความรักที่มากเกินไป ท่ามกลางความเงียบของคืนที่ไม่มีคำพูดใดๆ มาเยียวยาความเจ็บปวดเลย

วอร์ที่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหว รับรู้ถึงอ้อมกอดที่แนบชิด และร่างบางที่สั่นเบาๆ เขารู้ว่าทิมกำลังร้องไห้โดยไม่มีเสียง กลั้นสะอื้นไว้จนตัวสั่น

มือหนาเผลอขยับนิดหน่อย อยากจะหันกลับไปกอด อยากจะปลอบประโลมเหมือนที่เคยทำ แต่ความจริงที่เพิ่งรับรู้ยังฝังแน่นอยู่ในใจ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลัง

จำใจนอนนิ่งไม่ขยับ ไม่พูด ไม่ตอบสนองใดๆ แม้หัวใจในอกจะเจ็บจนแทบขาดไม่น้อยไปกว่าคนที่ร้องไห้อยู่ข้างๆ ก็ตาม

ทั้งสองร่างแนบชิดกัน แต่ราวกับมีผนังกำแพงอันหนาทึบกั้นกลาง ทิมราวกับจะบีบอัดความรู้สึกผิดและความรักที่ไม่รู้จะชดเชยอย่างไร ส่วนวอร์ก็เพียงกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้เงียบๆ ปล่อยให้เวลาผ่านไปพร้อมกับความรู้สึกที่ยังหาทางออกไม่เจอ

บ่ายวันต่อมา

วอร์ตื่นขึ้นพบว่าข้างกายว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของคนที่มาอยู่ด้วยเมื่อคืน เหลือเพียงกลิ่นอายจางๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่

วอร์นั่งนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นทำกิจวัตรส่วนตัว ทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนไร้ความรู้สึก เย็นชาจนบรรยากาศในห้องน่าอึดอัดตาม

ในห้องทำงานของทิม

วอร์เคาะประตูสองสามครั้ง ไร้การตอบรับ จึงเปิดเข้าไปทันที

ห้องทำงานกว้างขวางเรียบร้อยดี แต่กลับว่างเปล่า ไม่มีร่างบางที่คุ้นเคย มีเพียงเอกสารกองโตที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ และแก้วกาแฟที่ยังมีควันลอยจางๆ บ่งบอกว่าเจ้าของห้องเพิ่งอยู่ที่นี่ไม่นานมานี้

วอร์ยืนชะงักมองไปรอบๆ ความว่างเปล่าที่เห็นราวกับสะท้อนความรู้สึกในใจตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจยาวและก้าวถอยกลับออกมาช้าๆ

ในห้องพัก…

วอร์เดินกลับมาถึงห้อง ทันใดนั้นก็เห็นร่างคนในชุดดำปิดมิดชิดเคลื่อนไหวเงียบๆ อยู่ข้างใน เขาไม่รีบร้อน แต่ก้าวเข้าประชิดตัวด้านหลังอย่างรวดเร็ว

แกร็ก!!

แขนแข็งแรงล็อกคอของสกายอย่างไม่ลังเล มือหนาล้วงปืนขึ้นมาจ่อแน่นที่ขมับทันที

“คงไม่ใช่แค่เด็กธรรมดาสินะ” วอร์เสียงเย็นเยือก นิ้วเลื่อนเข้ากระชับพร้อมลั่นไก

“คุณหมอ… ผมมาหาพี่ทิมครับ” สกายตอบนิ่ง ไม่ขยับหนีแม้แต่นิด

“แอบเข้ามาแบบนี้ คงมีฝีมือใช้ได้ นายเป็นสายลับของเขาหรือไง”

“เรื่องฐานะ… ต้องให้พี่ทิมเป็นคนบอกเองครับ”

“งั้นมารอดูกัน” วอร์เน้นเสียงหนัก “ถ้าฉันนับถึงสาม แล้วคุณทิมยังไม่โผล่มา ฉันจะเป่าสมองนายซะ!”

“พี่ทิมสั่งเด็ดขาด ว่าห้ามทำร้ายคุณหมอ” สกายเสียงสั่นแต่หนักแน่น “ถึงคุณจะยิงผมตาย… ผมก็จะไม่ทำร้ายคุณ”

“ใจแข็งดี… หนึ่ง… สอง…”

แกร็ก!

ประตูถูกผลักเปิดอย่างช้าๆ ทิมก้าวเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าสีหน้าตกใจขึ้นมาทันที

“พี่ทิม!” สกายมีสีหน้าดีใจที่ได้เจอเจ้านายอีกครั้ง

“คุณวอร์! คุณทำอะไร!” ทิมรีบก้าวเข้ามาใกล้

“บอกผมมาเดี๋ยวนี้ว่าเด็กคนนี้คือใครอีก!” วอร์ไม่ลดทอนความเข้มงวด

“สกาย… เขาเป็นสายลับของผมเองครับ ขอร้องล่ะ… ปล่อยเขาไปเถอะ” ทิมวิงวอน สีหน้าเป็นห่วงสกายอย่างปิดไม่มิด

“หึ!… อย่างนี้นี่เอง” วอร์หัวเราะเยาะ “ที่เขาไปหาผมบ่อยๆ พูดเรื่องคุณให้ผมรู้สึกสงสารคุณ… ก็เป็นแผนการของคุณสินะ” วอร์ยิ้มเหี้ยม หัวใจเจ็บปวดร้าวลึก

“…ใช่ครับ” ทิมหลบสายตาลง

“ไม่ใช่นะครับ!” สกายตัดบททันที “เป็นความคิดของผมเองต่างหาก!”

“พอแล้วสกาย!” ทิมตะคอกเบาๆ

“ไม่ครับ ผมต้องพูด!” สกายน้ำตาไหลพราก “พี่ทุ่มเททุกอย่างเพื่อคุณหมอมามากแล้วครับ! พี่เตรียมใจยอมตายด้วยมือเขามาตลอด ผมเลยพยายามทำให้คุณหมอเห็นใจพี่ทิม อย่างน้อยคุณจะได้ลงมือไม่ลง!” สกายหันหน้าเข้าหาวอร์แววตาจริงจัง

“ที่พี่ทิมมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพราะแมวหรอกครับ… แต่เพราะคุณวอร์ต่างหาก! วันที่ท่าเรือ พี่ทิมรู้ว่าคุณเป็นคนยิง… พี่ทิมถึงไม่หลบ! ถึงเขาจะเจ็บตัวแค่ไหน ก็ยังลากตัวเองกลับมารอคุณที่ห้อง และไม่ยอมให้ใครช่วยรักษา…ยอมแค่คุณคนเดียวครับ!”

ปืนที่จ่อขมับสกายสั่นเล็กน้อย วอร์มองหลุบตาลงมองพื้น เขารู้สึกทุกอย่าง แต่แค่ไม่อยากยอมรับความจริง คำพูดของสกายได้ตอกย้ำความรู้สึกแล้ว ว่าเขารักทิมมากแค่ไหน และทิมก็ยอมเพื่อเขามากเช่นกัน

“หยุดพูดเถอะ… ขอร้องล่ะ” ทิมเสียงสั่น กลั้นน้ำตาแทบไม่อยู่

“ผมพูดแทงใจดำพี่ใช่ไหมละครับ” สกายสะอื้น “พี่ช่วยชีวิตคนมากมาย แต่กลับมอบทั้งใจทั้งกายและชีวิต ให้คนที่ไม่เห็นค่าในตัวของพี่เลยด้วยซ้ำ… ผมทนไม่ได้ครับ ทนเห็นพี่ชายของผมเป็นแบบนี้ไม่ได้!” สกายพรั่งพรูร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นในใจ

“นาย… นายเรียกฉันว่าพี่ชาย” ทิมมองตาค้าง รอยยิ้มเจ็บปวดประดับใบหน้า “ฉันไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของนายหรอกนะ”

“นี่หรือว่า…” วอร์ค่อยๆ ลดระดับปืนลง แววตาเปลี่ยนไปจากความโกรธเป็นความตกตะลึง “นายคือน้องชาย… ของโยฮันงั้นหรอ?”

"ใช่ครับ…ผมชื่อจริงๆ ว่าโยชิครับ ผมคือน้องชายของพี่โยฮัน" สกายตอบเสียงสั่น น้ำตายังไหลอาบแก้ม มือบางกำแน่นที่ชายเสื้อราวกับกำลังยืนยันความจริงที่ซ่อนมานาน

วอร์คิ้วขมวด นิ้วบนไกปืนยังไม่คลายความตึงเครียด ยังไม่อยากเชื่อเรื่องที่กำลังเจอตรงหน้า เกรงว่าจะเป็นแผนของทิมอีก

"แล้วทำไมโยฮันถึงจำนายไม่ได้?"

"พี่โยฮันเจอผมครั้งสุดท้ายตอนผมอายุแค่สิบสองปี แล้วผมก็ผ่านการฝึกทหารมา ร่างกายเปลี่ยนไปทั้งหมด จะจำได้ก็แปลกแล้วครับ" สกายนึกถึงพี่ชาย หัวใจราวกับถูกบีบจนเจ็บปวด

"แต่ก่อนหน้านี้ ได้ข่าวว่านายตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ" วอร์ยังไม่ยอมเชื่อง่ายๆ สายตาจ้องมองค้นหาความจริงในดวงตาเด็กหนุ่ม

"ตอนนั้นผมป่วยหนักจริงๆ ครับ… เพราะทนการฝึกหนักไม่ไหวจนไข้ขึ้นสูงชักหมดสติ" สกายกลั้นเสียงสะอื้น "แต่โชคดีที่พี่ทิมมีอิทธิพลในค่ายพอสมควร ตามหาหมอมารักษาผมทันเวลา แล้วหาคนที่รูปร่างใกล้เคียงกับผมที่เพิ่งเสียชีวิตในช่วงเวลานั้น มาสวมรอย ให้ปู่ของพี่ทิมเชื่อว่าผมตายไปแล้ว เพื่อความปลอดภัยของผมครับ" สกายหยุดหายใจครู่หนึ่ง ก่อนจะเล่าต่อ

"พอพี่ทิมจากค่ายไปก่อน ผมก็ฝึกที่นั่นต่ออีกสามปีเต็ม จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน ถึงได้ออกมาปฏิบัติงานและแฝงตัวเป็นสกายที่คุณรู้จักครับ"

ทิมยืนนิ่งอยู่ข้างๆ น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว ความลับที่ซ่อนมานานถูกเปิดเผย พร้อมกับความเสี่ยงและความเสียสละที่ทุกคนต้องแบกรับมาตลอด

วอร์ค่อยๆ คลายนิ้วลั่นไก ลดกระบอกปืนลงช้าๆ สายตายังคงจ้องมองทั้งสองคนครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ คลายแขนที่รัดคอสกายออกทันที

“ดูท่าแล้ว… คงไม่ใช่เรื่องโกหก ฉันจะปล่อยไปแล้วกัน”

“ขอบคุณมากครับคุณหมอ” สกายก้มศีรษะลงอย่างน้อมรับ ขอบตายังคงแดงก่ำ

“พี่ทิม… ผมขอโทษครับที่พูดออกมาหมด” สกายหันกลับมามองทิมด้วยความสำนึกผิด “ผมไม่อยากให้พี่ต้องแบกรับและเสียสละอยู่ฝ่ายเดียว”

“ช่างมันเถอะ” ทิมเอ่ยเสียงอ่อน กวาดมือเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มตัวเอง “แล้วนายมาที่นี่ทำไม? ที่นี่อันตราย เดี๋ยวมีคนเห็นเข้าจะว่ายังไง”

“ผมลอบเข้ามาครับ ไม่มีใครเห็นแน่นอน….ผมแค่เป็นห่วง…รู้ว่าพี่โยฮันโดนยิง เขาเป็นยังไงบ้างครับ”

“เขาได้รับการรักษาเรียบร้อย ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ นายอยากไปเยี่ยมเขาหน่อยไหม? ฉันพาไป” ทิมตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายลง

“ไม่ดีกว่าครับ ให้เขาเข้าใจว่าผมตายไปแล้วดีกว่า ผมเป็นภาระที่พี่โยฮันต้องแบกรับมานานมากแล้ว ผมอยากให้เขาเป็นอิสระซะที” สกายส่ายหน้าช้าๆ ดวงตาเศร้าลง

ทิมมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความเข้าใจลึกซึ้ง “เอาตามที่นายต้องการแล้วกัน… ฉันจะพาไปดูเขาแค่ไกลๆ เอาไหม จะได้สบายใจ”

“ได้เหรอครับ… ขอบคุณมากครับพี่ทิม” สกายยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

“ผมขอตัวก่อนนะครับ” ทิมหันกลับมาพูดกับวอร์ด้วยสายตาที่ยังอาลัยอาวรณ์

“อืม” วอร์ตอบรับเพียงเสียงสั้นๆ นิ่งเฉยราวกับยังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดไม่ทัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางอะไร

ทิมจึงเดินนำสกายออกจากห้องไป ทิ้งให้วอร์ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจยังคงวุ่นวายกับความจริงมากมายที่เพิ่งถูกเปิดเผย

ทิมรู้สึกหนักอึ้งในอก กลัวจะทำให้วอร์ลำคาญแล้วหนีจากตนไป จึงไม่ได้กลับมาที่ห้องอีก ยอมพักอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง ไม่อยากวุ่นวายจนวอร์ผลักไส

วอร์เองก็ไม่ได้ไปหาทิมที่ห้องทำงาน คิดทบทวนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ว่าทุกอย่ามันคือความผิดของใครกันแน่ ทั้งแผนการที่ไม่รู้จุดหมายของทิม และความรู้สึกที่ชัดเจนเกินกว่าจะปิดบัง เขายังไม่อาจตัดสินใจ

ทั้งสองไม่ได้เจอกันตลอดสองวันเต็ม ความคิดถึงและโหยหาก่อตัวขึ้นในใจ แม้ไม่พูดออกมา แต่คนรอบข้างรับรู้เป็นอย่างดี

สองวันต่อมา

ในห้องทำงาน

แกร็ก!!

ประตูห้องค่อยๆ เปิดออก วอร์ก้าวเข้ามาเบาๆ ทันทีที่สายตาพบกับร่างบางที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวยังคงหนักอึ้งและเงียบสงบจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน

ทิมหยุดมือที่กำลังทำ วางปากกาลง รีบลุกจากเก้าอี้เดินออกมาหยุดตรงหน้าโต๊ะ มือบางกำแน่นที่ชายเสื้อ ดวงตาฉาบน้ำตาแห่งความดีใจที่วอร์มาหาก่อน แต่ก็พยายามกลั้นไว้

“คุณวอร์…คุณ…มีธุระอะไรเหรอครับ” ทิมเอ่ยเสียงแผ่วแทบจะไม่ได้ยิน

วอร์สายตาจ้องมองทิมอยู่นาน

“ตกลงว่า… ทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่การหลอกลวงเพื่อให้ผมหลงเชื่อใช่ไหม” วอร์ถามเสียงราบเรียบแต่สั่นพร่าเล็กน้อย สายตามองสำรวจร่างบางที่ดูเหมือนจะซูบผอมไป

“ผมอาจจะปิดบังความจริง และวางแผนหลายอย่างเพื่อให้ได้มาพบคุณ แต่ความรู้สึกที่ผมมีให้คุณ… มันไม่เคยโกหกเลยนะครับ” ทิมตอบรับอย่างเปิดเผย

"ทำให้ผมเชื่อสิครับ" วอร์เอ่ยเสียงหนักแน่น สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นราวกับจะอ่านทุกความจริงที่ซ่อนอยู่

"ต้องทำยังไง... คุณวอร์ถึงจะเชื่อผม" ทิมถามเสียงสั่น

วอร์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกนอกอก คิดถึงร่างบางที่เคยกอดใจแทบขาด

"คิดสิครับ" วอร์ตอบสั้นๆ หยุดยืนประชิดทิมจนติดขอบโต๊ะทำงานด้านหลัง แต่สายตาไม่ลาออกจากใบหน้าหวานตรงหน้า

ทิมกลั้นหายใจ ยื่นมือขึ้นบางประคองใบหน้าหล่อเหลาเบาๆ ก่อนจะเอื้อมใบหน้าขึ้นประกบริมฝีปากบางลงบนกลีบปากหนาอย่างนุ่มนวลที่สุด

จูบช้าๆ ราวกับถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่กักเก็บมาตลอด ลมหายใจขาดช่วงทุกครั้งที่สัมผัสกัน น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลลงมาอาบทันที พร้อมกลั้นเสียงสะอื้นจนคอสั่นเบาๆ

วอร์ถอนหายใจแรง สอดลิ้นเข้าไปในปากบางรับรสสัมผัสนั้นไว้ ก่อนจะพลิกเป็นฝ่ายกระชับร่างบางเข้าหาตัวเองอย่างรวดเร็ว ลิ้นล้วงลึกเข้าไปเชื่อมประสานอย่างกระหายและโหยหาที่สะสมมานาน

มือหนาเลื้อยลอดเข้าไปใต้เสื้อผ้าบางเบา สัมผัสผิวเนียนนุ่มและซุกซนจนตัวบางสั่นระริก มืออีกข้างประคองต้นคอคนตรงหน้าเอียงเบาๆ เพื่อให้การจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น

ทุกการสัมผัส ทุกจังหวะล้วนบ่งบอกถึงความรักและความเจ็บปวดที่ยังคงอยู่ ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร หัวใจยินยอมกลับคืนสู่จุดที่มีกันและกัน