บทที่ 3 (02)

ฉัตรฐามองไปยังแพรไหม แต่ไม่ได้ตอบใดๆ

          “ว่าแต่เกลจะกลับมาที่นี่บ้างไหม” จิรัฐถามต่อ เพราะรู้สึกคิดถึงไม่น้อย

          “กลับ” ฉัตรฐาตอบสั้นๆ

          “เมื่อไหร่…”  จิรัฐตาวาว

          “แพรมาแล้วค่ะ” ฉัตรฐายังไม่ทันได้ตอบก็ต้องหันไปสนใจคนที่ส่งเสียงมาก่อนตัว แพรไหมทิ้งตัวลงนั่งตรงพื้นที่ว่างข้างๆ เธอเห็นตั้งแต่อยู่บนเวทีแล้วว่าเขาอยู่ที่นี่

          “ไม่ได้เรียก” ชายหนุ่มบอกหน้านิ่ง

          “เผื่อได้ทิป” แพรไหมทำหน้าอ้อน แล้วหันไปพนมมือขึ้นไหว้เพื่อนทั้งสองของชายหนุ่ม “สวัสดีค่ะคุณมัฆ คุณจี...”

          “ครับ” จิรัฐยิ้มรับ “ขยันจังครับ ผมเห็นคุณทำงานไม่พักเลย”

          “แพรมีเรื่องต้องใช้เงินน่ะค่ะ” แพรไหมยิ้มเขินๆ ที่เธอทำงานหนักเหมือนคนหิวเงินที่ได้เท่าไรก็ไม่พอ

          “มาทำงานให้ผมสิ คุณแพรจะมีกินมีใช้ไปทั้งชาติ” จิรัฐว่าพร้อมเหลือบตามองเพื่อนที่ทำแค่เลิกคิ้วมอง

          “แล้วก็โดนตามตบด้วยใช่ไหมคะ” แพรไหมส่งยิ้มหวานๆ กลับไป สายตามองไปยังผู้หญิงข้างกายจิรัฐที่กำลังมองเธอเขม็ง แม้จะเคยเจอหน้ากันมาสองสามหนแล้ว

          “หนูขอโทษค่ะ” เมื่อถูกสายตาตำหนิจากคนข้างกาย หญิงสาวจึงก้มหน้าลงขอโทษ แม้ใจจะไม่อยากทำ

          “แพรขอบายค่ะ แพรขี้ขลาด” แพรไหมไม่อยากไปตบตีกับใครทั้งนั้น

          “แต่ผมได้ข่าวว่าคุณแพรเพิ่งไปอาละวาดมา” หนนี้เป็นมัฆวานที่เอ่ยขึ้น เขาได้ยินข่าวลือหนาหูเมื่อไม่กี่วันก่อน แล้วหันไปมองฉัตรฐา

          “แหม แต่แพรไม่ได้ทำไปเพราะหึงนี่ค่ะ แพรแค่กลัวคุณไฉทิ้งงาน เดี๋ยวแพรจะชวดค่าตัวไปด้วย” แพรไหมว่า แล้วเห็นคนของจิรัฐยังคงมองค้อนเธอตาแทบถลน จึงหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมายื่นไปเบื้องหน้า

          “คุณจีเอาไอดีไลน์มาให้แพรไว้ก่อนก็ได้ค่ะ” ที่ผ่านมาเธอยอมอ่อนให้เด็กนี่มาตลอด ถูกมองแบบจิกกัดก็ไม่เคยสน แต่ใช่ว่าจะต้องยอมเสมอไป หากเธอได้ไปทำงานให้จิรัฐเมื่อไหร่จะเขี่ยอีกฝ่ายทิ้งคนแรกเลย

          จิรัฐไม่ได้ยื่นสมาร์ตโฟนให้ เขาไม่คิดแย่งคนของเพื่อน เพียงแค่อยากรู้คำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ แต่จากท่าทีไม่เดือดร้อนทำให้เดาได้ว่าตำแหน่งในใจยังเป็นคนเดิม

          “มึงอย่าหาเรื่องปวดหัวกับตกนรกเลย” ฉัตรฐาบอกเสียงหนัก รู้ว่าเพื่อนรับมือกับแพรไหมไม่ได้แน่ แถมเงินเดือนของเจ้าตัวก็ไม่ใช่น้อยๆ

          “แพรพาคุณไฉขึ้นสวรรค์ต่างหาก” แพรไหมฟังแล้วหัวเราะ เอียงใบหน้าไปซบกับอกกว้าง มือบางซุกซนไล่ต่ำลงไปอยู่แถวขอบกางเกงยีนส์ของคนปากดี อยากให้เขาทบทวนดูว่าที่ครางไม่หยุดปากนั่นนรกหรือสวรรค์

          ฉัตรฐาปัดมือนุ่มทิ้งพร้อมถลึงตาใส่คนที่กำลังเล่นไม่รู้เรื่อง แต่ไม่ถึงเสี้ยวนาทีแพรไหมก็ยื่นมือมายุ่มย่ามใหม่ เจ้าตัวไม่เคยสะกดคำว่าแพ้เป็นเลย

          “ไม่จริงเหรอคะ” แพรไหมอยากฟังคำตอบ ดวงตากลมโตวาววับ

          “แพร” คนที่กำลังถูกรุกหนักเค้นเสียงออกจากลำคอ แล้วจับมือนุ่มให้หยุดไล่ต่ำลงไปมากกว่าเดิม

          “ไม่อยากขึ้นสวรรค์เหรอคะ” แพรไหมเปลี่ยนเป็นถูใบหน้ากับอกกว้างแทน เธอแพ้ได้ แต่ทำไมเธอต้องแพ้ด้วย ก่อนจะขยับตัวออกห่าง แล้วลุกพึ่บขึ้นเดินจากไปแบบดื้อๆ 

          “กูกลับละ” เพียงไม่ถึงนาทีฉัตรฐาก็ลุกตาม

          “บ้านมึงไม่หายไปไหนหรอก” จิรัฐแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ ส่วนมัฆวานบิดปากใส่เพื่อนคล้ายรู้ทัน

          “กูเงี่ยนไอ้สัด”

          ฉัตรฐายกนิ้วกลางขึ้นให้เพื่อนทั้งสอง แล้วหายไปจากโต๊ะอย่างเร็วไว รีบเดินไปตีคู่กับแพรไหม พร้อมยกมือโอบเอวคอดดึงมาแนบชิดตัวพร้อมกระซิบข้างหูสะอาด

          “เอาในรถ”

          หญิงสาวยังไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ มองคนปากดีที่หนึ่งนิ่งๆ 

          “ทิปแสนห้า” ฉัตรฐาทุ่มให้สุดตัว

แพรไหมได้ยินข้อเสนอนั้นก็เบ้ปากใส่ ทว่าไม่ได้ปฏิเสธ เพราะอย่างไรมันก็ต้องเกิดขึ้นตามข้อตกลงอยู่แล้ว