ตอนที่ 6 เมืองถงหว่าน!

          ขอนไม้ที่ลอยมาตามน้ำ หนึ่งเดียวที่จะทำให้รอดชีวิตกลับพังลงไม่เป็นท่า!

          ความจริงแล้วสิ่งที่ผู้อพยพมีอยู่ในใจคือความทุกข์ทรมานจากการย้ายถิ่นฐาน การพลัดจากถิ่นที่อยู่ ความรู้สึกไม่ปลอดภัย ความสูญเสียทั้งทรัพย์สินและชีวิต!

          เหล่าผู้เฒ่าน้ำตาอาบหน้าเมื่อเห็นว่าเมืองถงหว่านถูกทหารล้อมเอาไว้ ความหวังของพวกเขาพังลง เดิมทีก็ไม่ง่ายอยู่แล้วที่จะเดินทางมา แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับพังลง

          ชีวิต ชีวิต ชีวิต!

          เด็กน้อยตัวเล็กที่ไม่เคยร้องไห้งอแงตลอดเส้นทางร้องไห้ตามผู้เฒ่า เส้นทางรอดถูกปิดแล้ว สงครามมาถึงเมืองถงหว่านแล้ว!

          อวิ๋นเยว่เล่อมองสถานการณ์ตรงหน้า นางหันไปบอกทุกคนที่กำลังนั่งอยู่ “ตอนนี้พวกเราเข้าไปไม่ได้ มีใครรู้เส้นทางอ้อมเมืองไปหรือไม่? อีกอย่างเราต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ไม่นานข่าวที่พวกเราอยู่ที่นี่จะต้องถูกรายงานขึ้นไปแน่”

          หญิงวัยกลางคนปาดน้ำตา “เยว่เล่อ มิสู้พวกเรายอมแพ้ ข้า.. ข้าไม่ไหวแล้ว”

          การหมดกำลังใจและแรงจะสู้ต่อคือสิ่งที่ต้องเผชิญ อวิ๋นเยว่เล่อนั่งลงด้านหน้าหญิงผู้นั้น “ท่านป้าเหอ เราหมดแรงได้ แต่เราจะหมดหวังไม่ได้เด็ดขาด หากไม่เดินไปข้างหน้าเราจะรู้ได้อย่างไรว่าจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้ไม่ได้” อวิ๋นเยว่เล่อลูบหัวเด็กชายตัวน้อยที่กอดมารดาตนเองไว้ ไม่ร้องไห้สักนิด

          “พี่สาว” เด็กน้อยจับมือของอวิ๋นเยว่เล่อ

          อวิ๋นเยว่เล่อพยักหน้า “บุตรชายท่านเข้มแข็งยิ่งนัก เด็กๆ ในขบวนนี้ล้วนเข้มแข็ง พวกเขาจะต้องมีอนาคตที่สดใสแน่ หากวันนี้เรายอมแพ้ที่นี่ แล้วเด็กน้อยเหล่านี้เล่า?”

          อวิ๋นเยว่เล่อลุกขึ้นยืน ประโยคคำถามที่นางทิ้งไว้ดังอยู่ในใจทุกคน!

          ยายจี้สะพายของขึ้นหลัง จับมือบุตรชายและหลานชายลุกขึ้น “ใช่ ข้ายังมีหลานตัวน้อยอีก ข้าจะทำให้เขามีชีวิตที่ดี ข้าจะพาพวกเขารอดชีวิต”

          เมื่อคนอื่นๆ เห็นยายจี้ที่แก่แล้วยังลุกขึ้นสู้ พวกเขาที่อายุยังไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกละอายใจ ลุกขึ้นเก็บของขึ้นหลังเช่นกัน

          “สวรรค์จะต้องมีทางรอดให้เราแน่ ข้าจะสู้ต่อ”

          “ใช่ เราจะหมดหวังไม่ได้”

          ทุกคนค่อยๆ มีกำลังใจและลุกขึ้นออกเดินทาง หลี่เทียนเหยาหลุบตาลงก่อนจะเดินตามหลังอวิ๋นเยว่เล่อไป

          ก่อนจะเดินออกไป หลี่เทียนเหยายังมองไปในทิศทางหนึ่ง ทหารสองสามคนกำลังซุ้มมองพวกเขาอยู่ล้มลง

          ตุ๊บๆๆ

          ร่างของทหารล้มลงเพราะก้อนหินเล็กๆ ในมือของหลี่เทียนเหยา ตลอดกระบวนการไม่มีใครรู้สักคนว่ามีการสังหารเกิดขึ้น!

          มีเพียงอวิ๋นเยว่เล่อที่ผ่อนลมหายใจ

          นางตัดสินใจถูกแล้วที่เก็บเขากลับมา! มุมปากยกยิ้มก่อนจะออกเดินทางต่อ

          ตกกลางคืน

          ขบวนอพยพตั้งที่พักกันในป่าอีกแล้ว คนที่รู้แล้วว่าเหตุใดถึงไม่มีสัตว์ป่าเข้ามาหาเหมือนอย่างทุกวันก็เข้ามาขอบคุณหลี่เทียนเหยาไม่หยุด ไม่พอยังอวยพรให้ชีวิตคู่ราบรื่น?

          หลี่เทียนเหยาหมดคำจะเอ่ย! หญิงหน้าไม่อายยิ้มรับทุกคน ไม่พอนางยังตบท้ายว่าจะมีเจ้าก้อนแป้งน้อยขาวๆ อวบๆ อีกด้วย!

          น่าตายนัก!

          อวิ๋นซีฉือหัวเราะขำ นางรู้สึกว่าบุตรสาวนางดีขึ้นกว่าเดิมมาก บางทีความเปลี่ยนแปลงนี้อาจทำให้ชีวิตพวกนางสองแม่ลูกดีขึ้น การกระทำของบุตรสาวนางในวันนี้ทำให้นางแปลกใจและปลื้มใจ

          บุตรสาวนางโตแล้ว การเดินทางคราวนี้ไม่แย่เสมอไป!

          หลี่เทียนเหยากลายเป็นคนต้มยาส่วนตัวให้แม่ยาย แค่กๆ แม่ของอวิ๋นเยว่เล่อไปแล้ว หากว่าเขาปล่อยให้สองแม่ลูกนี้ทำเอง เขาเกร็งว่า

          สมุนไพรดีๆ จะต้องเสียเปล่าแน่!

          อนิจจา! แม่ทัพแคว้นต้าห่าน เทพสงครามหลี่เทียนเหยาตกต่ำจนกลายเป็นคนต้มยา!

          ยิ่งทำยิ่งคล่องแคล่ว!

          “วันนี้เจ้าจะทำอะไรกิน?” หลี่เทียนเหยามองอวิ๋นเยว่เล่อที่เข้าป่าไปเก็บผักมา นางกำลังหั่นผักก่อนจะจับเนื้อไก่ตากแห้งมาหั่น

          “ซุปไก่ตากแห้ง กับผัดผัก และข้าวอบสมุนไพร” แต่ละอย่างที่เอ่ยมาล้วนน่ากินทั้งนั้น อวิ๋นเยว่เล่อตั้งใจทำอาหารมาก นางมักจะใส่ใจกับอาหารเสมอ

          หลี่เทียนเหยาปฏิเสธไม่ได้ว่า ท่าทางของนางตอนนี้มีเสน่ห์มาก ใบหน้างดงามท่ามกลางแสงไฟ จมูกขาวอิ่ม แก้มนุ่มนิ่มชมพูอ่อน ริมฝีปากแดงอมชมพู

          หากว่านางแต่งชุดอย่างที่หญิงสาวคนอื่นแต่งแล้วละก็ ใบหน้างดงามและกิริยาของนางจะต้องเป็นหนึ่งในใต้หล้าแน่!

          “หากมองนานกว่านี้ ข้าจะจับเจ้าแต่งกับข้าแล้วนะ” อวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยพลางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เอ่ยวาจาเกี้ยวชายหนุ่มด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

          หลี่เทียนเหยาถอนสายตากลับมาที่หม้อต้มยา “ข้าว่า ข้าจะต้มยาให้เจ้าอีกหม้อ”

          อวิ๋นเยว่เล่อลงมือทำอาหาร นางใส่ผักลงไปในกระทะ “อ่อ ข้าไม่ได้ป่วยนี่?”

          “ยาแก้โรคประสาท”

          ไม่น่าเชื่อว่าอวิ๋นเยว่เล่อจะพยักหน้ารับ “ก็จริง ข้าอยากแต่งกับเจ้าจนจะบ้าอยู่แล้ว” เสียงหัวเราะรื่นเริงลอยมาตามลม

          มือหลี่เทียนเหยาชะงัก “หน้าไม่อาย”

          “โอ๊! ระวังจะตกหลุมรักข้าเล่า”

          “ไม่มีวัน”

          “เช่นนั้นก็หยุดมองข้าสิ”

          “ใครมองเจ้ากัน!”

          ทั้งสองคนต่อปากต่อคำกันไม่หยุด เสียงหนึ่งหงุดหงิด เสียงหนึ่งอ้อล้อคล้ายเล่นสนุก คำคืนนี้เงียบสงบสำหรับทุกคนเพราะเหตุการณ์เมืองถงหว่าน แต่กลับมีเสียงของหนุ่มสาวถกเถียงกันลอยมาตามสายลม

          ราวกับจะกล่อมให้ทุกคนที่คิดอะไรมากมายให้หลับตาลง

          ทั้งสามคนกินข้าวง่ายๆ ก่อนจะหลับนอนตามคนอื่นๆ

          กลางดึก!

          อวิ๋นเยว่เล่อลืมตาขึ้น นางค่อยๆ หันไปมองมารดาตนเองที่นอนอยู่ด้านข้าง ก่อนจะมองไปอีกด้านที่มีคนนอนอยู่

          หลายคืนมานี้นางกำหนดจิตและเข้าไปฝึกวิชาในดวงจิตมาตลอด กระบวนท่าและวิชาเริ่มก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว แม้กำลังภายในจะน้อยนิด แต่ก็มากกว่าคนธรรมดา!

          ร่างนี้อ่อนแอก็จริง แต่เมื่อนางฝึกวิชากลับฝึกได้ราบรื่น! ตอนนี้นางไม่ได้คิดว่านางมาอาศัยในร่างคนอื่นแล้ว นางคิดว่าร่างนี้คือของนางเอง!

          ความเป็นไปได้คือ ร่างเดิมของนางเอง แต่ความทรงจำแค่ยังไม่ตื่นขึ้น!

          ความทรงจำของนางตื่นเมื่อนางอายุ 15 ปีและหกล้ม!