ตอนที่ 7

“ครับ! ครับคุณแม่” คนที่โดนแม่เรียกสติถึงกับต้องรีบกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกสติของตัวเองกลับมา

“เป็นอะไรลูก แม่เห็นเรานั่งเหม่อมองช้อนข้าวต้มมาพักนึงแล้วนะ ปล่อยให้แม่คุยอยู่คนเดียว”

“ผมขอโทษครับ” ยิ้มแห้งกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองพร้อมตักข้าวต้มคำโตเข้าปาก ‘เหม่อ?’ ได้ไงกันเนี่ย แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อแหละเพราะเขาเหม่อไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าเรื่องของพลอยใสจะกวนใจของเขาได้ถึงขนาดนี้

“มีเรื่องกลุ้มใจอะไรหรือเปล่าชิน บอกแม่ได้นะเผื่อแม่ช่วยได้” คนเป็นแม่ยังไงก็ยังเป็นห่วงลูกอยู่วันยังค่ำ และแม่ย่อมรู้จักลูกของตัวเองดี อะไรเปลี่ยนไปแม่ย่อมสัมผัสได้อยู่แล้ว

“มะ ไม่มีอะไรครับคุณแม่”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจนะ?”

“...อันที่จริงก็มีครับ” มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องกลุ้มใจอะไรขนาดนั้นและปณิธานไม่ต้องการให้มารดาของเขาต้องเป็นกังวลและคาดเดาไปเองว่าเขากำลังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรจะหนักหรือเบาแม่ของเขาก็มักจะแสดงออกถึงความเป็นห่วงและกลุ้มใจไปกับเขาด้วยเสมอ ปณิธานไม่สามารถห้ามได้และเข้าใจดีว่าแม่ยังไงก็คือแม่ ไม่มีทางที่แม่คนนี้จะไม่เป็นห่วงลูก และเพราะรู้จักมารดาของตัวเองดีปณิธานจึงตัดสินใจขอคำปรึกษาจากคนที่ผ่านโลกมามากกว่าเขา

“คือ คุณแม่ครับ...” เอาวะ! ลองปรึกษาแม่ดูก่อน

“จ้ะ”

“ถ้าเราอยากซื้อของให้คนคนหนึ่ง แต่ว่าเรากับคนนั้นไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ไม่เคยคุยกันเลยสักคำ แบบนี้เราจะสามารถซื้อของให้เขาได้ไหมครับ”

“ผมแค่สมมุตินะครับ เป็นเรื่องสมมุติขึ้นมาเฉยๆ”

“...” สมมุติ ที่แปลว่า คนนั้น มีตัวตนอยู่จริงสินะ

กานดายังไม่ตอบออกไปในทันที เธอทำเพียงระบายยิ้มออกมาให้กับคำถามของลูกชายพลางคิดในใจไปด้วยว่า คนในเรื่องสมมุติของปณิธานต้องเป็นผู้หญิงแน่นอน เพราะลูกชายของเธอมักจะเสียอาการทุกครั้งเวลาต้องการทำอะไรพิเศษให้ผู้หญิงสักคน

เรื่องแบบนี้เธอเห็นปณิธานเป็นมาตั้งแต่สมัยวัยรุ่นแล้ว จะจีบสาวสักคนก็ยังกล้า ๆ กลัว ๆ พูดติดอ่างเสียทรงไปหมด เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องจีบผู้หญิง เพราะแบบนี้ถึงไม่เคยมีแฟน

ที่ผ่านมาก็จะเป็นแค่คนที่เริ่มจากได้คุย ๆ กันแบบเพื่อนแล้วเลื่อนมาเป็นคบหาดูใจแต่สุดท้ายลูกชายของเธอก็คิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับสาวคนนั้นและจบที่เลิกรากันไป

“ถ้าถามความเห็นของแม่ ก็คงจะตอบว่าทำได้จ้ะ ทุกอย่างมันอยู่ที่เจตนาของเรา การที่เราอยากจะมอบของให้ใครสักคนแม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน แม่ว่าเราทำได้นะถ้าใจของเราบริสุทธิ์และมีเจตนาที่ดี”

“...” ปณิธานนิ่งฟัง ตอนนี้ไม่อยากกินแล้วข้าวต้ม อยากใช้ความคิดไตร่ตรองคำพูดของมารดามากกว่า

“แม่เชื่อว่าชินมีเจตนาที่ดี และคนคนนั้นเขาจะต้องเข้าใจในความปรารถนาดีที่ชินอยากมอบให้กับเขา”

“ผมก็หวังให้เป็นแบบนั้นครับ”

ปณิธานไม่ได้คาดหวังว่าพลอยใสจะชอบของที่เขากำลังคิดที่จะให้ เขาเพียงแค่อยากให้เธอรับมันไว้และเข้าใจถึงความหวังดีของเขาเท่านั้นก็พอ

“ผมตัดสินใจได้แล้วครับคุณแม่” หันไปส่งยิ้มกว้างให้มารดาก่อนจะขยับตัวเข้าไปหอมแก้มแทนคำขอบคุณ

“แม่ของผมน่ารักที่สุดในโลก”

“ตัดสินใจได้แล้วก็ลุยเลยนะชิน” กานดาอยากรู้แล้วสิว่าคนในเรื่องสมมุติเป็นใคร ที่แน่ ๆ สาวคนนั้นมีผลต่อความรู้สึกของลูกชายเธอไม่มากก็น้อย ดูท่าน้ำหนักจะหนักไปทางมากซะด้วยนะ ไม่อย่างนั้นปณิธานไม่เก็บเอามาคิดขนาดนี้หรอก

แม่ส่งยิ้มพร้อมดวงตาเปล่งประกายแถมพูดเชียร์ขนาดนี้แปลว่าต้องรู้แน่ ๆ ว่าคนในเรื่องสมมุตินั้นมีอยู่จริง เฮ้อ ไม่เคยปิดคุณกานดาได้เลยสักเรื่อง แต่เอาเถอะแม่สั่งให้ลุยเขาก็พร้อมที่จะลุย แต่ก่อนอื่นต้องหาตัวช่วยก่อนและตัวช่วยเดียวในตอนนี้ที่ปณิธานคิดออกก็คงหนีไม่พ้นคุณอารีรัตน์คุณแม่ของน้องอันนาซึ่งในตอนนี้กลายเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ปณิธานกล้าที่จะขอรบกวน

เช้าวันถัดมา

“คุณผอ.ออกไปข้างนอกแล้วเหรอจ๊ะป้า” พลอยใสทำหน้างอเล็กน้อยเมื่อเธอมาไม่ทันที่จะได้ขอบคุณผู้มีพระคุณ นี่เธอก็คิดว่าตัวเองรีบออกจากห้องแล้วนะยังมาไม่ทันพบปณิธานอีก

“สงสัยจะมีธุระด่วนแต่เช้าละมั้งพลอย”

ปกติป้าแจ่มจะออกจากห้องเช่าเช้ามากเพราะต้องเดินทางมาถึงโรงเรียนให้เร็วที่สุด หน้าที่แม่บ้านก็จะต้องรีบมาทำความสะอาดห้องทำงานของเจ้านายให้พร้อมก่อนที่เจ้านายจะมาถึง

และวันนี้ป้าแจ่มก็ยังสงสัยอยู่เลยที่เห็นปณิธานมาถึงโรงเรียนพร้อม ๆ กับเธอ ปกติคุณผู้อำนวยการจะมาถึงโรงเรียนประมาณเจ็ดโมงเช้า แต่วันนี้มาแปลกมากมาเปิดประตูรั้วโรงเรียนด้วยตัวเองทำเอาทั้งแม่บ้านทั้งรปภ.กลัวจะโดนตำหนิที่มาช้ากว่าเจ้านาย