4 ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ

-ˋˏ ༻❁✿❀༺ ˎˊ-

          “...ยังไม่ได้ลาเฒ่าถิงจงเลยแท้ ๆ”

          กึก... กึก... กึก... กึก...

          จงเจี๋ยกอดสัมภาระเอาไว้ ขณะรถม้าเคลื่อนตัวเข้าสู่เมืองหลวง บนระยะทางยาวไกลกว่าสี่ร้อยลี้ ที่เขาถูกเชิญกลับไปพร้อมกับขบวนผู้ประกาศราชโองการ

          งานอภิเษกงั้นหรือ...

          คนที่ไร้ประสบการณ์ความรักเช่นเขา ยังจะต้องมาถูกบังคับผูกสัมพันธ์กับสตรีที่ไม่ชอบขี้หน้าเพียงคนเดียวบนโลก

          โลกนี้มันก็ไร้ซึ่งมนุษยธรรมเกินไปแล้ว

          “งั้นเป็นจริงตามข่าวลืออย่างที่เขาว่ากันสินะ ว่าฮ่องเต้เจิ้งเหรินนั้นทรงโหดเหี้ยม” น้ำเสียงกล้ำกลืนนั้นสรุปกับตัวเอง 

          ..ดูไปแล้วชะตากรรมของเขาต่างหากที่น่าเป็นห่วง...

          ต่อให้องค์หญิงเสวี่ยเซียนไม่ฟื้นความทรงจำกลับมา แต่การที่เขาต้องไปอยู่ใกล้ปากเสือเช่นนี้ จะใช้ชีวิตรอดอยู่ไปได้อีกเสียกี่วันกัน

          กึก... กึก... กึก... กึก...

          ‘ว่าแต่ว่า...เรื่องเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันนะ’

          กึก... กึก... กึก... กึก...

          รถม้ายังคงเคลื่อนต่อไป แต่ในใจของจงเจี๋ยยังคงครุ่นคิด

-

-

-

-

-

-

          เมื่อการเดินทางไกลได้สิ้นสุดลง

          บุตรชายสามของตระกูลแม่ทัพก็ได้เดินทางมาถึงที่หมาย

          พระราชวังต้องห้ามสูงเสียดฟ้า แผ่รัศมีเยียบเย็นยิ่งกว่าหิมะในฤดูหนาว มันยืนตระหง่านกลางเมืองราวกับเป็นอสูรเงียบที่จ้องมองเหยื่อตัวเล็กเยี่ยงแมลงอย่างเขา

          “ที่สุดของแดนมนุษย์... ที่ยากแท้หยั่งถึง...”

          จงเจี๋ยพึมพำในลำคอด้วยเสียงกดต่ำ

          ที่นี่คือ... ‘วังหลวง’

          “เชิญทางนี้” เสียงเล็กหวานของขันทีใต้หมวกแพรไหมสีดำกล่าวอย่างเชื้อเชิญ

          เบื้องหน้าเขาท้องพระโรงสูงใหญ่จนต้องแหงนหน้ามอง ที่โถงทั้งหมดถูกค้ำอยู่ด้วยเสาสลักทองคำลวดลายมังกรขนาดมหึมาอันชดช้อย

          เมื่อเท้าของจงเจี๋ยก้าวเข้าไปนั้น เสียงของฝีเท้าก็ดังกังวานไปทั่ว

          ไม่มีใครอยู่ในสถานที่แห่งนั้น

          ราวกับว่าการว่าราชการประจำวันได้จบไปแล้ว

          มีเพียงฮ่องเต้องค์นั้น... ที่อยู่เหนือบัลลังก์ทองคำ เบื้องหน้าฉากบังทองแกะสลักแห่งอำนาจ และอีกคน... ‘องค์หญิงเสวี่ยเซียน’ ที่บัดนี้แต่งกายงดงามด้วยฉลองพระองค์สีม่วงอ่อนเฉกเช่นดอกชิงอี้ ยืนอยู่เบื้องข้างองค์ฮ่องเต้อย่างงามสง่า

          ร่างสูงจ้องมองในแววตาของนางตลอดทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไป

          นางที่ไม่มีความทรงจำในอดีตเกี่ยวกับเขาโดยสิ้นเชิง ลืมแม้สิ่งที่เคยทำเอาไว้ และหลงลืมไปว่าเราต่างเคยเกลียดกันเพียงไร

          “ถวายบังคมฮ่องเต้... ถวายบังคมองค์หญิง”

          แม้หายใจไม่ทั่วท้องนัก แต่จงเจี๋ยก็สะบัดชายอาภรณ์ไปด้านหลัง แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงไปอย่างมั่นคง ใบหน้าคมก้มหน้าลงอย่างไม่คิดที่จะเหลือบมองขึ้นไปยังสายตาอันเหี้ยมโหด

          “เงยหน้าขึ้นมา...” เสียงขึงขังจนอีกฝ่ายต้องกลืนน้ำลาย

          แต่ไม่ว่าคนฟังจะกลัวเพียงใด ก็ต้องเงยหน้าขึ้นตามพระบัญชาอย่างไม่มีสิทธิ์เลือก

          “พ่ะย่ะค่ะ”

          จงเจี๋ยหน้าซีดจนเกือบเป็นสีข้าวสุก แต่ก็หรี่ตาลงอย่างพิจารณาหนวดที่เรียงสวยของพระองค์

          ‘นี่น่ะหรือ ฮ่องเต้เจิ้งเหริน...’

          “เจ้ารู้หรือไม่ ว่านางเป็นประหนึ่งแก้วตาดวงใจ! เจ้ามีสิทธิ์อะไร ที่จะได้ครอบครองหงส์ที่สูงเทียมฟ้า…”น้ำเสียงที่นุ่มลึกนั้นเอ่ยออกมาด้วยถ้อยคำอันเสียดแทง ราวกับจะกดเขาให้จมลงดิน

          “เสด็จพ่อเพคะ...” เสียงหวานของเซียนเซียนที่บิดเบี้ยวรีบแทรก ขณะฮ่องเต้เจิ้งเหรินตรัสยังไม่ทันจบ

          ร่างสูงกำหมัดในมือที่ชุ่มเหงื่อ ขณะรู้สึกว่าความกลัวเบาบางลงเล็กน้อย

          แปลกแต่จริง...ที่ความหวาดกลัวได้ถูกความรู้สึกเจ็บใจเข้ามาแทนที่

          เขาเองก็ไม่มีดีขนาดที่จะครอบครองหงส์บนฟ้าเช่นนั้นหรอก

          แต่ว่า... ต่อให้มีสิทธิ์ เขาก็ไม่ได้อยากจะครอบครองเสียหน่อย

          “มีบุรุษในใต้หล้ามากมายที่เหมาะสมกับนางยิ่งกว่าเจ้า แม้เจ้าก็เป็นถึงบุตรของแม่ทัพหลง!...แต่ว่า”

          “จริงพ่ะย่ะค่ะ!” หลงจงเจี๋ยเสริมในสิ่งที่ฮ่องเต้พูด รอยยิ้มของเขาผุดขึ้นน้อย ๆ

          ขณะนั้น ผู้ครองแผ่นดินถึงกับผงะอย่างไม่เข้าใจความหมายของท่าที

          “ยังไงนะ?! หืม..” สุรเสียงจักรพรรดิกดต่ำลง

          “แม้กระหม่อมเป็นบุตรที่หน้าตาดีที่สุดในจวนแม่ทัพหลง....แต่ก็อยากให้ฝ่าบาทพิจารณาดูอีกครั้ง เพราะอาจมีคนที่เหมาะสมกว่ากระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ!!!!”

          บุตรชายแม่ทัพกลั้นใจพูดห้าวออกไปทั้ง ๆ ที่เหงื่อซึมกาย และก็กลั้นใจไม่ให้ตัวเองกวนประสาทออกไปในขณะเดียวกัน

          “นั่นคือชมตัวเองหรือถ่อมตัวกันแน่”

          มังกรเหนือบัลลังก์ขมวดคิ้ว

          “ประเด็นคือกระหม่อมไม่ได้คิดหวังที่จะเป็นราชบุตรเขย กระหม่อมเพียงช่วยองค์หญิงไปเพราะเป็นสิ่งที่ควรทำพ่ะย่ะค่ะ” จงเจี๋ยกัดฟันพูด

          “ดูพูดเข้า... เสวี่ยเซียน ดูเหมือนเจ้าจะถูกปฏิเสธเสียแล้ว” ฮ่องเต้ทรงพระสรวลออกมา

          แววตาของเจิ้งเหรินปรากฏประกายให้เห็น แต่ทันใดนั้น เซียนเซียนก็ก้าวออกมาเบื้องหน้าจักรพรรดิ

          “ไม่นะเพคะ....เสด็จพ่อ แต่หม่อมฉันคิดว่า...แค่เรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันมาก” เซียนเซียนโอดครวญ ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็ยกพะหัตถ์ขึ้นห้ามปราม

          “แต่ก็ดูไม่หวังในอำนาจดี ถือว่ามีคุณสมบัติที่ดี ศึกษาดูใจกันก่อนสักเดือน! สนิทกันแล้วค่อยอภิเษก”

          หะ..

          จงเจี๋ยผงะไปเล็กน้อย เมื่อไม่ได้ตั้งใจให้ผลออกมาเป็นเช่นนั้น

          “จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ...” ร่างสูงผอมอ้าปากค้า ขาถึงกับอ่อนเปรี้ยเพลียแรงรอบสอง

          ไฉนฮ่องเต้ถึงไม่เข้าใจเจตนาของเขากันเล่า!!

          “จริงซี่!!! ข้าจะอนุญาตให้จัดศาลาชมดาวแล้วกัน! กงกงเหลาเตรียมศาลาในคืนนี้ให้พวกเขาทั้งสอง ก็ใช้เวลาระหว่างนี้ทำความรู้จักกันซะ”

          มังกรที่อยู่เหนือบัลลังก์ประกาศกึกก้องไปทั่วท้องพระโรง พระพักตร์ของฝ่าบาทเต็มเปี่ยมด้วยอำนาจพร้อมด้วยเสียงพระสรวลอันทรงพลัง

          ขันทีที่อยู่เบื้องหลังเขาโค้งน้อย ๆ และถอยออกไป

          ซึ่งแม้พระองค์จะรับสั่งเช่นนั้น แต่เด็กหนุ่มนั้นก็ไม่อาจอ่านออกถึงเจตนาที่แท้จริง จึงได้แต่มองไปยังองค์หญิงเบื้องหน้าตนอย่างอัดอั้นตันใจ

          แล้วจงเจี๋ยก็ต้องใจหายวาบเมื่อเจิ้งเหรินพูดประโยคตบท้ายด้วยรังสีอำมหิต

          “แต่ก็...อย่าทำให้ลูกข้าต้องเสียน้ำตาก็แล้วกัน ไม่งั้นเจ้าไม่ตายดีแน่”

          ซึ่งฟังแล้วช่างน่าสิ้นหวัง...

-

-

-

-

-

-

จวนแม่ทัพ

          “เหตุใดจงเจี๋ยถึงได้เป็นราชบุตรเขย ท่านพี่รู้หรือไม่ มันเป็นไปได้อย่างไรกัน”ท่านหญิงฝานเยว่เอ่ยในห้องกว้าง

          ยามนี้เกิดการประชุมจวนขึ้นมาด้วยความคับข้องใจ ทุกคนในครอบครัวต่างพร้อมหน้าในโถงใหญ่กลางเรือนอย่างขอคำตอบ

          “ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน ท่านพี่ทราบหรือไม่”

          ซิงเม่ยเดินเข้าไปแตะแขนสามีที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างอย่างรู้สึกเป็นกังวล

          แม้ดีใจที่ลูกชายของตนไม่ก่อเรื่อง แต่ก็ยังหาความสมเหตุสมผลมิได้

          แม่ทัพหลงเฉาหานเบือนสายตาจากสวนโบตั๋นกลับเข้ามาในตัวเรือน ก่อนมองสบตาภรรยาทั้งสองและบุตรชายในความเงียบ ปล่อยให้บรรยากาศครอบงำด้วยความอัดอั้นชั่วนาที ก่อนจะถอนใจออกมาอย่างจำนน

          “ข้าขอโทษพวกเจ้า... ที่ไม่ได้บอกพวกเจ้าเลยสักครั้งในก่อนหน้านี้... หนูเซียนเซียน....นั้นก็คือ ‘องค์หญิงเสวี่ยเซียน’ ที่จงเจี๋ยได้รับพระราชทานอภิเษกด้วย เช่นนี้... พวกเจ้าพอจะเข้าใจสมการของมันแล้วหรือยัง” แม่ทัพหลงกัดฟันพูดอย่างฝ่าฝืนบัญชาของฮ่องเต้ ที่ให้ปกปิดชาติกำเนิดขององค์หญิงและดูแลนางอย่างลับ ๆ

          หลงเจิงหู่ที่กำลังกินขนมถั่วแผ่นนั้นอ้าปากค้าง พลันขนมถั่วแผ่นกรอบร่วงหล่นจากมือสู่เบื้องล่างจนแตกเป็นเสี่ยง

          “อ-อะไรนะขอรับ... นาง...นางเป็นองค์หญิงจริง ๆ รึ!?”

          เสียงของเขาสั่นสะท้านจนคล้ายสะดุดลมหายใจของตัวเอง และหันมองฟู่อานที่ผงะเงยหน้าจากตำราที่อ่านเช่นกัน

          “เช่นนั้น... ที่ผ่านมา ที่พวกเราดูแลนางอย่างเพื่อนบ้านธรรมดา... จะไม่เป็นการหมิ่นพระเกียรติงั้นหรือท่านพี่?” ท่านหญิงฝานเยว่มือสั่นน้อย ๆ เดินเข้ามาเขย่าผู้เป็นสามีอย่างระลึกได้ว่าตัวเองเคยได้ทำอะไรผิดพลาดลงไปบ้าง

          หลงเฉาหานนิ่งตึง เขาหลับตาลงช้า ๆ

          “ถึงอย่างไร... ก็เป็นพระบัญชาของฝ่าบาท... พวกเจ้าไม่ผิดหรอก ผิดเองที่ข้าไม่ได้บอกพวกเจ้า”

          แม่ทัพเอื้อมมือหยาบไปแตะที่ไหล่ภรรยาเอกและภรรยารอง อย่างรู้สึกละอายใจ

          “...ไม่จริง...” ซิงเม่ยส่ายหน้าเบา ๆ นางไม่อยากจะเชื่อหู แต่ก็เผลอยิ้มออกมาน้อย ๆ เมื่อเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น ท่ามกลางความไม่พอใจของท่านหญิงซึ่งเป็นภรรยาหลวง

          “นางเป็นถึงองค์หญิง ถ้าท่านบอกแต่แรก ก็จะมีทางหมายหมั้นให้กับเจิงหู่ หรือฟู่อานได้บ้าง แล้วนี่ให้แต่งกับจงเจี๋ยรึ เขาจะไม่ไปก่อความวุ่นวายในฐานะราชบุตรเขยรึ แล้วป่านนี้ไม่ใช่สร้างเรื่องไปแล้วหรืออย่างไร!” ฝานเยว่ทั้งเสียดายทั้งหัวเสีย นางรู้สึกไม่พอใจที่ได้พลาดโอกาสไป จึงโมโหสามีอย่างออกหน้า

          ขณะที่บุตรชายคนโตอย่างเจิงหู่ก็เงยหน้ามองเพดานไม้ของจวนอย่างรู้สึกผิดพลาดและหดหู่ เมื่อนางสวยถึงขนาดนั้น แล้วแท้จริงยังสูงศักดิ์อีกเสียด้วย

-

-

-

-

-

-

          องค์หญิงเสวี่ยเซียนนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจก ระหว่างที่รอให้ถึงเวลาของการชมดาวยามค่ำคืนที่พระบิดาได้ทรงประทานให้นางกับ ‘เขา’ โดยทบทวนอยู่เพียงลำพังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในท้องพระโรงก่อนหน้านี้..

          “จงเจี๋ย...” นามที่เอื้อนเอ่ยเพียงแผ่วเบากลับสะท้อนก้องอยู่ในใจ

          เขาคือบุรุษที่เคยยื่นมือช่วยนางจากความตาย เป็นดั่งแสงสว่างในความว่างเปล่าของโลกใบใหม่ที่ไร้ความทรงจำนี้

          แต่แล้ววันนี้... เขากลับยืนหยัดหนักแน่นเบื้องหน้าบัลลังก์ทอง ไม่ใช่เพื่อไขว่คว้าสิทธิ์หรือเกียรติยศ แต่หากเพื่อปฏิเสธนางด้วยสายตาความมั่นคง

          ริมพระโอษฐ์อิ่มเม้มแน่น นางยกมือแตะอกตนเอง พลันความรู้สึกปั่นป่วนประหลาดแล่นผ่านหัวใจ

          “หรือข้าจะเข้าใจผิดไป...”

          องค์หญิงยกหวีแปรงผมช้า ๆ พลางทอดสายตาลงในกระจกทองเหลืองที่สะท้อนใบหน้าของนาง

          แม้แต่ใบหน้าที่งดงามของตัวเองนางก็กลับไม่รู้สึกสนิทด้วย

          แต่บุรุษผู้นั้น นางกลับคุ้นเคยอย่างที่รู้สึกได้ จึงได้ตัดสินใจเช่นนี้ออกไป...

          มันมิใช่รับสั่งของฮ่องเต้ แต่เป็นนางเองที่ทูลขอ...

-

-

-

-

-

-

FLASHBACK (เหตุการณ์ในก่อนหน้านี้)

          “เจ้าอยู่ใกล้เพียงนี้ แต่ดูช่างห่างเหินนัก! พวกเจ้าดูแลองค์หญิงกันยังไง ทำไมปล่อยให้ไปตกน้ำ! มู่อิน เจ้าอยากตายหรือยังไง!!”

          จู่ ๆ ฮ่องเต้ก็เกรี้ยวกราด

          “อย่าดุนางกำนัลของลูกเพคะ!!” เซียนเซียนตะโกนกลับไป ท่ามกลางความอึ้งกิมกี่ของมู่อิน และบ่าวที่ติดตามฮ่องเต้ที่ยืนรอเบื้องหลัง

          เมี๊ยววว!...

          ราวกับมีเสียงแมวในจินตนาการแว่วผ่านหูไป และฮ่องเต้เจิ้งเหรินก็เอ่ยออกมาเพียงหนึ่งคำ

          “จ้ะ.....ลูก”

          เสือแห่งบัลลังก์กลายร่างเป็นแมวเหมียวน้อย แววตาอันน่าเกรงขามของเขาคล้ายมีน้ำตาซึมออกมา

          เซียนเซียนที่เห็นเช่นนั้นก็เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ ๆ เมื่อเห็นว่า... เหมือนฮ่องเต้จะดูตามใจตนไม่น้อย จึงอยากลองเอ่ยขอบางเรื่อง

          “เชิญเสด็จพ่อนั่งลงก่อน... หม่อมฉันมีเรื่องขอให้ช่วยเพคะ”

          หัวใจบางตุ้ม ๆ ต่อม ๆ แต่การที่นางเป็นลูกที่ฮ่องเต้รักมากอย่างไม่มีข้อแม้เช่นนี้ นางก็สามารถลิขิตชีวิตของตัวเองได้อย่างไร้ข้อจำกัดเช่นกัน

          “เจ้ามีสิ่งใดว่ามา ถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง พ่อย่อมช่วยเจ้าได้ เจ้าป่วยเช่นนี้ ข้าย่อมตามใจเจ้าทุกสิ่ง”

ฮ่องเต้กล่าวออกมาหนักแน่นเสียยิ่งกว่าน้ำหนักของทองคำพันชั่ง

          “ประทานงานอภิเษกให้ลูกนะเพคะ..” เซียนเซียนกล่าวออกไปด้วยแววตาสั่นเครือ

          สิ้นเสียงนั้น...

          ทุกอย่างก็ถูกจัดการในทันที

-

-

-

-

-

-

          ทั้ง ๆ ที่ทูลขอมาด้วยตัวเอง แต่บัดนี้กลับรู้สึกผิดเสียแล้ว

          ในยามนั้นเอง สาวใช้คนสนิทก็เอ่ยขึ้นเบา ๆ หลังบานฉาก

          “องค์หญิงเพคะ... กงกงเหลาส่งคนมาแจ้งว่า ศาลาชมดาวได้จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว จะออกไปเลยหรือไม่เพคะ”

          เซียนเซียนวางหวีหยกลง... ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล

          “ได้.. ข้าพร้อมแล้ว”

          ‘มิเป็นไร.. ข้าอาจปฏิเสธเขาไปเสียก่อน ดีกว่าเสียหน้า แล้วค่อยขอเสด็จพ่อให้ยกเลิกทีหลังก็ได้’ องค์หญิงครุ่นคิด

-

-

-

-

-

-

          ขณะเดียวกันนั้น ที่ตำหนัก หลางเซียว ที่ตั้งอยู่ฝั่งทิศเหนือของตำหนัก ฮู่เมิ่ง ไม่ไกลกันนั้น หลังกำแพงสูงที่ก่อด้วยศิลาเข้มแฝงความแข็งกร้าว หลงจงเจี๋ยนอนแผ่อยู่เหนือเตียงในตำหนักอย่างครุ่นคิดถึงแผนชั่วร้ายในหัว

          “หากว่าเซียนเซียน ไม่สิ... องค์หญิงเสวี่ยเซียนที่ความจำเสื่อมให้ความสนใจในตัวเราขนาดนั้น ด้วยเพียงเพราะเป็นผู้ช่วยชีวิตนางล่ะก็ นั่นอาจแปลว่า... ความสนใจของนางมุ่งไปที่ความเป็นคนดีงั้นสินะ...” มุมปากของเขาวาดรอยยิ้มขึ้นมา และเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นกังวานใต้ไฟโคมสลัวของตำหนัก

          เขารู้แล้วว่าถ้าหากเขาเป็น ‘คนเลว’ ล่ะก็ นางอาจจะยกเลิกงานการอภิเษกไปก็ได้..

-

-

-

-

-

-

          เบื้องหน้านั้นคือสวนดอกเม่ยฮวา...

          ปลายของทางหิน คือศาลาชมดาวที่ถูกจัดอย่างพิถีพิถัน วางรายล้อมด้วยแจกันดอกกุหลาบสีอ่อน.. จัดโต๊ะไม้สักประณีตขัดเงาไว้ตรงกลางของพื้นที่ศาลากลมอย่างโดดเด่น เหนือโต๊ะมีทั้งชาและเหล้ากุ้ยฮวาหวานอันโอชะ วางอยู่พร้อมสรรพสำหรับการชมดาวยามราตรี ท่ามกลางเสียงพิณดังแผ่วเบามาจากอีกฝั่งฟากของสวนโดยมองไม่เห็นผู้บรรเลงนี้ ราวกับกงกงเหลาได้จัดฉากไว้ให้เป็นเพียงพื้นที่ส่วนตัวของช่วงเวลาอันแสนหวาน

          จงเจี๋ยหันมองรอบ ๆ ไม่พบใครอยู่โดยรอบ...

          ทั้งนางกำนัลหรือขันทีก็ตาม

          เห็นแต่เพียงนาง... องค์หญิงเสวี่ยเซียนนั่งหันหลังอยู่ท่ามกลางศาลาไม้แกะสลักอันอ่อนช้อยเมื่อมองจากมุมนี้

          ลมหายใจของชายหนุ่มติดขัดขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อคิดถึงสิ่งที่ตนเองกำลังจะทำต่อไป

          แม้จะไม่อยากทำก็ตาม... แต่ก็เป็นสิ่งที่ตรึกตรองมาแล้วถ้วนถี่

          “....” เขาก้าวเข้าไปอย่างเงียบเชียบ อย่างชายผู้ชินกับการย่องเบาเป็นกิจวัตร และค่อย ๆ แตะที่ไหล่ลู่ของนางอย่างเบามือ

          “อ้ะ!”

          องค์หญิงเสวี่ยเซียนสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนหันขวับเงยหน้าขึ้นมองบุรุษที่ยืนอยู่เหนือนาง แล้วก็ต้องใจคอไม่ดี เมื่อยามดึกเช่นนี้เขาก็ยังสว่างไสวไม่ต่างจากวันนั้น

          “เอ่อ... รอนานหรือไม่ ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”

          จงเจี๋ยกระแอมเบา ๆ เมื่อใบหน้าสวยสะพรั่งที่งามกว่าดอกไม้โดยรอบช้อนตามองเขา ราวกับว่านางแต่งหน้าด้วยโทนที่แปลกไปเล็กน้อย และพระโอษฐ์อิ่มนั้นก็ดูโดดเด่นกว่าครั้งไหน ด้วยสีแดงเชอร์รี่ที่เคลือบใสมันวาวราวกับเชื้อเชิญเขาอยู่

          และร่างสูงก็โน้มตัวลงไป...

          “....”