Inicio / YA/TEEN / An Everlasting Love (Book 1 & 2) / Capítulo 21 - Capítulo 30

Todos los capítulos de An Everlasting Love (Book 1 & 2): Capítulo 21 - Capítulo 30

48 Capítulos

CHAPTER TWENTY ONE

MARIIN kong ipinikit lalo ang aking mga mata ng madama ko ang sinag ng araw na tumama sa aking mukha. Bigla kong itinakip sa aking mga mata ang kanang palad ko. Nang tuluyang masanay ang mga mata ko'y marahas na kong bumangon. Badtrip na nga ako kagabi pero ganito pa ang magigisnan ko pagkagising ko bullshit talaga! "Ano ba 'yan ang aga-aga pa nangiisturbo ka ng tulog!"Bulyaw ko sa kung sino man ang mapangahas na pumasok sa silid ko at siyang nagbukas ng kurtina. Nanatili pa rin ang pagkakapikit ng mata ko. "S-Sorry pero kasi kailangan mo ng bumangon dahil maggui-guest ka ngayon sa "Morning Pinas".dinig ko sa isang pamilyar na tinig. Marahan kong iminulat ang mga mata ko at dahil nanatiling nasisilaw ang mata ko dulot ng sinag ng araw kinailangan ko pang pasingkitin ang aking mata. At habang nakatitig dito'y tila may kung ano akong naalala... na tila pamilyar sa

CHAPTER TWENTY TWO

MATAMA lang akong nakaupo sa isa mga monoblock na nasa corner, kung saan kasama ko rin ang mga ibang staff ng show na "Morning Pinas". Dalawang oras din ang itinigal, manaka-naka ay nagkakaroon ng break sa tuwing commercial ng show. Iyon naman ang mga time na nagkaka-oras na iretouch ng mga kasama namin sa set na bakla ang mga especial guest na artist. Katulad nalang ni Ivan Sammuel, may dalawa pa itong kasamang new teenage loveteam na sikat na sikat. "Pamao" ang tawag sa kanila ng mga fans, sa tuwing may sweet moments at sasagot ang mga ito ay maghihiyawan na ang mga live audience sa mismong set namin. Natatawa nalang ako sa dalawang bagets, tila natural na natural ang paglalambingan ng mga ito. Pero sa likod ng camera'y ibang-iba ang mga 'to. Hindi man ako chismusa ngunit sadiyang matabil lang si Patty— PA ni Hannah Bae.Lagi raw magkaaway at kadalasan na 'di nagkakasu

CHAPTER TWENTY THREE

NAPAHIKAB ako matapos kong maibaba sa lamesa ang malaking eco bag na naglalaman ng mga pagkaing dinala ko. Feeding program ngayon sa Angel Blues Sky. Ala-sais emediya'y palang ng umaga naroon na ako, nag-aabang. Agad na akong dumiretso rito, kagagaling ko lang sa pagjo-jogging. Nagpahinga lang ako saglit sa mansyon namin, then pumarito na ako. Mabuti nalang maagang natapos ang aking abuela Alexandria sa pagluluto kanina. Actually tagamando lang ito at tagatimpla ng mga pagkain na dinala ko. Bata palang ako ay mahilig na itong magluto. Sabagay ang isa sa mga malaking restaurant sa aming Bayan ay pagmamay-ari lang naman nito na mamanahin ko balang araw--- ang "MENESIS GRILL." Wala naman problema iyon sa akin, dahil mahilig din naman akong lumamon at siyempre magluto. Isa-isa kong isinalansan sa lamesa ang mga paper foods pa

CHAPTER TWENTY FOUR

TULOY-TULOY lamang ako sa tahimik na paglalakad, pabalik na kami sa event, kung saan nag-umpisa ng magsikain ang lahat. Pina-pakiramdaman ko lamang si Katherine na nakasunod sa akin. Manaka-naka lang akong sumusulyap dito. Tila napakalalim ng iniisip nito, lagi nalang itong ganito sa tuwing magkasama kami. Bigla'y may dumaan na mga malalabong alaala sa aking isipan. Saglit akong natigilan. Tila malakas na pumintig ang puso ko kaya upang matigilan ako sa paglalakad. Ramdam ko ang pagbunggo niya sa likuran ko. "Okay ka lang Sammy?"May pag-aalalang wika ni Katherine sa akin. Agad niya akong hinarap, bakas sa kilos niya ang pagkataranta. Marahan kong dinama ang dibdib ko kung saan naroon ang puso ko na patuloy lang sa mabilis na pagtibok. Habang titig na titig ako sa mukha ni Katherine. Ramdam ko pa

CHAPTER TWENTY FIVE

HINDI agad nagsink sa utak ko ang sinabi nito. Kaya ng tuluyang tumimo sa balintataw ko, napamulagat pa ako. Agad akong nagtatakbo papunta sa may bintana. Hinawi ko ng kaunti ang kurtina, alas-singko pa lamang ng umaga kaya wala pang araw. Tama nga ng pagkakadinig ko sa sinabi niya, kitang-kita ko siya sa labas. Habang nanatiling nakahawak sa cellphone nito. Katabi lang nito ang kotse nitong Jaguar. "Ano ka ba naman Sammy, bakit 'di mo sinasabi na magpupunta ka na rito. Puwedi ka namang pumasok muna dito, baka nilalamok ka na riyan. Don't worry tulog sina Lola."nagtatawa pa ako, paano ba naman noong last event pinagkaguluhan ito. Lalo ng mga Lola, nahumaling rito ang ilan sa mga iyon. Ayos lang naman iyon dito. Tila nag-eenjoy pa nga ito. "Huwag na Kate, nakakahiya. Hintayin nalang kita rito. Take your time."Sagot nito, kita kong tuluyan na itong pumasok sa kotseng da

CHAPTER TWENTY SIX

DAHAN-DAHAN akong bumangon. Inalalayan naman ako ni Kate. "Salamat ulit sa'yo Kate, kung wala ka. Tiyak patay na ako."muli kong pasasalamat dito. "Wala iyon Sammy, m-may masakit pa ba sa'yo? Okay kana ba talaga? Baka gusto mo pang magpahinga muna."tuloy-tuloy niyang tanong. Napailing lamang ako, marahan akong nagpagpag para maalis ang mga buhangin na dumikit sa katawan ko. Agad kong iniharang ang isang palad ko, dahil na rin sa nasisilaw ako sa sinag ng araw. Hampas ng mga alon sa dalampasigan ng payapang dagat ang madidinig ko sa bawat na lumipas. Maalat-alat na simoy ng hangin na may kasamang lamig ang nanuot sa aking kalamnan. Pinasingkit ko ang aking mga mata, upang matanaw ko ang dulong bahagi ng karagatan. Nahalinhinan ng samo't saring alalahanin at pakiramdam ang aking sistema ng mapagtanto kong wala

CHAPTER TWENTY SEVEN

Bakas na bakas ang kasiyahan sa kanyang mukha. Unti-unti niyang inilayo ang matikas niyang katawan. Matama niya akong tinitigan, bigla akong natuliro ng maging mapungay ang mga mata niya, maski ang ekspresyon sa mukha niya'y umiba. Napalunok ako ng unti-unti ay tila lumiliit ang pagitan ng aming mga mukha. "Kate. . ."malakas lang sa bulong ang pagkakabigkas niya sa pangalan ko. Tila musika sa aking pandinig ang pagkakaturan niya sa pangalan ko ng mga sandaling iyon. Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari, dahil tuluyan ko ng ipinikit ang aking mga mata. Tila niyanig ang buo kong katauhan ng magdikit ang aming mga labi. Sa una'y pagdampi-dampi lamang ng kanyang labi ang ginagawa niya na tila ako'y pinapatakam lamang. Sa isang masuyong pagdampi niya sa labi ko'y unti-unting lumalim iyon. Lalo niyang hinigpitan ang pagkakayap

CHAPTER TWENTY EIGHT

BAHAGIYA kong inilapit ang aking mga palad sa bonfire na pinaningas namin ni Sammy. Natagalan din ako, halos umabot ako ng Trenta minutos. Laking pasasalamat ko sa hinaba-haba ng oras ay nakagawa rin ako ng apoy. Labis ang nakita kong katuwaan sa mukha ni Sammy ng ihawin nito ang isdang nahuli ko kanina. Iyon na ata ang pinakamasarap na lunch sa buong-buhay ko, kahit iisang isda lamang iyon na pinagsaluhan namin. Ngunit pakiramdam ko nabusog ako. Dahil sa kasama ko, si Sammy. Bahagiya akong napapitlag ng maramdaman ko ang pagtabi sa akin nito. Pinanitili ko lang naman nakatutok sa naglalagablab na apoy ang aking pansin. Latag na ang kadiliman sa buong kapakaigiran. Ilang oras matapos naming masaksihan ng sabay ni Sammy ang paglubog ng haring araw. Napakapayapa ng dagat na tila, nakikii

CHAPTER TWENTY NINE

TIRIK NA TIRIK ang araw sa mga sandaling iyon, marahan kong pinunasan ang pawis na namuo sa aking noo. Kanina pa ako rito sa tabing-dagat habang may hawak na sibat. Pero magpahanggan-ngayon ay wala pa akong nahuhuling isda. Buwesit na buwesit na ako! "Fuck! Kainis!"Gigil kong sabi. Mataman kong inilibot sa buong paligid ang aking pansin. Sa mga nakalipas na apat na araw, tanging ang bughaw na karagatan ang nagigisnan ko. Sa totoo lang bagot na bagot na ako sa lugar na ito, gusto ko na uling mabalikan ang dati kong masaganang buhay. Hindi naman ako masiyadong nahihirapan, mabuti na lamang at nandiyan lagi ang "girlfriend ko". Yes tama kayo ng dinig, she's my girl now! Sa totoo lang kung wala ito, tiyak matagal na akong patay. Siya lang naman

CHAPTER THIRTY

HALOS tatlong araw na kaming pabalik-balik ni Coleene sa dalampasigan kung meron bang bagong update kina Katherine at sa kapatid ko. Kalaunan napagdesisyunan na rin namin ni Coleene na sumama sa mga taong nagsesearch operation. Sa ikatlong araw ng paghahanap namin halos hindi na ako mapakali. I feel the longing and pain over my system. Gusto kong magwala, magmura at saktan ang sarili ko! "Are you okay Vince?"nag-aalalang tanong sa akin ni Coleene. "No..." Napailing lamang ako, paano ako magiging okay kung magpahanggang ngayon ay hindi pa nakikita ang mga ito. "Magiging okay din ang lahat Vince, don't worry ang sabi ni Mom ay meron pupuntang helicopter today para mas mapabilis ang paghahanap sa kapatid mo at kay Katherine."Pampalubag nito. Magkagayunman ay hindi iyon nakatulong upang pawiin ang pag-aalala ko.

ANTERIOR

SIGUIENTE

ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

DMCA.com Protection Status