تسجيل الدخولภายในดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อ!
ดินแดนเวหาศขึ้นชื่อว่าดินแดนลึกลับที่ไม่มีใครรู้ถึงการคงอยู่ พวกเขากล่าวขานเรียกคนแคว้นต้ามั่ว ต้าเหลียง ต้าห่านและต้าเฉินว่า คนสี่แคว้น! และเรียกพื้นที่ทั้งสี่แคว้นว่า ดินแดนสี่แคว้น! พื้นที่ของดินแดนเวหาศเป็นลักษณะของเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่ราวแคว้นหนึ่ง ที่ตั้งคือด้านบนของป่าพิฆาตอสูรอันใหญ่โต และที่ดินแดนนี้ยังไม่ถูกเปิดเผยต่อคนทั่วไปก็เป็นเพราะมีบางอย่างปกปิดเอาไว้ และพลังนี้คือพลังของหนึ่งในยี่สิบผู้พิทักษ์ แห่งสำนักผู้พิทักษ์! ณ ตลาดย่งยวน ห้องขังห้องหนึ่งมีคนผู้หนึ่งนอนอยู่ เริ่มแรกหมอชรายังใส่ใจ แต่เมื่อผ่านมาสามเดือนแล้วกลับพบว่า ร่างของชายคนนี้ไม่อาจตรวจหาสิ่งใดเจอ และไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที
สุดท้ายตามหาอยู่นานก็ไม่พบสิ่งใด อีกทั้งพายุก็เข้ามาพัดทุกสิ่งด้านล่างปลิวไปจนไม่รู้ทิศทาง นายหน้าเองก็เสียดาย “มีความเป็นไปได้ว่านางอาจตายไปแล้ว ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิง บาดแผลของนางสาหัสไม่น้อยไปกว่าคนผู้นี้ ข้าว่านางตายแล้ว” หมอยกมือลูบเครา “ในเมื่อหาไม่เจอก็แล้วไป แต่ร่างกายของคนผู้นี้พิเศษนัก ข้าว่าจะศึกษาเสียหน่อย!” นายหน้าโบกมือ “เจ้าจะทำอะไรก็ได้ ขอแค่เขาฟื้นขึ้นมาก็พอ” “ขอรับ!” เรือบินลำนี้มุ่งหน้าไปยังน่านฟ้าไม่หยุด จนเมื่อมาถึงจุดหนึ่งคนบังคับเรือด้านในก็สั่งให้เรือหยุดลง นายหน้าที่ยืนอยู่บนหัวเรือชูป้ายหยกอันหนึ่งขึ้นฟ้า ฉันพลันนั้นเองก็มีคนผู้หนึ่งปราก
ภายในดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อ! เปราะ! ในที่สุดไข่มังกรใบหนึ่งที่ตั้งนิ่งอยู่ในดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อก็เกิดการเคลื่อนไหวขึ้นอีกครั้ง รอยร้าวที่มีมาตั้งนานแล้วเริ่มหลุดออกทีละนิด จนเมื่อเปลือกไข่ทั้งหมดแตกออก มังกรน้อยตัวหนึ่งก็ลืมตาขึ้น แต่เมื่อรับรู้ว่าดวงจิตของอวิ๋นเยว่เล่อกำลังจะถล่มสีหน้าก็พลันเปลี่ยนสี เสี่ยวมี่หมาป่าสวรรค์เองก็กำลังเห่าหอนอยู่ในดวงจิตอย่างน่าสงสาร เสี่ยวเป่าที่พึ่งออกมาจากไข่ถอนหายใจ “สงสัยข้าคงมีดวงกับเปลือกไข่! พึ่งออกมาไม่ทันไร เจ้านายตัวดีก็หาเรื่องให้ข้าต้องกลับไปเป็นไข่อีกแล้ว!” ปั้ง! 
ปั้ง! ราวกับฝันสลายลงไปในพริบตาเดียว หลี่เทียนเหยาที่กำลังจะเหาะลงด้านล่างพลันเบิกตากว้างกับภาพตรงหน้า หัวใจราวถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ “เยว่เล่อ!” เสียงของหลี่เทียนเหยาราวกับสัตว์บาดเจ็บ ร่างในชุดแดงของอวิ๋นเยว่เล่อถูกย้อมไปด้วยเลือดของตนเอง นางที่อยู่บนหลังม้าถูกพลังอันมหาศาลของชายหนุ่มคนหนึ่งพุ่งเข้าใส่จนกระเด็นจากหลังม้า อวิ๋นเยว่เล่อไม่คิดเลยว่า ใต้หล้านี้จะมีคนที่มีพลังสูงส่งเช่นนี้! ไป่อิ๋งเยว่และอวิ๋นซีฉือรีบวิ่งไปที่ริมกำแพง “เยว่เล่อ!” “ลูกแม่!” 
ชายแดนระหว่างต้าห่านและต้าเหลียง! อวิ๋นเยว่เล่อให้สัญญาณกับทหารทุกคน ทุกจุดที่สำคัญถูกทหารวางเพลิงจนค่ายทหารของต้าเหลียงอลม่าน ไม่นานองค์ชายทั้งสามคนก็วิ่งออกมาจากห้องตนเองหน้าตาตื่น อวิ๋นเยว่เล่อแสยะยิ้ม เอ่ยกับแม่ทัพนิ่ง “ถึงเวลาที่ท่านจะต้องแสดงฝีมือแล้ว ข้าคงไม่เข้าไป” แม่ทัพนิ่งหันมาถาม “เพราะเหตุใด?” “อ่อ ข้ากับพวกเขาไม่อาจฆ่ากันเองได้ นี่ต้องยกให้ท่านแล้ว” ถึงอย่างไรก็ถือว่าเป็นคนสายเลือดเดียวกัน แม้จะไร้ความผูกพัน แต่นางก็ไม่อาจทำเกินไปได้ ครั้งนี้นางไม่ลงมือ ถือเสียว่าเห็นแก่ยาเม็ดนั้นที่คนผู้นั้นให้มาก็แล้วกัน เพราะถึงอย่างไรเลือดของนางก็คือสิ่งที่เขาใช้
ชายแดนต้าห่านฝั่งต้ามั่ว เพลิงสีแดงกลางสมรภูมิรบ เสื้อเกราะเปื้อนเลือด ธงรบตั้งเด่นเป็นสง่า ทหารกล้าต่อสู้เพื่อคนด้านหลัง แม่ทัพสั่งการไม่ย่อท้อ แม้บาดแผลจะเต็มร่างกายก็ไม่อาจล้มลง เจิ้งหรานกัดฟัน ชี้กระบี่ขึ้นด้านบน! “ฆ่ามันให้หมด!” แต่สุดท้ายฝั่งของต้ามั่วก็ยังได้เปรียบอยู่ดี แม่ทัพใหญ่อู๋เหลียงเฟิ่งแสยะยิ้มก่อนจะชี้กระบี่เล่มใหญ่มาที่กองทัพต้าห่าน มุ่งตรงมาที่เจิ้งหราน “ยามนี้เทพสงครามของพวกเจ้าตายแล้ว ยังจะฝืนสู้ไปอีกทำไมกัน?” อู๋เหลียงเฟิ่งประสานมือไปยังทิศทางหนึ่ง “จักรพรรดิต้ามั่วตรัสแล้ว จะยอมไว้ชีวิตทหารที่ยอมจำนน!” เดิมทีนางเป็นแคว้นอื่นคงยอมแพ้ไปแล้ว แต







