10 ไม่ปล่อยให้อยู่คนเดียว

“อีกเรื่อง” ชายชราเหลือบสายตาคมกริบมายังหลานชาย “หลังจากนี้สองเดือน ทิมจะมารับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งต่อจากฉัน ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมด้วย”

ทิมขมวดคิ้วแน่น รู้ว่าตอนนี้ไม่อาจปฏิเสธได้ หากทำตัวอ่อนแอให้คนพวกนี้เห็น จะกลายเป็นจุดอ่อนที่อันตราย

คนที่ต้องการชิงตำแหน่งและไม่ชอบหน้าตน จะรวมหัวกันหาทางทำร้ายเหมือนที่เป็นมาตลอด จึงจำเป็นต้องยอมรับเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

ทิมพยักหน้ารับคำอย่างจำใจ ความเย็นชาและความเข้มแข็งจึงเป็นเกราะป้องกันเดียวที่เขามี

การประชุมดำเนินไปจนจบ ทุกคนลุกออกจากห้องอย่างพร้อมเพรียง ทิมกำลังจะเดินออกไป แต่ร่างสูงใหญ่สายตาคมกริบก้าวมาดักหน้าไว้อย่างรวดเร็ว

“มีอะไร” ทิมถามเสียงเย็น

“ไม่นานนายน้อยก็จะขึ้นรับตำแหน่งแล้ว เราต้องร่วมงานกันอีกนาน จะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ” พสินยิ้มมุมปาก

ชายชราที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เหลือบมองทั้งคู่และรู้ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนดี

“มีอะไรให้ทัก สิ่งแรกที่ฉันจะทำหลังรับตำแหน่ง คือเปลี่ยนรองหัวหน้าซะ!” ทิมตอบกลับทันทีด้วยแววตาท้าทาย

“เปลี่ยนไม่ได้หรอกนะ” ชายชราลุกขึ้นเดินเข้ามาแทรก ขณะจัดปกเสื้อสูทให้เรียบร้อย “ปู่วางพสินให้มาช่วยงานแกด้วยตัวเอง ถึงพวกแกจะไม่ถูกกัน แต่เรื่องงานต้องช่วยกันเต็มที่ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปน ฉันไม่ชอบ!” พูดจบ ชายชราก็เดินออกไปทางประตูหลังโดยไม่รอฟังคำตอบ

“เห็นไหมล่ะ เรายังต้องเจอกันไปอีกนาน” พสินก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้ง สายตาจับจ้องใบหน้าหวานอย่างหลงใหล

แกร๊ก…!

“เข้ามาอีกสิ… ถ้าอยากตาย!” ทิมพูดเสียงเรียบ ขณะที่มือข้างหนึ่งจับด้ามปืนแน่น นิ้วชี้ประคองที่ไกพร้อมยิง ปลายกระบอกชี้ไปใต้คางของพสิน โดยที่พสินเองก็ไม่ทันรู้ตัว

“ปืน!! ปืนผมนี่!! พี่เอาไปตอนไหนเนี่ย!” โยฮันรีบควานหาที่เอวตัวเอง ตกใจเมื่อพบว่าปืนหายไป แต่กลับไปอยู่ในมือของทิมแทน

“วันนี้ฉันยอมแพ้ เชิญนายน้อยเดินทางกลับอย่างปลอดภัยนะครับ” พสินยกมือทั้งสองข้างขึ้นแสดงความยอมแพ้ ถอยหลังสองก้าวเพื่อเปิดทาง

“อย่าได้เสนอหน้ามาใกล้ฉันอีก!” ทิมตัดบท ไม่หันกลับไปมองแม้แต่หางตา ก่อนจะโยนปืนขึ้นกลางอากาศ โยฮันรีบก้าวมารับไว้อย่างคล่องแคล่ว

พสินยืนมองร่างบางที่หายลับออกประตูไป มีความเจ็บปวดลึกๆ ในอก แต่ก็เผยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ภูมิใจในความเก่งกาจของคนรักเก่า ที่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยปล่อยวางได้เลย

กลางดึก (หน้าคาเฟ่)

ฝนตกกระหน่ำ ท้องฟ้ามืดสนิทไม่มีแสงดาว เสียงฝนกระทบพื้นและสิ่งรอบตัวดังระงม ทิมก้าวลงจากรถพร้อมร่มลายผลไม้สีสวยในมือ

“งั้นผมไปก่อนนะพี่!” โยฮันเปิดกระจกตะโกนออกมาแข่งกับเสียงฝน

ทิมไม่ได้หันกลับไปมอง เขาล้วงกุญแจออกมาจากกระเป๋า ทันทีที่รถเลี้ยวหายลับไปในความมืด มือที่ถือกุญแจชะงักนิ่ง ส่วนมืออีกข้างที่ถือร่มสั่นระริกจนไร้แรง

ความรู้สึกอัดแน่นโถมซัดเข้ามา ร่มหลุดร่วงจากมือตกลงบนพื้นเปียก ปล่อยให้สายฝนหล่นกระทบเส้นผมและเสื้อผ้า ร่างบางอ่อนยวบฟุบลงนั่งกอดเข่าตัวเอง สายฝนสาดซัดจนชื้นแฉะไปทั้งตัว ท่ามกลางความมืดมิดเยือกเย็นจนดูวังเวง

ทิมไม่ได้ร้องไห้ ไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ มีเพียงความรู้สึกเจ็บปวดบีบคั้นหัวใจ และความปรารถนาอยากให้น้ำฝนช่วยชะล้างความหม่นหมองในใจออกไปบ้างก็พอ

ตึก… ตึก… ตึก…!

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้จากด้านหลัง

ทันใดนั้น… เม็ดฝนที่เคยสาดกระหน่ำก็หายไปจากรอบกาย ทิมเงยหน้าขึ้นมอง เห็นร่างสูงยืนกางร่มครอบเหนือศีรษะให้ เขาสวมเพียงเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขายาวสบายๆ สายตายังคงมีความเย็นชาที่คุ้นเคย

“เปิดประตูไม่ได้เหรอครับ” วอร์ถามเสียงเรียบ

“เปล่าครับ… แค่… ไม่มีแรง” ทิมก้มหน้าลงตอบเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน

“มานั่งตากฝนแบบนี้ เดี๋ยวก็ป่วยซ้ำอีกหรอก” ดวงตาคมมองทิมอย่างสงสัยปนสงสาร ทั้งที่ยังไม่รู้สาเหตุความเศร้าของคนตรงหน้า

“ผมจะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละครับ” ทิมดันตัวลุกขึ้นยืน แต่มือที่ถือกุญแจสั่นจนจับไม่อยู่ เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าเพราะความหนาวหรือหมดแรงจากสิ่งที่อยู่ในใจกันแน่

วอร์มองดูอยู่ครู่หนึ่ง ความสงสัยเปลี่ยนเป็นความเป็นห่วงที่ไม่อาจปล่อยผ่านได้

มับ…!

วอร์ยื่นมือมาจับมือบางที่สั่นเทาไว้แน่น กระชากเบาๆ ให้เดินตามตน

“อะ… จะพาผมไปไหนเหรอครับ!” ทิมตกใจร้องเบาๆ เดินตามแรงดึงอย่างช่วยไม่ได้

“ผมไม่พาคุณไปขายหรอก” วอร์ตอบขณะถือร่มคุมร่างบางไว้ตลอดทาง เขาพาเดินไปเปิดประตูคลินิกของตัวเอง

ภายในคลินิก

ทิมเงียบลงไม่พูดอะไรอีก เดินตามเข้าไปด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า วอร์ปล่อยมือแล้วเดินหายไปหลังร้านสักพัก ก่อนจะกลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนใหญ่ยื่นให้ทิม

“รีบเช็ดตัวซะ”

“อ๋อ… ขอบคุณครับ” ทิมรับมาคลุมศีรษะ ขยี้เช็ดผมและใบหน้า

วอร์หายไปหลังร้านอีกครั้ง แล้วก้าวออกมาพร้อมแก้วน้ำขิงร้อนๆ มีควันลอยกรุ่นบางๆ

“จิบนี่สิ จะได้อบอุ่นขึ้น”

“ขอบคุณนะครับ” ทิมสงสัยกับการกระทำของคนเย็นชาตรงหน้า แต่ก็รับน้ำขิงมาจิบ ความร้อนไหลลงคอจนถึงท้อง ทำให้รู้สึกอุ่นขึ้นมาก

“ถ้าไม่อยากอยู่คนเดียว จะค้างที่นี่ก็ได้นะ” วอร์พูดขึ้นเสียงเรียบ มองคนตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า

“อะ… อะไรนะครับ! ผมแค่…!” ทิมชะงักตกใจ พูดตะกุกตะกัก

“เวลาคุณไปเจอคนในครอบครัวแล้วกลับมา มักจะเป็นแบบนี้ตลอด” วอร์มองตาตรงๆ “ผมเป็นหมอ ก็พอดูออกว่าสภาพแบบนี้ไม่ควรปล่อยให้อยู่คนเดียว”

“อย่างนั้นเหรอครับ…” ทิมก้มหน้าลง รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจบางๆ

“งั้นก็ไปอาบน้ำซะ ดึกมากแล้ว ผมก็ง่วงแล้วด้วย” วอร์พูดจบก็หันหลังก้าวขึ้นบันได

“ห้องน้ำชั้นล่างอยู่ทางไหนครับ?” ทิมรีบถามพร้อมมองหาประตูที่น่าจะเป็นห้องน้ำ

“ที่นี่มีห้องน้ำแค่ในห้องผมครับ ถ้าคุณรังเกียจ จะกลับไปนอนที่คาเฟ่ก็ตามใจ” วอร์หยุดก้าวกลางขั้นบันได หันมาตอบเสียงเย็น

“ไม่ใช่… แบบนั้นนะครับ” ทิมปฏิเสธ รีบก้าวตามขึ้นบันไดไปด้วยความลังเลเล็กน้อย

หลังจากได้ชำระล้างน้ำฝนเย็นด้วยน้ำอุ่นในห้องน้ำของวอร์ ทิมก็เดินออกมา เส้นผมยังมีหยดน้ำเกาะ เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ของวอร์คลุมหลวมโพรกถึงต้นขา ปลายแขนยาวล้นปิดฝ่ามือ

วอร์นั่งพิงหมอนที่หัวเตียง ในมือถือโทรศัพท์ แสงสีฟ้าส่องกระทบใบหน้าคม สายตาจ้องมองร่างบางไม่วางตา

“เดี๋ยวผมลงไปนอนข้างล่างก็ได้ครับ” ทิมก้มหน้าพูดเสียงเบา มือกำชายเสื้อตัวยาวไว้แน่นด้วยความเกรงใจ

“ครั้งที่สาม” วอร์พูดขึ้นกะทันหัน โดยยังคงเลื่อนสายตามองโทรศัพท์ในมือต่อ

“ครับ?!” ทิมเงยหน้าขึ้นมองวอร์ด้วยความงุนงง

“วันนี้เป็นครั้งที่สาม ที่คุณมาอาบน้ำที่นี่ และใส่เสื้อผ้าผม” วอร์เลื่อนสายตามองทิมเล็กน้อย

“คุณหมายความว่ายังไงครับ?”

“ปกติใครชวนคุณไปอาบน้ำหรือไปนอนด้วย คุณก็ไปง่ายๆ แบบนี้เหรอครับ?”

“ฮะ? ไม่หรอกครับ ผมไม่เคยไว้ใจใคร”

วอร์ลุกจากเตียง เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ สายตาคมกริบจ้องจับผิดไม่วางตา

“แล้วคุณ… ไว้ใจผมงั้นเหรอครับ”

ชายตัวสูงก้าวเข้าใกล้เรื่อยๆ จนทิมต้องก้าวถอยหลัง กระทั่งหลังชนกำแพงเย็นเฉียบ ไม่มีที่ให้หนีอีก

“ก็… คุณช่วยดูแลเจ้าเหมียวให้ผมนี่ครับ” ทิมเบือนหน้าหนีเล็กน้อย

“แค่นั้น… ก็ไว้ใจถึงขั้นตามขึ้นมาถึงห้องนอนเลยงั้นเหรอครับ ใจกล้าไม่เบาเลยนี่”

วอร์ยกมือหนาจับปลายคางบาง ดันให้เงยหน้าขึ้น สัมผัสอุ่นลูบไล้นุ่มนวลบริเวณริมฝีปาก สายตาไล่มองตั้งแต่ดวงตาลงถึงกลีบปากสีชมพูหวาน

“คงงั้น… มั้งครับ” ทิมตอบเสียงสั่น ขนตาสั่นพริ้มไม่กล้าสบตา หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก

“สั่นขนาดนี้… กำลังคิดอะไรอยู่เหรอครับ” วอร์โน้มตัวลงกระซิบข้างหู ลมหายใจที่รดใบหูเบาๆ ทำให้ขนลุกชันทั่วร่าง

“คุณเข้ามาใกล้ขนาดนี้… ผมก็ประหม่าสิครับ”

“ถ้าอย่างนั้น คงต้องให้คุณจ่ายค่าน้ำค่าไฟแล้วสิ” วอร์เหลือบมองริมฝีปากชมพูราวกับถูกดึงดูดจนไม่อยากเบนสายตาไปไหน

“คุณจะเอาเท่าไหร่ครับ”

“แล้วคุณจ่ายได้เท่าไหร่ล่ะ” วอร์ยิ้มมุมปากบางๆ ความเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า

“คุณหมายถึงเงินใช่ไหมครับ”

“ผมหมายถึงตัวคุณต่างหาก”

สิ้นคำพูด วอร์ดันคางกลมขึ้นให้สบตาอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงประกบริมฝีปากอย่างร้อนแรง ทิมตกใจชะงัก รีบดึงสติออกแรงดันอกแกร่งให้ถอยห่าง แต่มือหนายังคงบีบคางแน่น ปิดทางถอยหนี ไม่ยอมให้ถอนจูบออกไปได้เลย

วอร์บดเบียดริมฝีปากบาง แทบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ลิ้นเลื้อยแทรกเข้าไปครอบครองอีกฝ่าย ดื่มด่ำรสหวานในโพรงปากอย่างต่อเนื่อง

มือบางดันออกจนสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถผลักร่างสูงออกไปได้ น้ำตาล้นปริ่มออกมา ขณะที่มือหนาสอดใต้เสื้อตัวยาวเข้ามาลูบไล้ร่างกายอย่างวู่วาม

จนกระทั่งจูบที่เร่งเร้าหยุดชะงักไป วอร์ลืมตาขึ้นเมื่อฝ่ามือสัมผัสโดนผิวขรุขระบริเวณเอวบาง เหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่าเผลอปล่อยให้อารมณ์ครอบงำจนลืมข้อสงสัยที่เคยมีไปจนหมดสิ้น

“แฮ่ก… แฮ่ก… แฮ่ก…” เมื่อริมฝีปากผละออก ทิมรีบกอบโกยอากาศเข้าปอดทันที หลังจากหายใจไม่สะดวกไปหลายนาที

วอร์ถอยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าห่มกับหมอนออกมา แล้วโยนให้กับทิม

“อยากนอนตรงไหนก็ปูนอนเอง” วอร์พูดจบก็หันหลังก้าวขึ้นนอนบนเตียงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มองทิมแม้แต่หางตา

“ขะ… ขอบคุณครับ” ทิมที่ยังตกใจไม่หาย ดวงตายังมีคราบน้ำตาไม่ทันแห้ง มองคนตรงหน้าด้วยความงุนงง ในอกเจ็บลึกจนจุกไปทั่วร่างกาย

ทิมลงมาชั้นล่างพร้อมหมอนและผ้าห่มที่วอร์ให้มา ก่อนจะปูลงที่มุมมืดข้างๆ กรงเจ้าฮันนี่ แมวอ้วนได้กลิ่นการมาของเจ้าของ ก็ส่งเสียงร้องเบาๆ อย่างออดอ้อน

ทิมเอนตัวนอนลงบนผ้าห่มผืนบาง ตะแคงมองเจ้าเหมียวในกรงด้วยสายตาอ่อนโยน

“ฉันก็อยากปล่อยแกออกมานะ แต่แผลแกเพิ่งจะดีขึ้น จะให้อักเสบอีกไม่ได้ คืนนี้ฉันจะนอนกับแกนี่แหละ ดีใจใช่ไหม ถ้าอยากกลับบ้านก็รีบหายไวๆ นะ ฉันอยากนอนกอดแกจะแย่แล้ว”

ทิมพึมพำพูดคุยกับแมวรักเบาๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยอย่างหมดแรง

“เหนื่อยจัง ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสิ แต่ถ้าฉันตายก่อน พวกแกจะตรอมใจไหมนะ แค่ฉันป่วย แกก็ไม่ห่วงตัวเองแล้ว แล้วอย่างนี้ฉันจะทิ้งพวกแกได้ยังไง ถ้าชาติหน้าฉันเลือกเกิดได้ ขอเกิดมาเป็นแมวแบบพวกแกดีกว่า มีคนรัก มีคนดูแล ถึงเป็นแมวจร ก็มีอิสระ ทำอะไรก็ได้ ไม่ต้องมีคนมาบังคับ ฉันอิจฉาพวกนายจัง อยากเป็นแมวตอนนี้เลย… จะได้ไหมนะ”

ทิมหลับตาลงอย่างทอดถอนใจ ร่างบางนอนตะแคงกอดตัวเองบนผ้าห่มบางราวกับต้องการไออุ่น

ตรงบันได วอร์ที่กำลังจะเอาผ้าห่มอีกผืนมาให้ ยืนนิ่งชะงัก เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น หัวใจไหววูบราวกับถูกสะกด ความเจ็บปวดก่อตัวขึ้นในอกปะปนกับความรู้สึกผิดที่ตัดสินคนตรงหน้าด้วยความคิดของตัวเอง ทั้งที่เห็นอยู่ว่าเขาน่าสงสารเพียงใด

“งั้นคุณสนใจ… มาเป็นแมวของผมไหมครับ” วอร์เดินออกมาจากมุมมืด ทิมที่เพิ่งหลับตาลงลืมตาขึ้น รีบหันมองคนที่พูดทันที

“คะ… คุณวอร์ หมายความว่าไงครับ” ร่างบางดันตัวขึ้นเล็กน้อย

“ก็ตามที่พูดเลยครับ สนใจ… มาเป็นแมวของผมไหม” วอร์พูดย้ำด้วยน้ำเสียงชัดเจน เพียงแค่อยากทำให้คนน่าสงสารรู้สึกดีขึ้นบ้างก็พอ

“แต่ผมเป็นคนนะครับ จะเป็นแมวได้ยังไง…” ทิมก้มหน้าลงด้วยความเขิน ราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

“ผมไม่ชอบพูดมาก ถ้าคุณยอม ผมจะดูแลคุณอย่างดี แต่ถ้าไม่… ก็ต่างคนต่างอยู่ ทีนี้… เข้าใจแล้วใช่ไหมครับ”

หัวใจในอกทิมเต้นแรงขึ้นจนแทบได้ยินเสียง ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ ไม่คิดว่าความปรารถนาที่คิดไว้ จะมีคนยอมทำให้ในชาตินี้…

“ผม… อยากเป็นแมวของคุณวอร์ครับ…” หนุ่มหน้าหวานก้มหน้าพูด ไร้ซึ่งความลังเลในน้ำเสียงแม้แต่น้อย

ร่างสูงยิ้มมุมปากบางๆ ย่อตัวลงไปเผชิญหน้ากับคนขี้อายอย่างมั่นใจ