ตอนที่ 8

“งั้นพรุ่งนี้หนูจะออกมาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เผื่อจะได้เจอคุณผอ.ค่ะ” วันนี้ไม่ได้พบหน้าก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังไงพลอยใสก็ต้องพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงที่โรงเรียนอยู่แล้ว เธอตั้งใจที่จะขอบคุณเขาให้ได้ จะต้องทำให้ได้ไม่งั้นจะรู้สึกติดค้างอยู่ในใจไปอีกนาน

“หนูฝากออกัสด้วยนะจ๊ะ”

“ปอย ปอย” เสียงเรียกปนสะอื้นไห้ เหมือนเจ้าหนูน้อยออกัสเริ่มรู้ตัวว่าจะต้องอยู่ห่างน้าของตัวเองอีกแล้ว ออกัสเริ่มเบะปากและมีน้ำใส ๆ คลอออกมาที่ดวงตา สองมือน้อย ๆ กำที่เสื้อนักศึกษาของพลอยใสแน่น เงยหน้ามองน้าด้วยแววตาอ้อนวอน

“อยู่กับป้าแจ่มก่อนนะออกัส แป๊บเดียวน้าก็เลิกเรียนแล้วนะ” โน้มใบหน้าจุ๊บลงที่แก้มกลม ๆ ของหลานชาย หอมที่กระหม่อมไปอีกสองสามที่เป็นการปลอบขวัญออกัส เห็นหลานจะร้องไห้เธอเองก็ใช่ว่าจะทนไหว

“มาอยู่กับป้าแจ่มดีกว่าเนาะ ๆ เดี๋ยวป้าจะพาออกัสไปเล่นของเล่นดีกว่า”

รีบอุ้มตัวออกัสออกจากพลอยใสเพราะรู้ว่าหากปล่อยไว้แบบนี้เจ้าหนูน้อยจะเริ่มร้องไห้งอแงและพลอยใสเองก็จะทำใจลำบาก ป้าแจ่มจึงตัดสินใจอุ้มพาออกัสเดินห่างออกมาทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันมาส่งสายตาบอกพลอยใสว่าไม่ต้องเป็นห่วง

ป้าแจ่มผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเพราะตัวของป้าเองก็มีลูก ในช่วงที่ลูกวัยเท่าออกัสแล้วป้าต้องฝากคนอื่นเลี้ยงเพราะตัวเองต้องไปทำงาน มันเป็นช่วงเวลาที่ทำใจยากมากทั้งแม่และลูก

ส่วนพลอยใสแม้จะเป็นแค่น้าแต่ก็เลี้ยงดูออกัสไม่ต่างจากเลี้ยงลูกคนหนึ่งเลย ป้าแจ่มจึงเข้าใจความรู้สึกของพลอยใสเป็นอย่างดีและชื่นชมที่พลอยใสเลี้ยงออกัสอย่างสุดความสามารถแม้จะไม่เคยผ่านการมีลูกมาก่อน

“เป็นเด็กดีนะออกัส”

โบกมือให้หลานชายพร้อมม่านน้ำตาที่เอ่อคลอออกมา ‘น้าเองก็ซึมเหมือนกัน ฮือ’ ความผูกพันของพลอยใสที่มีต่อออกัส เด็กคนนี้แม้จะเป็นหลานแต่เธอก็ช่วยพี่สาวเลี้ยงมาตั้งแต่วันแรกที่ออกัสลืมตาดูโลก ไม่ใช่แม่ที่ให้กำเนิดก็ทำหน้าที่ไม่น้อยไปจากแม่แท้ ๆ ของออกัสเลย ยามที่ความมืดมนคืบคลานเข้ามา วันที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำ วันที่เธอต้องสูญเสียพี่สาวไปด้วยโรคไข้เลือดออก

ตั้งแต่วันนั้นพลอยใสไม่เคยมองออกัสเป็นเพียงแค่หลาน เธอสัญญากับพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้วว่าเธอจะรักและดูแลออกัสเสมือนหลานชายคนนี้เป็นลูกของเธอเอง มาจนถึงวันนี้พลอยใสไม่เคยผิดสัญญาที่ให้ไว้กับพี่สาวของเธอเลย

“ไม่ต้องเป็นห่วงนะพี่ พลอยจะไม่ทิ้งออกัสไปไหน จะเลี้ยงดูจนเขาเติบโตอย่างดีที่สุด”

“ว๊าย! ปากไปโดนอะไรมาชิน” กานดาร้องตกใจและลมแทบจับเมื่อเห็นมุมปากของลูกชายมีรอยช้ำแดง ๆ เหมือนกับว่าปณิธานเอาปากไปชนกับอะไรมาอย่างนั้นแหละ ช้อนบาดปาก? ไม่น่าจะใช่

“อ้อ...” ปณิธานคิดไว้อยู่แล้วว่ามารดาของเขาต้องทำหน้าตกใจแบบนี้แน่ มันมีที่มาที่ไปแต่ขอเวลาสักครู่ เขาส่งถุงกระดาษสีน้ำตาลให้แม่บ้านรับไปถือไว้ “วางไว้ที่ปลายเตียงผมนะครับ พรุ่งนี้ผมจะเอาไปด้วย”

“ค่ะ คุณชิน” แม่บ้านรับคำสั่งแล้วจึงก้าวถอยออกมาเพื่อไปจัดการวางของให้เรียบร้อยตามที่เจ้านายสั่ง

“บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะชิน ว่าเอาปากไปโดนอะไรมา”

“โธ่คุณแม่ครับ ปากผมก็อยู่ของมันดี ๆ นี่แหละครับ ต้องพูดว่าอะไรมาโดนปากผมถึงจะถูก” พูดแล้วก็เจ็บแปลบ ๆ ปากแตกเพราะความเข้าใจผิดเป็นเหตุ

“โดนทำร้าย!” กานดายกมือขึ้นทาบอก หัวใจสั่นเพราะความโมโห อยากรู้นักใครมันบังอาจมาทำลูกชายสุดที่รักของเธอเจ็บ ตั้งแต่ลูกเกิดมาจะตีปณิธานสักครั้งเธอยังไม่เคยแล้วคนนั้นมันเป็นใคร!

“แม่จะโทรไปแจ้งความให้ตำรวจจัดการ” ไม่พูดเปล่ากานดาทำท่าจะเดินตรงไปหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอเพื่อทำการกดโทรออก แจ้งความเรื่องลูกชายโดนทำร้าย แต่ก็ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาไปไหนปณิธานรีบคว้าแขนของมารดาไว้ก่อน

“ไม่ต้องหรอกครับคุณแม่ ผมโดนชกมานิดเดียวเองและมันก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันครับ” แผลเล็กเท่ามดกัดที่แดง ๆ ก็เป็นแค่คราบเลือดแห้งกรังที่เขายังเช็ดออกไม่หมด

“เรื่องเข้าใจผิด? แล้วมันเป็นมายังไงเนี่ยชิน เราไปทำอะไรให้ทางนั้นเข้าใจผิดจนถึงขั้นทำร้ายร่างกายกันแบบนี้” กานดายอมรับว่าใจเสียและโมโหมากที่ลูกชายเจ็บตัวและต่อให้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน ฝ่ายนั้นก็ทำไม่ถูกที่เข้ามาทำร้ายลูกชายของเธอแทนที่จะคุยกันก่อน

“คือ ผมไปกับภรรยาของเขาครับ”

“อะไรนะ!!”

“เดี๋ยวครับคุณแม่ ใจเย็นฟังผมก่อน มันไม่ได้เป็นทางชู้สาวนะครับคุณแม่อย่าพึ่งเข้าใจผิด” ปณิธานต้องรีบยกมือขึ้นมาห้ามไว้ก่อนที่แม่ของเขาจะเข้าใจผิดแล้วใช้ฝ่ามือฟาดเข้าให้ วันนี้โดนต่อยเพราะความเข้าใจผิดแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว อย่าได้โดนแม่ตีเพราะเข้าใจผิดอีกคนเลย

“แล้วชินไปกับภรรยาของคนอื่นได้ยังไงละลูก” ไม่ได้มีเรื่องทางชู้สาวก็ดีแล้วเพราะเธอไม่เคยสอนให้ลูกชายประพฤติผิดในกาม ไม่เคยสอนให้ผิดลูกผิดเมียใคร

“เขาชื่อคุณเอิร์นครับ เป็นคุณแม่ของนักเรียนที่โรงเรียนและเป็นเพื่อนผมครับคุณแม่”

“เพื่อน? เพื่อนสนิทเหรอลูก”

อืม จะว่าไปเธอก็ไม่เคยเห็นลูกชายมีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงมาก่อนเลยนะ ในกลุ่มเพื่อนสนิทของปณิธานตั้งแต่สมัยเรียนกานดาเห็นมีแต่เพื่อนผู้ชายทั้งนั้น