Se connecterPartager
ตอนที่ 8
Date de publication:
2026-03-12 19:36:17“งั้นพรุ่งนี้หนูจะออกมาเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เผื่อจะได้เจอคุณผอ.ค่ะ” วันนี้ไม่ได้พบหน้าก็ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ยังไงพลอยใสก็ต้องพาออกัสมาฝากป้าแจ่มเลี้ยงที่โรงเรียนอยู่แล้ว เธอตั้งใจที่จะขอบคุณเขาให้ได้ จะต้องทำให้ได้ไม่งั้นจะรู้สึกติดค้างอยู่ในใจไปอีกนาน
“หนูฝากออกัสด้วยนะจ๊ะ”
“ปอย ปอย” เสียงเรียกปนสะอื้นไห้ เหมือนเจ้าหนูน้อยออกัสเริ่มรู้ตัวว่าจะต้องอยู่ห่างน้าของตัวเองอีกแล้ว ออกัสเริ่มเบะปากและมีน้ำใส ๆ คลอออกมาที่ดวงตา สองมือน้อย ๆ กำที่เสื้อนักศึกษาของพลอยใสแน่น เงยหน้ามองน้าด้วยแววตาอ้อนวอน
“อยู่กับป้าแจ่มก่อนนะออกัส แป๊บเดียวน้าก็เลิกเรียนแล้วนะ” โน้มใบหน้าจุ๊บลงที่แก้มกลม ๆ ของหลานชาย หอมที่กระหม่อมไปอีกสองสามที่เป็นการปลอบขวัญออกัส เห็นหลานจะร้องไห้เธอเองก็ใช่ว่าจะทนไหว
“มาอยู่กับป้าแจ่มดีกว่าเนาะ ๆ เดี๋ยวป้าจะพาออกัสไปเล่นของเล่นดีกว่า”
รีบอุ้มตัวออกัสออกจากพลอยใสเพราะรู้ว่าหากปล่อยไว้แบบนี้เจ้าหนูน้อยจะเริ่มร้องไห้งอแงและพลอยใสเองก็จะทำใจลำบาก ป้าแจ่มจึงตัดสินใจอุ้มพาออกัสเดินห่างออกมาทันทีแต่ก็ไม่ลืมหันมาส่งสายตาบอกพลอยใสว่าไม่ต้องเป็นห่วง
ป้าแจ่มผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อนเพราะตัวของป้าเองก็มีลูก ในช่วงที่ลูกวัยเท่าออกัสแล้วป้าต้องฝากคนอื่นเลี้ยงเพราะตัวเองต้องไปทำงาน มันเป็นช่วงเวลาที่ทำใจยากมากทั้งแม่และลูก
ส่วนพลอยใสแม้จะเป็นแค่น้าแต่ก็เลี้ยงดูออกัสไม่ต่างจากเลี้ยงลูกคนหนึ่งเลย ป้าแจ่มจึงเข้าใจความรู้สึกของพลอยใสเป็นอย่างดีและชื่นชมที่พลอยใสเลี้ยงออกัสอย่างสุดความสามารถแม้จะไม่เคยผ่านการมีลูกมาก่อน
“เป็นเด็กดีนะออกัส”
โบกมือให้หลานชายพร้อมม่านน้ำตาที่เอ่อคลอออกมา ‘น้าเองก็ซึมเหมือนกัน ฮือ’ ความผูกพันของพลอยใสที่มีต่อออกัส เด็กคนนี้แม้จะเป็นหลานแต่เธอก็ช่วยพี่สาวเลี้ยงมาตั้งแต่วันแรกที่ออกัสลืมตาดูโลก ไม่ใช่แม่ที่ให้กำเนิดก็ทำหน้าที่ไม่น้อยไปจากแม่แท้ ๆ ของออกัสเลย ยามที่ความมืดมนคืบคลานเข้ามา วันที่ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำ วันที่เธอต้องสูญเสียพี่สาวไปด้วยโรคไข้เลือดออก
ตั้งแต่วันนั้นพลอยใสไม่เคยมองออกัสเป็นเพียงแค่หลาน เธอสัญญากับพี่สาวที่ล่วงลับไปแล้วว่าเธอจะรักและดูแลออกัสเสมือนหลานชายคนนี้เป็นลูกของเธอเอง มาจนถึงวันนี้พลอยใสไม่เคยผิดสัญญาที่ให้ไว้กับพี่สาวของเธอเลย
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะพี่ พลอยจะไม่ทิ้งออกัสไปไหน จะเลี้ยงดูจนเขาเติบโตอย่างดีที่สุด”
“ว๊าย! ปากไปโดนอะไรมาชิน” กานดาร้องตกใจและลมแทบจับเมื่อเห็นมุมปากของลูกชายมีรอยช้ำแดง ๆ เหมือนกับว่าปณิธานเอาปากไปชนกับอะไรมาอย่างนั้นแหละ ช้อนบาดปาก? ไม่น่าจะใช่
“อ้อ...” ปณิธานคิดไว้อยู่แล้วว่ามารดาของเขาต้องทำหน้าตกใจแบบนี้แน่ มันมีที่มาที่ไปแต่ขอเวลาสักครู่ เขาส่งถุงกระดาษสีน้ำตาลให้แม่บ้านรับไปถือไว้ “วางไว้ที่ปลายเตียงผมนะครับ พรุ่งนี้ผมจะเอาไปด้วย”
“ค่ะ คุณชิน” แม่บ้านรับคำสั่งแล้วจึงก้าวถอยออกมาเพื่อไปจัดการวางของให้เรียบร้อยตามที่เจ้านายสั่ง
“บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยนะชิน ว่าเอาปากไปโดนอะไรมา”
“โธ่คุณแม่ครับ ปากผมก็อยู่ของมันดี ๆ นี่แหละครับ ต้องพูดว่าอะไรมาโดนปากผมถึงจะถูก” พูดแล้วก็เจ็บแปลบ ๆ ปากแตกเพราะความเข้าใจผิดเป็นเหตุ
“โดนทำร้าย!” กานดายกมือขึ้นทาบอก หัวใจสั่นเพราะความโมโห อยากรู้นักใครมันบังอาจมาทำลูกชายสุดที่รักของเธอเจ็บ ตั้งแต่ลูกเกิดมาจะตีปณิธานสักครั้งเธอยังไม่เคยแล้วคนนั้นมันเป็นใคร!
“แม่จะโทรไปแจ้งความให้ตำรวจจัดการ” ไม่พูดเปล่ากานดาทำท่าจะเดินตรงไปหยิบโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอเพื่อทำการกดโทรออก แจ้งความเรื่องลูกชายโดนทำร้าย แต่ก็ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาไปไหนปณิธานรีบคว้าแขนของมารดาไว้ก่อน
“ไม่ต้องหรอกครับคุณแม่ ผมโดนชกมานิดเดียวเองและมันก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันครับ” แผลเล็กเท่ามดกัดที่แดง ๆ ก็เป็นแค่คราบเลือดแห้งกรังที่เขายังเช็ดออกไม่หมด
“เรื่องเข้าใจผิด? แล้วมันเป็นมายังไงเนี่ยชิน เราไปทำอะไรให้ทางนั้นเข้าใจผิดจนถึงขั้นทำร้ายร่างกายกันแบบนี้” กานดายอมรับว่าใจเสียและโมโหมากที่ลูกชายเจ็บตัวและต่อให้เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน ฝ่ายนั้นก็ทำไม่ถูกที่เข้ามาทำร้ายลูกชายของเธอแทนที่จะคุยกันก่อน
“คือ ผมไปกับภรรยาของเขาครับ”
“อะไรนะ!!”
“เดี๋ยวครับคุณแม่ ใจเย็นฟังผมก่อน มันไม่ได้เป็นทางชู้สาวนะครับคุณแม่อย่าพึ่งเข้าใจผิด” ปณิธานต้องรีบยกมือขึ้นมาห้ามไว้ก่อนที่แม่ของเขาจะเข้าใจผิดแล้วใช้ฝ่ามือฟาดเข้าให้ วันนี้โดนต่อยเพราะความเข้าใจผิดแค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว อย่าได้โดนแม่ตีเพราะเข้าใจผิดอีกคนเลย
“แล้วชินไปกับภรรยาของคนอื่นได้ยังไงละลูก” ไม่ได้มีเรื่องทางชู้สาวก็ดีแล้วเพราะเธอไม่เคยสอนให้ลูกชายประพฤติผิดในกาม ไม่เคยสอนให้ผิดลูกผิดเมียใคร
“เขาชื่อคุณเอิร์นครับ เป็นคุณแม่ของนักเรียนที่โรงเรียนและเป็นเพื่อนผมครับคุณแม่”
“เพื่อน? เพื่อนสนิทเหรอลูก”
อืม จะว่าไปเธอก็ไม่เคยเห็นลูกชายมีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิงมาก่อนเลยนะ ในกลุ่มเพื่อนสนิทของปณิธานตั้งแต่สมัยเรียนกานดาเห็นมีแต่เพื่อนผู้ชายทั้งนั้น
Dernier chapitre
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนพิเศษ 2
“อื้อ พะ” พลอยใสจะอ้าปากขอให้เขาจูบเธอเบากว่านี้หน่อยแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะปณิธานไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้พูดอะไรออกมา“พี่ชิน...” เสียงเล็กครางชื่อคนร้ายกาจที่พรากลมหายใจของเธอไป อยากค้อนเขาที่จูบเธอไม่พักแต่สายตาดันมองเขาหวานฉ่ำเพราะอารมณ์ข้างในเริ่มคุกรุ่น“ครับ” ปณิธานยกยิ้มพอใจก่อนจะก้มจูบเธออีกครั้ง วันนี้เขาสัญญาว่าจะไม่ทำถึงขั้นนั้นแต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะทำไปถึงขั้นไหนปณิธานทิ้งตัวลงปล่อยร่างกายให้นาบไปกับร่างบาง ฟูกนอนนุ่มนิ่มจนเหมือนกับว่าร่างกายของพลอยใสจมหายลงไปกับเตียง สองแขนเล็กถูกจับให้มากอดรอบลำคอแกร่งไว้ ริมฝีปากร้อนบดเบียด เรียวลิ้นกวาดชิมไปทั่วโพรงปากหวาน มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดบีบแรงสลับเบาตามอารมณ์ปรารถนา“อืมม” เมื่อไฟปรารถนาลุกโชน ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเป่ารดบนผิวแก้มใส ลากเลื้อยไปตามซอกคอหอมกรุ่น ปณิธานลากลิ้นไปตามลำคอขาวพรมจูบไปทั่วทุกที่ที่เขาจะพาริมฝีปากไปถึง กลิ่นกายของพลอยใสหอมมาก ร่างกายเธอก็หวานมากเสียจนเขาอยากชิมเธอทั้งร่างกายในขณะที่ไฟแห่งความปรารถนากำลังโหมกระพือ มือหนาที่เคลื่อนคลานมาถึงความอวบใหญ่เกินตัว ความปรารถนาในร่างกายสั่งในปณิธานสัมผัสกับส
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนพิเศษ
“พูดจริงเหรอ รักพี่คนเดียวตลอดไปเลยนะ” ถามไปเนี่ยก็เมื่อยแก้มมากเพราะปณิธานหุบยิ้มของเขาไม่ได้เลยจริง ๆ มันดีใจ มันแน่นอกเพราะความสุขมันอัดล้นอยู่ในนั้น“จริงค่ะ หนูตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่มีแฟน จะไม่รักใครเพราะหัวใจของหนู ชีวิตของหนูมอบให้พี่ชินไปหมดแล้วค่ะ หนูตายแทนพี่ชินได้เลยนะคะ” เพราะชีวิตนี้ถ้าไม่มีเขาช่วยรวมถึงป้าแจ่มด้วย เธออาจจะตายไปจริง ๆ แล้วก็ได้การที่เธอจะยกชีวิตสละชีวิตให้เขานั้นมันไม่ได้มากเกินไปเลย“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส”“ก็หนู...อื้อ” เธอพูดอะไรไม่เข้าหูเขาอย่างนั้นเหรอ เขาถึงได้ประกบจูบเธอแบบนี้“อ๊ะ พี่”จูบครั้งนี้หนักหน่วงกว่าเมื่อวานมาก พี่ชินจูบย้ำ ๆ ไม่ให้เธอได้มีโอกาสพูดอะไรเลย“ถ้าอยากตายแทนพี่”ปณิธานอุ้มตัวพลอยใสขึ้นแล้วพาเธอตรงไปที่เตียง วางร่างบางให้นอนราบแล้วรีบตามขึ้นไปทาบทับบนตัวของเธอ จับข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้แล้วกดลงบนฟูกนุ่ม ๆ“พลอยใสต้องตายใต้ร่างพี่เท่านั้น นอกนั้นพี่ไม่อนุญาต”พูดจบก็โน้มใบหน้าลงมาหมายจะฉกชิมความหวานบนกลีบปากนุ่มอีกครั้งแต่ปณิธานก็ต้องชะงักเอาไว้ก่อน เมื่อเขาฉุกคิดได้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่ตอนนี้จะทำให้พลอยใสกลัวหรือเปล่าเพราะเธอเ
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 32
“อย่าพูดแบบนี้สิพลอยใส เรากำลังดูถูกความรักที่พี่มีให้อยู่นะ” น้ำเสียงของปณิธานยังทุ้มนุ่มแต่ดวงตาคมกริบฉายความดุออกมาเล็กน้อยเพราะเขาไม่พอใจที่เธอมีความคิดแบบนี้ แต่ไม่ได้โกรธเพราะเข้าใจเธอดี“หนู ไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะคะ พี่ชิน ฮือ อย่าพึ่งเข้าใจหนูผิดนะคะ” รีบพนมมือขึ้นมาไหว้เพื่อขอโทษเขา พลอยใสไม่ได้มีเจตนาที่จะทำให้ปณิธานคิดแบบนั้นเลย เธอจะไปกล้าดูถูกความรักของเขาได้ยังไงกัน มีแต่จะกราบขอบคุณที่เขามอบความรักให้เธอมากกว่า“พี่รักพลอยใสด้วยใจที่บริสุทธิ์นะ ไม่ได้แค่ต้องการร่างกาย รู้ไหมครับ”“...” พลอยใสพยักหน้าหงึก ๆ ก้อนน้ำตาก้อนใหญ่ไหลลงมาเป็นทางทั้งสองข้างทำให้คนที่ไม่ได้จะดุต้องหัวใจกระตุก เขาแค่ทำตาดุนิดเดียวเองจากปกติที่ไม่ดุ เลยทำให้อีกคนตกใจขวัญผวาเพราะคิดไปไกลแล้ว ว่าตัวเองกำลังทำให้เขาไม่พอใจอยู่ในตอนนี้ เวลาเธอร้องไห้ทั้งน่ารักและบางคราก็น่าสงสารเหมือนตอนนี้เนี่ย เขาไม่ได้อยากให้พลอยใสร้องไห้เพราะความเสียใจสักหน่อย วันนี้เธอควรร้องไห้น้ำตาแตกเพราะเขาขอเป็นแฟนสิ แล้วไงมาลงเอ่ยที่เขาทำเธอเศร้าได้“หนูขอโทษค่ะ หนูเข้าใจพี่ชินแต่...”“คำว่าเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมสำหรับคนอื่นอา
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 31
“พี่ชินอาจจะแค่ชอบเพราะสงสารหนู” เธอไม่ได้น้อยใจ ไม่มีน้ำเสียงของความเสียใจปนอยู่ในนั้นเพราะชีวิตของเธอมันก็น่าสงสารจริงอย่างที่เขารู้พลอยใสไม่จำเป็นต้องรู้สึกแย่หากจะมีคนมาสงสารเธอกับหลาน ตรงกันข้ามเลยเธอกลับรู้สึกดีใจที่ยังมีคนใจดีและมีเมตตาอยู่บนโลกที่วุ่นวายใบนี้ โลกที่ปัจจุบันต่างคนก็ต่างหาแต่ความสุขและสนใจแต่ตัวเองเท่านั้น การให้ค่าของคนมันไม่เท่าเทียมกัน ซึ่งเรื่องนี้เธอไม่ได้จะโกรธใครหรือน้อยใจอะไรเพราะคนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่คนที่เกิดมาแล้วต่างหากที่เลือกปฏิบัติได้เพียงแต่บางคนก็เลือกปฏิบัติในด้านที่ใจร้ายต่อคนที่ไม่มี เธอกับออกัสยังนับว่ามีบุญที่ได้มาเจอปณิธานและกานดา“พี่ไม่เถียงเพราะจุดเริ่มต้นมาจากความสงสารจริง สงสารและอยากมอบความปรารถนาดีให้ พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตที่ดีขึ้น” นั่นเกิดจากความเอ็นดูจากการที่เธอเป็นเด็กดี“และอย่างที่บอกไป หลังจากเราได้อยู่ด้วยกันพี่ก็ชอบพลอยใสขึ้นมาจริง ๆ จากที่พี่อยากให้พลอยใสมีชีวิตใหม่ที่ดีขึ้น แต่ตอนนี้พี่กลับเป็นคนที่อยากร่วมชีวิตใหม่ไปกับพลอยใส”การที่เราอยู่กับใครสักคนแล้วสบาย อยู่ด้วยแล้วมีความสุขและสามารถเป็นตัวเองได้และขณะเดียวกั
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 30
“พี่จูบเพราะพี่อยากทำแบบนั้นกับพลอยใส อยากเปิดเผยความในใจของพี่ออกมาให้พลอยใสได้เห็น แต่ถ้ามันเร็วไปและถ้าพี่ทำให้พลอยใสไม่สบายใจ ก็ขอให้บอกกับพี่ตรง ๆ ไม่ต้องเกรงใจ” พูดไปก็ยังใช้ปลายจมูกคลอเคลียไม่ห่าง สูดดมกลิ่นหอมไปทั่วพวงแก้มใสเราห่างกันถึง 11 ปี เขาอายุมากขึ้นส่วนพลอยใสก็อยู่ในวัยที่สามารถมีแฟนได้แล้ว กับบางคนอายุ 22 อาจจะสร้างครอบครัวมีลูกไปแล้วแต่กับพลอยใสเขารู้ว่าเธอผ่านเรื่องราวแย่ ๆ มามาก เธอต้องทุ่มเทชีวิตให้กับการหาเงินมาเลี้ยงหลานและส่งเสียตัวเองเรียนมาตั้งแต่เด็ก เรื่องความรักพลอยใสจึงไม่มีประสบการณ์และไม่เคยมีเวลาให้กับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ“หนู หนูก็ไม่รู้ว่าเร็วไปหรือเปล่าค่ะ แต่หนูรู้ว่าใจของหนูไม่ได้กลัวพี่ชิน ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจ ไม่ได้อัดอึดใจค่ะ” พูดแล้วก็อยากกัดลิ้นให้ตายไปซะ น่าอายจริง ๆ ที่พูดออกไปได้ง่ายดายนักแบบนี้เรียกว่าเต็มใจใช่ไหมนะ มันเป็นความรู้สึกชวนเขินมากกว่าจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกลวนลาม มันไม่เหมือนกับพี่เขยที่ในช่วงเวลานั้นเธอทั้งกลัวทั้งตกใจและรังเกียจสิ่งที่พี่เขยกระทำ แต่กับพี่ชินพลอยใสไม่รู้สึกแบบนั้นเลยหรือมันเป็นเพราะหัวใจของเธอเองที่ยอม
ไม่เคยรู้ว่าจะรัก ตอนที่ 29
“พี่ชินอยากให้หนูใส่อะไรเพิ่มในกระเป๋าเหรอคะ” พลอยใสเอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนของปณิธานและพาออกัสไปนั่งรอบนพรมที่หน้าโซฟา หยิบหมอนอิงสองใบลงมาวางไว้ใกล้ ๆ เผื่อว่าออกัสง่วงจะได้งีบหลับตรงนี้ก่อนได้“ปอยไจ๋ ออจัสง่วง” เห็นไหมล่ะ พลอยใสคิดไว้ผิดคาดซะที่ไหน เพราะเวลานี้ควรเป็นเวลาที่ออกัสต้องนอนได้แล้วแต่ที่ยังไม่ยอมนอนเพราะตื่นเต้นที่พรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวทะเล ออกัสเห่อมากขอให้เธอเปิดการ์ตูนที่มีปลาตัวเล็ก ๆ สีส้มให้ดู ดูซ้ำวนไปวนมาเพราะชอบใจที่สุด“ออกัสนอนตรงนี้ก่อนนะจ๊ะ” บอกหลานชายแล้วยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเด็กน้อยเพื่อกล่อมนอนไปด้วย และหันหน้าไปหาเจ้าของห้องที่ตอนนี้ลงมานั่งบนพรมข้าง ๆ เธอ ปณิธานไม่พูดอะไรเขาแค่ยิ้มให้และพยักหน้าเป็นการอนุญาตให้ออกัสหลับตรงนี้ได้ อันที่จริงจะอุ้มไปนอนบนเตียงเขาก็ไม่ถือสาแต่พลอยใสคงเกรงใจไม่กล้าขอ“หลับง่ายจริง ๆ เด็กคนนี้” ปณิธานพูดเสียงเบาจนเหมือนเสียงกระซิบเพราะไม่อยากรบกวนการนอนหลับของออกัส ‘หลับลึก ๆ เลยนะ’ อันนี้คือความต้องการของจริงปณิธานไม่อยากให้เด็กน้อยตื่นมาขัดจังหวะ“หลับง่ายจนหนูอิจฉาเลยค่ะ อยากหลับง่าย ๆ ได้เหมือนออกัสบ้าง” เด็กหนอเด็ก
Vous vous intéresseriez aussi à
คุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.0K Vuesรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว355.3K Vuesเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน86.6K Vuesคุณเฟิง คุณผู้หญิงอยากหย่ากับคุณตั้งนานแล้ว
อวินจงมี่988.0K Vuesสาวน้อย...ของคุณอา
ภูตะวัน17 Vuesพี่สาวครับ...ผมจีบได้ไหม
Huneybunch47 Vuesพร่ำแต่จะรัก
มัญนิตา12 Vuesเมียเสี่ย
มณีภัทรสร202 Vues
