Masuk支配されて、快楽だけが残った身体に、もう一度、愛を教えてくれた人がいた。 ――女社長に壊された心と身体が、愛されることを思い出すまで。 藤並蓮は、家族を守るために自分を売った。 支配され、壊され、快楽だけを刷り込まれた身体。 それでも、心の奥には「愛されたい」という願いが残っていた。 湯浅律は、その手を離さなかった。 守るだけではなく、共に並ぶことを選んだ人。 ただ抱かれる夜ではなく、「生きていい」と思える夜を、藤並に与える。 支配か、自由か。 快楽か、愛か。 壊れたまま終わるか、もう一度、立ち上がるか。 これは、傷ついた心と身体が、 「好きだ」と言っていい未来を選ぶまでの物語。
Lihat lebih banyakKabanata 1
Habang binabatikos si Jam sa social media bilang isang kabit, mabilis namang binabagtas ni Clint Hawthorne ang daan patungo sa paliparan. Nang buksan ni Jam ang kanyang cellphone, agad na bumungad sa kanya ang mga nangungunang trending topic. “Kabit si Jam Gonzalez!” Ilang segundo niyang tinitigan ang mga salitang iyon habang patuloy na tumataas ang engagement kada segundo. Hindi niya napigilang mapatawa nang mapakla. Nakakatawa. Ngayong araw sana ang ikatlong wedding anniversary nila ni Clint. Matagal na niyang nireserba ang restaurant. Ilang beses pa niyang kinumpirma ang schedule kay Clint para masigurong wala itong magiging problema. Mula alas-dose ng tanghali hanggang alas-tres ng hapon, naghintay siya. At gaya ng dati, hindi ito dumating. Ang tanging natanggap niyang tawag ay mula sa assistant ni Clint. May mahalagang taong kailangang salubungin si Mr. Hawthorne. Hindi raw nito matutupad ang usapan nila. Katulad ng nakasanayan, ngumiti lang si Jam kahit nasasaktan. “Okay lang.” Iyon ang lagi niyang sagot. Ngayon lang niya napagtanto kung sino ang tinutukoy na mahalagang tao. Ang babaeng matagal nang minamahal ni Clint. Ang babaeng hindi niya kailanman nakalimutan. Ang kanyang first love. Humigpit ang hawak ni Jam sa cellphone. Tatlong taon na silang kasal. Pero wala silang naging engrandeng wedding ceremony. Hindi siya ipinakilala ni Clint sa mga business partner nito. Hindi rin siya isinama sa social circle nito kahit minsan. Para siyang isang lihim na hindi dapat malaman ng mundo. Matagal na siyang nasanay na hindi makita. Ngunit hindi niya kailanman inasahan na isang araw ay tatawagin siyang kabit. Para sa isang artista, halos kamatayan sa karera ang ganitong klaseng iskandalo. “Jam, kailangan mong tawagan agad si Clint,” madiing sabi ng manager niyang si Jing. “Kung makikialam ang PR team nila, baka maagapan pa natin ‘to.” Saglit na natahimik si Jam. Alam na niya ang magiging resulta. Pero may maliit na bahagi pa rin sa puso niya na umaasang magkakamali siya. Dahan-dahan niyang pinindot ang numerong kabisado niya. Dalawang beses lang tumunog ang tawag. Pagkatapos ay agad na pinatay. Napapikit siya. Hindi na siya nagulat. “Hindi sumagot?” tanong ni Jing. Huminga nang malalim si Jam bago sumagot. “Second assistant niya ang sumagot.” Napakurap si Jing. Sa totoo lang, kahit siya ay nahihirapang intindihin ang sitwasyon. Si Jam ang legal na asawa. Pero para makausap ang sariling asawa, kailangan pa nitong dumaan sa assistant. At hindi pa pangunahing assistant. “Jam,” seryosong sabi ni Jing, “kakasimula mo pa lang ulit bumalik sa industriya. Kapag lumaki ‘to, mahihirapan kang makabangon.” Tumango si Jam. Pagkatapos ay muling d-in-ial ang numero ni Clint. Sa pagkakataong ito, may sumagot. Isang mababang boses na pamilyar na pamilyar sa kanya. “Who is this?” Parang may kung anong humigpit sa dibdib niya. Alam niyang mahigpit si Clint pagdating sa personal na impormasyon. Iilang tao lang ang naka-save sa personal phone nito. At malinaw na hindi siya kabilang doon. Napakurap siya bago mahinang nagsalita. “Honey... it’s me.” Kaagad na natahimik ang kabilang linya. Ilang segundo ang lumipas bago nagsalita si Clint. “I told you before. Huwag mo akong tawaging ganyan kapag nasa labas ako.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ni Jam. Nawala ang natitirang lakas ng loob niya. Kinagat niya ang labi. “May mga larawan kayong lumabas sa media. Pwede mo bang sabihan ang PR Team na—” Hindi pa siya tapos magsalita nang may marinig siyang boses ng babae. “Clint, who’s that?” Biglang sumakit ang dibdib ni Jam. Parang may matulis na bagay na marahang kumalmot sa puso niya. Narinig niyang sumagot si Clint. “It’s nothing.” Tumawa ang babae. “May nagtsi-check ba sa akin? Ang funny naman. Nasa twenty-first century na tayo.” May kung anong sinabi si Clint bilang pampakalma rito. Pagkatapos ay muling nagsalita sa telepono. “If there's anything work-related, coordinate with the company.” “Clint, I…” Hindi na niya natapos ang sasabihin. Pinutol na nito ang tawag. Unti-unting ibinaba ni Jam ang cellphone. Para siyang nawalan ng kakayahang gumalaw. Pagkaraan ng ilang sandali, muli niyang binuksan ang trending topic. Sa GIF na kumakalat online, makikitang maingat na inaalalayan ni Clint ang isang babae papasok sa sasakyan. Nakatagilid ang camera kaya hindi malinaw ang mukha nito. Pero kitang-kita kung gaano ito kaliit at kapino. Nang makita ng babae ang media, tila nagulat pa ito bago ngumiti at kumaway. Sampu-sampung libong komento na ang nasa post. [Kahit likod lang ni Clint Hawthorne, sobrang gwapo pa rin.] [Ang cute nila! First love really wins. Sila ang best couple of the year.] [Nasaan na ang clown? @Jam Gonzalez] [Nasaan ang kabit? @Jam Gonzalez] Tahimik na binasa ni Jam ang bawat salita. Pagkatapos ay binuksan niya ang pinto ng sasakyan. “Sandali.” Tinakpan ni Jing ang cellphone nito. “Saan ka pupunta?” “PR Team.” “Ano?” “Kakausapin ko sila nang personal.” Mabilis siyang nag-book ng ride. “Wala tayong oras. Kailangan itong maayos agad.” Isang oras ang lumipas. Huminto ang sasakyan sa harap ng Headquarters. Pagpasok pa lang niya sa lobby, napalingon agad ang receptionist. Una nitong napansin ang mahahaba niyang binti. Pagkatapos ay ang mamahaling kasuotan. Nakasuot si Jam ng Fendi runway suit na inihanda niya para sa anniversary dinner nila ni Clint. Simple ngunit elegante. Niyakap ng manipis na pearl belt ang kanyang baywang at lalo nitong binigyang-diin ang perpektong hubog ng kanyang katawan. Nakabagsak sa kanyang mga balikat ang mahahabang kulot na buhok. Kahit ang dulo ng bawat hibla ay parang maingat na inayos. Namula ang receptionist. “Good afternoon, Ma'am. Do you have an appointment?” Magalang na inalis ni Jam ang kanyang sunglasses. “I’m here to see Clint.” Agad siyang nakilala ng receptionist. Nanlaki ang mga mata nito. Jam Gonzalez Ang babaeng pinag-uusapan ng buong internet at ang diumano'y kabit. Halos mabilaukan ito. “Ah... sorry po.” Biglang naging alanganin ang tono nito. “Nasa airport po ang CEO namin para sunduin ang girlfriend niya. Kung gusto niyo pong makipagkita, kailangan pong dumaan sa visitor system.” Girlfriend. Napakagandang salita. Tatlong taon siyang asawa. Pero ngayon lang niya nalaman na may opisyal palang girlfriend si Clint. Hindi nagtagal ay nagmamadaling bumaba si Secretary Blake. “Madam.” Magalang itong yumuko bago siya inihatid sa elevator. Tanging nang magsara ang pinto saka ito muling nagsalita. “Madam, this way.” Napangiti si Jam. Isang mapait na ngiti. Madam. Sa buong kompanya, iilan lang ang nakakaalam kung sino siya. Huminto ang elevator sa ikadalawampung palapag. Conference room. Katabi nito ang pribadong elevator na diretsong umaakyat sa opisina ni Clint. Tahimik na pinindot ni Jam ang button. Kaagad siyang pinigilan ni Secretary Blake. “In my opinion, Madam, mas mabuting hintayin niyo na lang si President Hawthorne rito. May importante siyang bisita ngayon.” Parang direktang sagot iyon sa tanong na matagal nang bumabagabag sa kanya. Bumukas ang elevator at agad na nagtagpo ang kanilang mga mata. Nakatayo roon si Clint Hawthorne. Sa tabi nito ay isang magandang babae. May malalaking matang tila laging kumikislap. Mahigpit nitong nakakapit sa braso ni Clint habang nakangiti. Sa isang iglap, tumahimik ang buong paligid. Lahat ng mata ay nakatutok kay Jam. Lahat ay naghihintay ng gulo. Lahat ay naghihintay ng eksena. Ngunit si Jam ay hindi tumingin sa iba. Nakatingin lamang siya kay Clint. Umaasang may sasabihin ito. Kahit ano. Kahit isang salita lang.部屋の照明は、変わらず淡い光を落としていた。蛍光灯ではない、やわらかな間接照明。白すぎない光が、壁と天井に反射して、二人の影を滲ませている。時間は、夜の底に静かに沈んでいく。湯浅がリモコンを手に持ったまま、ふっと笑った。画面では、芸人たちが笑い合い、次のコーナーに移ろうとしている。けれど、その笑い声とは別に、湯浅の口元がわずかに緩んだだけだった。「くだらねえな」そう呟きながら、湯浅はチャンネルを変えなかった。その声に、特別な意味はなかった。ただ、今そこにある空気を壊さないための、日常のひとつだった。藤並は、その横顔を見つめた。何も言わず、ただ隣にいる。湯浅が笑うと、自分の胸の奥にも同じ形の笑みが広がっていく気がした。心が、静かに満たされる。それは、激しい快楽とも、刹那の興奮とも違う。もっと穏やかで、じわじわと染み込んでくる感覚だった。藤並は、ソファのクッションに手を置いた。その手が、湯浅の膝に触れるでもなく、ただ布地の感触を確かめるだけだった。けれど、その距離感が心地よかった。「これからは、何度でも言える」心の中で、そう呟いた。好きだって、何度でも言える。特別な夜じゃなくてもいい。何かの約束があるわけでもなくていい。洗濯物を畳むときにも、コーヒーを淹れるときにも、ソファに並んで座るときにも、テレビを見て笑うときにも、そのたびに「好きだ」と言える。それは、藤並にとって初めての感覚だった。誰かに愛されることを、許せるようになった。そして、愛することを、自分に許した。「律」藤並は、小さな声で湯浅の名前を呼んだ。「ん?」湯浅はリモコンを持ったまま、視線だけをこちらに向けた。「なんでもない」藤並は笑った。湯浅も、肩をすくめて笑った。それでよかっ
テレビの音が部屋の中で柔らかく続いていた。画面の中では芸人がはしゃぎ、観客の笑い声が流れている。でも、その音はもう藤並の耳にはほとんど入っていなかった。隣にいる湯浅の体温が、肩越しに伝わってくる。その温度が、じわじわと胸の奥に広がっていく。不思議な静けさだった。騒がしいテレビの音とは裏腹に、心の中は驚くほど静かだった。藤並は、ふっと息を吐いた。肩を湯浅に預けたまま、ソファの縁に視線を落とす。クッションの縫い目がきちんと揃っていて、指先でなぞればその手触りがはっきりとわかった。そんな何気ない感覚が、胸にじんわりと沁みていく。ただそこにいるだけでいい。守るために身体を捧げる必要もない。誰かに何かを差し出す必要もない。今は、ただ並んでいるだけ。それだけで十分だと、心の奥から思えた。「……好きだ」思わず、唇から言葉が漏れた。小さな、小さな声だった。藤並は自分でその言葉に驚いた。けれど、すぐに目を閉じることはしなかった。目を開けたまま、湯浅の横顔を見た。湯浅は、微かに息を吸った。でも、何も言わなかった。その代わりに、ソファのクッションを撫でるように、手をゆっくりと動かした。藤並の手には触れなかった。けれど、その動きが答えだった。何も言わなくても、全部伝わっていると分かった。「これが、愛なんだな」心の中で、藤並は呟いた。身体を重ねることでも、傷を埋め合うことでもない。ただ並んで、同じ時間を過ごしている。そのこと自体が、愛だった。守るでも、守られるでもなく、ただ一緒にいる。それが、こんなに安心できるものだとは知らなかった。「好きだ」今度は心の中で、もう一度繰り返した。その言葉は、もう特別なものじゃない。特別な夜でも、特別な出来事でもなく
夜の部屋には、テレビの音が低く流れていた。画面では芸人が笑いながら、くだらないゲームをしている。観客の笑い声がエコーのように響き、それが部屋の隅々にまで柔らかく染み込んでいった。藤並はソファに座り、膝の上に手を置いていた。その手は、もう固くならない。力を抜いて、ただそこにある。隣にいる湯浅は、何も言わずにテレビを眺めている。肩に手を回すこともしない。身体を寄せるでもなく、離れるでもなく、ただそこにいる。それが、藤並には心地よかった。「……」藤並は目を細めた。テレビの画面に視線をやりながらも、意識は湯浅の横顔に向いている。笑い声が流れても、湯浅はそれに合わせて笑ったりしない。けれど、口元がわずかに緩む。その表情を、藤並はこっそりと見ていた。肩が自然と、湯浅の方へと寄る。意識して動かしたわけじゃなかった。気づいたら、肩先が湯浅の腕にかすかに触れていた。湯浅は何も言わなかった。目線を動かすこともなく、ただそのまま、画面を見ている。藤並は、その沈黙に安堵した。これまでなら、触れることに意味を持たせすぎていた。触れられることは、支配されること。身体を預けることは、相手に全てを渡すこと。そう思い込んでいた。けれど、今は違う。肩が触れても、それはただの温度だった。身体の境界が、心地よく並んでいるだけ。誰も奪わないし、誰も壊さない。藤並は、目を閉じなかった。きちんと目を開けたまま、湯浅の横顔を見た。湯浅は相変わらず画面を見ている。薄いシャツの肩越しに、呼吸のリズムが伝わってくる。ゆっくりと瞬きをした。まぶたを上げると、また同じ夜がそこにあった。この時間が特別ではなく、日常になる。それが、嬉しかった。「なあ」藤並は、小さく声を出した。
乾燥機の音が止まった。部屋の中に、洗いたての柔軟剤の香りがふわりと広がる。湯浅がバスケットを持って戻ってきた。何でもない夜の、何でもない時間。「畳むぞ」湯浅がソファの前に座り、Tシャツを一枚手に取った。その動きは、ゆっくりと落ち着いている。几帳面な手つきで、袖を揃え、胸の部分を折りたたむ。「はい」湯浅が畳んだTシャツを、藤並の方に渡した。藤並は自然にそれを受け取った。まるで、ずっと昔からこの作業を一緒にしてきたかのように、何の違和感もなかった。藤並は、膝の上に広げたTシャツの端を揃えた。指先が生地を撫でる。以前なら、こういうとき必ず手が震えていた。何かを壊しそうな気がして、力が入りすぎたり、逆に力が抜けてしまったり。でも、今は違った。洗濯物の感触を確かめるように、端をぴたりと合わせる。その手つきに、無理な力はなかった。湯浅が横で、次のシャツを畳んでいる。二人分の洗濯物が、ゆっくりと小さな山になっていく。その様子を見ながら、藤並は心の奥でひとつ、言葉にならない想いを噛み締めていた。「こういう時間が、欲しかった」それは、いつからか自分の中にあった願いだった。けれど、それを口にすることはなかった。自分には許されないと思っていた。守るために身体を売ることはできても、こういう生活を求めることはできないと、どこかで思い込んでいた。けれど、今はこうして、湯浅と並んで洗濯物を畳んでいる。特別なことじゃない。どこにでもある、生活の一部。でも、その何気ない時間が、たまらなく愛しかった。湯浅は黙って、淡々と手を動かしている。その横顔は穏やかで、口元はわずかに緩んでいる。笑っているわけではないが、どこか優しい表情だった。藤並は、畳んだシャツを積み重ねながら、自分の手を見た。もう、震えていない。自分の身体が
藤並の身体は、触れられてもいないのに疼いていた。乳首の先がじんわりと熱を帯び、下腹部が勝手に脈打つ。何度も何度も繰り返されてきた行為が、もう完全に身体の中に刷り込まれている。仕込まれた通りに、反応するようになってしまった。触れられた瞬間に感じるように。命じられなくても、自分から求めるように。それが、美沙子との五年間で身体に染みついた癖だった。「蓮、いいわ。もっと…」美沙子の声が耳元で揺れる。甘い声色で、だがその底には命令の響きがある。その言葉に、身
毛布を肩まで引き上げた。汗で湿った肌に、冷たい毛布がまとわりつく。額から流れた汗が、こめかみを伝って耳の裏に落ちていった。それでも藤並は、動かなかった。視線は天井に貼りついたままだった。蛍光灯の下に、染みが広がっている。不規則な形をした灰色の染み。見つめていると、それがじわりと滲んでいくような気がした。けれど、泣いてはいなかった。涙はもう出なかった。身体はまだ熱を持っていた。それが気持ち悪いと思った。心は冷たいのに、身体だけがあたたかい。
先輩の部屋の蛍光灯は、少しだけジリジリと音を立てていた。白い天井に広がるその光は、容赦なく藤並の肌を照らしていた。脱がされたシャツが、ベッドの端に落ちる音が微かに聞こえた。指先が小刻みに震えているのを、先輩に悟られないように、肩をすくめる。「ほんと、綺麗な身体してんな」先輩はそう言って、唇の端を吊り上げた。その笑い方が、どうしても好きになれなかった。目は笑っていないのに、口だけが軽々と笑う。男がこんなふうに笑うときは、たいてい何かを壊そうとしていると、どこかで知っていた。だ
「湯浅、これ以上は危ないぞ」黒瀬がグラスをテーブルに置いた。氷が沈む音が、沈黙の中でやけに大きく響く。そのまま、黒瀬は湯浅の目をまっすぐに見据えた。睨みつけるでもなく、威圧するでもなく。ただ、静かに。その目には、濁った警告と、揺れが同時に浮かんでいた。湯浅は視線を逸らさなかった。黒瀬の瞳の奥にある微かな亀裂を、じっと見つめた。それが広がる瞬間を、見逃すつもりはなかった。「知ってますよ。でも、俺はもう引けない」湯浅は淡々と言った。言