3.1 ...หรือ จุดอวสาน

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-

          กรอบหน้าต่างไม้ฉลุลายละเอียดของจวนตระกูลหลง เปิดอ้ารับแสงอาทิตย์อ่อน ส่องลงบนโซฟาไม้สลักลายประณีตบุผ้ากำมะหยี่แดงเข้ม ที่บัดนี้ว่างลงอีกครั้ง เมื่อแขกทั้งสามของจวน ซั่งกวาน ได้ออกไปจากเรือนแล้ว

          เจิงหู่ บุตรชายคนโตของ ฝานเยว่ เห็นมีที่นั่งว่าง แล้วก็เข้ามานั่งแหมะ!

          ก่อนเอียงตัวไปกระซิบท่านแม่อย่างคับข้องใจ

          “สงสัยนักว่า... ท่านซั่งกวานและฮูหยิน แม้เป็นมารดาบิดาของอดีตพระสนม แต่มีสิทธิ์เรียกใช้หมอหลวงมารักษาหลานห่าง ๆ ด้วยรึ” เจิงหู่เอียงคอน้อย ๆ และจิ๊ปากเบา ๆ

          “อย่าพูดให้มันเสียงดัง ระวังปากเสีย...! ถ้าเขาเรียกได้ นั่นก็แปลว่ายังมีอิทธิพลอยู่” ฝานเยว่บิดเนื้อที่หัวไหล่ที่กล้ามแขนของลูกชายเบา ๆ

          แต่บุตรชายผู้กำยำก็ไม่ได้สะทกสะท้านนัก

          “แต่ท่านแม่! เรื่องความทรงจำหายไปเนี่ยมันมีจริง ๆ งั้นหรือ? ไม่ใช่ว่ามันเกิดแต่กับคนแก่หรือท่านแม่...”เจิงหู่ส่ายหน้าเข้มของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ว่าเซียนเซียนผู้นี้จะเป็นโรคแก่ก่อนวัย

          “เจ้านี่! โง่นัก นี่คือโรคสมองกระทบกระเทือน~” ท่านหญิงตีไหล่บุตรชายคนโตอย่างแรง

          ขณะนั้นบุตรชายคนรองอย่างฟู่อานที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ในมุมห้องก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกไปจากเรือนด้วยความเบื่อหน่าย

          “ไปไหนเล่า ฟู่อาน!” ท่านหญิงฝานเยว่ถามไล่หลัง

          “ไปชวนท่านพ่อเดินหมากรุกดีกว่า..” คุณชายรองโบกหนังสือเบา ๆ ขณะเดินไปอย่างไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นนัก

เพราะอย่างไรแล้ว ใครจะความจำดีหรือความจำแย่ ก็ไม่ได้มีไรเกี่ยวข้องกับเขา

-

-

-

-

-

-

          ริมน้ำตก...

          จงเจี๋ยมองสายน้ำที่บัดนี้ไร้ร่องรอยอ้วกของเขา

          “ข้าถีบนางกระเด็นหัวฟาด จนนางจำอะไรไม่ได้เลยเรอะ..”

          เสียงทุ้มพึมพำ เมื่อภาพความทรงจำยิ่งชัดเมื่อเวลาผ่านไป ถึงจะไม่ชอบนางเพียงไหน แต่ก็รู้สึกไม่ดีที่นางบาดเจ็บถึงเพียงนั้น

          ‘ขอโทษนะ... แต่มันคงเป็นชะตากรรมของเจ้า’

          จงเจี๋ยหลับตาลงฟังเสียงลม อย่างพยายามทำสมาธิเพื่อเข้าถึงจิตใจตัวเอง

          นี่เป็นความผิดของโชคชะตา... ไม่ใช่เขา... เขาพยายามท่องมัน จากนี้เขาก็เพียงกลับไปใช้ชีวิตอย่างสบายใจเหมือนเดิมก็พอแล้ว

-

-

-

-

-

-

          ท่ามกลางรู้สึกเพียงน้อยนิดของจงเจี๋ยนั้น ในอีกด้านหนึ่ง ผู้ที่ถูกชะตาเล่นงานอย่างเซียนเซียน ก็ได้นั่งรถม้าออกจาก จางเจียกู่ กลับไปยังเมืองหลวง จากการเรียกตัวของฮ่องเต้ ที่ออกพระราชโองการให้หญิงสาวกลับไปรักษาในตำหนักส่วนตัว ที่พระบรมมหาราชวัง

          เซียนเซียนเดินทางกลับไปยังที่หมายพร้อมสาวใช้และผู้ติดตามของนาง ที่บัดนี้นางไม่เหลือความทรงจำเกี่ยวกับทั้งสองเลยสักเพียงน้อย

          “สรุปว่าข้าเป็นองค์หญิง... แต่เวลากลับบ้านท่านตา จะปิดบังตัวตนไว้เสมอ เพราะไม่อยากให้มีพิธีรีตองงั้นรึ”

          เซียนเซียนพยายามทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมด ที่มีให้ฟังอยู่มากมายตลอดทาง

          “เพคะ... แล้วเวลาออกมาข้างนอก หม่อมฉันก็จะเรียกพระองค์ว่า คุณหนูเซียนเซียน ซึ่งเป็นพระนามเล่น แต่ว่าในวังหม่อมฉันก็เรียก ‘องค์หญิงเสวี่ยเซียน’ เพคะ” มู่อินพยายามอธิบาย ขณะดวงตาเล็กเรียวของนางก็ฉายชัดว่าเป็นกังวล

          “ฮ่องเต้... ไม่สิ... เสด็จพ่อของข้าดุหรือไม่” เซียนเซียนถามเสียงเบา

          “ดุ..เพคะ แต่กับองค์หญิงจะใจดีมาก ไม่ต้องกลัวพระองค์นะเพคะ” มู่อินยิ้มบาง ๆ และถอนใจออกมาเล็กน้อย

          “เช่นนั้นก็ดีแล้ว เพราะฉะนั้น...เจ้าทั้งสองไม่ต้องกลัวนะ ว่าจะถูกลงโทษที่ไม่ดูแลข้าให้ดี ข้าจะปกป้องพวกเจ้ารู้ไหม.. ที่ข้าเป็นเช่นนี้เพราะตัวของข้าเอง”

          เซียนเซียนกุมมือเด็กสาวที่ดูอารมณ์ไม่มั่นคง และหันไปพยักหน้าให้ซงเป่าที่ดูเครียดเช่นกัน

          “...ฮึก...ฮึก... องค์หญิง~ พวกหม่อมฉันเป็นบ่าวที่ใกล้ชิดท่านที่สุด แน่นอนว่า หม่อมฉันกังวลเรื่องที่ทรงสูญเสียความทรงจำ แต่ตอนนี้ เรื่องถูกลงโทษก็เป็นเรื่องหนักหนายิ่ง ขอบพระทัยที่ทรงมองเห็นถึงความกังวลของพวกบ่าวเพคะ ทั้ง ๆ ที่ ฮึก... พระองค์ทรงประชวรแท้ ๆ แต่กับต้องมาเป็นห่วงบ่าว ...ฮึก...”

          มู่อินพรั่งพรูออกมาไม่เป็นศัพท์นัก เมื่อสิ่งที่ได้ยินจากปากขององค์หญิงก็ทำให้รู้ได้ว่า แม้องค์หญิงจะยังจำอะไรไม่ได้ แต่นางก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนไป

          “เราเป็นนายบ่าว พวกเราต่างต้องดูแลกันอยู่แล้ว” เซียนเซียนยิ้มบาง ๆ พลางลูบศีรษะเด็กสาว ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำทีเหมือนนึกอะไรออก

          “เอ่อ องค์หญิง... หม่อมฉันต้องบอกพระองค์เรื่องหนึ่ง ที่จริงมีข่าวลือหนึ่งที่อาจทำให้ทรงไม่สบายพระทัยได้เพคะ” มู่อินเอ่ยแม้จะลังเล

          “ข่าวลืออันใดรึ”

          ผู้เป็นองค์หญิงเดาว่าคงไม่เป็นเรื่องที่ดีนัก

          “ข่าวลือที่ว่าคือ ฮ่องเต้เป็นผู้ประทานยาพิษให้แก่พระมารดาแท้ ๆ ขององค์หญิงจนสิ้นพระชนม์” สายตามู่อินไม่ค่อยสงบนัก เพราะสิ่งที่กล่าวออกไปล้วนละเอียดอ่อน

          “ตายจริง... แล้วเป็นความจริงหรือไม่”

          องค์หญิงหน้าถอดสีเอามือมาปิดที่ริมโอษฐ์

          “ไม่เป็นความจริงเพคะ พระสนมทรงประชวรหนักติดต่อกันเป็นเวลานาน แต่ช่วงเวลาสุดท้ายของพระสนม ทรงไอเป็นพระโลหิต จึงมีข่าวลือออกมาเป็นเช่นนี้” มู่อินตอบเสียงแผ่ว แม้เวลานั้นนางจะยังเด็กมาก แต่นางก็เป็นผู้เห็นวาระสุดท้ายของพระสนมจื่อเสวียน

          “เสด็จแม่แท้ ๆ ของข้าช่างน่างสงสารมากจริง ๆ นางคงทรมานถึงวาระสุดท้าย เช่นนี้... ข้าจึงถูกยกให้เป็นธิดาของฮองเฮาสินะ”

          เซียนเซียนทวนข้อมูลทั้งหมด

          ดวงพระเนตรนั้นขุ่นลงเล็กน้อยเมื่อได้สดับ แต่นางก็แย้มสรวลออกมาด้วยความรู้สึกอุ่นใจ เมื่อได้จินตนาการไปว่าตนเองต้องเคยมีแม่ที่ดีแน่ ๆ

          “เพคะ... ระหว่างการเดินทางนี้ หม่อมฉันจะค่อย ๆ เล่านะเพคะ”

          มู่อินรู้สึกปวดใจที่ต้องเล่าเรื่องราวเหล่านี้ แต่นางก็กำหมัดแน่น และเริ่มเล่าต่อไป

-

-

-

-

-

-

สองวันให้หลัง

          เมื่อรถม้าได้เคลื่อนเข้าสู่ประตูอู่ของพระราชวังต้องห้าม เซียนเซียนค่อย ๆ สังเกตขันที และนางกำนัลโดยรอบอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหันมามอง ‘ช่วงล่าง’ ของซงเป่าในความเงียบ

          และก็เข้าใจได้ว่าจริง ๆ แล้วซงเป่านั้นคือขันที..

          “มีสิ่งใดจะพูดกับกระหม่อมหรือพ่ะย่ะค่ะ” ซงเป่าหันมายิ้มบาง

          “อ้อ เปล่า... ไม่มีอะไร..”เซียนเซียนเสียงแผ่ว ก่อนหันออกไปนอกรถม้าแก้เขิน

          ไม่นาน รถม้าคันเก่าที่ใช้ปลอมเป็นชาวบ้านออกไปเที่ยวนอกวังนั้น ก็มาจอดอยู่หน้าตำหนัก ฮู่เมิ่ง และเซียนเซียนค่อย ๆ ลงสู่พื้นด้วยการประคองของมู่อิน

          “ตำหนักฮู่เมิ่ง... ตำหนักส่วนตัวขององค์หญิงเพคะ...” มู่อินกล่าว

          “ความหมายคือ... ผู้พิทักษ์ความฝันงั้นหรือ..”

          เซียนเซียนพึมพำขณะมองไปรอบ ๆ

          ตำหนักไม้นั้นเป็นสีโทนอ่อนอย่างดูกลมกลืนกับธรรมชาติ ซึ่งถูกรายล้อมสวนดอกเม่ยฮวา ที่พร้อมด้วยธารไหลผ่านเบื้องหน้า และมีสะพานไม้เล็ก ๆ ข้ามไปยังประตูที่เปิดโล่งสู่โถงกลางหลักของตำหนัก มันดูสวยงามราวกับห้วงแห่งความฝัน นางเห็นแล้วก็เข้าใจได้ดีถึงที่มาของชื่อนั้น

          แม้ว่าจะดูเก่าเล็กน้อย แต่ก็ดูเหมือนว่า จะเต็มไปด้วยความทรงจำที่ดี

          “เข้าไปเถิดเพคะ หลังฮ่องเต้ว่าราชการเสร็จ องค์หญิงจะต้องไปถวายบังคม หม่อมฉันจะพาพระองค์ไปแต่งกายใหม่” นางกำนัลมู่อินยิ้มให้ และค่อย ๆ พาองค์หญิงเดินเข้าไปอย่างช้า ๆ

          ทุกก้าวของนางนั้นเป็นไปอย่างระวังฝีเท้า

          ‘ดีเหมือนกันแฮะ… เพราะจำอะไรไม่ได้ จึงรู้สึกแปลกใหม่ไปเสียหมด’

          เซียนเซียนนึกอยู่ในใจ

          และในทันทีที่หญิงสาวทั้งสองเข้าไปถึงกลางโถง เสียงขานของขันทีหน้าตำหนักดังขึ้น

          “ฮ่องเต้เสด็จ!!!”

          เสียงนั้นบอกการมาถึงของ ‘ฮ่องเต้เจิ้งเหริน’ อย่างไม่ทันตั้งตัว

          ฮ่องเต้เจิ้งเหรินเสด็จเข้ามาในตำหนักองค์หญิงด้วยฝีเท้าไว ๆ พระพักตร์ของพระองค์ดูขึงขังและเคร่งเครียด หนวดเข้มแน่นใต้จมูกนั้นเรียบแปร้อย่างน่าเกรงขาม

          “เป็นอย่างไรบ้าง..”

          เสียงพระองค์อ่อนโอนและสั่นไหวน้อย ๆ ขัดกับพระพักตร์ที่ดูดุดัน แต่กระนั้นก็ยังเต็มไปด้วยอำนาจอันเต็มเปี่ยม

          เซียนเซียนก้าวช้า ๆ เพื่อถวายบังคม ราวกับร่างกายนั้นตอบสนองไปโดยอัตโนมัติ

          “หม่อมฉัน... ไม่แน่ใจนัก ว่ากล่าวได้หรือไม่ว่าสบายดี แต่รู้สึกคุ้นเคยกับที่นี่เพคะ”

          “แล้ว... เจ้าจำข้าไม่ได้จริง ๆ เรอะ...” สุรเสียงฮ่องเต้ถามหนักแน่น แต่ตรัสออกมาอย่างยากลำบาก แม้กายยังดูมั่นคง แต่ในพระทัยกับไม่ได้เป็นเช่นนั้น

          หัวใจของเซียนเซียนเต้นแรงกับคำถามนั้น

          นางเงยมองฮ่องเต้ชัด ๆ และพยายามนึก

          “ขอประทานอภัยเพคะ หม่อมฉันนึกไม่ออก...”

          เซียนเซียนกระพริบตาปริบ ๆ แม้อยากจะร้องไห้ ก็ยังร้องไม่ออก

          “เจ้าอยู่ใกล้เพียงนี้ แต่ดูช่างห่างเหินนัก! พวกเจ้าดูแลองค์หญิงกันยังไง ทำไมปล่อยให้ไปตกน้ำ! มู่อิน เจ้าอยากตายหรือยังไง!!” จู่ ๆ ฮ่องเต้ก็เกรี้ยวกราด ราวกับอยากระบายความอัดอั้นตันใจ พระองค์รู้สึกเหมือนใจสลาย ที่ลูกในไส้จำตนไม่ได้แม้แต่น้อย

-

-

-

-

-

อีกด้านหนึ่งนั้น

          ในวันใหม่

          ช่วงเวลาที่ตะวันเริ่มคล้อยต่ำ...

          “ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป! ชีวิตของข้า… เสียอย่างไร ก็เหมือนเดิม เป็นเพียง….จุดสนจายชั่วคราวเท่าน้าน…~~”เสียงร่ำสุราดังมาจากวัดร้างหยิ่นโหยว

          จงเจี๋ยยกจอกเหล้าขึ้นเหนือศีรษะก่อนเทเข้าปากราวกับว่ามันเป็นน้ำตกสายหนึ่ง จนมันกระเซ็นเลอะเสื้อผ้าเนื้อดีมันวาวของเขา และหยดไปรอบ ๆ