ตอนที่ 4 คิดมาก

น้ำใสตื่นขึ้นกลางดึกเพราะรู้สึกว่ามีอะไรเคลื่อนไหวบนเตียงก่อนจะพบว่า ฟีนิกซ์กำลังนั่งเล่นเกมอย่างจริงจัง

 “พี่ยังไม่นอนเหรอ”

 “กำลังตึงมือเลยนอนไม่ได้ มาเล่นด้วยกันไหม เดี๋ยวไอ้ปื๊ดมันจะไปนอนแล้ว” ฟีนิกซ์เล่นกับพนักงานที่ร้านเล่นด้วยกันบ่อยก่อนหน้านี้ก็เล่นกับเพื่อนแต่เพื่อนต่างคนต่างมีครอบครัวมีเมียมีลูกก็ไม่ได้เล่นด้วยกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่ละคนก็ไปสนใจครอบครัวมากขึ้น

 “เค้าเล่นเป็นที่ไหน เล่นไปเดี๋ยวพี่แพ้ เดี๋ยวพี่ก็หงุดหงิดอีก ถ้าเป็นเกมปลูกผักก้พอไหวอยู่หรอก”

 “ใครมันจะหงุดหงิดเมียกันล่ะครับ หืม” ละสายตาจากจอมือถือกดจมูกลงกลางกระหม่อมของคนรักแล้วกลับไปเล่นเกมต่อ

“เอาไหมเล่นไหม เดี๋ยวโหลดให้” 

 “ไม่ค่ะ เค้านอนดีกว่า” พูดเสร็จก็หันหลังไป ฟีนิกซ์ละสายตาจากจอมือถือมองคนรักครู่หนึ่ง เห็นชุดนอนของเธอแล้วดันเกิดอารมณ์อีกครั้ง เพราะรูปร่างของเธอมันทำให้เขามีอารมณ์ได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ

 “รอแป๊บนึง จะจบตาแล้ว” ชายหนุ่มกดรัวๆ บนหน้าจอจนกระทั่งเกมนี้เขาก็ชนะอีกครั้งก่อนกดปิดหน้าจอวางมือถือไว้บนหัวเตียงแล้วสวมกอดคนรัก

 “อยากเอาเธออีก ได้ไหม”

 “ไม่เล่นเกมต่อแล้วเหรอ”

 “ก็เธอทำพี่มีอารมณ์อะ” น้ำใสก็ตามใจไม่ขัด ถ้าเขาอยากทำอะไรเธอจะยอมตามใจทุกอย่าง 

 สัปดาห์ต่อมา

 ในวันหยุดสุดสัปดาห์น้ำใสเลยชวนเพื่อนสาวและฟีนิกซ์ไปเดินเลือกซื้อของใช้ด้วยกัน แถมช่วงนี้หลาย ๆ ร้านก็เริ่มนำคอลเล็คชั่นเก่ามาลดราคา เพื่อที่จะขายงานใหม่ ทำให้มีของราคาถูก 

 ด้วยความที่มีค่าใช้จ่ายหลายอย่างในแต่ละเดือน น้ำใสจึงต้องวางแผนการใช้เงินอย่างรัดกุม สิ่งไหนประหยัดได้ก็ประหยัดเพื่อที่จะนำเงินไปลงทุนในธุรกิจที่สนใจเธอวางแผนเอาไว้ว่าจะทำงานเก็บเงินไปอีกสักสองปีและจะเอาเงินไปลงทุนกับธุรกิจทำแบรนด์เสื้อผ้าสำหรับผู้หญิงในวัยทำงาน 

 เธอมีความรู้เรื่องการออกแบบตัดเย็บมาอยู่บ้างเพราะแม่เป็นช่างเย็บผ้า รับเย็บเสื้อผ้าปักชื่อ ทำให้เธอคลุกคลีกับสิ่งนี้มาตั้งแต่เด็ก

 ระหว่างที่กำลังเลือกดูเสื้อผ้ากับเพื่อนไป แฟนหนุ่มก็นั่งเล่นเกมรอ

 “เมื่อไหร่เฮียมันจะโตสักทีเนี่ย เล่นแต่เกมอยู่นั่นแหละ ทั้งชีวิตจะไม่เอาอะไรแล้ว?” ฟีน่าที่กำลังช่วยน้ำใสเลือกเสื้อผ้าหันไปมองพี่ชายด้วยความเหนื่อยใจ

 “ให้มารอฉันกับแกพี่เค้าคงเบื่อ” น้ำใสตอบ

 “งั้นถามอะไรหน่อยสิ”

 “หืม?”

 “เคยคุยกันเรื่องแต่งงานปะ” คำถามของฟีน่าทำเอาน้ำใสต้องหยุดชะงักและครุ่นคิด เอาเข้าจริงเรื่องแต่งงานทั้งเธอและฟีนิกซ์ก็ไม่ได้พูดถึงมันเลย ถามว่าเธออยากแต่งงานกับเขาไหม มันก็ต้องอยากอยู่แล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยเอ่ยปากคุยเรื่องนี้เธอจึงไม่ได้เอ่ยออกไปก่อน

 “พึ่งคบกันได้สามปีไม่ได้คุยหรอก”

 “ควรคิดได้แล้ว เพื่อนเราที่เรียนมาด้วยกันก็แต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว แกก็ต้องมีได้แล้วนะ” น้ำใสมองหน้าฟีน่าแล้วขมวดคิ้ว คนที่พูดยุยงให้เธอแต่งงานนั้นยังโสดอยู่ แต่กลับคะยั้นคะยอให้เพื่อนอย่างน้ำใสแต่งงานทุกที

 “ถ้าแกหาแฟนได้ฉันค่อยแต่ง” 

 “ไม่เอาหรอก พวกผู้ชายน่าเบื่อจะตาย ฉันแค่อยากอยู่บ้านเลี้ยงลูกแกกับพี่ชายฉัน รีบๆ มีได้แล้วนะ เจ้าตัวน้อยน่ะ” น้ำใสส่ายหัว หรือบางทีอาจจะถึงเวลาที่ต้องคิดที่จะเริ่มสร้างครอบครัวได้แล้ว

 Superior race

ในเย็นของวันถัดมาน้ำใสก็แวะเข้าไปที่ร้านของฟีนิกซ์ และซื้อเครื่องดื่มกับขนมเพื่อไปนั่งดื่มกันในช่วงใกล้สิ้นเดือนเพราะเงินเดือนพนักงานยังไม่ออก และแต่ละคนก็เหลือเงินไม่เยอะต้องประหยัด เพื่อให้พอใช้ไปจนถึงวันที่เงินเดือนออก ฟีนิกซ์ก็เลยวานให้เธอซื้ออะไรมาเลี้ยงพนักงานอย่างน้อยก็ช่วยประหยัดเงินพนักงานไปอีกหนึ่งมื้อ

 ขณะที่ดื่มกัน ฟีนิกซ์ก็ชวนลูกน้องนั่งเล่นเกม น้ำใสก็นั่งดื่มด้วยมองแฟนกับลูกน้องเล่นเกมและบ่นหัวร้อนก็รู้สึกขบขัน ในท่าทีของพวกเขา

“ชนะสักทีเว้ย ทุกคนหมดแก้ว”

“ต่อเลยไหมเฮีย” บอลถามกับเจ้านายของตน

“เออต่อ เดี๋ยวกูไปเยี่ยวแป๊บ” พูดเสร็จก็ลุกออกไปเข้าห้องน้ำปล่อยให้น้ำใสกับลูกน้องนั่งดื่มด้วยกันไปก่อน

“พี่น้ำคะ” 

“หืม?” น้ำใสเงยหน้าขึ้นจากมือถือที่เธอมองไปยังคนที่เรียกเธอ

“เดี๋ยวตาต่อไปอะ พี่น้ำเล่นแทนหนูได้ไหม หนูเริ่มรู้สึกมึนๆ แล้วอะดิ”

“ดื่มไปนิดเดียวเองนี่”

“หนูคออ่อนค่ะ ปกติไม่ค่อยดื่ม”

“ทำไมไม่ดื่มน้ำอัดลมล่ะ”

 “อยากลองกินเข้าสังคมดูบ้างค่ะ” น้ำใสถึงกับถอนหายใจ เธอเข้าใจว่าสังคมการทำงานมันต้องมีดื่มกันบ้าง

“เฮ้อ ดันมาเจอสังคมผิดไปหน่อยนะ เพราะสังคมผู้ชายพวกนี้อะนะ ดื่มได้ยันเช้าเรานั่นแหละจะตายเอา” น้ำใสมองเว็นดี้ด้วยความเอ็นดู

“ก็จริงอย่างที่พี่ว่าเลย”

“งั้นไม่ต้องดื่มแล้ว ดื่มน้ำหวานก็สนุกได้” น้ำใสจัดการเปลี่ยนแก้วใหม่ให้กับเว็นดี้เธอใส่น้ำแข็งและรินน้ำอัดลมให้กับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่า

ไม่นานนักฟีนิกซ์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำเห็นเว็นดี้นั่งดื่มน้ำหวานจึงเอ่ยถาม

“ไม่กินเหล้าแล้วเหรอ”

“น้องคออ่อนอะ เลยให้เปลี่ยนไปดื่มน้ำหวานแทน” น้ำใสตอบคนรัก

“อยู่ที่นี่อ่ะ ต้องแข็งแกร่ง รวมถึงคอด้วย ดีดต้องดังกริ้งๆ” ทำท่าดีดคอให้เด็กมันดู

“โห ไม่ไหวหรอก พวกพี่กินเหล้าอย่างกับกินน้ำเปล่า หนูได้ตายจริงๆ แน่”

“อ่อนว่ะ” เอ่ยพูดแซวเธอ

“อันนี้ขอยอมแพ้จริงๆ” เว็นดีตอบเขา

“งั้นก็มาเล่นเกมต่อเลย” ฟีนิกซ์พูดพร้อมกับกดเตรียมตัวเริ่มเกม เว็นดี้จึงหันไปกระซิบกับน้ำใส

“พี่น้ำมาเล่นแทนหนูนะ”

“พี่เล่นไม่เป็น”

“เดี๋ยวหนูสอน จะได้เอาไว้เล่นเป็นเพื่อนพี่ฟีนิกซ์” เว็นดี้จัดการให้อย่างเสร็จสรรพเธอเข้าเกมไปและให้น้ำใสเป็นคนเล่น ระหว่างเล่นก็คอยบอกน้ำใสตลอดว่าให้ทำยังไงบ้าง จนกระทั่งเวลาในเกมผ่านไปได้สักพักน้ำใสก็เริ่มตกอยู่ในช่วงวิกฤตเว็นดี้ที่ช่วยดูอยู่ก็เรียกฟีนิกซ์ให้มาช่วย

“พี่ฟีนิกซ์มาช่วยพี่น้ำใสหน่อย โดนรุมแล้วเนี่ย” 

“กำลังไปๆ” 

“ที่รักอย่าเดินเข้าไปกลางวงสิครับ”

 “แล้วพี่ต้องทำยังไงเว็นดี้” 

“พี่น้ำใช้โยกหลบเร็ว”

“ทำยังไง”

“กดปุ่มนี้” พอกดปุ๊บก็ดันพุ่งเข้าไปหาฝ่ายตรงข้ามแทน แทนที่จะหนีได้สรุปก็ตายอยู่ตรงนั้น

“โอ๊ยไม่เล่นแล้วได้ปะ” น้ำใสทำเสียงงอแง

“เธอเกิดแล้วรีบมากันบ้านเร็ว” ฟีนิกซ์บอกน้ำใส

“ไม่ทันแล้ว” สุดท้ายทีมก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบทำให้น้ำใสคิดว่าเป็นเพราะเธอ

“แพ้เพราะเค้าเลยอะ” น้ำใสทำหน้าเสียใจ ฟีนิกซ์เลยดึงเข้าไปซบไหล่เขาแล้วลูบหัว

“โอ๋ ไม่เป็นไรๆ” หอมหัวไปหนึ่งทีและกอดเธอเพื่อปลอบใจ 

“พี่น้ำไม่ต้องเสียใจหรอกค่ะ ที่แพ้เพราะพี่ฟีนิกซ์นั่นแหละ ที่ไม่ดูแลพี่น้ำให้ดี ปล่อยให้อยู่คนเดียวแทบทั้งเกม” เว็นดี้ที่นั่งมองทั้งสองอยู่ก็ได้พูดขึ้น

“ไม่เป็นไรหรอก เกมมันคงไม่ใช่ทางสำหรับพี่” น้ำใสหันไปบอกเว็นดี้

“หนูอยากให้พี่น้ำเล่นเป็นนะ พี่ฟีนิกซ์จะได้เลิกชวนหนูตื่นมาเล่นกลางดึกซะทีไง หนูนอนดึกมาหลายคืนแล้วเนี่ย มาทำงานตาหนูจะปิดตลอดเลย จะแอบอู้ก็ไม่ได้ด้วย” น้ำใสรู้สึกสะดุดกับคำพูดของเว็นดี้ก่อนจะเหลือบตามองคนรักของตัวเอง ปกติแล้วเขาชวนเว็นดี้เล่นเกมกลางดึกทุกคืนเลยหรือเปล่า แล้วชวนคนอื่นด้วยใช่ไหม สีหน้าของฟีนิกซ์ไม่ได้มีปฏิกิริยาตกใจอะไรกับคำพูดของเว็นดี้ด้วย เพราะหากเขาแอบคุยหรือปิดบังก็ต้องมีตกใจกันบ้าง แต่นี่ไม่เธออาจจะคิดมากไปเองก็ได้

“ทีมขาดคนให้ทำไง” เขาตอบไปด้วยท่าทางปกติ

“วันหลังหนูจะคิดโอทีนะ คูณสามเท่าของค่าแรงปกติด้วย”

“ไอ้สามตัวนั้นไม่เห็นเคยคิดเลย”

“พี่เขาไม่คิดแต่หนูจะคิด ถือว่าเป็นเวลาทำงาน” 

“ขี้งกนะ พี่จะฟ้องพี่เธอ”

“หนูก็จะฟ้องเหมือนกันว่าพี่ใช้แรงงานหนูทั้งวันทั้งคืน” พร้อมกับแลบลิ้นใส่ฟีนิกซ์

แม้จะบอกว่าพยายามไม่คิดอะไร แต่กลับรู้สึกว่าทั้งสองคนสนิทสนมกันมากกว่าปกติ แม้จะร่วมงานกันได้ไม่นานนักแต่กลับดูเหมือนว่าเข้ากันได้ดี เธอรู้สึกไม่ดีที่ตัวเองจะคิดมากและทำตัวหึงหวงแฟนกับเพื่อนร่วมงาน ซึ่งบางทีมันอาจจะไม่มีอะไรด้วยซ้ำ เพราะทั้งคู่ก็ต่างเป็นคนที่ช่างคุยคงจะสนิทกันได้เร็วเป็นเรื่องปกติ เธอจะงี่เง่าเกินไปหรือเปล่า

แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่ดีขนาดนี้นะ ไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้เลย