2 ทางรอด

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-

          “เจ้าบอกข้ามาให้ดี... ว่าเกิดอะไรขึ้น หลงจงเจี๋ย!” แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เค้นเสียงออกมาอย่างยากเย็น พลางชี้มือหนา ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นมาทางอีกคนในห้องปิดเงียบ

          “ท่านพ่อ...”

          จงเจี๋ยที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาในสภาพที่เปียกโชก อาภรณ์ที่จัดแต่งอย่างประณีตในยามเช้านั้น ไม่เหลือความดีงามแม้เพียงน้อยนิดให้เห็น ชายหนุ่มก้มหน้าลงอย่างอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ

          ปั่ก!!

          มือหนาตบแขนเก้าอี้ไม้สักลายสวย

          “ข้าไม่เชื่อสักน้อยว่าเจ้าจะไปช่วยใครได้! วัน ๆ ก็มีแต่ก่อเรื่องเท่านั้น สารภาพกับข้ามาเสียดี ๆ ข้าจะได้ช่วยหาทาง รอด ให้เจ้าได้ทัน” น้ำเสียงของหลงเฉาหานกดต่ำลง แววตาของเขาจริงจังกว่าที่เคย แต่กระนั้นหนุ่มตัวบางก็ไม่อาจเข้าใจเนื้อความของมัน

          ความเงียบก่อตัวในห้องกว้าง ลมหายใจอันร้อนรุ่มของแม่ทัพใหญ่ทอดถอนอย่างแรง เสียจนคนที่ก้มหัวหดเป็นเต่าต้องสะดุ้ง

          “ข้าขอถามเจ้าให้แน่ใจหน่อยว่า เหตุการณ์นี้... เป็นการช่วยชีวิตจริง ๆ แน่หรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้าทำนางตกน้ำ....จนศีรษะกระแทกหิน....และสลบไปเช่นนี้?!” หลงเฉาหานพูดความในใจออกมาอีกครั้ง เมื่อความไว้ใจต่อบุตรคนนี้นั้นเป็นศูนย์

          “...อึก...”

          จงเจี๋ยขยับลูกตาล่อกแล่กอย่างคนกลัวความผิด เมื่อก้นที่ถูกโบยเมื่อคืนวานยังคงเจ็บไม่หาย

          แล้วเขาจะต้องมาถูกลงโทษซ้ำอีกอย่างนั้นน่ะหรือ

          แต่ถ้าเขาโกหกออกไป นางผู้นั้นก็ต้องตื่นมาเฉลยความจริงอยู่แล้วหรือไม่

          แม้บิดาจะเดาไม่ผิด แต่คนฟังยังคงคิดหาทางรอดที่จับต้องได้... โดยหวังแต่เพียงประวิงเวลาถูกโบยให้ได้สักน้อยนิด

          “นางสะดุดหญ้าเปียกลื่นตกลงไปเองขอรับท่านพ่อ!” จงเจี๋ยเอ่ยหนักแน่น และเงยหน้าขึ้น จ้องไปยังนัยน์ตาที่ฉายแววดุร้ายเช่นเสือ

          ในความเงียบงัน...

          ทั้งคู่กลั้นหายใจ

          แม่ทัพหลงลุกขึ้นจากเก้าอี้ ชายอาภรณ์หรูหรานั้นสะบัดเบา ๆ มันกรุยกรายเมื่อเดินมายังบุตรชาย และมือใหญ่ก็แตะไหล่สั่น ๆ ลงไป

          “นางน่ะคือ องค์หญิงเสวี่ยเซียน องค์หญิงน้อยที่น่าทะนุถนอมของ ฮ่องเต้เจิ้งเหริน ข้าจะบอกเจ้า เพราะว่าเจ้าต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้ ระหว่าง ‘ความดีความชอบ’ กับ ‘ความผิดมหันต์’ มีแค่เส้นบาง ๆ กั้นอยู่เท่านั้น เจ้าควรแน่ใจว่า มันเป็นฝั่งไหนกันแน่ที่ทำลงไป”

          ชายรูปร่างสูงใหญ่โน้มตัวลงเพื่อจ้องหน้าลูกชายใกล้ ๆ ราวกับอ่านข้อมูลในดวงตาคม

          จงเจี๋ยกลืนน้ำลายดัง เอือก...

          ว่าอะไรนะ?

          ‘สตรีผู้นั่น...คือ...องค์หญิงงั้นรึ’

          สิ่งที่รับรู้ใหม่นั้นยุ่งยากเกินที่จะตั้งรับไหว เขาจึงพยักหน้าไปอีกครั้ง

          “ข้าช่วยนาง!”

          เสียงแข็งยังยืนยันออกไป

-

-

-

-

-

-

          หลังจากนั้นพักใหญ่ ร่างสูงโปร่งยืนแข็งทื่ออยู่มุมหนึ่งภายในห้องที่เปิดโล่งใกล้สวนของจวน ภายในห้องนั้นว่างเปล่า เพราะทั้งแม่ทัพ และบรรดาเมีย ๆ รวมถึงฝั่งตระกูลซั่งกวานก็ต่างเข้าไปรอดูอาการของหญิงสาวผู้นั้น

-

          “ข้าจะประหารเจ้า... ให้หมดทั้งตระกูล... หลงจงเจี๋ย...”

-

          คำก่อนสลบของเซียนเซียนนั้นดังก้องในหัวของจงเจี๋ย อย่างเอาออกไม่ได้

          ‘ประหาร’ งั้นหรือ.. เพราะนางเป็นองค์หญิงจึงพูดเช่นนั้นออกมาได้ง่าย ๆ แต่เขานี่ ที่รู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา ราวกับจะตายในไม่ช้า

          แล้วเขาจะทำอย่างไรให้รอดจากข้อหา ‘กระโดดถีบองค์หญิงขาคู่’ กัน...

          แม้ว่าเขาจะไม่ดีเพียงไร... หรือต้องการสาปส่งคนไหนตระกูลเพียงไหน

          แต่ว่า... ก็เป็นเรื่องเกินกว่าเหตุ ที่เขาจะทำคนทั้งตระกูลถูกประหารจนหมดทั้งโคตร

          ถ้านางตาย เขาก็ตาย

          ถ้านางรอด ดูเหมือนว่าเขาจะต้องตายอยู่ดี!

          “....พุทโธ...”

          ร่างกายรู้สึกเย็นยะเยียบจากภายใน ขณะนั้นก็ได้แต่เงี่ยหูฟังเสียงพวกผู้ใหญ่คุยกันอย่างเคร่งเครียด ดังมาจากภายในห้อง

          “รอมาสามชั่วยามแล้วก็ไม่ฟื้น... แล้วข้าจะตามหมอที่ดีที่สุดมาที่นี่อีกแรง” เสียงที่หนึ่งเป็นเสียงทุ้มของ ซั่งกวานโยวอวี้ ตาแท้ ๆ ขององค์หญิงเสวี่ยเซียนที่ดูร้อนอกร้อนใจกว่าใคร

          “หมอของเราก็ถือว่าเก่งที่สุดใน จางเจียกู่ แล้ว ไม่ต้องลำบากพวกท่านก็ได้ อุบัติเหตุเกิดในจวนของเรา เราจะดูแลนางสุดความสามารถ” อีกเสียงคือ ท่านหญิงฝานเยว่ - มารดาของพวกพี่ ๆ เมียเอกของท่านพ่อ

          “มิเป็นไร เราจะตามหมอหลวงมาให้” เสียงซั่งกวานโยวอวี้สรุปอย่างเอาแต่ใจ

          ทันใดนั้นเอง! เสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้นมา

          “คุณหนูเซียนเซียนฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!”

          เสียงหวานนั้นเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ ซึ่งเป็นคำอันน่ากลัวสำหรับจงเจี๋ย!

          ร่างสูงจึงทรุดลงที่พื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ไร้กำลังในทุกอนูของร่างกาย

-

-

-

-

-

-

          ภายในห้องนอนสำหรับรับรองแขก ที่ถูกจัดอย่างพิถีพิถันตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ร่างของเซียนเซียนยังคงนอนราบไร้แรงเหนือเตียงไม้ขัดเงา แม้นางเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่สู่ชุดที่แห้งแล้ว แต่ผืนพรมแดงด้านหน้าของเตียงไม้ยังคงเปียกชื้นจากน้ำที่หยดเป็นทางก่อนหน้านี้

          “เซียนเซียน... หลานเป็นอย่างไรบ้าง” ซั่งกวานฮูหยินก้าวเข้าไปนั่งลงริมเตียง และดึงมือของร่างบางมากุมไว้

          แต่กระนั้น... ผู้เป็นหลานกลับตอบสนองด้วยการหดมือเข้าหาตัวในความเงียบ

          ซั่งกวานฮูหยินตาเบิกโพลงขึ้นเล็กน้อย และเอียงคอมองด้วยความสงสัย

          ท่ามกลางการเฝ้ามองของคนในห้องรับรอง เซียนเซียนที่มีผ้าพันอยู่รอบศีรษะลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า มือบางที่มีแผลถลอกยกมือขึ้นแตะที่ศีรษะ แล้วริมฝีปากสีกลีบกุหลาบนั้นก็ขยับเบา ๆ

          “ท่าน... คือใครเจ้าคะ...?”

          เสียงหวานเอ่ยนิ่งเรียบในความเงียบสงัด มันได้ยินชัดในห้องกว้างที่เปิดโล่ง หมอทหารและเหล่าคนใช้ในห้องต่างแสดงสีหน้าหวาดหวั่นใจ

          “หมายความอย่างไรรึ... เซียนเซียน....” ซั่งกวานฮูหยินถามเพื่อความแน่ใจ นางหันไปมองสามีและคนรอบกาย ราวกับวอนขอให้ใครสักคนอธิบายในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก่อนที่จะได้มีใครให้คำตอบกับนางได้นั้น เซียนเซียนก็เอ่ยขึ้นมาอีกหน

          “เซียนเซียน... นั่นชื่อของข้างั้นหรือเจ้าคะ” เซียนเซียนทวนถาม

          แม้นางจะดูสงบนิ่ง แต่แววตานั้นก็แสดงความว่างเปล่าออกมาให้เห็น ทุกคนในที่แห่งนั้น ทั้งแม่ทัพหลง ท่านหญิงฝานเยว่ ซั่งกวานโยวอี้ และซั่งกวานฮูหยินต่างหัวใจหล่นวาบ

          เซียนเซียนกวาดสายตามองไปคนรอบ ๆ กายตน ไล่ทีละคน จากซ้ายไปขวา และมองไปมาอีกหลาย ๆ ครั้ง ราวกับค้นหาบางอย่างที่จะทำให้รู้สึกมั่นคงขึ้นมาได้

          แต่ไม่ว่าจะไล่ดูซ้ำกี่ครา ก็ไม่มีใครสักคนที่คุ้นตาเลยสักที

          นางคือใคร... เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้...

          “คุณหนูสูญเสียความทรงจำขอรับท่านแม่ทัพ... ท่านซั่งกวาน... อาจพบได้ยากหน่อย แต่เป็นไปได้หากศีรษะกระแทกอย่างแรง ข้าเคยอ่านเจอในตำรา แต่ก็ไม่เคยรักษาอาการเช่นนี้...”

          หมอทหารอึกอักหลังจากวินิจฉัย “อาจใช้เวลาแรมเดือน เป็นปี หรือเป็นเช่นนี้ตลอดไป ข้าเองก็บอกไม่ได้”

          เซียนเซียนยังคงมีท่าทีเหม่อลอย ในขณะที่หมอทหารเอ่ยถึงอาการ

          “แล้วเราจะต้องรักษาอย่างไรในตอนนี้” แม่ทัพหลงเสียงกดต่ำ มือหยาบของเขากำแน่น

          เป็นอย่างที่ซั่งกานโยวอี้ว่า... เรื่องเกิดในจวนของเขา หากฮ่องเต้จะเอาผิด เขาก็ไม่อาจเว้นโทษตายได้เลย และเรื่องเช่นนี้เขาจะพูดอย่างไรกับครอบครัว ในเมื่อเขาเป็นคนเดียวที่กุมความลับเรื่องที่เซียนเซียนเป็นองค์หญิงเอาไว้เพียงคนเดียว

          ถ้าหากจะผิด...ก็ผิดที่เขาไม่เคยบอกครอบครัวให้รับรู้ความเสี่ยงนี้

          “ไม่มีวิธีรักษาที่แน่ชัดขอรับ...!”

          หมอทหารกัดฟันพูด

          “ตระกูลหลงต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมนางเป็นเช่นนี้!”

          ซั่งกวานโยวอี้เหมือนเสียสติ ชายแก่ที่อยู่ในอาภรณ์หรูหราเดินกระเผกเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหลง และคว้าคอเสื้อของเขาอย่างลืมวัย

          “ใจเย็น ๆ โยวอี้! เซียนเซียนจะตกใจเอา อย่างไร...นี่คืออุบัติเหตุ และบุตรชายของเขาก็ช่วยหลานของเราขึ้นมาจากน้ำด้วย”

          ซั่งกวานฮูหยินปรามการกระทำอันผลีผลาม ก่อนนางจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปแตะพวงแก้มหลานสาวอย่างรู้สึกเจ็บปวด

          “...ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่เจ้าคะ ว่าเกิดอะไรขึ้น...”

          เซียนเซียนพูดแทรกขึ้นในวงแห่งความเครียด อาจเป็นนางเพียงคนเดียวที่สงบที่สุดในยามนี้ แม้จะสับสนบ้าง แต่ความว่างเปล่าของสมองนั้น ก็อยากได้ข้อมูลอะไรสักอย่างเพื่อทำให้ตนรู้สึกดีขึ้น

          “เซียนเซียน... หลานตกลงไปในสระของจวนแม่ทัพ หัวกระแทก... ที่นี่คือจวนแม่ทัพที่เรามางานเลี้ยงด้วยกัน ข้าซั่งกวานถัง…เป็นยายเจ้า”

          ซั่งกวานฮูหยินบีบมือบาง ๆ แน่น และเริ่มพูดในสิ่งที่พอจะทำได้

-

-

-

-

-

-

          หน้าห้องขณะเดียวกันนั้น

          จงเจี๋ยที่นั่งอยู่ที่พื้นเบื้องล่างหูดับไปสักพักอย่างไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว

          “จงเจี๋ยลูก... ดื่มน้ำชาไหมลูก” ซิงเม่ยนั่งยอง ๆ หน้าชายหนุ่ม อาภรณ์ยาว ๆ สีหม่นคลุมขาเรียวเอาไว้ แม้นางจะอยู่ในวัยสี่สิบกว่า ๆ แต่ก็ยังดูเหมือนเด็กจากท่าที มือบางที่ยังคงดูนุ่มนวลแม้มีริ้วรอยนั้นยื่นถ้วยหยกมาจ่อหน้าเขา

          “..อ้ะ! ท่านแม่”

          จงเจี๋ยสะดุ้งเมื่อถ้วยหยกแตะที่จมูกคม

          “เห็นว่าเซียนเซียนฟื้นแล้ว เจ้าจะเข้าไปดูนางหน่อยหรือไม่ พวกพี่ ๆ เข้าไปหมดแล้ว อย่างน้อยก็เข้าไปตามมารยาท” ผู้เป็นแม่เลื่อนถ้วยไปแตะริมฝีปากชายหนุ่ม

          แต่จงเจี๋ยก็ดันมันออก

          “ท่านแม่! ท่านต้องหนีไปจากที่นี่”

          ชายหนุ่มจับไหล่บางของมารดาด้วยสองมือ และจ้องมองนางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

          แต่นางก็หัวเราะออกมา

          “ฮึ... พูดเรื่องอะไรของเจ้า เข้าไปเถอะ อย่ามัวแต่พร่ำเพ้อ วันนี้ลูกข้าไม่ก่อเรื่อง แต่ทำความดี รอฟังคำชมจากท่านพ่อดีกว่า” ซิงเม่ยส่ายศีรษะและลุกขึ้นยืน นางใช้พัดสีเรียบขึ้นมาพัดกายเบา ๆ ก่อนจะไปนั่งลงที่ชุดเก้าอี้รับแขกกลางโถง แล้วสะบัดพัดหันมาชี้ลูกชายที่ยังไม่รีบขยับตัว

          “อะ เอ่อ...ข้าลุกแล้ว” คุณชายสามผงะเมื่อมารดาดุด้วยสายตา คำชมจากหลงเฉาหานงั้นหรือ?

          จะเป็นเช่นนั้นแน่หรือ...

          แม้เหงื่อซึมออกมา แต่เขาก็รู้ตัวว่าต้องเข้าไป

-

-

-

-

-

-

          หลังเซียนเซียนได้ฟังข้อมูลมากมายจากท่านยาย นางก็เพียงแต่ให้มันผ่านหู และปล่อยมันไปราวกับมันเป็นแค่สายลมพัดผ่าน นางไม่อาจเข้าใจ เมื่อสมองนั้นไม่มีแม้เพียงเศษเสี้ยวความทรงจำใดของในสิ่งที่ได้ยิน

          สิ่งเดียวที่พอจะรู้สึกคุ้นบ้าง... มีเพียง... ชื่อของชายที่ช่วยชีวิตนางเท่านั้น

          หลงจงเจี๋ย... ชื่อนี้อาจมีความสำคัญบางอย่างกับนางหรือไม่

          ขณะนั้นฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากปลายทางหลังบานประตู

          “คุณชายจงเจี๋ยมาแล้วเจ้าค่ะ!” เสียงสาวใช้เอ่ยแจ้ง และผลักบานไม้เข้ามา เซียนเซียนบีบมือยายแท้ ๆ ที่นั่งข้างอยู่นาง

          เมื่อได้ยินเช่นนั้น.... หัวใจของนางเต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

          “ข้ามาแล้ว” เสียงหล่อของชายแปลกหน้าที่เดินเข้ามาคล้ายมีดที่แหลมคมบาดเข้ากลางใจ นางเงยหน้าสำรวจใบหน้าขาวผ่อง

          จมูกเป็นคมสัน คิ้วหนาวาดเป็นเส้นสวย และริมฝีปากสีชมพูตรงหน้านั้น ทำให้หัวใจนั้นบีบแน่น ราวกับว่านางได้ค้นพบแสงสว่างที่ผุดขึ้นในอุโมงค์ที่ไร้ทางออก

          ‘ทำไมข้าถึงรู้สึกบีบในอกเมื่อเห็นหน้าเขากัน’

          “เขา...” เซียนเซียนถามตัวเองราวกับพยายามค้นหาข้อมูลในลิ้นชัก

          เขาอาจจะเป็นเบาะแสเดียวสำหรับความทรงจำที่หายไปก็เป็นได้...

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะได้พูดอะไรออกไป ก็ต้องสะดุ้งเหนือเตียงกว้าง เมื่อบุคคลที่ชื่อจงเจี๋ยคุกเข่าลงต่อหน้านางราวกับขอความรัก

          “ขออภัยที่ล่วงเกินคุณหนูเซียนเซียน! ข้าขอรับผิดชอบทุกอย่าง” ร่างสูงกระแทกหัวเข่าลงพื้น ท่ามกลางความนิ่งงันของทุกคน

          เซียนเซียนอึ้งไปเล็กน้อย

          ขณะนั้นซั่งกวานโยวอี้ผู้เป็นตาของหญิงสาวก็เดินเข้ามาแตะไหล่ชายหนุ่มตรงหน้านาง

          “ไม่ต้องกังวล ถึงเจ้าจะแตะเนื้อต้องตัวนาง แต่ก็เพราะช่วยชีวิต” ซั่งกวานโยวอี้พูดในสิ่งที่ทำให้จงเจี๋ยสับสนเล็กน้อย แต่ก็หันมองเซียนเซียนด้วยแววตาสงสัย

          “นี่แหละจ้ะ... คนที่ช่วยชีวิตหลาน ขอบคุณเขาเถิด มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่หายใจไปแล้ว” ผู้เป็นยายพยักหน้าให้กับหญิงสาวที่มีแววตาสั่นเครือ

          หืม...

          “ขอบคุณเจ้ามาก...หลงจงเจี๋ย” เซียนเซียนพยักหน้าน้อย ๆ ให้กับจงเจี๋ย ด้วยความรู้สึกประหม่า จงเจี๋ยไม่อยากจะเชื่อหู ว่าสิ่งที่ได้ยินจากคนร้ายกาจอย่างนางไม่ใช่คำด่าทอ แต่เป็นคำขอบคุณเสียงหวานงั้นหรือ

          ใบหน้าสวยนั้นมองมายังเขาด้วยดวงตาใสแป๋ว จนเขาต้องกลืนน้ำลายด้วยความหวาดกลัว

          “ท่านแม่ทัพ ท่านซั่งกวาน จากนี้ก็ให้คุณหนูพักผ่อนก่อน แล้วค่อยดูตามอาการไป ข้าจะสั่งยาที่เน้นการบำรุงให้ อย่างไร อาการ ‘ความจำเสื่อม’ อาจจะต้องใช้เวลา”

          หมอทหารประจำจวนเอ่ยสรุปงาน และไขความกระจ่างทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับจงเจี๋ยในเสี้ยววินาที

          “ความจำเสื่อมงั้นหรือ!?”

          เสียงของจงเจี๋ยขาดช่วง

          และคำสารภาพบาปของเขาก็ถูกกลืนลงไปในลำคอแห้งผาด

          องค์หญิงเสวี่ยเซียน หรือเซียนเซียน ที่เคยเป็นคู่อริของเขาไม่มีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ตกน้ำอีกต่อไป

          นั่นหมายความว่าคอของเขาจะยังคงอยู่

          และชั่วโคตรของเขาจะยังมีชีวิตต่อไป!