Todos os capítulos de I Love You, Perrine (TAGALOG) : Capítulo 1 - Capítulo 10

  The song ‘Thinking Out Loud by Ed Sheeran started playing. Ang gandang kanta para sa kasal na ito. In the middle of the music, I went inside the church. The interior of the church was even more beautiful because of the red carpet, colourful flowers, and beautiful bridesmaids. Exactly one year ago now, noong una ko siya nakita rito. At that moment, I knew that he’s the one. I still remember how our eyes accidentally met, and I felt then I would melt in about three seconds when he looked at me and, when he smiled, my heart beat faster. Ever since I saw him, he has never left my mind. “Do you take her to be your wife? Do you promise to be faithful to her in good times and in bad, in sickness and in health, to love her and to honor her all the days of your life?” “Yes, I do.” Maari nga ba talaga iyon? Maari nga ba na sa isang tingin mo lamang sa isang tao ay sigur

“Saan tayo pupunta, Hon?” Tanong ko kay Blue.  Kanina paggising ko ay bigla na lamang niya ako hinatak at mayroon daw kami pupuntahang dalawa. Muntik pa nga ako hindi makapag-palit ng damit at hilamos dahil sa pagmamadali. Hininto ni Blue ang kotse sa isang tapat ng coffee shop na hindi pa bukas. Tinignan ko si Blue.   “Sarado pa ang coffee shop na ito, Hon.”  Paalala ko.  Nginitian ako ni Blue at binigyan ng halik sa noo.  “Let's go.” Aniya. We got out of his car and enter the closed coffee shop. The interior design of this coffee shop is beautiful. From the chairs to the tables, the decorations, it is all beautiful. It is certainly to be this popular because the theme seems to be just at home. The employees were standing somewhere while smiling was looking at us, they look all approachable. “Guys, this is my wife.”  Pinakilala ako ni Blue sa mga emplayado.  Tinignan ko si Blue.  “Hon?”

  “Hmm ... this coffee really tastes good, Hon.” Blue said after drinking the coffee.  Napangiti ako. “Talaga, Hon?” Tuwang-tuwa kong tanong.  “Hmm...” Tango sagot ni Blue saka muling ininom ang kapeng itinimpla ko.  Mabuti naman ay nagustuhan ni Blue ang tinimpla ko.  Bago dumaan sa café ay dinalhan ko muna si Blue ng kapeng itinimpla ko kagaya ng kahapon. Hindi niya natikman kahapon ang timpla kong iyon dahil naubos at, hindi siya naka-uwi sa bahay namin dahil sa trabaho dito sa hospital.  “Are you going straight to the café?” “Yes, Hon. I just really passed here to give you that coffee,” ngumiti ako. “And to see you.” Blue suddenly smiled.  When we go outside at the hospital, one of his colleagues immediately called Blue because he said they had an emergency operation   “Gusto man kitang ihatid, Hon. Pero mayroon na naman akong ooperahan. Sorry.” “Ay

    “Friend! I miss you!” Tapos ay niyakap ako ng mahigpit ng babaeng ito. When we opened Blue’s door to leave, a woman came up and called me Friend and suddenly hugged me. The woman also immediately disappeared from the hug, then examined me from head to toe and then hugged me again.   “Friend, Sorry kung ngayon lang kita nadalaw!” Aniya saka kumawala sa yakap. Nang tanggalin ng babae ang pagka-yakap sa akin ay agad-agad ako kumapit kay Blue. “Bakit parang takot ka sa akin, Dana?” Nagtataka tanong ng babae. Mukha namang nasa tamang pag-iisip naman ang babae at hindi gagawa ng masama. Pero mas mabuti na ang sigurado. At isa pa, sino ang hindi matatakot kung biglang mayroon yayakap sa iyo ng isa tao na hindi mo naman kilala o namumukhaan  “Hon,” Tawag sa akin ni Blue. Tinignan ko si Blue nang tawagin ako. “She’s Scarlet. My sister is also your friend.” Tinignan ko ang b

    Pagmulat ko ng mata ay napa-kunot ang noo ko nang maanigan si Reed. Nanaginip lamang ba ako? O, totoong naririto siya? Pero, bakit? Ipinikit kong muli ang aking mga mata at nakita ko ang asawa ko si Blue.  “Hon!” Masaya wika ni Blue.  “Hon.” Nanghihina kong wika  “Dana!” Sigaw ni Scarlet at lumapit sa akin.  “Are you okay? Are you feeling well now? Oh my god! I’m really really sorry, Friend!”  Saka ako niyakap ni Scarlet.  Maya-maya ay humiwalay na rin si Scarlet sa yakap at pinunasan ang kanyang mga luha. “The Doctor said you had an allergy attack because you ate peanuts. Didn’t I tell you, you're allergic to peanuts?! Why did you still eat peanuts? Did you forget that you are allergic to that?!” Tinanggal ko ang pag-tingin ko sa mga mata ni Blue. Hindi ako makatingin ng maayos kay Blue. Kinain ko ang brownies at butterscotch kanina, dahil akala ko ay nagsisin