บทที่ 4 (04)

“โธ่ คุณไฉ...”

          เพียงแค่เธอโผล่หน้าไปหาเขาที่เพนต์เฮาส์ก็ถูกไล่ตะเพิดออกมาทันที แต่เธอถอยไม่ได้เมื่อมีหน้าที่ต้องทำ

          “แพรซื้อขนมมาให้ด้วยค่ะ” หญิงสาววางขนมของโปรดของฉัตรฐาไว้บนโต๊ะทำงาน 

          “ไม่กิน” คนที่วันนั้นต้องระงับอารมณ์อยู่ตามลำพังเกือบชั่วโมงมองตาเขียว ก่อนจะปัดขนมถุงนั้นให้พ้นโต๊ะทำงาน เขาไม่มีทางญาติดีกับแพรไหมง่ายๆ แน่

          “นี่ค่ะ”

          แพรไหมไม่ได้หยิบถุงขนมขึ้นมา แต่เลือกจะยื่นแฟ้มเอกสารให้ฝ่ายชายแทน       

          “อะไร” ฉัตรฐาปรายตามอง ไม่ได้หยิบมาเปิดพิจารณา

          “ว่าที่เจ้าสาวนับร้อยของคุณไฉค่ะ เลือกได้เลย” หญิงสาวเปิดแฟ้มแล้วหยิบประวัติของคู่ดูตัวให้ฉัตรฐาได้เลือกสรร ซึ่งล้วนเป็นพวกลูกท่านหลานเธอตามที่ฉันทวัศระบุไว้

          ด้านฉัตรฐาได้ยินอย่างนั้นจึงหยิบประวัติขึ้นมาดู

          “ไม่ผ่าน”        

          “ไม่สวย”

          “ผอมไป”

          “คนนี้เคยได้แล้ว”

          ฉัตรฐาใช้เวลาดูอย่างเร็วไว ไม่เห็นมีคนไหนสวยเข้าตาเลยสักคน ขณะแพรไหมกลอกตาใส่ในความมากเรื่อง ทว่าในจังหวะถัดมากลับกดยิ้มเย็น และมันมาพร้อมกับคำตวาดก้อง

          “เธอกำลังคิดทำห่าอะไร” ชายหนุ่มชะงักไปทั้งตัว เมื่อพลิกดูประวัติแผ่นที่สิบแล้วพบว่าแพรไหมกำลังวุ่นวายกับคนที่ไม่ควรยุ่ง ดวงตาดุกร้าวจ้องมองอย่างเอาเรื่อง

          หญิงสาวแสยะยิ้มไม่ตอบคำถามแล้วบิดปากมองภาพผู้หญิงคนนั้นที่ถูกส่งต่อมาจากผู้หวังดี ก่อนจะถูกคว้าข้อมือดึงถลาเข้าไปใกล้คนกรุ่นโกรธ

          “เจ็บนะคะ”      

          “เจ็บสิดี จะได้รู้ว่าไม่ควรจุ้น อย่าคิดแม้แต่จะยุ่ง ถ้ายังไม่อยากตาย”

          แพรไหมพยายามบิดข้อมือออก นับเป็นครั้งแรกที่ฉัตรฐาขู่เธอรุนแรงแบบนี้

          “คนนี้สินะคะที่คุณไฉเอาแพรไปเป็นตัวแทนของเธอ” หญิงสาวก็แค่อยากพิสูจน์ให้ได้คำตอบที่แน่ชัด

          “ทำไม่ได้หรือไง ฉันเสียเงินกับเธอไปตั้งเท่าไร แค่เป็นตัวแทนไม่ถึงขั้นตายหรอกมั้ง” ฉัตรฐายอมคลายฝ่ามือแล้วเปลี่ยนไปเป็นกอดอกอย่างเป็นต่อ แม้จะยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน

          “ไม่ตายค่ะ เห็นแพรร้องไห้ไหมล่ะคะ แต่ถ้าคุณไฉไม่กล้าบอกความในใจกับเธอ ก็เอาเบอร์มาสิ แพรจะทำให้” เธอพร้อมจะเป็นแม่สื่อให้ ทั้งสองจะได้มาฉลองวันเกิดด้วยกันในปีหน้า แต่นอกจากรูปถ่ายที่ถูกส่งมาแล้ว เธอก็ไม่รู้อะไรอีกเลยและไม่คิดหาข้อมูล รู้เท่านี้ก็พอแล้ว

          “ไม่อยากมีบ้านอยู่แล้วสินะ ทุบทิ้งเลยดีไหม” ที่ผ่านมาเขาคงใจดีกับแพรไหมมากเกินไป เจ้าตัวถึงคิดว่ามีสิทธิ์มายุ่งกับเรื่องส่วนตัวได้

          “อย่ายุ่งกับบ้านแพร” แพรไหมสั่นหน้าห้ามดวงตาดุเข้ม เธอไม่ยอมแน่หากเขาทำเช่นนั้น

          “เธอยุ่งกับคนของฉันเมื่อไหร่ เธอจะได้ซากปูนกลับไปแน่” ถ้าไม่อยากให้เขาทำแบบนั้น แพรไหมควรเจียมตัวได้แล้ว

          “ค่ะ แต่คุณไฉต้องเลือกสักคน” เธอให้สัญญา ครั้งนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เธอยุ่งกับผู้หญิงคนนั้น          

          “เธอไง...” กรอบหน้าคมเข้มเผยยิ้มร้าย เขามีตัวเลือกใกล้ตัวอยู่แล้ว พลันเอื้อมมือไปรวบเอวคอดเข้ามาไว้ในวงแขน พลันกระซิบถามข้างหูสะอาด

          “จะเอาค่าจ้างเท่าไร รถ บ้าน ฉันก็ให้ได้”

          “ไม่เอาค่ะ เดี๋ยวแพรตัดใจไม่ได้”

          แพรไหมส่ายหน้าหวือ ขืนตัวหนีให้พ้นอกที่เคยอุ่น ต่อให้มีเงินทองมากองมากมายขนาดไหน เธอก็ขอเลือกหนทางที่จะทำให้หัวใจไม่ต้องปวดหนึบอีก         

          “เธอก็ไม่ควรเอาใจมาลงเล่นตั้งแต่แรก” เรื่องนี้จะมาโทษกันไม่ได้ คนผิดคือคนที่เผลอเอาใจมาผูกพันเอง

          “น้อมรับความผิดค่ะ”

          แพรไหมก้มศีรษะลงขอโทษอย่างสุดซึ้ง นับจากนี้ไปจะไม่มีอีกแล้ว

          “คนนี้” ฉัตรฐาหยิบประวัติขึ้นมาหนึ่งแผ่นแบบส่งๆ และยื่นให้แม่สื่อ

          “เดี๋ยวแพรขอนัดหมายให้ค่ะ”    

          หญิงสาวจะรีบทำการขอนัดดูตัวเป็นการด่วน คนนี้ก็น่าจะถูกใจทางด้านฉันทวัศเช่นกัน เพราะมาจากตระกูลผู้ลากมากดี แถมยังเป็นคนใหญ่คนโต

          “อีกสามวันไปดูที่ที่เชียงรายให้ด้วย แล้วก็แวะไปเอาสร้อยจากคุณสุนี จะเอาไอ้ปาล์มหรือไอ้อ้นติดไปด้วยก็ได้”        

          ฉัตรฐาสั่งพร้อมอนุญาตให้แพรไหมพาลูกน้องเขาไปเป็นเพื่อนด้วยได้ ในเรื่องสร้อยนั้นเป็นสร้อยเก่าที่เขาและมัฆวานตามหามานาน ตอนนี้เจ้าของต้องการส่งต่อมันแล้ว

          “ค่ะ”

          แพรไหมรับคำสั่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป