22 ความลับ

ค่ำวันนั้น

ขณะที่วอร์กำลังยืนมองวิวนอกหน้าต่างอย่างผ่อนคลาย มือบางของทิมค่อยๆ ฉีกซองผงสีขาวที่เก็บมาจากถุงโดนัทเมื่อวาน เทเนื้อผงลงในแก้วกาแฟที่มีควันไอร้อนลอยจางๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนจะคนช้าๆ จนละลายเป็นเนื้อเดียวกัน

“ทานกาแฟก่อนสิครับ” ทิมเรียกเสียงอ่อน ยื่นแก้วไปให้ตรงหน้าคนรัก รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าในใจกลับหนักอึ้ง รู้ดีว่านี่คือวิธีเดียวที่จะทำให้วอร์หลับลึกได้

“ขอบคุณครับ” วอร์หันกลับมารับแก้วขึ้นจิบอย่างไว้วางใจ โดยไม่สงสัยอะไร

ทิมพยายามกลั้นความสั่นของมือและความเจ็บปวดในใจ

กลางดึก

ในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของวอร์ที่นอนหลับลึกอยู่บนเตียงด้วยฤทธิ์ยาที่ตนใส่เองกับมือ ทิมนั่งจ้องมองใบหน้าสงบของคนรักนานนับนาที มือบางลูบเรือนผมสีดำเบาๆ ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้น แต่เขายังต้องสะกดมันเอาไว้

ทิมลุกขึ้นยืน มองรอบห้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ทางเดินสว่างด้วยแสงไฟสีส้มอ่อน ทิมก้าวเดินอย่างมั่นคงและใจเย็น ไม่หลบซ่อน ไม่ก้มหน้า สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและดุดันราวกับเป็นคนละคน

เมื่อมาถึงทางแยก ชายร่างใหญ่หกคนพรวดออกมาจากมุมมืด ดักรออยู่ทั้งสองทาง ทิมหยุดยืนนิ่ง…

ทันทีที่เห็นหน้า ชายฉกรรจ์ทั้งหกคนลดระดับตัวลงเคารพอย่างพร้อมเพรียง เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานไปทั่วทางเดิน

“ยินดีต้อนรับกลับมาครับ… หัวหน้า”

ทิมพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ

“เชิญทางนี้ครับ” ลูกน้องคนหนึ่งผายมือนำทาง ไม่กล้าสบตาหัวหน้าที่นานๆ จะได้เจอตัวจริงสักที

ร่างบางก้าวเดินตามไปอย่างมั่นคง ลูกน้องนำมาจนถึงประตูไม้บานใหญ่ที่อยู่ด้านในสุดของชั้น

ในห้องทำงานหัวหน้าแก๊ง

โยฮันที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะทำงานใหญ่กลางห้อง เมื่อเห็นประตูห้องเปิดออก ก็ลุกพรวดขึ้นยืน เมื่อร่างบางเดินเข้ามา รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากทันที

“พี่ทิม!” โยฮันรีบเดินมาหยุดตรงหน้า มือหนาเกือบจะเอื้อมไปแตะไหล่แต่ก็หยุดชะงัก ทำเพียงจ้องมองด้วยสายตาเป็นห่วง ดีใจที่ได้พบเจ้านายอีกครั้ง

“ดีจัง… ที่พี่ปลอดภัย”

ทิมพยักหน้าเบาๆ เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้หลังโต๊ะทำงานอย่างคุ้นเคยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“สถานการณ์ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง”

“ปู่พี่โมโหมากเลยล่ะครับ ถ้าเขารู้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการของพี่ เขาคงจะเดือดกว่านี้แน่ๆ แล้วคุณวอร์… เขาจะยอมพี่จริงๆ เหรอครับ” โยฮันชะงักเล็กน้อย ก่อนจะมองทิมด้วยความกังวล

ทิมหลุบตาลงครู่หนึ่ง นึกถึงร่างที่หลับสนิทอยู่บนเตียง

“เขาต้องยอมแน่ ขอแค่มีเขาช่วย เราต้องจบเรื่องนี้ได้” ทิมพูดเสียงหนักแน่น หลังพิงเก้าอี้ มือประสานกันไว้ตรงหน้า

“ช่วงนี้พี่อย่าเพิ่งปรากฏตัวดีกว่า ปู่พี่ส่งคนออกตามล่าคุณวอร์ไปทั่ว แถมเขายังรู้ด้วยว่าเหตุการณ์ที่โกดังเป็นแผนของพี่ทั้งหมด”

“ฉันก็คิดไว้อยู่แล้ว เขาไม่ใช่คนโง่ แถมยังฉลาดมากด้วย เขาจะรู้ก็ไม่แปลก” ทิมยิ้มมุมปากจางๆ ดูเยือกเย็นจนแทบไร้อารมณ์

“แล้วทางคุณวอร์ พี่จะจัดการยังไงเหรอครับ”

“ก็สมควรที่เขาจะได้รู้ความจริงได้แล้ว การที่ฉันจะหามือขวาฝีมือดีสักคนได้ เขาคือตัวเลือกที่ดีที่สุด แถมฉันยังทุ่มเทไปมากด้วยสิ” ทิมกระตุกยิ้มบาง

“ผมว่าพี่ทุ่มเทเกินไปหรือเปล่า จนเอาตัวเองเข้าไปเล่นซะเอง”

ทิมลุกจากเก้าอี้ เดินเข้ามาใกล้จนแทบชิดลำตัวของโยฮัน สายตาคมกริบจ้องมองลึก

“นายคิดว่าฉันชอบเขามากี่ปีแล้วล่ะ ฉันติดตามชีวิตของเขามาสิบกว่าปีแล้วนะ ฉันเห็นทุกพัฒนาการของเขา คนที่มีปมเหมือนกันกับฉัน ก็สมควรที่จะอยู่ข้างฉัน ไม่ใช่เหรอ”

“น่าสงสารคุณวอร์นะครับ ไม่เคยรู้ตัวเลยว่าตัวเองกำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือของพี่” โยฮันก้มหน้าด้วยความเจ็บปวดในอก พลางถอนหายใจ

“ทำไม… น้อยใจเหรอ” ทิมเอื้อมมือขึ้นแตะที่แก้มโยฮันเบาๆ

“…ก็นิดหน่อยครับ” โยฮันหลบตาเล็กน้อย ใบหน้าขึ้นสีแดงกาจ พร้อมหัวใจที่เต้นแรง

“แผลที่ไหล่นาย หายดีแล้วเหรอ” ทิมเลื่อนมือไล่ตามลำคอหนาไปจนถึงหัวไหล่ข้างที่ตนเป็นคนยิงกับมือ ก่อนจะวางฝ่ามือทาบแนบกับแผงอกกว้าง รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงอยู่ข้างใน

“พี่ก็ชอบเล่นกับความรู้สึกผมเสมอเลยนะครับ” โยฮันโน้มใบหน้าลงช้าๆ จนปลายจมูกชนกัน เสียงกระซิบอ่อนหวานชวนให้เคลิบเคลิ้ม

“ยังไงนายก็เป็นมือขวาของฉัน และเป็นคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” ทิมพูดเบาๆ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด… แต่จู่ๆ ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศ ริมฝีปากที่เกือบจะชนกันหยุดนิ่งไป ภาพใบหน้าของวอร์ลอยเข้ามาในหัว ทำให้ทิมไม่อาจทำตามใจตัวเองได้อีก

“ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไง ผมก็จะอยู่ข้างพี่เสมอ” โยฮันรู้ทุกอย่างดีแก่ใจ และพร้อมยอมเป็นฝ่ายเสียสละ เขาทำเพียงดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกแน่น ซุกหน้าลงที่ซอกคอเนียนด้วยความคิดถึงและความรักที่มีให้มาตลอด

ทิมนิ่งเงียบ ไม่แสดงอาการตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่ยกมือลูบแผ่นหลังแกร่งเบาๆ ท่ามกลางความเงียบที่โอบล้อมทั้งห้อง ต้องการมอบสถานะเพียงแค่ลูกน้องให้กับโยฮันเท่านั้น

ด้านนอกระเบียง

ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำยืนหันหลังพิงกำแพงเงียบเชียบ เขาได้ยินทุกถ้อยคำและทุกบทสนทนาที่ลอยลอดออกมาจากภายในห้องอย่างชัดเจน

มือหนากำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดปูดโป่งตามแรงอัดอั้นของความรู้สึก ก่อนจะค่อยๆ คลายหมัดลง

เขาก้าวเดินจากจุดนั้นอย่างเชื่องช้า สีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะกระโดดข้ามราวระเบียงไปยังห้องข้างๆ อย่างว่องไวและเงียบสนิท ไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่น้อย

“ทิมนะทิม… ชอบเล่นกับใจคนเสมอ… ไม่ว่าจะกับใครก็ตาม” เขาพึมพำเบาๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ็บปวด ร่างสูงก้าวเดินออกจากบริเวณนั้น ลับหายไปในความมืดสลัวของทางเดินเงียบๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

เช้าวันต่อมา

ในห้องสวีทของโรงแรม

แสงอาทิตย์ยามเช้าลอดผ่านม่านผ้าบางๆ ลงมาสัมผัสผิวเนียนของทิมที่นั่งกอดเข่าอยู่บนขอบเตียง สายตาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างวิตกกังวล

“คุณวอร์… คือผมอยากกลับไปที่คาเฟ่ครับ ไม่รู้ว่าพวกเจ้าเหมียวจะเป็นยังไงบ้าง ไม่มีใครดูแลพวกมัน ผมไม่สบายใจเลย” ทิมเอ่ยเสียงแผ่ว

วอร์ที่กำลังเช็กปืนสั้นอยู่ หันกลับมามองทิม เขาวางปืนลงบนโต๊ะ ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ แล้วเอื้อมมือหนาโอบไหล่บางไว้

“มันค่อนข้างเสี่ยงที่จะโดนจับได้นะครับ ผมว่าคุณทิมติดต่อลูกน้องในคาเฟ่ของคุณให้เข้าไปดูแลแทนดีกว่าไหมครับ” วอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น

“โทรศัพท์ผมตกทะเลไปแล้ว คุณลืมเหรอครับ ผมไม่มีโทรศัพท์ใช้ แถมยังจำเบอร์ใครไม่ได้ด้วย” ทิมถอนหายใจยาว ก้มหน้ามองมือตัวเองที่ประสานกันแน่น

“….งั้นก็ได้ครับ ผมจะพาไป” วอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแล้วค่อยๆ ลูบผมยุ่งเหยิงของทิมอย่างเอ็นดู

ทิมเงยหน้ามองคนข้างๆ อย่างซาบซึ้ง

“ขอบคุณครับ… ขอบคุณมากจริงๆ” ร่างบางโน้มตัวไปซบอกกว้าง เหมือนจะรู้ว่าอ้อมกอดนี้คือที่พักเดียวที่เขาไว้ใจได้มากที่สุดในเวลานี้

ภายในรถ

ทั้งสองนั่งรถคันเดิมออกมาจากโรงแรม วอร์ขับพาลัดเลาะตามถนนเล็กๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอ

เอี๊ยด!

เสียงยางรถเสียดสีกับพื้นถนนดังก้องไปทั่วบริเวณ วอร์เหยียบเบรกกะทันหัน เมื่อพบว่าทางข้างหน้าถูกล้อมเอาไว้

“อ่ะ! อึก!” ร่างทั้งสองสะบัดไปข้างหน้าเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ” วอร์รีบหันมาสำรวจคนข้างๆ ทันทีที่รถจอดสนิท ก่อนจะมองเห็นชายฉกรรจ์นับสิบคนพร้อมอาวุธครบมือเดินเข้ามาล้อมรถจนแน่นขนัด แต่ยังไม่เปิดฉากยิง วอร์รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเพราะมีทิม นายน้อยของพวกเขาอยู่ในรถด้วย

ทิมสบตาคนนำกลุ่มแวบเดียว ก็รู้ทันทีว่าเป็นคนของปู่ทั้งหมด ซึ่งแถวนี้ก็ไม่ใช่อาณาเขตของทิมด้วย

“พวกเขา… ตามมาเจอได้ยังไง” ทิมกระซิบเสียงสั่น ความสงสัยผุดขึ้น ทั้งที่ระมัดระวังดีแล้ว แต่กลับยังโดนตามตัวจนเจอ

“ใจเย็นก่อนนะครับ” วอร์พูดเรียบ แต่ดวงตาคมกริบมองรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง มือหนาจับมือบางบีบเบาๆ ให้กำลังใจ

“ตอนนี้ถอยหลังก็ไม่ได้ ถ้าพวกเขายิง พวกเราตายทั้งคู่แน่”

“งั้น… จะทำยังไงดีครับ” ทิมเงยหน้าถาม สายตาพร้อมที่จะสู้เต็มที่

“ผมจะลงจากรถไปล่อพวกมัน คุณทิมรีบขับรถหนีไปให้ไกลที่สุดเลยนะครับ อย่ามองกลับมา” วอร์ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ! คนเยอะขนาดนี้ คุณคิดว่าจะรอดออกไปหรือไง แค่คุณก้าวลงจากรถ พวกเขาก็อาจจะ… ผมไม่ยอมเด็ดขาด!” ทิมกลั้นน้ำตาคลอ รีบเกาะแขนวอร์ไว้แน่น

“ไม่มีเวลาแล้วครับ! ยังไงพวกเขาก็ไม่ทำร้ายคุณทิมแน่ ขอแค่คุณปลอดภัยก็พอ”

“ถ้าคุณจะลงไปตาย ผมก็จะตายตาม!” ทิมตอบกลับทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

วอร์ตกใจมองหน้าคนหวั่นไหวตรงหน้า สัมผัสได้ถึงความตั้งใจแน่วแน่ ก่อนจะค่อยๆ คลายความกังวลลง เปลี่ยนเป็นสายตาเด็ดเดี่ยว

“งั้นเอางี้ ผมมีปืนสั้นอยู่สองกระบอก คุณช่วยยิงป้องกันพวกมัน ส่วนผมจะบังคับรถ เราจะฝ่าออกไปด้วยกัน โอเคไหมครับ”

“ไม่มีปัญหาครับ” ทิมพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว

วอร์ส่งปืนให้ทิม หันมาเหยียบคันเร่งรอแต่ค้างเบรกไว้ให้ล้อหมุนฟรีจนส่งเสียงหอนโหย ก่อนจะกระชากพวงมาลัยสุดคอ

ทิมชูปืนสองมือมั่นคง สายตาคมกริบจับเป้า พอกระจกรถแง้มลง ทิมก็ยิงสาดกระสุนออกไปอย่างแม่นยำ

ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!

รถเก๋งคันเดิมหมุนคว้างเป็นวงกลมกลางถนนสายเล็ก เสียงปืนสองฝ่ายดังระรัวปะทะกัน กระสุนกระทบตัวถังและกำแพง

ขณะที่พวกมันหลบกระสุนและยิงตอบโต้ วอร์ก็เหยียบคันเร่งจนมิด พร้อมหักพวงมาลัยรถพุ่งทะยานฝ่าช่องว่างที่เกิดขึ้น ออกจากซอยแคบนั้นไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงเสียงตะโกนโวยวายและควันปืนจางๆ ลอยละล่อง

หลังจากพ้นจากอันตราย รถวิ่งออกสู่ถนนหลวงอย่างราบรื่น เสียงเครื่องยนต์กลับมาเป็นปกติ ทั้งสองคนต่างถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกัน ความตึงเครียดที่กดทับค่อยๆ คลายลง

จนในที่สุดก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ผสมผสานความดีใจและความบ้าบิ่นที่เพิ่งทำร่วมกัน

“คุณทิมยิงปืนแม่นใช้ได้เลยนะครับ” วอร์เอ่ยชม ยิ้มบางที่มุมปาก

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ ผมอาศัยประสบการณ์ กว่าจะทำได้ขนาดนี้… แต่ก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดมาเหมือนกัน” ทิมยิ้ม มือบางลูบปลอกปืนในมืออย่างคุ้นเคย

“ถึงคุณจะเป็นถึงนายน้อยของแก๊ง แต่กลับไม่ได้มีชีวิตสุขสบาย ต่างจากที่ผมเคยได้ยินมาเลย” วอร์มองหน้าคนข้างๆ ด้วยความสงสารปนเอ็นดู เอื้อมมือหนาขึ้นลูบผมทิมเบาๆ

“เพราะผมไม่อยากเป็นเหมือนปู่… อยู่บนที่สูงแต่โดดเดี่ยว เสียสละได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งคนในครอบครัว” ทิมเงยหน้ามองท้องถนนข้างหน้า แววตาอ่อนลงราวกับกำลังมองย้อนกลับไปในอดีต

“แต่ตอนนี้คุณไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะครับ ผมจะไม่ให้ใครทำอะไรคุณได้เด็ดขาด” วอร์เลื่อนมือมาจับมือทิมพร้อมกระชับแน่น น้ำเสียงหนักแน่นราวกับสาบาน

“แต่การหนีไม่ใช่ทางออก ตราบใดที่ผมยังมีชีวิตอยู่ เขาก็ต้องตามหาผมจนเจอแน่” ทิมถอนหายใจยาว มืออีกข้างวางทับหลังมือของวอร์

“ก็จริงครับ” วอร์ตอบรับเบาๆ พร้อมกับรู้ว่าถึงเส้นทางข้างหน้าจะยากลำบาก และรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้คือการช่วยทิมให้หลุดพ้นจากอำนาจของผู้เป็นปู่ แม้ว่าจะไม่ใช่ความตั้งใจแรกของเขา แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือขอแค่ให้ทิมปลอดภัยก็พอ

ณ คาเฟ่

กลางดึก

ประตูร้านถูกเปิดออกเบาๆ ทันทีที่ก้าวเข้ามา ทิมก็รู้สึกผิดปกติ แสงไฟในร้านดับสนิท มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ลงมาบางๆ เสียงร้องของเจ้าเหมียวที่เคยคุ้นหูกลับไม่มีเลย ทั้งร้านเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของตัวเอง

“ทำไมเงียบจัง… พวกเจ้าเหมียวล่ะครับ” ทิมเอ่ยเสียงแผ่ว มือบางกำมือของวอร์แน่น ความวิตกกังวลเริ่มกัดกินใจ

“ผมว่ามันแปลกๆ นะครับ” วอร์กระซิบตอบ สายตาคมกริบส่องสำรวจมุมรอบร้าน มืออีกข้างลูบไปที่เอวซ่อนปืนไว้พร้อมใช้งาน

“มาช้าจังเลยนะครับ นายน้อย…”

เสียงพูดทุ้มต่ำดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังเคาน์เตอร์ ชายวัยกลางคนใบหน้าแกร่งก้าวออกมาทีละก้าว มือสองข้างประสานกันไว้ข้างหลัง ดวงตาเฉียบแหลมจ้องมองทิมอย่างคุ้นเคย

“อาเจียง… ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่” ทิมถามด้วยความประหลาดใจ ก้าวถอยหลังเล็กน้อย

“นายน้อยคิดว่ายังไงล่ะครับ” อาเจียงยิ้มมุมปากเยือกเย็น “ผมเป็นมือขวาของนายท่านมาสามสิบกว่าปี ที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็ต้องเป็นคำสั่งนายท่านสิครับ”

“หึ… ก็แค่สุนัขรับใช้ซื่อสัตย์ตัวหนึ่ง” ทิมหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

“สุนัขตัวนี้ค่อนข้างดุด้วยสิ” อาเจียงดีดนิ้วหนึ่งที เสียงดังแกร็ก!

“พอดีผมจับหนูที่แอบเข้ามาในร้านได้ อยากให้นายน้อยได้ดูสักหน่อย ว่าผมทำงานได้ดีพอไหม”

ลูกน้องสองคนเดินออกมาจากห้องครัวด้านหลัง ประคองร่างบางที่ถูกมัดมือไพล่หลังไว้แน่นคนละข้าง เทปกาวสีเงินปิดปากไม่ให้ร้อง เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นและรอยขูดขีดช้ำตามแขนขา ใบหน้าถูกยกขึ้นให้เห็นชัดๆ ทำให้ทิมแทบหมดแรงยืน

“สกาย!” ทิมร้องออกมาด้วยความตกใจ รีบก้าวจะเข้าไป แต่วอร์รั้งไว้ทัน

“อย่าเพิ่งเข้าไปครับ” วอร์กระซิบเตือนเสียงต่ำ สายตาไม่เคยละจากอาเจียงและลูกน้องที่ยืนล้อมอยู่

สกายตาโตวาวเมื่อเห็นทิม พยายามขยับตัวร้องขอความช่วยเหลือ แต่ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างหมดหวัง