21 ความกลัว

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ขออนุญาตครับ รูมเซอร์วิสมาส่งของครับ”

พนักงานโรงแรมเคาะประตูเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้ามาพร้อมถาดอาหารชุดใหญ่ที่หอมกรุ่น

เมื่อพนักงานจัดวางอาหารไว้บนโต๊ะทานข้าวเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกไปอย่างเงียบๆ

ทิมสวมเสื้อผ้าที่วอร์ซื้อมาให้ ส่วนวอร์ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ก็นั่งทานอาหารร่วมกัน วอร์คอยตักอาหารใส่จานให้ทิมเป็นระยะๆ ทั้งสองทานข้าวกันด้วยความเงียบ แต่กลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อทานจนหมดจาน ทิมช่วยจัดเรียงภาชนะให้เรียบร้อย ขณะที่วอร์หันไปหยิบน้ำดื่ม ทิมฉีกกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่ง พับเป็นรูปสามเหลี่ยมเล็กๆ ก่อนจะสอดซ่อนลงไปใต้ชามใบล่างสุดอย่างรวดเร็ว โดยไม่ให้วอร์สังเกตเห็น

“อิ่มแล้วเหรอครับ” วอร์หันกลับมาพอดี เห็นทิมนั่งพักมือ

“ผมอิ่มแล้วครับ” ทิมยิ้มบาง ทำตัวเป็นปกติ

ไม่นาน… พนักงานเดินเข้ามาเก็บของ ทิมนั่งอยู่ที่โซฟา แค่จ้องมองด้วยสายตาปกติ ไม่พูดอะไร แต่เมื่อชามถูกยกขึ้น และมือของพนักงานรู้สึกถึงรูปทรงที่แปลกตาใต้ชาม เขาก็แค่เงยหน้าขึ้นมองทิมแวบเดียวด้วยแววตาที่เข้าใจ ก่อนจะก้มหน้าลงเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ

วอร์เอนตัวลงนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนเพื่อพักสายตา ขณะที่ทิมขอตัวออกมานั่งเล่นอยู่ที่โซฟา

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“ขอโทษนะครับ ผมคือพนักงานที่มาเมื่อกี้ ผมลืมนำสัมภาระของคุณมาให้ครับ”

เสียงของพนักงานดังขึ้นหน้าประตู ทิมเหลือบมองวอร์เพื่อขอความเห็น วอร์พยักหน้ารับเล็กน้อย เมื่อทิมเห็นอย่างนั้น จึงลุกจากโซฟาไปเปิดประตูให้

พนักงานคนเดิมถือถุงกระดาษสีขาวเรียบหรูเข้ามา สีหน้าสุภาพตามแบบฉบับพนักงานมืออาชีพ

“ขอโทษทีครับที่ต้องรบกวนอีกครั้ง ทางโรงแรมมีบริการพิเศษสำหรับแขกที่พักในห้องสวีทครับ เป็นโดนัทสดใหม่เพิ่งทำเสร็จ หากต้องการเพิ่มความหวาน สามารถโรยผงน้ำตาลจากซองที่แนบมาได้เลยครับ”

เขาวางถุงลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเงยหน้ามองทิมตรงๆ ค้างไว้แวบหนึ่ง สายตาแฝงความหมายบางอย่างที่มีเพียงทิมเท่านั้นที่จะเข้าใจ ทิมพยักหน้ารับเบาๆ นิ่งเฉยไม่แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

“ขอบคุณมากครับ” ทิมพูดเสียงราบเรียบ

“ขอให้เพลิดเพลินกับขนมครับ” พนักงานรับคำแล้วถอยออกไปจากห้องอย่างสุภาพ

ทิมจ้องมองถุงกระดาษนิ่ง รู้ชัดเจนในใจว่า “ผงน้ำตาล” ที่เขาพูดถึง ไม่ใช่ของหวานธรรมดา และทิมก็ต้องการสิ่งนี้…

กลางดึก

ภายในห้องสวีทที่มืดสนิท แสงจันทร์เพียงเล็กน้อยลอดผ่านม่านบางลงมากระทบพื้น วอร์นอนข้างกายทิม หลับตาลงอย่างผ่อนคลายจากความเหนื่อยล้าของสองสามวันที่ผ่านมา

ทิมนอนข้างๆ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างเงียบๆ มือบางอยากจะเอื้อมไปสัมผัส แต่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ กลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายรำคาญ

"ไม่ง่วงเหรอครับ" วอร์เอ่ยขึ้นเบาๆ ทั้งที่ยังไม่เปิดตา เหมือนรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องมองตนอยู่

"อ๊ะ...! ผมนึกว่าคุณหลับไปแล้ว... ผมแค่นอนไม่หลับน่ะครับ" ทิมสะดุ้งเล็กน้อย ก้มหน้าลงแม้จะอยู่ในความมืด

"คุณต้องลำบากอยู่บนเรือตั้งสองวัน ที่นี่มีเตียงนุ่มๆ น่าจะนอนสบายนะครับ" วอร์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าที่ก้มหลบ

ทิมเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว แทบจะกลืนหายไปกับลมหายใจ

"มันก็จริงครับ... แต่ผมแค่กลัวว่า... ถ้าผมหลับไป ตื่นขึ้นมาอาจจะไม่เจอคุณ... แล้วผมจะทำยังไงดี…"

คำพูดนั้นทำให้ใจวอร์สั่นไหว เขามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สับสนปนความละมุน รับรู้ถึงความคาดหวังและความหวาดกลัวของคนรัก

"ผมไม่ทิ้งตัวประกันที่มีค่าของผมไปไหนหรอกครับ"

วอร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น หันตะแคงเข้าหาร่างบาง ขยับใบหน้าเข้าใกล้ช้าๆ จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกัน ก่อนจะเอื้อมริมฝีปากไปแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากบางที่ยังเม้มแน่นด้วยความกังวล

ทิมค่อยๆ คลายกลีบปากออก รับสัมผัสอ่อนโยนนั้นด้วยความเต็มใจ อ้าปากเล็กน้อยรับการสอดเข้ามาของลิ้นหนาที่ละมุนละไม พร้อมไล้เลี้ยวนุ่มนวลตอบรับด้วยความรักและความกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

วอร์มีเพียงความเอาใจใส่ และชีวิตที่ผูกพันกับความแค้น ที่พร้อมจะมอบให้เพื่อตอบแทนความรักอันบริสุทธิ์ของทิม ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรไป เขาจะไม่ยอมเสียทิมไปเด็ดขาด…!

ทันใดนั้น… มือบางที่วางบนแผงอกกว้าง ก็ออกแรงดันแน่นพอให้วอร์ต้องผ่อนแรงลงราบกับที่นอน ก่อนทิมจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างใหญ่ไว้ สายตาจ้องมองไม่หลบเลี่ยง

วอร์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มือหนาเอื้อมมาประคองเอวบาง ไม่ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว

“ครั้งนี้… ให้ผมเป็นคนนำบ้างนะครับ” ทิมพูดเสียงอ่อนแต่หนักแน่น มือเลื่อนลงวางที่กลางอกแกร่ง พร้อมรอยยิ้มหวานที่ละลายใจ

ริมฝีปากบางไล่จูบเนิบนาบ เคล้าเคลียลงตามแนวลำคอจนถึงซอกอกที่เต้นแรง ทั้งกัดเบาๆ กระตุกปลายลิ้นแตะต้องผิวเนียน ก่อนจะเลี้ยวไปที่จุดอ่อนไหว จนวอร์ต้องขมวดคิ้ว มือเกร็งขอบเตียงเบาๆ

มือเนียนลูบไล้เข้าใต้เสื้อยืดสีเข้ม สัมผัสตามกล้ามเนื้อแข็งแกร่ง บีบนวดแผ่นอกและลำตัวหนา ริมฝีปากไล่จูบทิ้งรอยสัมผัสจนทั่วทั้งแผงอกกว้าง มือบางเริ่มเลื่อนต่ำลงจับสัมผัสความต้องการที่พุ่งทะยานจนตึงตัวเต็มที่ ร่างใหญ่กระตุกเบาๆ ทั้งที่พยายามกลั้นจนสุดความสามารถ

“อย่า… ทำให้ผมอดทนไม่ไหวนะครับ” วอร์พูดเสียงสั่นห้าว

ทิมยิ้มยั่วที่มุมปาก ขณะถอยตัวออกไปแล้วก้มหน้าลงไปที่หว่างขา มองเห็นความตึงแข็งของแท่งใหญ่ที่นูนขึ้นเต็มลำภายใต้กางเกงสีดำ

ทิมอ้าปากใช้ฟันกัดชายเสื้อของวอร์ เลื่อนขึ้นไปเล็กน้อยให้พ้นขอบกางเกง ก่อนมือเรียวจะปลดกระดุมเม็ดใหญ่ออก สายตาเหลือบมองใบหน้าวอร์ที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุ้นกับการกระทำของตน

ฟันขาวกัดเข้าที่ซิปแข็ง ออกแรงโยกลำคอดึงซิปให้ต่ำลงจนสุดขอบกางเกง ขณะเดียวกันแท่งใหญ่ที่รอคอยการเปิดทาง ก็เด้งตัวกระแทกเข้ากับแก้มเนียนเบาๆ

วอร์ถอนลมหายใจพร้อมสูดเข้าลึก มองการกระทำอย่างใจจดใจจ่อ

ทิมใช้มือบางจับกลางลำแล้วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ ขณะที่ใช้ลิ้นนุ่มสัมผัสเส้นเลือดที่ปูดนูนเป็นทาง ก่อนจะอ้าปากรับแท่งใหญ่เข้าไปครอบครองจนเต็มเพดานปาก ศีรษะขยับขึ้นลงพร้อมกับมือบางที่โอบส่วนที่เหลือ โยกเข้าจังหวะประสานกัน วอร์กระตุกยิ้มอย่างพอใจ แต่ยังรู้สึกว่ายังไม่พอ…

วอร์เอื้อมมือขึ้นดึงแขนทิมให้หยุดการกระทำ ทิมที่ริมฝีปากชุ่มไปด้วยของเหลว มองกลับอย่างงงงวย

“ผมบอกแล้วใช่ไหม… อย่าทำให้ผมทนไม่ไหว”

มือหนาดึงเอวกางเกงทิมลงจนพ้นสะโพกกลม เหวี่ยงโยนผ้าที่กีดขวางลงข้างเตียง จับยกร่างบางให้ขึ้นนั่งคร่อมตนอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปข้างหลังเอวบาง ใช้นิ้วเรียวแหย่เข้าช่องทางหลังอย่างวู่วาม

“อ่ะ!!” ทิมเกร็งตัวสะดุ้ง ด้วยความตึงเจ็บที่ถูกสอดใส่พร้อมกันสองนิ้ว และขยับเข้าออกอย่างฝ่าฝืน

เมื่อเห็นว่าทิมเกร็งมากจนผนังรูบีบรัดนิ้วแน่น วอร์จึงเอานิ้วออก แล้วหันมาจับแท่งเนื้ออ่อนของทิมข้างหน้าที่ชูตัวเต็มที่แทน พร้อมขยับขึ้นลงเข้าจังหวะ เร่งการหลั่งของเหลวอย่างจงใจ

“อื้อออ..!”

วอร์ดันตัวเองขึ้นมา โน้มตัวไปข้างหน้า มืออีกข้างถลกชายเสื้อบางขึ้น เผยให้เห็นตุ่มน้อยสีหวาน วอร์ไม่รอช้า เอื้อมหน้าลงใช้ริมฝีปากครอบลานนมพร้อมดูดและใช้ลิ้นคลุกเคล้าเบาๆ หลายครั้ง จนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว

“ช้าๆ .... หน่อย ..ครับ… มันจะ… เสร็จ!!!”

“ผมก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น”

มือหนาเร่งจังหวะเน้นย้ำอีก พร้อมกันกับริมฝีปากที่ดูดดึงตุ่มน้อยแรงขึ้น จนกระทั่งร่างบางแอ่นโก่งสุดตัว พร้อมของเหลวที่ทะลักออกมาจนเต็มมือหนาที่โอบอุ้ม

วอร์ไม่รีรอ ใช้ของเหลวที่ได้มาชโลมลงที่ปลายแท่งใหญ่ของตน มือหนาจับยกร่างเล็กจ่อแท่งแข็งให้ตรงจุด ก่อนจะดันและดึงประสานร่างเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ลึกจนสุดขอบใน ก่อนจะเอนหลังลง ศีรษะพิงหมอนอีกครั้ง

“อื้อออออ…!!!!” ทิมสูดหายใจขาด ความตึงแปลบผสมเสียวซ่านลามจากท้องน้อย

เอวบางขยับขึ้นลงด้วยตัวเอง แต่ละจังหวะเสียดสีล้วนเสียวซ่านจนร่างร้อนไปทั้งตัว ตาลอยด้วยความสุข น้ำตาแห่งความอิ่มเอมเอ่อขึ้นที่ขอบตา

วอร์จับเอวบางแน่น ดึงเข้าหาตัว พร้อมยกเอวดันสะโพกให้สิ่งสอดใส่เข้าลึกตามความต้องการ

“อื้อออ!! อ๊ะ!! อึก!! อื้อ!!”

ทิมพยายามทรงตัว มือบางยกขึ้นกดปิดปากตัวเองแน่น ความเสียวซ่านที่โดนกระแทกเข้าจุดเสียวติดต่อกันหลายครั้งแทบจะทำให้สติเลือนลาง หลุดเสียงครางออกมาไม่ขาดสาย

วอร์อดทนไม่ไหวอีกต่อไป พลิกตัวขึ้นมา ประคองร่างบางให้นอนราบบนเตียง มือหนากระชากยกเอวบางให้โก่งแอ่นตามความต้องการ ก่อนจะกระแทกเข้าไปลึกจนถึงที่สุดอย่างหนักแน่น

“อร้าาา!!… คุณวอร์…. มัน… ลึก… ลึกเกินไป!” ทิมร้องลั่น ร่างกายตึงเกร็ง ขาเรียวโอบรัดเอวหนาแน่นจนไม่ให้ถอยห่าง สัมผัสที่เสียดสีกันกระตุ้นจุดเสียวซ้ำๆ จนทั้งร่างน้อยสั่นไหวบิดไปมา

“คุณต้องรับของผมให้ได้ทั้งหมด เพราะมันเป็นของคุณแล้ว!”

วอร์เร่งจังหวะหนักขึ้น ทุกครั้งที่กระแทกเข้า ล้วนเจาะจงจุดที่ทำให้ทิมร้องลั่น พร้อมก้มหน้า ใช้ริมฝีปากทั้งดูดและกัดบริเวณต้นคอขาวเบาๆ มือหนาโอบบีบนวดหัวไหล่เนียนที่เกร็งค้าง ขณะกระหน่ำกระตุ้นจุดลับซ่อนเร้นข้างในจนทิมแทบละลายคาอก

“อึก… เสียว!… จน… ทนไม่ไหว!… อ๊าาา!”

ทิมขนลุกซู่ทั้งตัว ร่างกระตุกถี่ ความรู้สึกพุ่งทะยานจนแทบหมดสติ

วอร์ไม่หยุด เร่งจังหวะสุดแรงก่อนจะกระชากร่างบางแนบอก ครางลึกพร้อมกับน้ำกามที่หลั่งรินออกไปจนหมดหลอดของทั้งคู่ ก่อนร่างสูงจะทรุดลงกอดกันแน่น หายใจหอบเหนื่อยจนแหบพร่า

“ผม… คงจะชอบคุณเข้าแล้วสิ… คุณทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ผมขาดคุณไม่ได้” วอร์ซบหน้าลงที่ซอกคอทิม จุมพิตรอยเหงื่อและรอยช้ำทั่วเนื้อแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นด้วยความรู้สึกที่เก็บไม่ได้อีกแล้ว

“ผมก็เหมือนกันครับ… ผม… ก็ขาดคุณวอร์ไม่ได้เช่นกัน” ทิมยกมือลูบผมสั้นของวอร์เบาๆ ยิ้มอ่อนโยนแม้ร่างยังสั่นระริก ร่างทั้งสองแนบชิดโอบกอดกันแน่น ราวกับไม่อยากจะแยกจากกัน

วันต่อมา…

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านบางเข้ามาประทับที่ปลายเตียง ทิมขยับตัวตื่นขึ้นอย่างเชื่องช้า รู้สึกถึงความอบอุ่นแนบชิดที่โอบรอบกาย เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบแผงอกแกร่งของวอร์ คนที่เขารักและเต็มใจมอบทั้งชีวิตให้

“ตื่นแล้วเหรอครับ” วอร์กระซิบเสียงทุ้มต่ำ มือหนาลูบผมยุ่งเหยิงของทิมเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าคนตรงหน้าอย่างหลงใหล “ดูท่านอนสงบของคุณ… ผมแทบไม่อยากปลุกให้ตื่นเลย”

“คุณวอร์… ตื่นมานานแล้วเหรอครับ” มือบางวางที่แผงอกกว้าง ได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายเต้นแรงสม่ำเสมอ

“ครับ… แค่อยากมองคุณอยู่แบบนี้นานๆ” วอร์โน้มหน้าลงมาแตะปลายจมูกลงบนหน้าผากทิมเบาๆ

“ผมไม่ได้ไปไหนนี่ครับ ผมก็อยู่ข้างคุณตรงนี้ไง” ทิมยิ้มบาง ตอบรับความอ่อนโยนของอีกฝ่าย

“เป็นแมวที่ดีจังเลยนะครับ สงสัยต้องให้รางวัลแล้วสิ”

วอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปาก ก่อนจะพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้อย่างนุ่มนวล มือหนาค่อยๆ สอดลอดเข้าไปใต้เสื้อสีขาวตัวบาง ลูบไล้ตามแนวเส้นโค้งเนียนผ่านรอยแผลเป็นที่คุ้นเคย ทุกสัมผัสอุ่นร้อนราวกับจะละลายผู้ถูกกระทำให้จมลงในอารมณ์ร่วมกัน

“คุณวอร์…” ทิมครางเบา ร่างสั่นระริกเมื่อปลายนิ้วลูบผ่านจุดอ่อนไหว

“ห้ามหนีนะครับ… ทุกอย่างของคุณเป็นของผม..” วอร์กระซิบก่อนจะประกบริมฝีปากลงมาครอบครองอย่างดูดดื่ม ลึกซึ้งและแฝงความกระหายที่ไม่เคยลดทอน

ทิมอ้าปากเล็กน้อย เอื้อมลิ้นเคล้าเคลียกันอย่างเนิบนาบ ทุกจังหวะล้วนมาจากความรักที่ท่วมท้น มือหนายังคงลูบไล้เรือนร่างอย่างไม่หยุด จนร่างบางอ่อนระทวยและตอบรับกลับอย่างว่าง่ายและเต็มใจ

ทั้งสองมอบช่วงเวลาอันหอมหวานและลึกซึ้งให้แก่กัน ผ่านการกระทำที่ดุดันและอ่อนโยน ทุกความเสียวซ่านที่ร่างกายรู้สึกเป็นเหมือนคำสัญญาว่าทั้งสองจะไม่แยกจากกัน และต้องการกันและกันตลอดไป…