12 เบื้องหลัง

กลางดึก

ณ ห้องนอนของทิม

ความเงียบปกคลุมขณะเจ้าของห้องที่เหน็ดเหนื่อยจนเริ่มง่วงกำลังจะหลับใหล เขายังคงรอคอยสายจากคนที่บอกว่าจะมาเยือน

จู่ๆ เสียงหมุนลูกบิดประตูก็ดังขึ้นเบาๆ

แกร็ก…!

ทิมรีบลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียงอย่างระแวดระวัง มือเลื่อนลอดใต้หมอนหยิบปืนขึ้นมาจ่อตรงบานประตูอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบจับจ้องประตูที่กำลังเปิดออกช้าๆ

บานประตูเผยอออกทีละนิด นิ้วชี้ของทิมก็กดชักไกปืนพร้อมยิงทันที

แต่...! เมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก้าวเข้ามา ทิมถึงกับชะงักค้าง

"คุณวอร์!?" ดวงตาเบิกกว้างมองคนตรงหน้าอย่างตกใจ ก่อนจะค่อยๆ ลดปืนลง "...ทำไมไม่โทรมาบอกก่อนล่ะครับ"

"ก็คุณเคยบอกว่าให้เข้ามาทางประตูหลังได้ตลอดเวลา ผมก็แค่ทำตามที่คุณบอกนี่ครับ" วอร์ตอบเสียงราบเรียบ พลางปิดประตูสนิทเบาๆ โดยไม่มีทีท่าตกใจกับการถูกปืนจ่อเมื่อครู่เลย

ทิมถอนหายใจยาว มือบางลูบหน้าผากที่มีเหงื่อซึมออกมา แล้วรีบเก็บปืนซ่อนกลับไปที่เดิม

"ผมแค่... ไม่ชินที่มีคนเข้ามาเงียบๆ แบบนี้น่ะครับ"

"คุณ... ก็เลยจะยิงผมงั้นเหรอครับ" วอร์เอ่ยถาม แฝงความเอ็นดูผสมกับความสงสัยเล็กน้อย

"ผมไม่รู้ว่าเป็นคุณ ขอโทษด้วยนะครับ" ทิมตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อยลง

วอร์กวาดสายตามองท่าทางระแวดระวังของคนตรงหน้าขณะเดินเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยขึ้นเบาๆ

"ดูคุณระวังตัวดีจังนะครับ"

"ฐานะแบบผม... ตายได้ทุกเมื่อเลยนี่ครับ ผมแค่อยากมีชีวิตอยู่เพิ่มสักวันก็ยังดี" ทิมตอบเสียงสั่นพร่า

"พูดอะไรที่ดูท้อแท้จังครับ" วอร์เอื้อมมือเสยคางบางขึ้นมาจ้องตา "คุณคือแมวของผมนะ ผมไม่มีวันปล่อยให้คุณเป็นอะไรแน่นอน"

ทิมเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าเมื่อนึกถึงความจริงที่ต้องแบกรับ

"ผมกลัวจะดึงคุณเข้ามาพัวพันกับเรื่องของผมมากกว่า คุณเป็นแค่หมอสัตว์ธรรมดา... จะมีกำลังอะไรไปต่อสู้กับกลุ่มอิทธิพลได้ล่ะครับ"

วอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาเข้มงวดขึ้นกว่าเดิม

"คุณกำลังไม่เชื่อฟังผมอยู่นะครับ"

"ก็ผม... เป็นห่วงคุณนี่ครับ"

"ผมไม่ได้อ่อนแอจนต้องให้คุณมาปกป้องหรอกนะ" วอร์กระตุกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก "เชื่อผมนะครับ"

ทิมเงียบไป ไร้ซึ่งคำตอบใดๆ เพียงแค่ซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่ง สูดดมกลิ่นหอมอุ่นจนความกังวลค่อยๆ จางลง

"เอาล่ะ นอนเถอะครับ" วอร์ดันไหล่บางให้เอนตัวนอน ก่อนจะขยับขึ้นไปนอนข้างๆ คลี่ผ้าห่มคลุมร่างทั้งสอง

ทิมขยับตัวซุกซบเข้าหาอ้อมกอด รับความอบอุ่นที่หาได้ยากในชีวิต ก่อนจะหลับไปพร้อมความรู้สึกโล่งใจที่มีคนคอยปกป้องอยู่ข้างกาย

แต่... วอร์กลับลืมตาค้างมองเพดานในความมืด ความกังวลยังทับถมแน่นในอก การที่ทิมปิดบังเรื่องราวตัวเองไว้มากมาย และเขาเองก็ไม่อยากบีบบังคับให้พูดออกมา ทำให้คำถามมากมายยังค้างคาใจโดยไม่มีวันได้คำตอบ…

หลายวันต่อมา

ณ คลินิกสัตว์

แสงแดดยามบ่ายส่องลอดเข้ามาในร้าน เจ้าฮันนี่กระโดดโลดเต้นในกรงอย่างกระปรี้กระเปร่า วอร์หยุดจัดระเบียบยาแล้วหันมาพูดกับคนที่นั่งเล่นกับเจ้าเหมียวอยู่นาน

"เย็นนี้ผมจะไม่อยู่นะครับ ว่าจะกลับบ้านซะหน่อย"

ทิมหันมามองด้วยสายตาอ่อนโยน มือบางลูบผ่านตะแกรงกรงเบาๆ

"อ๋อ... ครับ คุณก็ไม่ได้กลับบ้านนานแล้วสินะ"

"ครับ" วอร์พยักหน้า "คุณจะเอาฮันนี่กลับเลยก็ได้นะครับ มันเกือบจะหายดีแล้ว"

"ได้จริงเหรอครับ!" ทิมเบิกตากว้างวาวรีบถามต่ออย่างกระตือรือร้น "มีอะไรที่ต้องระวังเป็นพิเศษอีกไหมครับ?"

"ไม่มีแล้วครับ ปล่อยให้มันเล่น กิน นอนได้ตามสบายเลยครับ" วอร์ยิ้มมุมปากบางๆ

ทิมรีบเปิดประตูกรง อุ้มเจ้าฮันนี่ขนฟูขึ้นมาแนบอก มือบางลูบขนนุ่มตามลำตัวอ้วนกลมอย่างละมุน ใบหน้าฉายแววยินดีจนดวงตาเป็นประกาย

"ได้กลับบ้านแล้วนะฮันนี่ คิดถึงเพื่อนๆ ที่ร้านกับที่นอนนุ่มๆ ของเราแล้วใช่ไหมล่ะ" ชายหน้าหวานกดจมูกซุกขนขาวบนหน้าผากแมว รอยยิ้มสดใสแผ่กว้างจนแก้มยุ้ย

วอร์ยืนพิงเคาน์เตอร์มองภาพตรงหน้าเงียบๆ ความรู้สึกในอกค่อยๆ พองโตขึ้น เป็นความอบอุ่นที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ความรักที่ค่อยๆ เบ่งบานในใจดูเหมือนจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นรอยยิ้มนี้

ณ สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ยามค่ำคืน

แสงไฟถนนส่องสลัวลงบนทางเดินลาดยาง มีคนวิ่งออกกำลังกายกระจายตัวกันไปทั่วบริเวณ บรรยากาศดูพลุกพล่านแต่แฝงความเงียบสงบ วอร์ในชุดใส่สบายและรองเท้าวิ่งคู่เก่งก้าวเท้าเคลื่อนตัวไปตามทางคดเคี้ยว ท่ามกลางผู้คนที่วิ่งสวนกันไปมา

เมื่อวิ่งมาถึงรอบสระน้ำที่มีราวกั้นยาวตลอดเส้นทาง สายตาคมกริบก็พลันเหลือบไปสะดุดกับร่างหนึ่ง ชายผมสั้นเกรียน มีผ้าปิดตาข้างซ้าย สวมชุดวิ่งสีขาวสะอาดตา แต่กลับไม่มีร่องรอยเหงื่อซึมตามลำตัวเลยแม้แต่นิดเดียว ท่ายืนตรงมั่นราวกับรอคอยใครบางคน

วอร์ค่อยๆ ลดความเร็วลง จนชะงักยืนพักข้างราวกั้น กางแขนขยับขาเบาๆ ท่ามกลางลมเย็นที่พัดผ่าน

"นกพิราบกินหนอนเข้าไปทั้งตัว..." ชายแปลกหน้ากล่าวลอยๆ โดยไม่หันหน้ามา

"ตายไปก็โดนหนอนชอนไชกิน" วอร์ตอบกลับโดยไม่หันไปมองคู่สนทนา เขารู้ทันทีว่าคนคนนี้คือผู้ติดต่อที่นัดพบ รหัสคำพูดนี้ยืนยันความถูกต้องแล้ว

ทั้งสองยังคงหันหน้ามองไปคนละทิศเหมือนไม่รู้จักกัน เพียงแต่สายตาของทั้งคู่คอยสอดส่องมองรอบข้างเป็นระยะ จนแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจหรือแอบมองอยู่ ชายแปลกหน้าจึงเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกระซิบต่ำ

"ผมมีงานให้คุณทำ คืนนี้ห้าทุ่ม ที่ท่าเรือด้านตะวันออก เมื่อคุณถึงแล้วผมจะส่งรูปเป้าหมายให้ทางโทรศัพท์"

"เงินมัดจำ?" วอร์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผมจะโอนเข้าบัญชีให้ทันที"

วอร์เผยยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

"คุณคงเพิ่งเคยใช้บริการแบบนี้ครั้งแรกสินะครับ ผมรับเพียงเงินสดเท่านั้น และต้องได้ก่อนออกเดินทาง"

"กรอด...!" เสียงกัดฟันดังขึ้นเบาๆ แฝงความไม่พอใจ "ก็ได้ครับ... อีกสิบนาทีผมจะเอามาให้"

"ผมจะรอนะครับ" วอร์หยุดพูดชั่วครู่ ก่อนสั่งเสริม "อ้อ... ช่วยวางไว้ในห้องน้ำชาย ที่ประตูติดป้าย 'ชำรุด ห้ามใช้' นะครับ"

"ก็ได้ครับ!" ชายแปลกหน้าตอบเสียงกระแทก ก่อนจะหันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

วอร์ยืดตัวคลายกล้ามเนื้อพอประมาณ แล้วจึงออกวิ่งต่อ โดยไม่ได้สนใจท่าทางของคู่สนทนาแต่อย่างใด

ณ ท่าเรือ เวลา 23:50 น.

ลมทะเลพัดแรงกระหน่ำ เสียงคลื่นซัดฝั่งดังปะทะพร้อมเสียงตะโกนดุเดือดที่กึกก้องไปทั่วบริเวณ

"ไม่ได้เรื่อง!!! แค่นี้ก็ต้องให้หัวหน้ามาสั่งงานเอง ทำงานกันมากี่ปีแล้ววะ!!! ส่งของตั้งกี่รอบแล้ว พวกมึงนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ!!!!" โยฮันเดินวนไปมาหน้าทิมที่ยืนสูบบุหรี่คลายความเครียดอยู่ สีหน้าบึ้งตึงจนดูน่ากลัว ลูกน้องสิบกว่าคนยืนเรียงแถวชิดกัน ก้มหน้าลงต่ำจนแทบจมติดอก รับคำต่อว่าโดยไม่กล้าปริปาก

"พวกผมเช็กสองรอบแล้วจริงๆ นะครับ... ไม่คิดว่าจะยังเหลืออีกตู้ที่ยังไม่ได้ขึ้นเรือ" ลูกน้องคนหนึ่งตอบเสียงสั่น

"ถ้าพวกมึงรอบคอบจริง! ก็คงไม่มีปัญหาแบบนี้!!!" โยฮันตะคอกดังก้อง ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยว

"ตอนนี้เรือก็ออกไปได้หลายชั่วโมงแล้ว! ยังเหลืออีกหนึ่งตู้ไม่ได้ไป... จะทำยังไงดีครับพี่" โยฮันหันมาถามด้วยหน้าตากังวลปนหงุดหงิดไม่หาย

"เรือลำต่อไปจะเข้ามาเมื่อไหร่" ทิมถามเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น ทิ้งบุหรี่ที่เหลือลงพื้นพร้อมใช้ปลายเท้าขยี้เบาๆ

"พรุ่งนี้ตอนตีห้าครับหัวหน้า" ลูกน้องอีกคนตอบอย่างรีบร้อน

"งั้นก็เอาตู้นี้ขึ้นเรือลำนั้น แล้วจ่ายค่าเสียเวลาให้เรือเพื่อไปส่งให้ถึงที่" ทิมสั่งเสียงเรียบ พลางมองลูกน้องทั้งแถว ก่อนจะหันมาสั่งมือขวาต่อ "โยฮัน นายก็ติดต่อไปบอกฝั่งผู้รับว่ากำลังส่งของตามไป ลดค่าขนส่งให้เขายี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เป็นการขอโทษ"

"ตั้งยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์เลยเหรอครับ! มันเยอะไปไหม? ไหนจะต้องจ่ายค่าเรือเพิ่มอีก รอบนี้แทบจะไม่ได้อะไรเลยนะครับ" โยฮันรีบคัดค้าน

"เอาเงินเดือนของไอ้พวกนี้มาเป็นค่าใช้จ่ายแทน แค่นี้ก็คิดไม่ได้หรือไง!" ทิมสายตาเข้ม พูดด้วยความหงุดหงิดสะสม

"หะ...!" เสียงตกใจดังขึ้นพร้อมเพรียงกัน

"หักเงินพวกผมเหรอครับ!"

"ไม่ได้นะครับ พวกผมอยู่ไม่ไหวจริงๆ!"

"เงินเยอะขนาดนั้นต้องหักกี่เดือนถึงจะพอล่ะครับ!" ลูกน้องเริ่มบ่นอุบแต่ยังไม่กล้าสบตา

"เดือนนี้เดือนเดียวก็พอ เพราะฉันเคยบอกแล้วว่า... ฉันไม่เลี้ยงสวะ!"

ทิมชักปืนพกออกจากอกเสื้ออย่างรวดเร็ว ไม่รีรอยิงเข้ากลางหน้าผากลูกน้องคนที่ยืนหน้าสุดอย่างแม่นยำ

ปั้ง!!!

ร่างใหญ่ล้มลงกับพื้นปูนแน่นิ่ง ดวงตายังคงเบิกกว้างค้างไว้ด้วยความตกใจที่ไม่ทันตั้งตัว ลูกน้องคนอื่นๆ รีบก้มหน้าตัวสั่นกลัวในความเด็ดขาดของหัวหน้า

"ใครอีก" ทิมถามเสียงเย็นชา นิ้วยังวางอยู่บนไกปืน

"พี่ทิมครับ... ถ้าพี่ยิงพวกเขาตายหมด เราจะไม่มีคนทำงานให้นะครับ" โยฮันรีบห้ามทันที

"งั้นเหรอ..."

ปั้ง!!!!!

เสียงปืนดังขึ้นอีกนัด กระสุนพุ่งทะลุกลางหน้าผากลูกน้องอีกคนที่ยืนถัดไป ล้มลงเป็นศพที่สอง

"สองคนนี้ใช่ไหมที่ทำพลาดรอบก่อน" ทิมถามพลางเอียงปืนชี้ไปที่ศพตรงหน้า

"คะ...ครับ" โยฮันตอบเสียงสั่น

"งั้นที่เหลือก็กลับไปทำงานซะ อย่าให้ผิดพลาดอีก..."

"รีบไปทำงานกันสิวะ! หัวหน้าอุตส่าห์ปล่อยไปแล้ว อย่าให้พลาดอีกล่ะ!" โยฮันโบกมือไล่อย่างเร่งรีบ กลัวว่าเจ้านายจะของขึ้นแจกกระสุนอีกคนละนัด

เมื่อเสียงฝีเท้าลูกน้องหายลับไป ทิมถอนหายใจยาว ก้มหน้ามองปืนพกในมืออย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปดุโยฮันที่กำลังเดินเข้ามาใกล้เหมือนสุนัขเชื่อง

"เรื่องแค่นี้ก็จัดการเองไม่ได้ ฉันจะมีนายไว้ทำไม!"

"พะ...พี่คงไม่คิดจะยิงผมทิ้งหรอกใช่ไหมครับ" โยฮันก้าวเข้ามาใกล้อีกหน่อย ท่าทางหวาดหวั่นเกรงกลัว "ผมทำงานกับพี่มานานแล้วนะ พี่จะใจร้ายฆ่าผมได้จริงๆ เหรอ"

ทิมหยุดมือชะงักมองหน้าโยฮันนิ่งนาน บรรยากาศที่ท่าเรืออันเงียบเหงาเช่นนี้ทำให้ภาพความทรงจำในอดีตฉายขึ้นมา... ภาพที่พ่อของเขาเคยคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตแบบนี้เหมือนกัน น้ำเสียง แววตา ทุกอย่างล้วนเหมือนกัน

อารมณ์ที่เคยเข้มงวดจนดุดันค่อยๆ อ่อนลง ฉายแววเศร้าชัดเจนจนคนมองรู้สึกเจ็บแทน

"ช่างเถอะ... หมดเรื่องแล้ว นายกลับไปทำงานซะ" ทิมพูดเสียงอ่อนลง ก้าวเดินถอยออกมาเล็กน้อย ทอดสายตามองไปที่ขอบทะเลซึ่งเห็นเพียงเส้นขอบฟ้าไกลๆ

อีกมุมหนึ่ง บนดาดฟ้าตึกร้างที่มองเห็นท่าเรือทั้งหมด

ลมแรงพัดกระหน่ำจนเสื้อสีดำปลิวสะบัด วอร์ยืนท่ามั่นคงแนบราวกั้น สายตาคมกริบจ้องผ่านเลนส์กล้องปืนสไนเปอร์ลงไปยังพื้นที่ด้านล่าง

กลางเลนส์คือใบหน้าหวานที่คุ้นเคย คนที่คืนก่อนเพิ่งนอนหลับซุกอกอุ่นของเขา และคือ... เป้าหมายที่เขาต้องกำจัดในคืนนี้…!

เขาเห็นทุกการกระทำ... เห็นทิมยิงลูกน้องโดยไม่ลังเล ไม่แม้แต่จะกระพริบตา แม้ในใจจะยังไม่อยากเชื่อว่าคนที่ดูบอบบางอ่อนโยนจะมีอีกด้านที่โหดเหี้ยมเพียงนี้

เป้าหมายยังคงถูกล็อกตรงกลางหน้าผากชายหน้าหวาน นิ้วชี้เลื่อนลงมาวางแนบบนไกปืน ขยับท่าให้มั่นคงเตรียมรับแรงกระแทก ทุกการเคลื่อนไหวราบเรียบเยือกเย็นด้วยความชำนาญ

ทันใดนั้น...! ทิมพลันหยุดนิ่ง เหลือบสายตาขึ้นมาทางตึกที่เขาซ่อนตัวอยู่พอดี ราวกับมองทะลุความมืดและระยะไกลมาถึงตัว แววตาไม่ได้ฉายแววระแวงหรือโกรธเคือง แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ความยอมแพ้ และความว่างเปล่าจนหัวใจวอร์แทบหยุดเต้น

ทิมหลุบตาลงช้าๆ ปล่อยคอตรง ยืนนิ่งไม่ไหวติงราวกับมอบชีวิตให้กระสุนพิฆาต

วอร์ชะงักมือทันที หัวใจเต้นแรงรัวจนแทบทะลุอก ความสับสนถาโถมเข้ามา

เขาเห็นชัดเจน... ทิมไม่ได้ไม่รู้ตัว แต่เขายอมตาย…!

วอร์กัดฟันแน่นจนขากรรไกรตึงเครียด บังคับใจกลับมาเล็งใหม่ นิ้วกระชับไกปืนแน่น ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วออกแรงกดเบาๆ อย่างใจเย็น

ฟึ่บ!

เสียงกระสุนแล่นผ่านกระบอกเก็บเสียง ฝ่าอากาศดังแผ่วเบามุ่งตรงไปยังร่างบาง

ณ ท่าเรือ

ปึก....!!!

"อึก!!!"

กระสุนเจาะเข้าตรงหัวไหล่ซ้าย ไม่ใช่กลางหน้าผาก ร่างบางกระตุกเซตามแรงปะทะ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจนกลั้นไม่มิด

"พี่ทิม!!!!!" โยฮันที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างที่สั่นไหวไว้ทันที

"ใคร!!! ใครมันกล้ายิงเจ้านายฉัน!!!! รีบไปไล่ตามจับมันมาสิวะ!!!!" โยฮันตะโกนดังลั่นด้วยความเดือดดาล พยุงทิมก้มตัวหลบเข้าที่มุมกำแพงเพื่อป้องกันการยิงซ้ำ

"พี่ทิม เป็นไงบ้าง! มันยิงมาจากทางไหนแน่!!" โยฮันถามรัว มือสั่นไม่หยุดเมื่อเห็นเลือดไหลชุ่มเสื้อคนพี่

"ฉัน... ไม่รู้" ทิมตอบเสียงอ่อย มองขึ้นไปยังความมืดบนตึกสูงด้วยแววตาที่ดูเหมือนเข้าใจบางอย่าง

"พี่ไม่รู้หรือว่าไม่หลบกันแน่! พี่ฝึกในค่ายมาตั้งหลายปี เรื่องแค่นี้ไม่มีทางที่พี่จะไม่รู้!!" โยฮันสบตาด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ

"นายเป็นเจ้านายฉันเหรอ โวยวายอะไร" ทิมพลิกสายตาแหลมคมขึ้นมาบ้าง

"ก็พี่โดนยิงตอนอยู่กับผม! ไม่ให้รู้สึกผิดได้ยังไงล่ะครับ!" โยฮันเสียงสั่นเครือ

"ฉันไม่ได้ตายซะหน่อย แค่ถากผิวเอง" ทิมพลันยิ้มออกมา ยิ้มอ่อนโยนสดใสราวกับไม่เจ็บปวดเลยสักนิด เป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้โยฮันอย่างจริงใจ

"มายิ้มทำไมเวลาแบบนี้ นึกว่าผมจะดีใจงั้นเหรอ" โยฮันถอนหายใจยาว ทั้งดุทั้งห่วง

"ฉันไม่เป็นไรจริงๆ นายอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลย เรียกพวกนั้นกลับมาซะ อย่าให้งานล่าช้า" ทิมบีบแขนเขาเบาๆ แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ทนได้

"พี่ก็ห่วงแต่งาน! แล้วคนที่ยิงพี่ล่ะ!! จะปล่อยมันไปง่ายๆ เหรอครับ!" โยฮันย้ำด้วยความแค้น

ทิมหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตาเปลี่ยนเป็นแววคมกริบ

"นายคงไม่โง่ถึงขั้นไม่รู้หรอกมั้งว่าใครอยู่เบื้องหลัง จัดการแค่คนยิงจะไปสนุกอะไร... ต้องกำจัดคนสั่งการต่างหากล่ะ ถึงจะสนุกกว่า" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์และแววตาแฝงแผนการอันแยบยลซ่อนอยู่ในนั้น

โยฮันรู้สึกขนลุกกับท่าทางและแววตาของเจ้านาย รับรู้ถึงความน่ากลัวภายใต้ใบหน้าหวานนั้นอย่างลึกซึ้ง