บทที่ 4

เช้าวันถัดมา ฉินจื่ออี้ตื่นแต่เช้า พอเดินไปถึงห้องอาหาร ก็เห็นว่ามีคนอยู่ในครัวแล้ว

เป็นเส้าสวินฉือที่สวมผ้ากันเปื้อนกำลังทำอาหารอยู่ ส่วนอวี้เยียนซู่ยืนกอดเขาจากด้านหลัง เขาไม่ได้ขัดขืน ซ้ำยังหันกลับไปมองเธอเป็นพัก ๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู

ภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของพวกเขาปรากฏชัดเจนต่อสายตาของฉินจื่ออี้ แต่จู่ ๆ เธอก็หวนคิดถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา

ตอนนั้นในบ้านมีคนรับใช้มากมาย แต่เขากลับยุ่งกับงานตลอด ยุ่งจนไม่กลับบ้านทั้งคืนก็เป็นเรื่องปกติ คนรับใช้พวกนั้นเห็นว่าเธอเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง รังแกได้ง่าย เลยทำงานแบบขอไปที แถมยังแอบไม่เอาอาหารมาให้เธอกินอยู่บ่อย ๆ

ต่อมาเมื่อเขารู้ว่าคนรับใช้พวกนั้นทำงานแบบขอไปที จึงไล่พวกนั้นออกทั้งหมด และเพื่อดูแลเธอ เขาจึงเรียนรู้ที่จะทำอาหาร ดูแลเธอทุกมื้อทั้งเช้า กลางวัน เย็น ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่

แต่ตอนนี้ เธอไม่อาจรักเขาได้อีกต่อไปแล้ว

หากอวี้เยียนซู่คือคนที่จะมอบความสุขให้เขาได้จริง ๆ เธอก็มีเพียงคำอวยพรให้ทั้งคู่เท่านั้น

ฉินจื่ออี้เบือนสายตาออกเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว เธอก็เดินกลับมาหยุดอยู่หน้าปฏิทินอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าอวี้เยียนซู่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเห็นปฏิทินนับถอยหลังตรงหน้าเธอ ก็เอ่ยถามขึ้นมาทันทีว่า

“ปฏิทินนับถอยหลังนี่เอาไว้ทำอะไรเหรอ? ทำไมมีแค่เจ็ดแผ่นเอง?”

พอได้ยินคำถามของอวี้เยียนซู่ เส้าสวินฉือก็หันมามองตามสัญชาตญาณ และเห็นปฏิทินนั้นเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าความสนใจของทั้งคู่ตอนนี้มารวมอยู่ที่นี่ ฉินจื่ออี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหาข้ออ้างตอบไปอย่างลวก ๆ

“เมื่อสองสามวันก่อนตอนออกไปข้างนอกกับเพื่อน เห็นปฏิทินนี้แล้วรู้สึกว่าน่าสนใจดี ก็เลยซื้อมาน่ะ”

ข้ออ้างนั้นฟังดูไม่ค่อยเนียนนัก แต่เส้าสวินฉือก็ไม่ได้ซักถามอะไรต่อ กลับพูดถึงอีกเรื่องหนึ่งแทนว่า “วันนี้ฉันจะออกไปเดตกับเยียนซู่”

เขาพูดออกมาตรง ๆ เดิมทีเขานึกว่าเธอจะต้องโวยวาย แต่ไม่คิดเลยว่าเธอจะเพียงพยักหน้าอย่างสงบ “ขอให้พวกคุณเที่ยวให้สนุกนะ”

ไม่ได้เห็นปฏิกิริยาอย่างที่คาดไว้ เส้าสวินฉือควรจะดีใจ แต่ในตอนนี้เมื่อมองฉินจื่ออี้ เขากลับไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในใจจึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย

บรรยากาศพลันเงียบลงในทันที ขณะนั้นเองอวี้เยียนซู่ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“เธออยู่บ้านคนเดียวก็คงไม่มีอะไรทำ ไม่งั้นไปกับพวกเราด้วยกันไหม?”

ไม่คิดเลยว่าเธอจะชวนตัวเองขึ้นมาแบบกะทันหัน ฉินจื่ออี้ชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้า “ฉันยังมีธุระ วันนี้ฉันนัดเพื่อนไว้ จะไปบอกลากันสักหน่อย เลยคงไม่ได้ไปกับพวกคุณแล้ว”

เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งเดือนก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิดเรียน ในงานสังสรรค์ เพื่อน ๆ ต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังต่ออนาคต มีเพียงฉินจื่ออี้ที่นั่งอยู่ลำพังเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเลย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว เธอเหลือเวลาอีกเพียงห้าวันเท่านั้น พอครบห้าวัน วิญญาณของเธอก็จะสลาย แล้วจะยังมีอนาคตอะไรเหลืออยู่อีกล่ะ?

ตอนนั้นเอง มีคนสังเกตเห็นความเงียบของเธอ จึงเดินเข้ามาใกล้

“อี้อี้ เธอชอบคุณอาของเธอไม่ใช่เหรอ? ว่าไง จะลองคว้าเขาให้ได้ก่อนวันหยุดนี้จบลงดีไหม?”

“ใช่สิ อี้อี้ เขาว่ากันว่าผู้ชายจีบผู้หญิงยากเหมือนข้ามภูเขา แต่ผู้หญิงจีบผู้ชายง่ายเหมือนมีแค่ม่านบาง ๆ กั้นอยู่ ยังไงพวกเธอก็ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ไม่ต้องเขินหรอก ลุยเลย!”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ต่างพากันออกความเห็นให้เธอ บางคนถึงขั้นยุให้เธอทำให้เรื่องมันเลยเถิดจนถอยกลับไม่ได้ไปเลยด้วยซ้ำ แต่ฉินจื่ออี้กลับส่ายหน้าให้พวกเธอ

“ไม่ล่ะ ต่อจากนี้ฉันจะไม่ชอบเขาอีกแล้ว และก็ไม่อาจชอบเขาได้อีก”

งานสังสรรค์ไม่ได้ยืดเยื้อนานนัก ตอนจากลากัน ฉินจื่ออี้ก็เอ่ยลาพวกเธอทีละคน

“เสี่ยวหย่า ยินดีด้วยนะที่สอบติดมหาวิทยาลัยที่เธอชอบ ต่อไปอนาคตของเธอต้องสดใสแน่นอน”

“ซือซือ สุขภาพเธอไม่ค่อยดี แถมชอบลืมกินข้าวเช้าอยู่บ่อย ๆ ต่อไปต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ”

“หยางหยาง ซูซู ฉันจะคิดถึงพวกเธอเสมอนะ”

“……”

เธอกอดพวกเธอทีละคน สีหน้าจริงจังเสียจนคนอื่น ๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“อี้อี้ การบอกลาของเธอนี่จริงจังเกินไปแล้วนะ เหมือนจะไม่ได้เจอกันอีกเลยอย่างนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงหรอก ถึงมหาวิทยาลัยเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน พวกเราก็ไม่มีวันลืมเธอหรอก”

หลังจากบอกลากันเสร็จ ทุกคนต่างทยอยแยกย้ายกันไป โดยฉินจื่ออี้เป็นคนสุดท้ายที่ออกมา

เธอมองตามแผ่นหลังของพวกเธอไป ในใจก็อดรู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่ได้

ต่อจากนี้ไป พวกเธอจะไม่มีวันได้พบกันอีก

“ลาก่อนนะ เพื่อน ๆ ของฉัน”

ตอนที่ฉินจื่ออี้กลับถึงบ้าน เส้าสวินฉือก็กลับมาแล้ว พอเธอเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นเขานั่งอยู่บนโซฟา สีหน้ามืดครึ้ม

เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่เห็นอวี้เยียนซู่ จึงเอ่ยถามออกไปตามปกติว่า “พี่เยียนซู่ล่ะ?”

“เธอไปทำงานต่างที่แล้ว”

พอได้ยินคำตอบของเขา เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงพยักหน้าแล้วเตรียมจะเดินจากไป แต่ในจังหวะนั้นเอง เส้าสวินฉือกลับหยิบของออกมาหลายอย่าง พร้อมเรียกเธอไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา

“หยุดเดี๋ยวนี้！”

“ของพวกนี้…ทั้งโกศใส่อัฐิทั้งชุดศพ มันเรื่องอะไรกันแน่?”