ตอนที่ 7 ลอบเข้าเมืองปล้นเสบียง!

          พลังของการทำอะไรคนเดียวถูกคนตัดสินว่าไม่ยิ่งใหญ่

          ความจริงแล้วคนผู้หนึ่งมีพลังมากเกินกว่าจะรู้ได้ เมื่อเราถูกบีบคั้น เมื่อถึงขีดจำกัดและทะลุขีดจำกัดนั้นออกไป เราจะพบว่าเรายังมีความสามารถอื่นอีก

          ทุกอุปสรรคที่เข้ามาเราจะค้นพบตัวเอง ตัวตนที่แท้จริง!

          อย่ายอมแพ้ และอย่าได้หมดหวังในตัวเอง เราทุกคนมีพลังเสมอ

          อวิ๋นเยว่เล่อออกเดินทางกลับเมืองถงหว่านตอนกลางดึก ตอนนี้แคว้นอื่นเข้ามายึดเมืองแล้ว ไม่รู้ว่าชาวบ้านจะเป็นเช่นไรบ้าง

          นางไม่อยากยุ่งกับสงคราม แต่ชาวบ้านที่ต้องรับกรรมคือสิ่งที่นางจะไม่สนใจได้หรือ?

          การเคลื่อนไหวของอวิ๋นเยว่เล่อประหลาดมาก รวดเร็วและกลบกลิ่นอายจนหมด เคลื่อนไหวตามความมืดมิดจนมาถึงจุดหนึ่งของกำแพงเมือง

          ทหารเปลี่ยนเวรแล้ว จังหวะนี้แหละ!

          หมับ!

          ยังไม่ทันที่อวิ๋นเยว่เล่อจะออกตัวเข้าไปใกล้กำแพง มือของนางก็ถูกจับเอาไว้เสียก่อน มืออุ่นร้อนจับนางเอาไว้ไม่ปล่อยจนนางหันหน้ามา!

          “ปล่อยข้า” อวิ๋นเยว่เล่อมองมือที่จับตนเองอยู่ สีหน้าไม่แปลกใจสักนิด

          หลี่เทียนเหยาขมวดคิ้ว “เจ้ารู้ว่าข้าตามเจ้ามา?”

          “ใช่สิ ท่านหล่อเพียงนี้ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร” อวิ๋นเยว่เล่อยื่นหน้าเข้าไปใกล้หลี่เทียนเหยา แต่สุดท้ายนางก็พบว่า นางไม่ควรทำ!

          ใบหน้าของเขามีพลังทำลายล้างสูงมาก!

          อวิ๋นเยว่เล่อหลุบตาลง ค่อยๆ ถอยใบหน้าออกมา หันไปมองที่กำแพงเมืองอีกรอบ ทหารเปลี่ยนเวรกลับมาแล้ว “ดูสิ จะต้องรออีกนานกว่าจะเปลี่ยนเวรอีกครั้ง”

          หลี่เทียนเหยามองคงมองคนที่เขาจับมืออยู่ “เจ้าจะเข้าไปในเมือง? เข้าไปทำไม? เมืองถงหว่านถูกยึดแล้วนะ”

          “ข้าจะไปปล้นเสบียง” ไม่หลบซ่อน บอกออกไปตามตรงจนหลี่เทียนเหยาชะงักไป

          “ปล้นเสบียง? เจ้าต้องการให้พวกเขาตามฆ่าเรา?” หลี่เทียนเหยาส่ายหน้า หากว่าเสบียงหายไป ทหารเหล่านั้นจะต้องตามล่าพวกเขาแน่

          “หากตายหมดก็ไม่มีใครตามมาแล้ว” น้ำเสียงของอวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา

          หลี่เทียนเหยาคิดก่อนจะเอ่ย “เจ้าจะเผาเมือง?”

          “ไม่อย่างนั้นละ? มีวิธีอื่นอีก?” เอวิ๋นเยว่เล่อเอ่ยพลางหันไปมองที่กำแพง แต่แล้วนางก็ตาวาวขึ้นกลางความมืด เอียงคอมองที่หลี่เทียนเหยา “แต่ก็ไม่แน่”

          “.....”

          อวิ๋นเยว่เล่อและหลี่เทียนเหยาเคลื่อนไหวอีกครั้งเมื่อทหารเปลี่ยนเวรอีกรอบ ทั้งสองคนมุ่งไปที่กำแพงเมืองก่อนจะกระโดดครั้งหนึ่งก็ข้ามมาได้!

          มีจังหวะหนึ่งที่อวิ๋นเยว่เล่อสะดุดกลางทาง นางกำลังจะตกลงไปกลางอากาศ แต่มีมือคู่หนึ่งโอบเอวนางเอาไว้เสียก่อน แขนคู่นั้นพานางลงมาบนพื้นอย่างปลอดภัย!

          อวิ๋นเยว่เล่อเงยหน้าขึ้น “คุณชาย แต่งกันข้าไหม?”

          หลี่เทียนเหยาปล่อยมือออกทันที เดินนำหน้าไปยังที่เก็บเสบียงของทหาร

          อวิ๋นเยว่เล่อกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ เดินตามหลังไป

          ทั้งสองคนเข้าขากันมาก คนหนึ่งฆ่าคนหนึ่งปล่อยชาวบ้านที่ถูกขังเอาไว้ออกมา จนเมื่อบุกเข้าไปเอาเสบียงแล้วนำไปให้ชาวบ้าน จากนั้นก็เริ่มต้นการสังหารเต็มรูปแบบ!

          หลี่เทียนเหยายิ้มมุมปากโหดร้ายเมื่ออวิ๋นเยว่เล่อหายลับไปพร้อมชาวบ้าน เขาลงมือสังหารอย่างโหดเหี้ยม กระบี่ที่ปรากฏในมือราวกับจะดื่มเลือดของคนทั้งหมด!

          ยาพิษถูกวางเอาไว้แล้ว ทหารมากว่าครึ่งที่ดื่มน้ำเข้าไปล้วนสิ้นใจเมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป

          นอกนั้นที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะไม่ได้ดื่มน้ำล้วนตายลงเพราะฝีมือของเทพสงครามในคราบเด็กต้มยา!

          จนเมื่อเขาสังหารคนสุดท้ายเสร็จ ใบหน้าของผู้นำทัพในครั้งนี้ก็รีบวิ่งออกมา เขาคุกเข่าตรงหน้าของหลี่เทียนเหยา!

          “ท่านเทพสงคราม”

          “ข้าไม่ได้สั่งให้ยึดเมืองและทำร้ายชาวบ้าน” หลี่เทียนเหยาไม่มองคนที่คุกเข่าอยู่ “ผู้ที่ขัดคำสั่ง ตาย!”

          การนำทัพล้วนโหดเหี้ยม!

          อวิ๋นเยว่เล่อมองการสังหารตรงหน้านิ่งเฉย นางรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ธรรมดา ตั้งแต่รู้ชื่อของเขานางก็พอจะเดาได้ว่าเขาคือใคร! เพราะแบบนี้นางจึงรั้งเขาให้อยู่ในขบวนตลอด!

          ขบวนของนางจึงจะปลอดภัย!

          ตอนนี้สี่แคว้นต่างแย่งชิงชิ้นเนื้อหวานมันอย่างแคว้นต้าเฉิน ศึกครั้งนี้ไม่ว่าจะหลบอยู่ที่ใดของแคว้นต้าเฉินก็ไม่ปลอดภัยทั้งนั้น

          นางจำเป็นที่จะต้องเกาะขาชายหล่อเหลาผู้นี้เอาไว้!

          อวิ๋นเยว่เล่อปล่อยเวลาสักพักนางค่อยเดินออกไป เมื่อมองไปเห็นทหารที่ตายลงก็ตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังเดินมาหานางก็ยกยิ้มให้เขา

          “ฝีมือท่านไม่ธรรมดา ต้มยาเก่ง ต่อสู้ก็ไม่ด้อย” อวิ๋นเยว่เล่อเอียงคอ หยุดมองเขาอย่างพินิจ

          “ข้าไม่แต่ง” เอ่ยพลางเดินผ่านตัวอวิ๋นเยว่เล่อไป มุ่งหน้าออกจากเมืองทันที

          “......” อวิ๋นเยว่เล่อชะงัก

          นางยังไม่ทันถามเลย!

          ชาวบ้านที่ถูกช่วยออกมาล้วนจำได้ว่ามีคนช่วยพวกเขา แต่ละคนแบ่งเสบียงออกไปและเก็บอีกครึ่งหนึ่งไว้ให้คนช่วยชีวิตพวกตน

          อวิ๋นเยว่เล่อไม่ปฏิเสธ นางรับเอาเสบียงมาและจูงม้าที่แบกเสบียงตามหลังไปที่ขบวนอพยพ หาที่เหมาะแคว้นเชือกม้าไว้ใกล้ๆ กับที่พักนางแล้วเข้านอน

          เช้าวันต่อมา

          ชาวบ้านต่างมุงดูเสบียงบนหลังม้า ตื่นเต้นแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรวู่วาม

          ตั้งแต่เดินทางมาอวิ๋นเยว่เล่อก็สอนทุกคนเก็บผักป่า ล่าสัตว์ และหลี่เทียนเหยายังสอนสมุนไพรเล็กๆ น้อยๆ อีก ตอนนี้ขบวนอพยพนี้แทบจะสบายกว่าขบวนอื่น

          อวิ๋นเยว่เล่อเดินออกมาจากที่พัก นางเดินวนรอบๆ ม้าราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน

          “เอ๋? ม้ามาจากไหน?” ว่าแล้วนางก็ตบเขาที่เสบียงด้านหลังม้า “นี่คืออะไร?”

          ยายจี้ชี้มือไปที่เสบียง “มันคือข้าว และอาหารแห้ง!”

          “สวรรค์เมตตาเราแล้ว มีเรื่องดีเช่นนี้ด้วยหรือ?” ว่าแล้วอวิ๋นเยว่เล่อก็ปลดเสบียงลงจากหลังม้า

          ตอนนี้นางคล้ายจะเป็นผู้นำขบวนไปเสียแล้ว ตั้งแต่เมื่อวานที่นางเอ่ยปลุกใจทุกคน ตอนนี้ไม่ว่านางจะทำอะไรล้วนมีแต่คนเชื่อฟังและนับถือ!

          “ในเมื่อสวรรค์มอบให้ เช่นนั้นข้าจะแบ่งให้กับทุกคนเท่าๆ กันนะเจ้าคะ”

          อวิ๋นเยว่เล่อยิ้มแย้ม เรื่องดียิ่งนัก ใบหน้ายิ้มแย้มของนางทำให้หลี่เทียนเหยาส่ายหน้า

          นางแสดงได้เก่งนัก จนเขาสงสัยว่าที่นางแสดงออกกับเขา ที่แท้แล้วจริงหรือหลอก!

          แต่ที่แน่ๆ นางไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นแน่!